The M@rkec Files

Sting: stijlvol back to bas(s)ics in Amsterdam

2012-02-10T13:55:00.005+01:00

Geen reusachtig podium, geen toeters of bellen. Geen heus orkest, zoals met de ‘Symphonicities’-tour. Ook geen voorspelbare ‘Greatest Hits-set’ gelukkig. Dinsdagavond 7 februari keerde Sting in de HMH in Amsterdam back to basics met een naakt en strak bandgeluid. Niets meer en vooral niets minder. Of ‘Back to Bass’, zoals de bassist-zanger zijn tour doopte: van ‘bass’ naar ‘basics’ is een kleine stap. Met op de set natuurlijk enkele Policeklassiekers en solohits maar het werd nooit een gratuite jukebox en er zaten heel wat albumnummers en fanfavorieten in de set.

Bij aanvang van de show leek het er even op dat het toch een ‘best of’ ging worden, met ‘All This Time’ – een voortreffelijk nummer hoor, daar niet van en het sowieso immer geweldige ‘Every Little Thing She Does Is Magic’ (The Police). Maar na het van de Ten Summoner Tales afkomstige ‘Seven Days’ en een uitmuntend ‘Demolition Man’ (The Police) overheersten toch vooral ‘fan favourites’ en albumnumers. Regelmatig aangevuld met slechts enkele van de verwachte toppers (géén ‘Fragile’, ‘If You Love Somebody’, ‘Russians’, ‘Roxane’ noch ‘Englishman in New York’).

Het geluid zat bij aanvang niet geheel goed en Sting klonk tijdens ‘All This Time’ redelijk schel, de band ‘dof’. Gelukkig werd dat euvel tijdens ‘Every Little Thing She Does Is Magic’ hersteld en vanaf ‘Seven Days’ was het genieten van een loepzuiver en strak geluid. En dan hoorde je meteen hoe goed de 61-jarige Brit nog bij stem is!

De zanger nam regelmatig de tijd om een aantal van de songs toe te lichten en te kaderen. En er was plaats voor humor en zelfrelativering. Het is een kant van de muzikant die ons vooralsnog onbekend was. Een bloedmooi ‘Ghost Story’ blijkt over Stings overleden vader te gaan. Het winterse weer in Nederland (“I went for a walk today and went straight back inside!”) doet hem aan zijn vader zaliger denken, zo liet Sting weten. Het country-esque ‘I’m So Happy I Can’t Stop Crying’ werd ingeleid als “this song is about divorce, so it should be a country song”. Zelf is de zanger al 32 jaar gelukkig getrouwd, zo leren we. ‘Inside’ gaat over zijn huwelijk. Sting: “My wife fixed me up” en een weinig later: “but she also can destroy me”.
Verderop in de show had hij het over “my favourite two subjects”; ‘sex’ én ‘religie’, zich afvragend waarom beide onderwerpen zo ver uiteen liggen. Daarop volgde een sterk ‘Sacred Love’. En met ‘Love is Stronger than Justice’ combineerde de zangers voorliefde – naar eigen zeggen toch - voor musicals (wablief?! Ja!) én westerns.

Dit soort interventies én de songkeuzes; minder bekende singles, zoals een inspirerend ‘Stolen Car (Take Me Dancing)’ en albumtracks - waaronder een ronduit subliem ‘The Hounds of Winter’, gekoppeld aan het spelplezier en alomaanwezige talent van Sting en band maakten de show tot een fantastisch avond. ‘The Hounds of Winter’ bleek, na even spieken op de setlists van vorige shows in de tour, zijn debuut te maken in de liveset. Eén van de absolute hoogtepunten van de avond als je het ons vraagt! Maar van hoogtepunten gesproken: hoe fraai waren ‘The End Of the Game’ en ‘Never Coming Home’ wel niet zeg? Andere toppers: ‘I Hung My Head’, ‘Driven To Tears’ (The Police) en een nog immer sterk ‘Fortress Around Your Heart’, de enige ambassadeur van Stings solo-debuut ‘Dream of the Blue Turtles’ (1985).

En ook in de bisronde lag de lat erg hoog. En ook Stings stem ging bijzonder hoog bij een indrukwekkend arabisch aandoend ‘Desert Rose’. Met verder bij de bissen dan echte Policeclassics zoals het onverwoestbare ‘Every Breathe You Take’, een stevig rockend ‘Next To You’ en een subtiel gespeeld – Sting moederziel alleen op akoestische gitaar – ‘Message In A Bottle’, massaal meegezongen door het meer dan tevreden publiek. Ooh!

En toen zat een wondermooie avond er al weer op en moesten we terug de ijzige koude in, die ‘koudste dag van het jaar’ - zo vernamen we later, maar we waren innerlijk helemaal warm van zoveel schoonheid.

2012 is nog niet zo lang bezig en alvast een uitmunted concertje staat op de teller...

Sting staat op 4 en 5 maart in het Koninklijk Circus in Brussel. Uitverkocht. Wie een ticket hééft, zeker gaan en geniet maar! Voor wie naast tickets greep, is misschien Stings doortocht op TW Classic op 23 juni nog een optie. Markec Files is allicht ook van de partij...

> Setlist:
All This Time / Every Little Thing She Does Is Magic / Seven Days / Demolition Man / I Hung My Head / I'm So Happy I Can't Stop Crying / Stolen Car (Take Me Dancing) / Driven to Tears / Fortress Around Your Heart / Fields of Gold / Sacred Love / Ghost Story / Heavy Cloud No Rain / Inside / Love Is Stronger Than Justice / Hounds of Winter / The End of the Game / Never Coming Home

#bis 1:
Desert Rose / Every Breath You Take

#bis 2:
Next to You

#bis 3:
Message in a Bottle

verslag: © Markec - foto's: © Sting.com

Jefrey with one f - Markec' Choice #12

2012-02-10T00:01:00.001+01:00

De titel van de twaalfde editie van 'Markec' Choice' is dit keer geen liedje, maar een citaat uit één van de nummers in de play list. Vroeger deelde ik onder die naam een reeks K7-compilaties met vrienden. 'Jefrey with one f' is een quote uit de Pixies-song 'Space (I Believe In)' ...

Met deze vrijdag muziek van Pixies dus maar ook: Killing Joke, The Cure, Bloc Party, The Walkabouts, America,

Them Crooked Vultures, Ten Years After, Ialma, The Scabs, Monaco, The Black Keys, Razorlight, Sting, Foreigner, Urban Trad, The Cult (nieuwe single!), Dream Theater, America, Glenn Hughes, ... en meer. Opnieuw goed voor 33 nummers en 2 uur ...

Luister naar 'Jefrey with one f' (via Spotify):
> Markec' Choice #12: 100212

AfscheidsFEEST in grandeur. Adieu, Urban Trad!

2012-02-09T17:59:00.000+01:00

Wat en mooi afscheid... Tien jaar schoonheid werden zondagnamiddag in grandeur afgesloten. Urban Trad is niet meer, maar leve Urban Trad.

"Waarom treuren, laat ons er een feest van maken" had Yves Barbieux zelf gezegd bij aanvang van het concert. En een feest dat was het! We konden zingend, swingend, feestend het succesverhaal afsluiten. Het is mooi geweest die voorbije tien jaar. Het spetterende afscheid was dat ook.

En het eind is ook een begin, want er is nu POLK, het nieuwe project van Barbieux, Soetkin Collier heeft een nieuwe CD uit, ook Philip Masure weet voorlopig nog wat doen, Dirk Naessens heeft zijn Carmine, Véronica Codésal doet lustig verder met haar Ialma! En ook de andere bandleden zijn zeker niet aan het eind van hun latijn...

Bovengenoemde projecten/acts waren van de partij, zondagnamiddag; Urban Trad+ dus. Ialma bracht enkele nummers samen met Urban Trad, Polk speelde meteen na het Urban Trad-optreden in de Foyer. Voordien had Carmine (van Dirk Naessens) het feest geopend. En Soetkin Collier stelde, samen met Tom Theuns, Urban Trad-collega Sophie Caves en Didier François haar nieuwe CD 'Reiseiland' voor.

Slechts vijf nieuwe liedjes (en eentje van de vorige cd) maar voldoende om te overtuigen dat het tweede album een juweeltje is. Genieten van Soetkins mooie stem, de sterke teksten... de unieke sound van François' Nyckellharpa. Tom Theuns op gitaar en stem en Sophie Cavez op viool en harmonica lieten zich van hun beste kant horen... Een veel te kort optreden, maar gelukkig zouden we Soetkin een halfuurtje later opnieuw mogen horen, samen met Veronica Codésal bij Urban Trad, waar beide dames de meeste vocalen verzorgen.

> Setlist Soetkin Collier:
Ranchirez / Nereus en de Zeenimf / Terwijl de dood op me wacht / Zonder Jou / Vier Seizoenen // Heen en weer / Hiin

Het laatste Feest...
In alle discretie kwamen Philippe Masure en Yves Barbieux op en ze zetten meteen het eerste erg mooie muziekstuk in. Eén na één verschenen de andere muzikanten ten tonele. Yves begroette de overvolle AB en het laatste feest barstte volledig lost. Al vroeg in de set kregen we 'Sans Garde Fou. Soetkin Collier enVéronica Codesal allebei in bloedvorm... Mooi! Eén van de gasten was accordeonist Didier Laloy die band voor enkele nummers vervoegde en zijn grootse kunnen mocht tonen.

'Hedningarden, 'Keroua' zaten uiteraard in de set, en behoorden bij de hoogtepunten, wat zeker ook geldt voor 'The Roses' en 'Medina' ... Kippenvel bij 'Fields of Deeley... het 'obligate' Sanomi klonk geweldig... Overschot van ambiance wanneer Veronica's collega's van Ialma het gezelschap vervoegden voor nog meer muzikaal vuurwerk. Van vuurwerk gesproken, en ambiance: 'Scottiche de la Tête': genadeloos swingend en zo aanstekelijk! Met assistentie van N'faly Kouyate (Afro Celt System, Dunyakan) en diens harpaandoende instrument... Subliem! Eigenlijk was dit het soor optreden waar je moeilijk kunt over schrijven: een beleving die je moet ondergaan om het tenvolle te vatten...

De Urban Trad-show was zoals de evolutie van de band de voorbije jaar: erg gevarieerd, altijd boeiend en origineel - vol sfeer, good vibes en grooves. En heel veel schoonheid... Na tien jaar Urban Trad zit het er nu helaas echt finaal op.

Wat een finale! En het stiekem hopen op een 'come back' kan beginnen...

verslag: © Markec

I Love/Hate Rock 'n Roll* Markec' Choice #11

2012-02-03T01:03:00.001+01:00

*Schrappen wat niet past?

Songgewijs krijgt zowel de haat als de liefde aandacht. Ook en vooral letterlijk. Tenminste: I Love Rock 'n Roll opent Markec' Choice #11 en I Hate Rock 'n Roll sluit deze 'aflevering' af. En zo komen de Schotse broers Reid (Jim & William) met hun The Jesus & Mary Chain, tweemaal aan bod...

Het vrijdagse Spotify-lijstje, ja we zijn al toe aan aflevering 11, bevat verder muziek van Arno, Joe Walsh, Noah The Whale, Soetkin Collier, Japan, Placebo, Suzanne Vega, David Bowie, Billy Joel, Pieter-Jan De Smet, Jeff Beck, The Heavy, Prince, Ultra Vivid Scene, The Scabs, New Model Army, Placebo,... en meer!

Luister naar 'I Love/Hate Rock 'n Roll' (via Spotify):
> Markec' Choice #11: 030212

Concertagenda 2012: Update 1

2012-02-02T17:34:00.002+01:00

Een eerste update van Markec' concertagenda voor 2012. Met al fijne concertjes achter de rug van Mira, Echo & The Bunnymen en Viktor Lazlo.

Bij de toevoegingen ondermeer (heel wat) concertjes in de Jazzzolder in Mechelen...

Op onderstaande concertjes kun je Markec normaliter tegenkomen de komende weken en maanden (Waar 'O.V.' staat vermeld, is de aanwezigheid nog niet 100% zeker):

04.02 - Hans Liberg - AB, Brussel05.02 - Urban Trad, Soetkin Collier - AB, Brussel
07.02 - Sting: Back to Bass - HMH, Amsterdam (NL)
15.02 - Kieran Munnelly, Aidan O' Donnel, Philip Masure & David Munnelly - O' Fiach's Irish Pub, Mechelen
17.02 - Beyond The Labyrinth, Assia, Wizzard - Cité Culture, Laken
20.02 - Melissa Etheridge - AB, Brussel
23.02 - Simple Minds: 5x5 - Koninklijk Circus, Brussel
24.02 - Slaapwel Records Label Night - Cultuurcentrum, Mechelen
25.02 - ABBota: Customs, Love Like Birds, Birds That Change Colour,...- Botanique, Brussel

01.03 - Kathleen Edwards, Hannah Georgas - AB, Brussel
03.03 - Eva De Roovere - Stadsschouwburg, Mechelen
09.03 - Ben Sluijs & Tom Van Bauwel - Jazzzolder, Mechelen
13.03 - Chris Rea - Lotto Arena, Antwerpen
16.03 - Elliott Murphy - Botanique, Brussel
18.03 - The Waterboys - AB, Brussel
23.03 - Kaat Hellings Quintet - Jazzzolder, Mechelen
27.03 - The Civil Wars - AB Club, Brussel
29.03 - Isbells + Renée - AB Club, Brussel
30.03 - Yevgueni - Stadsschouwburg, Mechelen

02.04 - Primus - AB, Brussel
03.04 - Therapy? - AB, Brussel
04.04 - OM - AB, Brussel
13.04 - Gansan - Jazzzolder, Mechelen
25.04 - Perry Rose - Botanique, Brussel
27.04 - Anathema - Trix, Antwerpen

02.05 - James Taylor - Paleis voor Schone Kunsten, Brussel
03.05 - Killing Joke - Vooruit, Gent
09.05 - Aroma di Amore - AB, Brussel
11.05 - Diminuita Swing Trio - Jazzzolder, Mechelen

14.05 - Steven Wilson - AB, Brussel
15.05 - Luka Bloom - Het Depot, Leuven (o.v.)
25.05 - Baloni - Jazzzolder, Mechelen
28.05 - Werchter Boutique: Metallica - Festivalweide, Werchter
30.05 - Elvis Costello & The Imposters - AB, Brussel

22.06 - The L-Town Connection - Jazzzolder, Mechelen
28.06 - The Cure, Elbow, Garbage, ... - Rock Werchter, Werchter

13.07 - Octet Red - Jazzzolder, Mechelen
27.07 - Matiss Cudars Quartet - Jazzzolder, Mechelen

10.08 - Buckwood Mojo - Jazzzolder, Mechelen

14.09 - Cruz Control - Jazzzolder, Mechelen
28.09 - Loumèn & Live Band - Jazzzolder, Mechelen

12.10 - Ilfa Y Xango - Jazzzolder, Mechelen
26.10 - Iman Spaargaren Quartet - Jazzzolder, Mechelen

09.11 - Kris-Timo Duo & Sureau - Jazzzolder, Mechelen
23.11 - Lidlboj - Jazzzolder, Mechelen

03.12 - Deep Purple - Vorst Nationaal, Brussel

Sex Verandert Alles - Markec' Choice #10

2012-01-27T00:38:00.002+01:00

Sex Verandert Alles. Toch volgens de zanger van het liedje. Of de vlag de lading dekt (hm.. woordkeuze) weet ik niet maar alleszins: aflevering 10 van 'Markec' Choice' is een feit.

Het is dan ook vrijdag. Dus tijd voor een nieuw Spotify-lijstje... Met weerom een veelheid aan muziekstijlen - soul, rock, new wave, hard rock,... vanalles - én bands...

Deze keer met: Isaac Hayes, Curits Mayfield, Foreigner, Glenn Hughes, Rolling Stones, The Scabs, Queens of the Stone Age, Rory Gallagher, Tröckener Kecks, Neil Young, Chris Caçavas, Echo and the Bunnymen, Capercaillie, Leon Russel, Eels, ... En nog meer... 33 liedjes, 2 uur - via Spotify...

Luister naar Sex Verandert Alles (via Spotify):
> Markec' Choice #10: 270112

Wat als.... je Noordkaaps 'Ik Hou Van U' in een hardrockversie zou spelen?

2012-01-25T17:31:00.003+01:00

Dat vroeg Beyond The Labyrinth zich af...

Dinsdag 10 januari mochten Stijn Meuris (ex-Noordkaap, ex-Monza, Meuris), Gregory Frateur (Dez Mona) en Tom Pintens in het één-programma 'De Laatste Show' toelichting geven bij de nieuwe zaalshow 'Zware Metalen' waarmee het gezelschap Hardrock- en Metalklassiekers naar het grote publiek wil hertalen. Net zoals Meuris en co zitten de songs duidelijk in een ander jasje dan normaal. Zo bleek ook uit hun vertolking van Mötorheads 'Ace of Spades'...

Op de facebook pagina van De Laatste Show waren, meteen na het programma en ook al tijdens, de reacties legio: sommigen vonden de aanpak origineel en fris, anderen waren verbaasd over deze 'aanpak', tot verontwaardigd .

Beyond The Labyrinth (BTL) wilde de verbazing die de aanpak van 'Zware Metalen' opwekte toch even aan het grote publiek laten voelen door, op hun eigen relativerende manier, een nummer van Noordkaap te herwerken. De keuze viel op het alombekende ‘Ik hou van u’.... maar dan wél gebruik makend van dezelfde criteria en middelen die ook Stijn Meuris had gehanteerd bij het bewerken van de gekozen songs voor 'Zware Metalen'.

De song werd volledig in een nieuw jasje gestoken en verrijkt met zeer herkenbare Hardrock-invloeden: een Guns n’ Roses achtige-intro, een Iron Maiden-achtig riffje, een AC/DC-drumpartij – kortom: de muzikale achtergrond van Beyond The Labyrinth laat van zich spreken.

Even werd getwijfeld om ook de tekst van het lied aan te pakken en deze van het Nederlands naar het Engels te gaan vertalen, zoals ook Raf Van Brussel iedere morgen op JOE FM doet tijdens zijn rubriek ‘het betere vertaalwerk van...', maar van dat idee werd snel afgestapt toen bleek dat de vertaling van de al simpele Nederlandse tekst resulteerde in een al even simpele Engelstalige tekst waardoor de meerwaarde leek te smelten als sneeuw voor de zon....

Voor het eerst en waarschijnlijk dus ook voor het laatst kun je genieten van Beyond The Labyrinth in het Nederlands, of kleinkunst in een hardrockersjasje!

Meer over Beyond The Labyrinth op de officiële bandwebstek.

Echo & The Bunnymen: de Sfeer van Grote Dagen

2012-01-25T15:22:00.002+01:00

Echo & The Bunnymen zijn één van de grote gangmakers en overlevers uit de New Wave en Postpunk. Van de originele line up blijven nog enkel zanger 'loudmouth' Ian McCulloch en gitarist Will Sergeant over. Optreden zijn ze, met korte onderbrekingen, splits en reunies, blijven doen. Meestal zijn die shows goed, maar het humeur en de arrogantie van 'Mac' willen al eens roet in het eten gooien. Op hun huidige tour brengt de band het debuutalbum Crocodiles (1980) en de follow-up Heaven Up There (1981) integraal (of toch quasi).

Zo-ook vrijdag 20 januari 2012 in de AB. Dat het een uitstekende setlist zou worden, wist je dus al bij voorbaat... Ian's ever chaning moods: afwachten! Maar de Bunnies, met een - aanvankelijk toch - goed gemutste McCulloch, zetten een sterke set neer...

Echo & The Bunnymen meermaals gezien de laatste jaren. Meestal goed. Soms problematisch door het 'gedrag' van Mac, zoals die keer dat ie een heel optreden lang geen woord sprak en met de rug naar het publiek stond, of diens stem. Dit keer (bijna) niets van dit alles. Mac was aanvankelijk erg goedgeluimd en hij was goed bij stem! De totale band sound was erg goed, zeker tijdens de 'Crocodiles' en 'Heaven Up There'-uitvoeringen. En wat klonk dat gitaarwerk van Will Sergeant weer geweldig!

Eerst mochten we ons nog het voorprogramma doorworstelen. Cove, een soort poging tot shoegaze-garagerock. Jongen, stoer met gitaar en meisje strak in 'amper kledij' dat het toch vooral van haar welgevormde boezem moest hebben. Ze leek dat zelf ook te beseffen want bukte voortdurend zodat de liefhebbers zéker inkijk zouden hebben. Maar foutloos zingen, nee dat zat er niet echt in. Ze had nochtans geen slecht stemgeluid maar enigszins toonvast zingen dat bleek iets te hooggegrepen.

Met een kwartier vertraging doofden om 20.45 opnieuw de zaallichten.Tijd voor Echo and the Bunnymen. Gregorariaanse gezangen weerklonken. De band verscheen, geheel gehuld in een rookgordijn. Dat rookgordijn zou blijven en zo keken we op silhouetten. Belangrijker is natuurlijk hoe het klonk! Groot was de geruststelling: Mac erg goed bij stem en vanaf de eerste noten van 'Going Up' zat de overall sound erg goed. Meteen bevestiging bij knappe versies van 'Stars Are Stars' en 'Pride'. Ian nam even de tijd om ons het concept uit te leggen: “Eerst spelen we het eerste album, dan verdwijnen we tien minuutjes en dan brengen we 'Heaven Up There'”

'Monkeys' klonk lekker smerig en wat een geweldige versie van 'Crocodiles'. McCulloch die erg spraakzaam was en zowaar op publieksparticipatie aandrong. Handjeklap! Dan een gebald en hecht 'Rescue'. Bij met een uitgesponnen 'Villers Terrace', met korte uitstapjes naar 'Roadhouse Blues' van The Doors en ook 'The Jean Genie' van David Bowie. Knap! 'Pictures On My Wall' en 'All That Jazz' volgden en dan al de laatste Crocodiles-song 'Happy Death Man'. Sterk.

Met 'Show of Strength' werd overtuigend 'Heaven Up There' ingezet, 'With A Hip' klonk erg scherp met knap gitaarwerk van Sergeant, ook 'Over The Wall' was top en 'It Was A Pleasure' was haast funky. Bij 'A Promise' hoorden we een toch wat mindere Ian. Maar titletrack 'Heaven Up There' klonk erg energiek, en smaakte naar de sfeer van grote dagen!

Blemish
De onvoorspelbare frontman werd trouwens alsmaar spraakzamer. Lalde een en ander onverstaanbaars, naar eigen zeggen in zijn versie van 'Flemish'. “I call it Blemish”, aldus Ian. En tijdens deze tweede set riep hij meermaals “Vive le Belgique!”. En ook meldde hij ons: “Brussels is the best place to play outside the UK. No, the best place”, en daar dan op terugkomend: “... outside Liverpool!”.

Na een wat rommelig afgehaspeld 'The Disease', zei McCulloch, tot ieders verbazing, niet alle nummers van 'Heaven Up There' te spelen omwille van de curfew. Dat ze ruim een kwartier te laat begonnen waren, was hij wellicht 'vergeten'. “... en we willen ook nog wat bisnummers kunnen doen” aldus Mac. En zo werd een zinderend 'All My Colours' - je weet wel: “Zimbo Zimbo Zimbo Zimbo Zimbo....." - al het sluitstuk van de tweede set. Een erg passende afsluiter, daar niet van. Maar we kregen dus géén 'No Dark Things', 'Turquoise Days' of 'All I Want'. Jammer! En om klokslag 22 uur zat de 'main set' er dus al op.

Wanneer Mac & Co terugkwamen, sloeg Macs arrogantie op hol. “You've just made us realize again that we're the best band in the world of pop and folk!”. Je had ook de indruk dat de man een weinig dronken was. Maar een erg goed gebracht en sfeervol 'Bring On The Dancing Horses' volgde, dat wel. Een – an sich - prachtig nummer als 'Nothing Lasts Forever' zou volgen, maar dat werd volledig verpest door Mac zelf. Hij zong voortdurend andere dingen of zong er volledig naast en bracht ook zijn muzikanten in de war.

Mac kreeg het ook aan de stok met enkele concertgangers vooraan die het blijkbaar nodig vonden de hele tijd te staan praten tijdens het concert. Voor Mac was de maat vol en de Brit maakte zich dan ook duchtig kwaad. Terecht, dat wel eigenlijk. Maar jammer hoe 'Nothing Lasts Forever' in slordigheid en chaos verdronk.

Gelukkig kon Mac zich herpakken en zo kregen we een mooie finale met 'The Killing Moon', niet zo indrukwekkend als gehoopt, wel goed, en vooral een erg geïnspireerd en bezwerend 'The Cutter'.

> Setlist:
Crocodiles: Going Up/ Stars Are Stars/ Pride/ Monkeys/ Crocodiles/ Rescue/ Villers Terrace/ Pictures On My Wall/ All That Jazz/ Happy Death Men

Heaven Up There: Show of Strength/ With A Hip/ Over The Wall/ It Was A Pleasure/ A Promise/ Heaven Up Here/ The Disease/ All My Colours

> Bis: Bring On the Dancing Horses/ Nothing Lasts Forever/ The Killing Moon/ The Cutter

Ondanks 'McCullochiness' ...
De rants en de 'McCullochiness' ten spijt, al bij al een sterk concert van Echo & The Bunnymen die bewezen dat 'Crocodiles' en 'Heaven Up There' ook vandaag nog hun plaatsje verdienen.

En de weingen die het nog steeds niet wisten, hoorden nu toch waar de Gallagherbroertjes destijds de mosterd haalden. En het origineel mag dan de versheidsdatum overschreden hebben, deze veteranen stààn er nog en het origineel klinkt toch nog stukken beter en boeiender dan eender welke kopie.

Niét hét concert van het jaar, wél was het een van beste Bunnymenconcerten dat ik zag in jaren!

verslag: © Markec

Het plan van Mira: sterke verhalen, prachtige liedjes

2012-01-24T23:58:00.006+01:00

Mira's derde album, dat gewoon 'Mira' getiteld is, was al te krijgen in november, maar ik besloot geduldig te wachten tot de cd-voorstelling op donderdag 19 januari 2012 in de AB Club. En dat is voorwaar gelukt. Ok, 'Het Plan' had ik al gehoord. En 'Foto's van Feestjes' bracht ze vorig jaar in Bonheiden in het voorprogramma van Luka Bloom. Uiteraard heel benieuwd naar de andere liedjes, en ook hoe de chanteuse nu zou klinken mét 'full band', dus niet meer moederziel alleen achter de vleugel en hoe dat 'afwerpen' van dat huwelijk tussen lichte Antwerpse tongval en tussentaal, die de vorige twee albums kenmerkten, zou klinken.

Om je niet langer in spanning te houden: dat klonk erg goed! Die nieuwe liedjes zijn stuk voor stuk kleine kunstwerkjes.

Mira vertelt op meesterlijke wijze, al dan niet waargebeurde, verhalen of getuigenissen, met een knipoog hier en daar, melo-dramatiek, humor en sterke plots. Het zit er allemaal in.En of ze dat nu in tussentaal of AN deed, het werkte enorm goed. Laat over de songschrijfcapaciteiten van de Antwerpse zéker geen enkele twijfel bestaan.

En dan de 'live sound': daar viel niets op aan te merken, hechte, goed op elkaar ingespeelde band. Het klonk erg poppy en er mocht ook flink gerockt worden. Al was er die donderdagavond ook plaats voor breekbare liedjes natuurlijk, nieuwelingen en oude bekenden..

In de goedgevulde AB Club was het het 'lichtgevende konijn' op Mira's klavier dat als eerste alle aandacht opeiste. Maar zodra Mira en band opkwamen, moest het beestje de aandacht toch delen. Mira in een fel groen hemdje. Zou daarom op gegeven moment die minder welgekomen kikker haar keel bezocht hebben? Het was gelukkig maar eventjes. Niet dat het storend was, het was vooral Mira zelf die dat gehoord had.

De chanteuse zette in met de breekbare piano-ballad 'Ergens Maar Niet Hier' en ik was vast niet de enige bij wie er een zacht 'oooh' klonk. Daarna, kwam het als tekstueel logisch gevolg klinkende 'Het Plan' - 'ben je hier graag, ben je hier lieftst?' Weer vragen, en ook geruststelling: 'zo lang we plannen maken, loopt alles volgens plan'. En met de full band, wat een catchy en groovy nummer zeg. Swingende kwaliteitspop die duidelijk in de smaak viel. Mira verwelkomde ons en maakte allusie op het optreden van Mastodon, beneden in de zaal. "Hopelijk ben je op het juiste concert, je kan nog terug hoor".

En toen volgde 'Is Dit Een Droom?', midtempo jazzy, ja met dromerige sfeer. En bij het tegelijk bluesy en funky 'Grof Stof' speelde Mira ook zalige hammond-keys. Daarna volgde de lotgevallen van het hoofdpersonage in het verhaal en de fascinatie voor de hond 'Laika'. Wéér zo'n mooi liedje/ verhaaltje, met een sterke tekst zeg: 'en met kerstmis mocht je naar huis, voor een dag of twee, je zag de hond Laika op tv'. Het hele verhaal, en dat ene zinnetje en hoé Mira dat brengt, grijpen naar de keel. Zo mooi!

Mira zet even de journalisten die "het liedje destijds kapotgeanalyseerd" hebben op hun plaats en een feestelijk, goed door het publiek meegezongen, 'Grenzen' volgt. Ja, we kenden allemaal onze grenzen niet en zongen en dansten mee. Daarna werd weer naar de nieuwe cd teruggekeerd met 'In Vogelvlucht'. We vallen in herhaling: wat een tekst weer! En opnieuw kippenvel. Dat Mira kan zingen, wisten we natuurlijk al langer. Maar het kon blijkbaar nog beter! Al even sfeervol en mooi is 'Voorbij de Tijd' met behalve prachtig vocaal werk de huilende gitaar van Christophe Albertijn die een belangrijke rol opeiste.

'Jaagt u soms uzelf in de gordijnen, met de gedachte aan verdwijnen'. Met 'Loslopend Wild' was het opnieuw tijd voor ouder werk. Het werd een bijzonder swingende versie. 'Shake it baby' - lees ik in mijn notities. Daarna volgde een sterk 'Het Doel'. De band verdwijnt en Mira zette zich aan de piano. "Is't nog tof?" wou ze weten en een subliem 'De Groeten' volgde. De muzikanten komen terug en Mira dankt het publiek voor het zo 'groot' maken van het nummer dat volgen zou: jawel; 'In de Fleur'. De mevrouw naast mij wordt dolenthousiast, en geef ze eens ongelijk. Trouwens, wie niét? En zo knap gebracht. Nee, 'mij hoort ge ni klagen'.

'Hemelsblauw', swingend en met de boodschap 'Het is het gevaar dat telt' is nog een van de uitstekende nieuwe liedjes. Met een überfunky en hyperdansbaar 'Ik Mag Niet Klagen' waarbij het publiek zich mocht kwijten van de krolse katerkreten 'aaau aaaa' en eerste rijen haast tot dansvloer zijn herschapen wordt de finale ingezet. En met het zenuwachtig-hectisch van psychedelica doordrenkte 'Checken Checken Checken' zitten we effectief aan de laatste song in de set. Het rockend als de beesten en alle registers open...

Al snel komen Mira en band terug om ons te belonen met het melodramatische 'Foto's van Feestjes' en de aanzet tot positivisme en feesten - 'vannacht wordt de klok verzet, we gaan tien jaar terug in de tijd, zeg niet dat het te laat is, we krijgen tien jaar gratis!' met 'Tien Jaar Gratis'. "Het is nog maar donderdag, maar we doen of het weekend nu al begint, feest dus maar goed" is Mira's wijze raad. En dan bleek het echt voorbij. Of toch niet?

Wanneer Mira toch nog terugkwam, liet ze het publiek liedjes kiezen. Die liedjes die ze nog goed kan - "want we hebben niet àlle liedjes gerepeteerd". De keuze viel op 'Het Liefst' en, nee niét 'Engelke', maar wél een meesterlijk 'En Uwe Maat'. Zo werd dan wel écht definitief besloten. Ze had wel niet meer àlle muzikanten bij, "die wilden nog wat van Mastodon meepikken, beneden" zei de sympathieke Antwerpse chanteuse, "en, nee dat écht!"

Van het album 'Mira' werden alle nummers gebracht, en hoé. Ik mag hopen dat Mira er veel CD's van verkocht die avond, want wat een fraaie collectie liedjes/ verhalen zeg! En wat een sterk optreden...

> Setlist:
Maar Niet Hier/ Het Plan/ Is Dit Een Droom?/ Grof Stof/ Laika/ Grenzen/ In Vogelvlucht/ Voorbij de Tijd/ Loslopend Wild/ Het Doel/ De Groeten/ In de Fleur/ Hemelsblauw/ Ik Mag Niet klagen/ Checken Checken Checken

> bis 1:
Foto's van Feestjes/ Tien Jaar Gratis

> bis 2:
Het Liefst/ En Uwe Maat

Het album 'Mira' is uit bij 'kathoornplaatjes'. Info over Mira: op Mira-online.be. Als je de kans krijgt een optreden van deze sympathieke Antwerpse mee te pikken, zéker niet twijfelen. Doén!

verslag: © Markec
foto Mira: © Johannes Vande Voorde - foto cd Mira: © Markec

This Note's For You - Markec' Choice #9

2012-01-20T00:11:00.001+01:00

This Note's For You. Yes, it is! En ik hoop dat je het weet te waarderen.

De titel van alweer de negende aflevering van Markec' Choice is ook de titelsong, van het album dat Neil Young met The Blue Notes opnam in 1988. De song zit ook in de selectie van #9 en 'Dinosaur Sr.' opent en sluit ook de playlist met 'My My, Hey Hey' en 'Hey Hey, My My'.

Net als David Bowie - ook weer aanwezig, is Neil Young eener Markec' idolen, en je komt Neil dus wellicht wel vaker tegen in deze vrijdagse playlist. Met verder muziek van Intergalactic Lovers, Roland, XTC, Mira, Fleet Foxes, John Lennon, Arno, Swans, Evil Superstars, Jethro Tull, Fleetwood Mac, Simple Minds, Tröckener Kecks, ... en ... meer...

Luister naar This Note's For You (via Spotify)
> Markec' Choice #9: 200112

Preselectie Humo's Rockrally 2012 - Halte Mechelen

2012-01-18T15:52:00.006+01:00

Humo's Rockrally trekt weer door het Vlaamse land, vijf opeenvolgende weekends toont jong opkomend muzikaal talent het beste van zichzelf op diverse locaties. Ook bij de editie van 2012 werd Mechelen aangedaan. Zaterdag 14 januari toonden tien acts hun kunnen in de Minderbroederskerk van Cultuurcentrum Mechelen. Markec was onder de kritische toehoorders en hoorde een rijk palet aan stijlen de revue passeren...

Gecharmeerd door veteraan Luc Van Acker, maar mét kanttekening, en ook Follow Victor (I will!) en Float Fall maar ook La Nonchalence en TGMS gaan we volgen...

Markec' impressie met foto's van Christel Schoepen, lees je op Mechelen Blogt:
> http://www.mechelenblogt.be/2012/01/preselectie-humos-rockrally-2012-halte-mechelen

A Strange Day ? - Markec' Choice #8

2012-01-13T00:01:00.008+01:00

A Strange Day? Misschien. Het is natuurlijk vrijdag de dertiende en die bevreemdende 'Waltzinblack' voorspelt misschien weinig goeds. Ook: 'Joan Crawford has risen from the grave'. En wat is dat met dat dode paard? Niet dat het allemaal 'kommer en kwel' is hoor...

Wat zéker is: het is vrijdag en dan is er een verse playlist via Spotify. 32 liedjes, ruim 2 uur...

In deze aflevering muziek van ondermeer The Stranglers dus, Girls, Wishbone Ash, Rory Gallagher, Black Sabbath, Arno, Echo & The Bunnymen, Fleetwood Mac, Ian Matthews, The Cure, Fra Lippo Lippi, The Only Ones, TC Matic, ...

Luister naar 'A strange Day?':
> Markec' Choice #8: 130112

Concertagenda 2012 ...

2012-01-09T13:21:00.005+01:00

Met een sterk concertjaar achter de rug - de beloofde concert top 11 van '11 volgt dra - is het al volop uitkijken naar concertjaar 2012. Dit is Markec' concertagenda voor 2012. Althans: een stand van zaken aan het begin van het jaar; vanzelfsprekend kan daar dus nog een en ander (wellicht nog véél!) bij komen: je kent dat...

Op onderstaande concertjes kun je Markec normaliter dus tegenkomen in 2012:
(Waar 'O.V.' staat vermeld, is de aanwezigheid nog niet 100% zeker)

14.01 - Humo's Rock Rally - Minderbroederskerk, Mechelen
19.01 - Mira - AB Club, Brussel
20.01 - Echo & The Bunnymen - AB, Brussel
27.01 - Viktor Lazlo - Stadsschouwburg, Mechelen

04.02 - Hans Liberg - AB, Brussel
05.02 - Urban Trad, Soetkin Collier - AB, Brussel
07.02 - Sting: Back to Bass - HMH, Amsterdam (NL)
15.02 - Kieran Munnelly, Aidan O' Donnel, Philip Masure & David Munnelly - O' Fiach's Irish Pub, Mechelen
17.02 - Beyond The Labyrinth, Assia, Wizzard - Cité Culture, Laken
20.02 - Melissa Etheridge - AB, Brussel
23.02 - Simple Minds: 5x5 - Koninklijk Circus, Brussel
24.02 - Slaapwel Records Label Night - Cultuurcentrum, Mechelen
25.02 - ABBota: Customs, Love Like Birds, Birds That Change Colour,...- Botanique, Brussel

03.03 - Eva De Roovere - Stadsschouwburg, Mechelen
13.03 - Chris Rea - Lotto Arena, Antwerpen
16.03 - Elliott Murphy - Botanique, Brussel
18.03 - The Waterboys - AB, Brussel
27.03 - The Civil Wars - AB Club, Brussel
29.03 - Isbells + Renée - AB Club, Brussel
30.03 - Yevgueni - Stadsschouwburg, Mechelen

03.04 - Therapy? - AB, Brussel
04.04 - OM - AB, Brussel
25.04 - Perry Rose - Botanique, Brussel (o.v.)
27.04 - Anathema - Trix, Antwerpen

02.05 - James Taylor - Paleis voor Schone Kunsten, Brussel
03.05 - Killing Joke - Vooruit, Gent (o.v.)
14.05 - Steven Wilson - AB, Brussel
15.05 - Luka Bloom - Het Depot, Leuven (o.v.)
28.05 - Werchter Boutique: Metallica - Festivalweide, Werchter
30.05 - Elvis Costello & The Imposters - AB, Brussel

28.06 - The Cure, Elbow, Garbage, ... - Rock Werchter, Werchter

03.12 - Deep Purple - Vorst Nationaal, Brussel

Ik ga proberen de agenda regelmatig bij te werken en de geactualiseerde versie met regelmaat te posten. Vanzelfsprekend schrijf ik ook weer af en toe; lees: regelmatig, een verslagje.

The Dame Turns 65: Happy Birthday, David Bowie!

2012-01-08T01:49:00.002+01:00

Vandaag, 8 januari 2012, wordt The Thin White Duke, Ziggy Stardust, Aladdin Sane, The Dame,... David Bowie dus, 65 jaar. (°Brixton, 8 januari 1947 - als David Robert Jones).

Gelukkige Verjaardag, David Bowie!

Bowie is nu 65, zo kreeg ik het idee om een compilatie samen te stellen van 65 geweldige Bowie-songs. Niet chronologisch, maar geschikt zoals ik ze bij mekaar vond passen: met de hulp van Spotify. De compilatie kreeg de naam: '080112: The Dame Turns 65: 65 Bowie Faves by Markec'.

65 liedjes bij mekaar sprokkelen was géén probleem, kiezen wél. Bowie maakte zoveel prachtige albums en songs... Enkel op albums zoals met name (vooral) 'Tonight', dat maar met één nummer vertegenwoordigd is; een fenomenaal nummer op een zwak album (goed ik verklap het: 'Loving The Alien'.) en 'Never Let Me Down' vallen wat zwakkere momenten te bespeuren: zelfs een genie als Bowie heeft soms een minder moment. Ten tijde van 'Tonight' was ik, op dat ene nummer na (en 'Blue Jean') kon er ook nog mee door, boos op the dame. Maar ondertussen weet ik dat zelfs genieën een minder momentum kunnen hebben. Hij maakte het later trouwens meer dan goed met Tin Machine en 'The Nathan Adler Diaries: 1. Outside'...

Het laatste muzikale wapenfeit van David Bowie dateert uit 2003, het sterke album 'Reality', nog gevolgd door een uitgebreide tour. Sindsdien is het koffiedik kijken of er nog nieuw werk komt van Bowie. Maar wat de man al van geniale muziek op het palmares heeft staan, is niet min natuurlijk.

Soms vernieuwend, dan weer dankbaar gebruikmakend van een bestaande trend die hij dan volledig naar zijn eigen hand zette, flirtend met diverse muzikale stijlen, of dat nu soul of funk was, de rauwe stadsrock van Tin Machine,... Bowie vond zichzelf regelmatig opnieuw uit en het leverde heel veel prachtige muziek op.

Happy Birthday, David !

> Hier kun je mijn Bowie-compilatie beluisteren (Spotify)
080112: The Dame Turns 65! • 65 Bowie Faves by Markec

Flesh For Fantasy: Markec' Choice #7

2012-01-06T02:02:00.003+01:00

"Do you like good music? Do you like to dance? Oh yeah." Zo luidt het in Billy Idols 'Flesh For Fantasy' (Rebel Yell, 1983). En het levert de titel op voor alweer het zevende deel van Markec' Choice; de wekelijkse playlist in Spotify, telkens op vrijdag.

Met dit keer Nena, Billy Idol, Patti Smith, Ry Cooder, Crazy Horse, Fleetwood Mac, De Wolff, The Heavy, ...
En meer.. in totaal 32 nummers en 2 uur luisterplezier...

Luister naar 'Flesh For Fantasy':
> Markec' Choice #7: 060112

Gelukkig Nieuwjaar !

2011-12-31T20:00:00.000+01:00

Album top 11 van 2011

2011-12-31T17:40:00.008+01:00

Naar jaarlijkse gewoonte maak ik een lijstje van de albums die ik wist te waarderen in het voorbije jaar. En zoals vaak stel ik vast dat er ook nog veel muziek is die ik nog niét gehoord heb, en dus niet in de lijst; niét omdat ik 't niet goéd vind dus, maar wegens nog niet gehoord.

Na heel wat overwegen, luisteren en herbeluisteren, werd dit de top 11 van 2011:

1. Beyond The Labyrinth - Chapter III: Stories
2. Arena - The Seventh Degree of Separation
3. Tori Amos - Night of the Hunters
4. Albert Niland - Albert Niland
5. Declan de Barra - Fragments, Footprints & the Forgotten
6. Shantalla - Turas
7. Gavin Friday - catholic
8. Black Country Communion - 2
9. Amatorski - tbc
10. Birds That Change Colour - On Recording the Sun
11. School is Cool - Entropology

De top 11 was redelijk snel samengesteld, de volgorde, op de top 3 na dan, is de voorbije weken wel regelmatig veranderd. Elf parels, met heel wat muziek 'van bij ons'! Van de majestueze nummer 1, Beyond The Labyrinth's 'Chapter III' vind je hier een albumbespreking (toen was ik al onder de indruk van het album, en dat is gebleven, het album stond ook heel erg vaak op ten huize van Markec: een terechte nummer één dus!) In de lagere regionen, tussen 12 en 20 zitten ook nog wel albums die ik graag bij het elftal had gehad. Dat geldt zéker voor Elbow, Nils Lofgren, Blackfield en Bruno Deneckere

> En uitgebreid tot top 30 tellen we verder:
12. Elbow: Build A Rocket Boys
13. Nils Lofgren: Old School
14. Blackfield: Welcome To My DNA
15. Bruno Deneckere : Walking On Water
16. Chris Rea - Santo Spirit Blues
17. Kate Bush: 50 words for Snow
18. Mogwai: Hardcore Will Never Die But You Will
19. Wire: Red Barked Tree
20. Peter Murphy: Ninth
21. She Keeps Bees: Dig On
22. Sunday Bell Ringers: Sunday Bell Ringers
23. Stray Dogs: Intangible States
24. R.E.M.: Collapse Into Now
25. Alice Cooper: Welcome 2 My Nightmare
26. Dream Theater: A Dramatic Turn of Events
27. Chickenfoot: III
28. Radiohead: King of Limbs
29. Twilight Singers: Dynamite Steps
30. Principe Valiente: Principe Valiente

Mis je dEUS, Coldplay, en andere Millows in de lijst? Dat kan, maar dat is dan ook niet aan mij besteed... Wel 'gemist'; maar zaken die ik zeker wil horen, en dus 'oud' luistervoer voor 2012: de nieuwe albums van Black Lab, Charles Bradley, Josh T. Pearson, PJ Harvey, Raymond van het Groenewoud, Mira, Tom Waits,...

En als ik de indrukwekkende eindejaarslijstjes, 'de afvallers' incluis, van 'Roen 't Zwoen' en Tarkus' lijstje (de nieuwe albums van Evergrey, Uriah Heep en Pendragon) zie, is er nog wel méér dat ik gemist heb (hélp!). Er is dus nog een hoop in te halen in 2012...

Concertlijst van 2011 - véél moois gezien & gehoord - volgt wellicht pas vanaf morgen, erh.. volgend jaar dus...

Oh ja: Gelukkig Nieuwjaar!

Daithi Rua's Nieuwjaarslied: A Happy New Year!

2011-12-30T12:25:00.001+01:00

Markec sluit zich graag aan bij de wensen van Daithi! Mooi liedje trouwens he?!

It's No Game: Markec' Choice #6

2011-12-30T00:01:00.003+01:00

David Bowie, Iggy Pop, Killing Joke, Tears For Fears, U2, Simple Minds, Beck, Live... Maar ook: Fuck, Explosions in the Sky, Buffalo Springfield, Townes Van Zandt, Bob Dylan, School Is Cool, Blue Oÿster Cult...

Ook het zesde deel van Markec' Choice (via Spotify) biedt ongeveer twee uur luisterplezier in 30 liedjes.

De laatste aflevering van het jaar op de voorlaatste dag en laatste vrijdag van het jaar...

Luister naar 'It's No Game':
> Markec' Choice #6: 301211

Concertjaar 2011

2011-12-28T23:08:00.004+01:00

Dra post ik de '11 beste concerten van 2011'. Dat ik veel moois zag in het bijna voorbije jaar, merk je zelf al uit onderstaand lijstje waaruit ik dus de top 11 poog over te houden.

Onderaan de chronolische lijst geef ik je al wel meteen de concertontgoochelingen van 2011 mee...

13.01 - Louise Killeen, Daithi Rua - O' Fiach's, Lier
14.01 - Hans Liberg - Arenbergschouwburg, Antwerpen
21.01 - Jan Douwe Kroeske 2 Meter het Theater In met School is Cool - Stadsschouwburg, Mechelen
25.01 - Steve Wynn & Chris Cacavas - Minderbroederskerk, Mechelen
28.01 - Gesloten Hart (Wannes van de Velde Tribute) - Stadsschouwburg, Mechelen

01.02 - The Cult, Masters Of Reality - AB, Brussel
04.02 - Arbeid Adelt! - AB, Brussel
05.02 - Kris De Bruyne Band - Stadsschouwburg, Mechelen
07.02 - Richard Thompson Band - AB, Brussel
17.02 - Guy Swinnen - O' Fiach Irish Pub, Mechelen

05.03 - Mechels Kamerorkest & Guido de Neve - Minderbroederskerk, Mechelen
06.03 - Buffalo Tom - AB, Brussel
07.03 - Chris Joris Trio & Fred Meys - 't Ankertje a/d Dijle, Mechelen
17.03 - Faran Flad - O' Fiachs Irish Pub, Mechelen
19.03 - Kadril - Stadsschouwburg, Mechelen
20.03 - Lloyd Cole Ensemble - Cultuurcentrum, Mechelen
26.03 - Amaryllis - CC De Mol, Lier

06.04 - Hildur Gudnadottir, - AB Club, Brussel
08.04 - Grant Hart - Cultuurcentrum, Mechelen
10.04 - Boudewijn en Marcel de Groot - Stadsschouwburg, Mechelen
12.04 - Albert Niland - O' Fiach Irish Pub, Mechelen
28.04 - Daithi Rua & AIdan Burke + Louise Killeen - O'Fiach Irish Pub, Mechelen
02.05 - Loudon Wainwright III - AB, Brussel
04.05 - Joe Bonamassa - Koningin Elisabethzaal, Antwerpen
10.05 - Mira, Renée en Luka Bloom - ARGOS Benefiet, GC 't Blikveld, Bonheiden
13.05 - Luka Bloom - Liers Cultuurcentrum, Lier
20.05 - Broken Glass Heroes, The Tellers - Minderbroederskerk, Mechelen
21.05 - Beyond The Labyrinth - Zaal Bret, Genk
27.05 - Roger Waters - Lotto Arena, Antwerpen

02.06 - Beyond The Labyrinth (acoustic) - Toogenblik, Beveren
04.06 - Buurman - Stadsschouwburg, Mechelen
30.06 - Gavin Mee - O' Fiach's Irish Pub, Mechelen

01.07 - Integalactic Lovers, De Wolf - Dijlefeesten, Mechelen
02.07 - Sherman, Hundreds - Dijlefeesten, Mechelen
03.07 - She Keeps Bees, The Heavy - Dijlefeesten, Mechelen
09.07 - Black Country Communion - OLT Rivierenhof, Deurne
11.07 - Zjef Vanuytsel - 11 juliviering, Grote Markt, Mechelen
21.07 - Align, Too Tangled - Park, Edegem
28.07 - Jean Bosco Safari - Parkpop, Kruidtuin, Mechelen
31.07 - Nathalie Meskens, Amaryllis - Krankhoeve, Bonheiden

04.08 - Tony Vee & Stewart Barnes Band, Brown Sugars - Parkpop, Kruidtuin, Mechelen
20.08 - Garland Jeffreys, Saint Jude, Big Bill, Cashman - Swingfestival, Wespelaar
21.08 - The Scene, Neon Judgement, CPeX, ... - Maanrock, Mechelen
27.08 - De Bossen - Opening Contour 2011, KcNona, Mechelen
28.08 - The Scabs, Wolfbanes - Boerenrock, Kortenaken

22.09 - Moakley - O' Fiach's Irish Pub, Mechelen
27.09 - Sjarel van den Bergh - 't Archief, Hombeek
30.09 - Lee Ranaldo - Sint-Pieter en Paulkerk, Mechelen

17.10 - NewOrder - AB, Brussel
25.10 - Silje Nes, Susanna - Stadsschouwburg, Mechelen
27.10 - Elliott Murphy & The Normandy All Stars - Minderbroederskerk, Mechelen
28.10 - Tori Amos - Koningin Elisabethzaal, Antwerpen
29.10 - Stray Dogs, Gottland, Frank Vaganée Trio - Cultuurcentrum, Mechelen

02.11 - Alice Cooper - AB, Brussel
04.11 - Alan Reed, Arena - The Spirit of '66, Verviers
05.11 - Carl Cleves & Parissa Bouas - Auditorium Cultuurcentrum, Mechelen
11.11 - Yuko, Sunday Bell Ringers, Birds That Change Colour, I Got You On Tape - Cultuurcentrum, Mechelen
19.11 - Beyond The Labyrinth - Feedback, Aalst

02.12 - Flat Earth Society - Stadsschouwburg, Mechelen
03.12 - Rick de Leeuw & Jan Hautekiet - Stadsschouwburg, Mechelen
09.12 - Five for the Road: Bruno Deneckere, Daithi Rua, Luiz Marquez, HT Roberts & Afee Kasee - O' Fiach's Irish Pub, Mechelen
10.12 - Chris Joostens Tribute - Zaal Graaf D'Elissem, Onze-Lieve-Vrouw-Waver
20.12 - Claude Bourbon - O' Fiach's Irish Pub, Mechelen
22.12 - Triggerfinger & Seatsniffers - Minderbroederskerk, Mechelen
23.12 - Roland & The Golden Glows - Stadsschouwburg, Mechelen

Zoals beloofd, alvast de absolute tegenvallers:
1. Grant Hart: Zielloos, inspiratieloos, dolend, lallend - zielig
2. Kris De Bruyne: de man bleek stomdronken en dat was helaas te merken
3. Jean-Bosco Safari: bracht op Parkpop Beatles en Stones-covers en dat viel ferm tegen.. geforceerd, gemaakt en slecht gedaan. Heb Safari al veel mooiere dingen horen doen...

Dra post ik, behalve de album top 11, dus ook de concert top 11. Een blik in mijn concertagenda voor 2012 volgt ook: zo weet je waar me aan te treffen in concertjaar 2012... Stay tuned!

Kerstmis Is Dien Dag Dat Ze Niet Schieten: Markec' Xmas Playlist...

2011-12-25T00:01:00.002+01:00

Eigenlijk ben ik niet zo'n Kerstmismens. Toch niet als het gaat om het opgedrongen gedoe dat ermee gepaard gaat (of schijnt te moeten gaan) en de vaak afgrijselijke, zeg maar gerust misdadige Kerstmuzak die welig tiert. Om Wham!'s 'Last Christmas' vooral niét te noemen.

"Dat kan dus veel beter", dacht ik. Daarom poogde ik een aparte, grappige, soms al dan niet vergezochte set 'alternatieve' kerstliedjes samen te stellen. Of ik daar in geslaagd ben is af te wachten...

Alleszins: don't take it too seriously en het is al zeker volledig vrij van de Wham!'s en Band Aids van deze wereld... Wél aanwezig: Urbanus, U2, Loudon Wainwright III, Patti Smith, Slade,... tot Mogwai en Dead Kennedy's !

Het lijstje staat op Spotify:
> Kerstmis Is Dien Dag Dat Ze Niet Schieten

Een Fijne Kerst !

2011-12-24T20:16:00.004+01:00

The Land where Blues Began, Leadbelly & Prison Songs: Alan Lomax Tribute

2011-12-24T19:00:00.005+01:00

Cultuurcentrum Mechelen zette vrijdag 23 december Alan Lomax en zijn exploratie naar (de roots van de) folk en blues in de kijker. Op de Alan Lomax Tribute-avond in de Stadsschouwburg stonden DJ Blue Flamingo, The Golden Glows én Roland geprogrammeerd...

Met een verdienstelijke poging van The Golden Glows met de 'Prison Songs', zoals opgetekend door Lomax, een wel héél interessante documentaire over Lomax' zoektocht naar de sporen van de Blues (The Land Where Blues Began), de leuke interventies en DJ Set van Dj Blue Flamingo met zijn 78-toeren platen én in het bijzonder een heel erg goed, maar véél te kort optreden van dé enige echte ROLAND !!

Leuk om klassiekers zoals Gallows Pole, Where Did You Sleep At Night, Goodnight Irene, Midnight Special en zoveel meer Leadbelly-songs te horen bij monde van de enige echte Roland Van Campenhout ...

Swingende rockabilly & withete blues from a motherf***in' gun: Triggerforlife!

2011-12-24T18:00:00.003+01:00

Het luidste concert van het jaar: zeer zeker. Het plezantste ook. Triggerforlife, donderdag 22 december 2011 was af. Swingende rockabilly, Bo Diddley en withete blues from a motherfucking gun!

Eerst rockabilly met The Seatsniffers en dan de heavy blues van Triggerfinger: maximum rock 'n roll in de Minderbroederskapel van Cultuurcentrum Mechelen. Het gelegenheidsconcert van Triggerfinger voor Music for Life was vanzelfsprekend uitverkocht. Wie erbij was geniet nog na of heeft (ook) een beetje oorpijn. De luidste band van 't land? Ongetwijfeld. Übercool ook!

Ruben, Mario en Pol stonden weer scherp... Alledrie strak in het pak en strak was ook weerom de sound. Een stevig rock 'n rollfeestje dankzij de geweldige setlist en natuurlijke de potente en lekker vuil rockende uitvoering ervan. Wat een feest was het... Leuk waren de gastperformances van Steven De Bruyn, Walter Broes (Seatsniffers) en Frank Van Der Linden (De Mens).

We konden voor het laatst Ruben op zijn azuurkleurige gitaar zien en horen spelen. Die werd na de show eigendom van de gulle gever die er voor Music For Life € 7.900 op geboden had (ja!)...

Setlist:
I'm coming for you/ On My Knees/ Short Term Memory Love/ Cherry / My Baby's Got A Gun / Camaro/ All This Dancin' arround/ First Taste/ is It/ Walk on the Wildside (L. Reed) / I can't Stand it (L. Reed)/ The Passenger (I.Pop)/ Best Kept Secret/ Let It Ride/ Sweet Dreams (Eurythmics)...

Verslag: © Markec
Foto's: © Bart Schelkens

[uitgebreider verslag op 'Mechelen Blogt' - vandezelfde auteur & fotograaf]

Drunk On The Moon: Markec' Choice #5

2011-12-23T10:39:00.003+01:00

Vrijdag. Tijd dus voor alweer een playlist in de reeks 'Markec' Choice', volgens het gekend stramien: ruim twee uur luisterplezier gevat in 30 liedjes via mijn Spotify-page.

Met: School Is Cool, Jackson Browne, Bram Vermeulen, Patti Smith, Buurman, Tori Amos, Grinderman, Soulwax, Triggerfinger, Black Lab, Rory Gallagher, Tom Waits, Luka Bloom ... en méér lekkers!

Veel luistergenot met 'Drunk On The Moon' - aflevering 5
> Markec' Choice #5: 231211

Bourbon's Blend

2011-12-22T12:15:00.001+01:00

Met een naam als 'Bourbon' vrààg je gewoon om een Whisk(e)y-referentie, niet? En het is ook gewoon heel erg toepasselijk. De Frans/Zwitserse (Uk based) gitaarvirtuoos Claude Bourbon trakteerde ons die druilerige dinsdagavond 20 december in O' Fiach's Irish Pub op een heel erg mooie akoestische blend van jazz, folk en blues.

Vaak had je ook de indruk een minestreel aan het werk te horen in een of ander groot Middeleeuws kasteel. En dan komen plots Ry Cooder of ... Jaques Brel voorbij...

Mijn volledige verslagje van een fijne avond vol gitaarvirtuositeit lees je op 'Mechelen Blogt':
> http://www.mechelenblogt.be/2011/12/bourbons-blend-spaanse-klassieke-gitaar-jazz-en-ry-cooder

Perfect Imperfection: Markec' Choice # 4

2011-12-16T01:03:00.003+01:00

Vrijdag, het weekend staat voor de deur, en het betekent ook: een nieuwe 'Markec' Choice', Ook in aflevering 4 ruim twee uur luisterplezier op mijn Spotify-page.

Boudewijn de Groot leidt in en uit. Met verder muziek van James Taylor, Nils Lofgren, Dave Edmunds, Living Colour, Masters of Reality, Dire Straits, Chris Rea, Luka Bloom, David Bowie, en meer...

Een aantal liedjes uit de selectie van deze week, en met name de liedjes van Dave Edmunds, Little Feat, James Taylor, Classics IV en Stevie Ray Vaughn zijn een rechtsreeks gevolg van de positieve vibes na het hartverwarmende concert ter ere van Chris Joostens op zaterdag 10 december. De nummers van deze artiesten zaten toen ook in de uitstekende setlist... Verder enkele oude alsook recentere favorieten...

Veel luisterplezier!

Het weekend kan beginnen:
> Markec' Choice # 4: 16.12.11

Knockin' on heaven's door: Rock 'n Roll ter ere van Chris Joostens (1957-1990)

2011-12-12T23:38:00.004+01:00

Wat een bijzonder mooie en hartverwarmende avond was zaterdagavond 10 december 2011. Memorabel zéker. De Memory Band, bracht een bijzonder eervol tribuut aan hun makker, Chris Joostens (1957-1990). Iemand gaat best eens het dak checken van Zaal Graaf D'Elissem, want de Memory Band speelde de pannen van het dak zaterdag. Amai ! Het rockte dat het een lieve lust was, al waren ook er ingetogen momenten mét kippenvel.

De Memory Band bestond uit Chris Peeters (Laatste Showband), Marty Townsend (ex-Blue Blot), Niels Verheest, Bert Embrechts (Laatste Showband), Ivo opdebeeck, Henry Jacobs en Sjarel van den Bergh (ex-Bizjoe, Vrijdag). Deze topmuzikanten speelden werk van ondermeer Little Feat, James Taylor, Dave Edmunds, ZZ Top, Steppenwolf, Chris Rea, Bob Marley, Bizjoe, Bob Dylan... “Allemaal muziek waar Chris van hield, of mee te maken had gehad” zo luidde het uitgangspunt.

Na een onderhoudende, maar iets te lange set van The Romantics, met veel old school rock 'n roll, kon de 'Memory Band' er iets voor middernacht aan beginnen. En dit was o zo mooi, wie er bij was, kan het beamen en is wellicht ook nog steeds 'on a high': het was genieten met een heel grote G. Met een erg sterke set. In your face rockers, stomende blues en funky reggae maar even goed stevige harde rock en ook voldoende rustpunten met hoge kippenvelfactor.

Chris Joostens (1957-1990) - niét vergeten.

Voorbeelden? Marty Townsend die een subtiel 'IRS Blues' neerzette, of hoe Henry Jacobs zich 'Spooky', 'I can Hear your Heartbeat', 'I Hear You Knocking' en een vuile rocker zoals 'Gimme All Your Lovin'' eigenmaakte – wow! Sjarel Van den Bergh die het reggaefeestje leidde met Bob Marley's 'Stir it Up' en 'No Woman, No Cry', dan weer erg overtuigend James Taylor alle eer aandeed met 'Steamroller Blues', 'Don't Want To be Lonely Tonight' en 'Nobody But You'. Een uitmuntende uitvoering van Little Feat's 'Perfect Imperfection' mag en kan niet onvermeld blijven en Sjarels eigen juweeltje 'Rijden' klonk subliem. Kippenvel, jawel!

Geweldig gitaarwerk van Marty Townsend en Chris Peeters, fraaie keys van Niels Verhees, strakke drums van Ivo Opdebeeck en prima baswerk van Bert Embrechts, Sjarel op gitaar, mondmuziek en stem, Henry Jacobs op zang en bas. De Memory band klonk erg hecht en strak en het leek wel of deze gelegenheidsformatie al dag in dag uit samen speelden. Topklasse. Het spelplezier spatte er af. Er werd ook duchtig meegezongen en gedanst. Ook uw verslaggever liet zich niet kennen en bijna moest, tijdens 'Born to be Wild' de knie eraan geloven, maar not to worry: alles ok!

Sjarel Van den Bergh & Chris Joostens

Een ultiem kippenvelmoment greep plaats wanneer de band Bob Dylan's 'Knockin' On Heaven's Door' speelde voor Chris Joostens' vader en dat tevens opdroeg aan Chris. Zo mooi, en de ideale manier om een hartverwarmende avond te besluiten. Ik mag hopen dat Chris Joosten het gehoord en gezien heeft – vast wel!-, hij zal 't ongetwijfeld weten te waarderen: Knap gedaan, Ivo, Sjarel, Bert, Niels, Marty, Chris en Henry! Respect!

Setlist:
1. Hideaway – instrumental (Hound Dog Taylor)
2. IRS Blues (Blue Blot versie)
3. I Hear You Knockin' (Dave Edmunds)
4. Spooky (Classics IV)
5. Nobody 'but You (James Taylor
6. Rijden (Bizjoe)
7. Oh M'n Liefje (Bizjoe)
8. Pefect Imperfection (Little Feat)
9. Stir it Up (Bob Marley)
10. No Woman, No Cry (Bob Marley)
11. Help Me Make it Through The Night (Kris Kristofferson)
12. Can You Feel My Heartbeat (Chris Rea)
13. Gimme All Your Lovin' (ZZ Top)
14. Spike's Breakdown – instrumental (Fons Jacobs)
15. Canonball Rag – instrumental (Kennedy Jones)
16. Run Back To Your Side (Eric Clapton)
17. Bad is Bad (Dave Edmunds)
18. Steamroller (James Taylor)
19. Don't Want To be Lonely Tonight (James Taylor)

#bis
20. Travis' Walk (Stevie Ray Vaughn)
21. Born To Be Wild (Steppenwolf)

#bis 2
22. Knockin' On Heaven's Door (Bob Dylan)

Verslag: © Markec
Fotos: © Sjarel Van den Berghs archief.

Ierse Folk, Gentse Blues & Sengalese Vibes in Iers-Mechelse setting

2011-12-12T17:02:00.002+01:00

“Er waren eens twee Gentenaars, een in Gent residerende Ier, een Mexicaan en een Senegalees..” zo zou een flauwe mop kunnen beginnen. Maar het gaat over “Five for the Road”, een live-project met Afee Kasee, Bruno Deneckere, Daithi Rua, Luiz Marquez en H.T. Roberts. Goed voor een sfeervolle vrijdagavond met folk, blues en african vibes.

Vrijdag 9 december was het genieten in O' Fiach's Irish pub in Mechelen van deze aparte en geslaagde optelsom aan stijlen.

Het volledige verslag lees je op 'Mechelen Blogt':
> http://www.mechelenblogt.be/2011/12/ierse-folk-gentse-blues-sengalese-vibes-iers-mechelse-setting

Royalty in Jeopardy: Markec' Choice # 3

2011-12-09T10:49:00.003+01:00

Het is weer vrijdag, tijd dus voor een nieuwe editie van 'Markec' Choice' (op Spotify). We zijn al toe aan deel 3.

Deze week kun je luisteren naar ondermeer Indochine, Simple Minds, The Doors, U2, Lone Justice, Mindgames, Daithi Rua, Tom Petty, Soundgarden, Savatage, Kuruki, Mira, Raymond van Het Groenewoud en Bert de Coninck.

Veel luistergenot:
> Markec' Choice # 3 - 09.12.11

Hautekiet speelt, De Leeuw zingt. Met Hart en Ziel

2011-12-04T16:38:00.002+01:00

“Doe het én voor het geld én voor de show maar doe het. Doe alles wat je doet met hart en ziel”. Het is, zoveel jaren later nà die onverwoestbare Tröckener Kecks-song nog steeds het adagio van de bands voormalige frontman Rick De Leeuw.

Zo bleek eens te meer zaterdag 3 december in de Mechelse staddschouwburg waar hij met spitsbroeder Jan Hautekiet een geslaagde premièrevoorstelling van “De Leeuw Zingt” neerzette.

‘Met Hart en Ziel‘ was trouwens de opener van de eerste set. Als beginselverklaring kan dat tellen, niet?

> Zoals vaak bij Mechelse concerten, lees je mijn volledige verslag op 'Mechelen Blogt':
http://www.mechelenblogt.be/2011/12/hautekiet-speelt-leeuw-zingt-met-hart-en-ziel

Kijken met de oren en luisteren met de ogen...

2011-12-04T14:50:00.001+01:00

Vrijdag 2 december hield Flat Earth Society halt in de Mechelse stadsschouwburg. Het eigenzinnige collectief rond roerganger, componist, saxofonist, klarinetist en dirigent Peter Vermeersch (A Group, X-Legged Sally) ging in dialoog met films van allerlei slag, sferen en lengtes met eigen composities.

Film bij muziek, muziek bij film. Een – aparte – selectie films, soms erg obscuur of bizar dan weer ontwapenend eerlijk en charmant, met een erg knappe live score van en door Flat Earth Society, jazz meets rock meets post rock. Dat was ‘Hearsee’.

> Een uitgebreid verslag, ook van Markec, vind je op 'Mechelen Blogt':
http://www.mechelenblogt.be/2011/12/sound-vision-live-flat-earth-society-s-hearsee-halte-mechelen

Hail Hail Rock 'n Roll: Markec' Choice # 2

2011-12-02T16:42:00.002+01:00

Hail, hail rock 'n roll ! Deel 2 van Markec' Choice is klaar!

Met nieuw en oud werk van: Tori Amos, Cheap Trick, Deep Purple, Garland Jeffreys, Birds That Change Colour, Beyond The Labyrinth, Afghan Wigs, Jimi Hendrix en veel meer! Veel luistergenot!

Dit is de selectie van deze week:
> Markec' Choice # 2 - 02.12.11

Markec' Choice: wekelijkse portie muziek op Spotify

2011-12-02T00:30:00.001+01:00

Sinds vorige week ben ik gezwicht voor het Spotify-virus. Sinds deze week overgeschakeld op een premium-account. En dan moet je daar wat mee doen, niet? Los van wellicht nog andere lijstjes, poog ik jullie vanaf nu elke week een selectie liedjes aan te bieden, via Spotify én met een link hier.

Alle muziekgenres en artiesten die ik zowat volg, en dat zijn er best wat, komen aan bod. Wie weet ontdek je zo wel wat nieuws... Al wat je moet doen is zelf ook Spotify in gebruik nemen (kost je niets) en dan: Rock 'n Roll !

En, om te beginnen bij het begin: de selectie van vorige week:

> Markec' Choice # 1 - 22.11.11

De gloednieuwe playlist:
> Markec' Choice # 2 - 02.12.11

Veel luistergenot!

Sjarel: 60? Forever Young!

2011-11-13T13:40:00.005+01:00

Ja, Sjarel van den Bergh, werd 60. Maar dat zou je hem niet aangeven! De sympathieke man die ons met zijn Bizjoe het juweeltje "Rijden" schonk, zit nog steeds boordenvol muzikale plannen en zat ook de voorbije jaren niet stil. Op één van zijn optredens, een paar jaar geleden, hoorde en zag ik hem James Taylors "Something in the way she moves" opdragen aan een van zijn dochters die net die dag jarig was. Wel, om het met een andere favoriet van de Sjarel te zeggen - zingen zal ik jullie besparen, dat laat ik graag aan Sjarel over - "May you stay forever young"! Het is een adagio van ene Robert Zimmerman (Bob Dylan) dat zeker op Sjarel van toepassing is. Ik wens het hem alleszins van harte toe!

May God bless and keep you always
May your wishes all come true
May you always do for others
And let others do for you
May you build a ladder to the stars
And climb on every rung
May you stay forever young
Forever young, forever young
May you stay forever young.

May you grow up to be righteous
May you grow up to be true
May you always know the truth
And see the lights surrounding you
May you always be courageous
Stand upright and be strong
May you stay forever young
Forever young, forever young
May you stay forever young.

May your hands always be busy
May your feet always be swift
May you have a strong foundation
When the winds of changes shift
May your heart always be joyful
And may your song always be sung
May you stay forever young
Forever young, forever young
May you stay forever young.

Sjarel verjaarde op 8 november al, zaterdag 12 november werd dat gevierd in Café 't Zennegat met een feestje waar Sjarel pas in laatste instantie iets vanaf wist. Daar schoot ik de foto die je hierboven ziet staan...

May You Stay Forever Young, Sjarel !
En: Keep on rockin' in the free world!

F2.8: Jorens eigenzinnige oogsnoep vol Rock 'n Roll

2011-11-12T12:30:00.004+01:00

Gisteren opende 'F2.8 - Rockfotografie door Joren Van Utterbeeck', alweer de tweede foto-expo van de jonge getalenteerde fotograaf in het Cultuurcafé van Cultuurcentrum Mechelen want ook in 2010 kon je er zijn werk bewonderen. Nog tot en met 23 december kun je Jorens eigenzinnige kijk op wat zich op Mechelse podia afspeelde gaan bewonderen.

Niet te versmaden muzikaal oogsnoep is het!

De expo omvat beelden van Maanrock, Dijlefeesten en nog vele andere muzikale bijeenkomsten in Mechelen, waarmee de fotograaf de wereld wil tonen hoe hoe fris en hip Mechelen op muzikaal vlak is.

De expo loopt nog tot en met 23 december, nog net zolang als die andere interessante expo voor Melomanen 'Mechelen Rockt' - ook een aanrader!

foto: Johannes Verschaeve van 'The Van Jets' - © Joren Van Utterbeeck

Carl Cleves & Parissa Bouas en hun 'true stories from down under'

2011-11-07T00:06:00.003+01:00

Zaterdagavond 5 november 2011, een goed gevuld auditorium van Cultuurcentrum Mechelen luisterde naar de verhalen en liedjes van het Mechels/Grieks/Australische duo Carl Cleves, né Carl van Hoogenbempt en Parissa Bouas, meegebracht van 'Down Under'.

Een ei zo na volle zaal, en dat voor een naam die toch niet meteen bij iedereen een belletje doet rinkelen. Maar Mechelen bleek de naar Byron Bay uitgeweken Mechelaar niét vergeten.

> lees mijn volledige verslagje op 'Mechelen Blogt'

Arena trapt nieuwe tour af in Verviers met knallend en nog nazinderend concert

2011-11-06T23:35:00.006+01:00

Het was weer te lang geleden. En dan eindelijk weer een Arena-optreden!!! Lang naar uitgekeken, met heel veel hoge verwachtingen. Wat bleek: er zijn nog zekerheden, zeker als het Arena aangaat: de hoge verwachtingen werden volledig ingelost én meer, die vrijdagavond 4 november 2011 in 'The Spirit of '66'. En wat doe je wanneer dat gebeurt? Heel erg genieten natuurlijk... Arena was groots!

Alan Reed
Ex-Pallaszanger Alan Reed verzorgde het voorprogramma met een gesmaakte semi-akoestische set... erg mooi waren de uitgeklede versies van zijn liedjes. De man beschikt nog steeds over een meer dan prima stem zoals ten volle bleek uit het mooie lied dat hij volledig a capella bracht: wow! En de sympathieke Schot, begeleid door Mark Spencer op diverse instrumenten, had ook gekozen voor een prima setlist. Met nummers zoals 'Never Too Late', 'Teardrops in the Rain', 'Who's To Blame' (over hoe journalisten vaak makkelijk de schuld krijgen - Reed is zelf journalist maar of dit autobiografisch was, liet ie in het midden), het grappige 'Keen on the Job' en een gedurfde cover van Peter Gabriels 'Biko'.

De set had rustig langer mogen duren, ook al waren we ongeduldig op Arena aan het wachten!

Arena: the 7the Degree Of Separation & other dark tunes...
En dan... Laat maar komen die superlatieven. In wélke schuif vind ik die ook weeral? Arena was groots! Wat zijn die nieuwe songs van The Seventh Degree of Separation sterk zeg! En wat een vocals van Paul Manzi: oh! De band sound werd er ook flink wat steviger en potiger op! Die kristalheldere, loepzuivere en hemels pure gitaarklanken van John Mitchell blijven een waar genot. Clive Nolan ging als vanouds goed tekeer op zijn klavieren die op gegeven moment stonden te 'schommelen' dat het een lieve lust was. De sterke ritmesectie van Mick Pointer op drums en de teruggekeerde John Jowit op bass deden de rest.

De setlist was vooral opgebouwd rond het nieuwe album The Seventh Degree of Separation, met maar liefst 7 van de 13 songs van het album in de setlist! Dit aangevuld met dat songmateriaal uit The Visitor, Contagion, Pepper's Ghost en Immortal? dat het beste paste bij de donkere en mysterieuze sfeer van het nieuwe album. Maar ook klassieke epics zoals 'Solomon', als meer dan geslaagde bis, en 'Valley of The Kings' konden uiteraard niet ontbreken...

Er werd geopend met 'The Great Escape', ook het eerste nummer van het nog gloednieuwe album, met een Paul Manzi die geen twijfel mogelijk maakt over zijn groot vocaal talent aka stembereik! Sterke a capella-vocals en wanneer hij het uitroept "Can Anybody Heeeeee-eeeee-aaar Me?!!" de andere muzikanten die invallen en de band de toon zet voor het hele optreden: strak, soliede, übermelodieus en super heavy - wat een knaller zeg!!!. Ja, de band-livesound is er duidelijk nog hechter en 'zwaarder' op geworden. Met de deur in huisvallen: dat is wat Arena deed met 'The Great Escape': wat een song zeg! Pure power met een drive om U tegen te zeggen en met een melodie die je meteen grijpt en niet meer loslaat. Klasse! Daarna volgt een succesrijk duo uit 'The Visitor': een denderend en fenomenaal 'A Crack in The Ice' en een weerom geweldig '(Don't Forget To) Breathe'. Het Arenafeest was volledig losgebarsten!

Tussendoor kregen we van Clive Nolan de nodige tekst en uitleg over het donkere thema dat 'The Seventh Degree of Separation' met zich meedraagt. Alles draait om het laatste levensuur en het uur net daarna...

Verrassende keuzes in de set vond ik 'City of Lanterns', mét sublieme keyboardsolo van Nolan, van Contagion en zeer zeker 'Ghost in the Firewall' uit Immortal?. Erg mooi, en ook een opmerkelijke keuze was 'The Eyes of Lara Moon' van Pepper's Ghost dat ook bezocht zou worden met het immer potente 'Bedlam Fayre'. Genieten met allergrootste G wanneer John Mitchell 'Serenity' speelde. oooh!!! Maar, ook al kénden de meesten onder ons die nieuwe songs nog totaal niet, ook, of zelfs: vooral, de maar liefst zeven nieuwe nummers klonken allemaal geweldig en ondertussen weet ook elkeen die het album ter plaatse kocht dat het meer dan uitstekend is! Met als voorlopige absolute favorieten - ja, nu al: 'What if', 'Burning Down', 'One Last Au Revoir' én absoluut ook die album- en gig-opener 'The Great Escape' !

Zoals vaak, en ook nu, behoorde ook 'Solomon', gebracht in de eerste bisronde, tot de absolute hoogtepunten.. Deze epic mogen ze nooit uit de set halen wat mij betreft: en Paul Manzi zong dit met de overtuiging en bezieling alsof hij de song al eeuwen zingt.

Goed om te zien hoeveel spelplezier er van de band afstraalde en hoe goed Paul Manzi zich al in zijn vel voelt bij Arena. Manzi is trouwens een wel erg compleet zanger: zijn erg sterke en mooie, aangename stem kan zonder veel moeite alle Arena-classics aan. Misschien wel - mag,kan en durf ik dit eigenlijk wel stellen? ik doe het gewoon - de beste zanger die Arena ooit gehad heeft! Ook dàt was genieten.

Wanneer Clive Nolan aan Paul Manzi vroeg om "the A song" in te zetten, we waren dan al aan de laatse bis toe, moest deze even nadenken waarop bleek dat we 'Ascension' (Contagion), als afsluiter van de set, zouden krijgen. Op deze allereerste avond van de tour zagen we een ontspannen band en alles liep van een leien dakje. Behalve héél even bij deze afsluiter wanneer de band aanvankelijk in verkeerde toonaard inzette. Nolan: "you almost hadn't noticed it was the first day of the tour, did you. Well now you did". En 'Ascension' werd keurig opnieuw ingezet. En ook deze afsluiter van het 'Contagion-album deed meer dan overtuigen! Openen met 'The Great Escape' en eindigen met 'Ascension': perfect, met daartussen gesandwiched alle andere juweeltjes van Arena !

De band speelde van 22.15 tot 00.30, een flinke twee uur dus. Maar het gerust nog vier uur mogen duren ! Oh yes!

De prima Arena-setlist:
The Great Escape / A Crack in the Ice / Don't Forget To Breathe / City Of Lanterns / What If? /One Last Au Revoir /Burning Down / Serenity / Valley of the Kings / Crying for Help IV / The Eyes of Lara Moon / Ghost in the Firewall / Rapture / The Ghost Walks / Bedlam Fayre / The Tinder Box / The Visitor

Bis:
Solomon / Crying for Help VII

Bis 2
Ascension

Verslag: © Markec
Foto's: © Bart Schelkens

Elliott Murphy bezorgt Mechelen memorabele rock 'n roll-injectie!

2011-10-29T18:43:00.008+02:00

"You never know what you're in for" zingt Elliott Murphy. Bij een concert van dit rockicoon weet je telkens wél min of meer wat je kunt verwachten - nu ja: in die zin dat er de garantie is dat het héél erg goed zal zijn, voor minder dan geweldig doét Murphy het niet. Toch is elke show weer een aangename verrassing: een energiek rock 'n rollfeest waarbij je nadien superlatieven te kort komt om de ervaring te omschrijven.

Het was donderdag 27 oktober 2011 in de Mechelse Minderbroederskerk niét anders: twee uur vintage Rock 'n Roll 'n Rock 'n Roll van de bovenste plank om U tegen te zeggen!

Nadat we al wat opgewarmd waren met de aangepaste platen die Dj Wif had gedraaid, was het bijna zover. Het geduld werd een tijdje op de proef gesteld, maar klokslag negen uur begonnen Murphy & Co eraan. Zoals altijd was Elliott Murphy goed gezind en ook nu gaven hij en zijn Normandy All Stars er 'een ferme lap' op

> Lees mijn volledige verslagje op 'Mechelen Blogt'.

Mechelen betoverd door pure tonen uit het Hoge Noorden: Susanna Wallumrød

2011-10-26T23:20:00.003+02:00

Wat zit er toch in het (drink-)water, in de lucht, aswolken of in de genen van de Scandinaven en Ijslanders? Heel wat opmerkelijke, eigenzinnige en sublieme muziek komt vandaag uit Scandinavië.

Vroeger kenden we enkel Abba. Later kwamen daar ondermeer Kent, Cardigans, Sugarcubes en Björk bij.

Nu zijn er boeiende voorbeelden te over, zeker op het 'eigenzinnige front': Sigur Ros, Mugison, Mum, Jóhann Jóhannsson, Paatos, ... Susanna & The Magical Orchestra en ook: Susanna Wallumrød - of: Susanna zonder haar 'Magical Orchestra' dus . Deze Noorse schone bracht dinsdag 25 oktober de Mechelse stadsschouwburg in vervoering met haar knappe minimalistische pianospel en haar unieke en prachtige stemgeluid. Met eigen nummers en wel heel gedurfde covers...

> Lees mijn volledige verslag op 'Mechelen Blogt' (foto's Bart Schelkens).

Beyond The Labyrinth biedt oordopjes aan als merchandise item

2011-09-28T19:55:00.000+02:00

De classic/ melodic rockformatie Beyond The Labyrinth pakt uit met een primeur en biedt via haar 'merchandise stand' bij concerten oordopjes aan aan de prijs van € 1. De slogan die de band hierbij hanteert verklaart eigenlijk al het waarom: "Hear Today, Gone Tomorrow ? Keep on Listening .. Plug it in!".

Niet alleen omwille van mogelijke gehoorschade, maar ook omdat je door het dragen van oordopjes veel meer de finesses in de muziek hoort, biedt de groep nu oordopjes aan. Wie oordopjes koopt, krijgt een voucher met € 1 korting op andere merchandise materiaal van de band.

Meer info over Beyond The Labyrinth op hun webstek

Zenneblues in Hombeek: Sjarel van den Bergh

2011-09-28T18:34:00.005+02:00

Goed muzikaal gezelschap, gisterenavond, dinsdag 27 september 2011, in Eetcafé 't Archief in Hombeek: Neil Young, James Taylor, Dave Edmunds, Joni Mitchell, Ricky Lee Jones, Ry Cooder, Bob Dylan, Alan Lomax, Jan de Wilde, The Beatles, John Hiatt én Sjarel van den Bergh en Vrienden.

"Erh?" denk je nu...

Akkoord: alleen de laatstgenoemden waren in levenden lijve in Hombeek. Maar dit gezelschap bracht de genoemde grootheden naar Hombeek door bijzonder mooie vertolkingen uit het rijke repertoire van die kleppers. Het concert van Sjarel van den Bergh en vrienden ( Sjarel, Frans Ieven en ook Kanza Mees en Maarten Rumens) was er eentje om in te lijsten! Cliché? Misschien. Maar zo was het...

> Lees het volledige verslag op 'Mechelen Blogt'

Arthur's Day: Guinness & the soul of Moakley

2011-09-25T17:37:00.000+02:00

De Nieuw-Zeelandse singer-songwriter Mark Oakley was weer in 't land. Ook nu kon een bezoek aan O'Fiach's Irish Pub in Mechelen niet ontbreken. Zijn doortocht vond plaats op donderdag 22 september, op Arthur's (Guinness) Day. Er zijn slechtere scenario's: 'The Black Stuff ' en die geweldige soulstem van Moakley.

Hij bracht er een korte, subtiele en uitstekende set. Met hoogvliegers zoals zijn bloedmooie interpretaties van 'Fields of Gold' (Sting) en 'Drive' (R.E.M.). En dat hij tegemoet wou komen aan mijn verzoekje als allerlaatste bis kon ik zeer waarderen: 'Message to My Girl' (Split Enz) klonk dan ook lichtjes geweldig...

Iets te weinig eigen nummers in de set, te weinig: want 'Moakley's eigen nummers zijn erg sterk en verdienen om meer aan bod te komen. Maar we kregen natuurlijk wel 'Dancin' Round Each Other For Years', 'What's Inside' en 'I'm in Love With You' als opener.

Jammer dat de man zijn laatste trein moest halen, anders was hij wellicht, zoals bij een van zijn vorige doortochten nog wat met me blijven doorbomen over muziek en 'the eighties'...

> SET:
I'm In Love With You (It Was Always You)/ Total Control (The Motels)/ I'm On Fire (Bruce Springsteen)/ Riding Trains/ Dancin' Round Each Other For Years/ Just The Two Of Us (Bill Withers)/ Drive (The Cars)/ Fields of Gold (Sting)/ What's Inside/ Under The Bridge (Red Hot Chili Peppers)/ Just Not Today/ Sexual Healing (Marvin Gaye)
Bis
Yellow (Coldplay)/ Message to My Girl (Splitz Enz)

Nieuwe webstek voor Black Vulture

2011-09-22T19:55:00.005+02:00

Black Vulture, het nagelnieuwe vervolg op Align, lanceerde donderdag 22 september haar gloednieuwe webstek. Een nieuwe groepsnaam, een demo die net klaar is en nu dus ook een nieuwe webstek. Neem zeker eens een kijkje blackvulture.be .

De band bestaat uit broers Yannick Willems (rhythm guitars & lead vocals), Stéphane Willems (lead guitars), Semir Brik (bass) en Kilian Groslot (drums) . De sound laat zich best omschrijven als melodieuze, soms melancholische hardrock/ metal. Met trage logge ritmes die je aan Black Sabbath of Soundgarden doen denken, ingenieuze melodieën, knappe songopbouw, sterke riffs. Zelf noemen ze o.m. Metallica, Black Label Society, AC/DC als invloeden.

http://www.blackvulture.be/

Mechelen Rockt - De Contouren: Overzichtsexpo boordenvol Mechelse muziek!

2011-09-12T16:00:00.001+02:00

Zaterdagavond 10 september 2011 ging de overzichtsexpo 'Mechelen Rockt: De Contouren' van start in Cultuurcentrum Mechelen. Het verhaal van de Mechelse musicscene sinds de jaren '60 tot op vandaag. Voor Mechelen Blogt maakte ik er een artikeltje over dat je hier leest en voor TV Mechelen mocht ik enkele interviews afnemen. De samenwerking met Wouter Nonneman van TV Mechelen verliep uitstekend, het resultaat zie en hoor je hier:

TV Mechelen: tvmechelen.be
Mechelen Blogt: mechelenblogt.be

Nion Nion! - The Neon Judgement @ Maanrock 2011

2011-08-22T18:05:00.004+02:00

Zondagavond 21 augustus - Maanrock 2011 in Mechelen: terwijl voor een volle Grote Markt The Scene flink staat te rocken, is het verzamelen geblazen op de Ijzerenleen, "zwartzak" of niet, voor een afspraak met de elektro wavegeschiedenis.

Ontstaan in tijden van ‘Koude Oorlog’, Thatcher en Reagan. Boosheid, sturm und drang, primaire-machinale beats botsend met snokkende gitaarriffs: het was het recept waarmee Dirk Timmermans, zeg Dirk Da Davo en Frank Vloeberghs aka TB Frank muziekgeschiedenis schreven. Die ‘koude oorlog’ is voorbij, de troosteloze tijden van begin jaren ’80 ook, al heerst ook nu ‘un parfum de crise’. Alleszins: The Neon Judgement is terug.

De pioniers van de ‘elektro wave’ en alle afgeleidden ervan staan er opnieuw anno 2011. En op een goed volgelopen Ijzerenleen bleken de oude ‘First Judgements’ nog steeds - of opnieuw - even relevant als dansbaar. Dirk Da Davo bleek één met zijn keyboards die hij slechts eenmaal zou verlaten om zowaar een rondedansje te maken en de gitaarlicks van TB Frank belichamen nog steeds de rock ’n roll attitude.

Het duo putte vooral uit het album ‘1981-1984’ dus met absolute killers zoals ‘The Fashion Party’, ‘Please Release Me Let Me Go-Go’, ‘Too Cold To Breathe’ en een nog nazinderend ‘Nion’. Maar ook de wat toegankelijkere, haast poppy nummers zoals ‘Chinese Black’ en ‘Miss Brown’ zaten in de set. Opmerkelijk was ook de keuze voor ‘Schizofrenic Freddy’, ten tijde te vinden op de ‘Suffering’-tape (’81).

Uit de bands nieuwe album ‘Smack’ kregen we ‘Leash’ dat zicht perfect thuisvoelde tussen het oudere werk. In de finale werd nog zwaar uitgepakt met een lichtjes geweldig ‘TV Treated’ om stijlvol te besluiten met een onverwoestbaar ‘Tomorrow in the Papers’ (bekend van de gelijknamige 12" en ook te vinden op 'Mbih!'.)

The Neon Judgement: pioniers en overlevers, terug van nooit helemaal weggeweest, laat dat duidelijk zijn.

Mijn volledige verslag van de tweede Maanrockdag lees je op 'Mechelen Blogt'...

verslag en foto's: © Markec

Swing 2011: Hail Hail Rock 'n Roll... & Soul, Rhythm 'n Blues & Delta Blues!

2011-08-22T14:00:00.003+02:00

Hail Hail Rock 'n Roll! Het was weer super, zaterdag 20 augustus 2011, op Wespelaar Swing! De dirty delta blues van Cashman, ene met hesp of ene met kaas en Big Bill, de sexy en rauwe heavy soul rock van Saint Jude en Mr. Garland Jeffreys...

Wellicht door de (te) hoog gekoesterde verwachtingen viel me Krissy Matthews Band een beetje tegen. Stuk voor stuk goede muzikanten, daar niet van, maar het optreden had een hoog "kijk mama zonder handen"-gehalte. Er werd heel erg druk gemusiceerd en gesoleerd, alle ritmes en trukjes werden uit de kast gehaald. Maar dat levert nog niet noodzakelijk goede songs of een goed optreden op natuurlijk. "Moet beter kunnen" denk ik dan. Dus bij eerstvolgende gelegenheid geef ik de heren een nieuwe kans.

Om de Leuvense levende legende Big Bill eens aan het werk te zien, ja daar wilde ik zeker ook wel voor naar Wespelaar afreizen. Big Bill & Friends brachten een fraaie bloemlezing uit de muzikale loopbaan van Big Bill, gecombineerd met een paar puike covers. Met eerlijke bluesnummers in't Leuvens, andere in het Engels. Natuurlijk was daar ook "Ene met Hesp of Ene Met Kaas" bij, of wat had je nu gedacht? En dat Big Bill het nog kan, was duidelijk...

Een eerste hoogtepunt wat mij betreft was de 'smerige' en smeuige delta blues van Cashman. Die doffe en heldere gitaar, de diepe vocals. En dan die uitstekende begeleiding van Stan Street op drum & mondharmonica. Maar twee man te zien op het podium en toch was de sound vet en vol, en lekker rauw... Gimme some more!

Lightnin' Guy zonder 'zieke' Mighty Gators, maar met andere uitstekende muzikanten bacht een moedige combinatie van hedendaagse en roots blues en er mocht al eens "show verkocht" worden, ze kwamen er mee weg, ook al omdat het muzikaal ook allemaal goed klopte... Néé, het zijn géén Amerikanen, maar rasechte Vlamingen, vér weg van Mississippi maar de "feel" is er.

Dé revelatie aka ontdekking van de dag - wat mij betreft zéker - was Saint Jude. Misschien niet echt 'blues pur sang", maar zeker toch met voldoende links naar het genre en volop ervan doordrongen, en dus goed op zijn plaats voor Wespelaar Swing. Het Britse vijftal bracht rauwe, sexy, bluesy rock 'n roll met heel soul én power! Van power gesproken: of er gerockt werd? You bet !!

En dan dat superieure stemgeluid van zangeres Lynne Jackaman: wow! Soms hees, en heel erg rauw tot ruig dan weer bitterzoet. En wat een overgave zeg... Jackaman geeft zich volledig tijdens een show, zo bleek... Maar het geldt zeker ook voor de andere bandleden.

Daarna de CD gekocht, laten signeren zelfs - en ik ben dus verkocht. En nu is het volop nagenieten geblazen....

'Hail Hail Rock 'n Roll' en hail to duivel-doet-al Garland Jeffreys! Geen pure 'blues act', al zit blues natuurlijk ook in 't repertoire. Ook reggae, pop, funk, en veel soul... het werkt allemaal bij Jeffreys en het klinkt geweldig. En wat een geweldig perfomer blijkt deze man te zijn zeg... Op zijn achtenzestigste nog super vitaal en heel erg goed bij stem! En het was een groot genot om naar deze man te kijken en luisteren. Sympathieker kan haast niet...

Don't Call Me Buckwheat, I'm Alive, Christine, 96 Tears .. ze passeerden allen de revue... dat en meer natuurlijk. En in de staart van de set zat ook Hail Hail Rock 'n Roll of wat dacht je? En Matador hield Jeffreys achter de hand als allerlaatste bis..
.
Grote meneer die Garland Jeffreys. En ik moet me dringend wat meer in de man zijn werk gaan verdiepen !

En zo zat er alweer een fijne dag Swing Wespelaar op! En volgend jaar ga ik zéker terug: wie weet wat moois er dan te ontdekken valt...

verslag & foto's: © Markec

Adembenemend & Swingend 'Damesdubbel': Amaryllis & Nathalie Meskens

2011-08-02T17:34:00.002+02:00

Voor de laatste* in de reeks Zomerzondagen in de Krankhoeve in Bonheiden was eindelijk, op de laatste dag van juli - zondag 31 juli 2011 - de zon van de partij. En zo kon de laatste (muzikale*) zomerse zondagavond van start gaan met de stralen van het avondzonnetje. En ook op het podium werd geschitterd. En hoe!

We kregen een 'damesdubbel' om U tegen te zeggen. Twee aantrekkelijke jongedames, beide geweldige actrices en bovendien gezegend met een bijzonder mooi stemgeluid. Breekbaarheid, emotie, feel good vibes en 'ambiance': Amaryllis Uitterlinden en Nathalie Meskens kwamen, zagen, zongen en pakten Bonheiden volledig in.

Wie het verslagje van het tapijtconcert van Amaryllis in Lier las, wéét en begrijpt dat er niet lang nagedacht moest worden om naar Bonheiden af te zakken. En ook nu was het genieten met de grote G. Toegegeven, Nathalie Meskens kende ik vooral als actrice en comédienne. Dat ze al een tijdje met een liedjesprogramma tourt, wist ik maar het duurde tot zondag om dat te horen. En ja, Nathalie kan niet alleen goed zingen, ze is ook een geboren entertainer, maar dat laatste is niet zo'n verrassing, of toch?

“Ik ben hier niet he, het is niet voor echt” zei Amaryllis toen ze even kwam soundchecken. Ze kreeg toch een applausje: ook soundcheck? Tien minuutjes later kondigde Sam Vervoort van GC Blikveld “twee zingende actrices, of twee acterende zangeressen” aan. Hij was er niet helemaal uit. Begrijpelijk, want voor beiden geldt: in de twee disciplines geslaagd cum laude.

“Ontwapenende eerlijkheid en grote graagte. Een flinke plak melancholie, hier en daar een beetje ondeugdendheid. En dan die prachtige stem. Een stem die àlles aan lijkt te kunnen.” Dat schreef ik na het concert van Amaryllis in Lier. Het was nu niet anders: opnieuw geweldig genieten dus! De set was volledig opgebouwd rond covers die de jonge zangeres volledig naar haar hand zette, liedjes die ze 'vakkundig ver-Amarylliseerde' zeg maar. Steven Cornille tekende voor de subtiele ondersteuning op toetsen.

Met twee erg fraaie interpretaties van Beatlessongs; 'Blackbird' en 'Eleanor Rigby', een beklijvend 'Heartstrings' (Alison Kraus), het erotisch geladen 'Little Red Corvette' (Prince), een sterk 'Every Little Thing She Does Is Magic' (The Police), een uitgekleed en kwetsbaar 'Sex On Fire' van Kings of Leon en een overtuigend aka aangrijpend 'My Man' (Ella Fitzgerald).

Ook nu tilde Amaryllis het vooral van Sinatra bekende 'My Way', naar een nieuwe hoogte, dat had ze ons in Lier al eens voorgedaan. Maar nu was het nog intenser, dat voelde je. Misschien ook wel omwille van de dedicatie aan een “hele speciale opa”.

Als toegift kregen we nog het heel erg mooie 'I Wish I had A River' van Joni Mitchell. Dan was het onverbiddelijk gedaan. Ook nu smaakte dit naar veel meer...

> Op de setlist van Amaryllis:
Blackbird (The Beatles) / Heartstrings (Alison Kraus) / Sex On Fire (Kings of Lion)/ My Man (Ella Fitzgerald) / Eleanor Rigby (The Beatles) / I Kissed A Girl (Katie Perry) / Everything She Does Is Magic (The Police) / You Got Growin' Up to Do (Joshua Radin) / Little Red Corvette (Prince) / Straight Up (Paula Abdul) / My Way (Frank Sinatra*)

#Bis: I Wish I Had A River (Joni Mitchell)

De avond vorderde en ondertussen was het een heel pak drukker geworden. Het Nathalie Meskenseffect? Ik begrijp dat tenvolle. Maar, lieve mensen, als je wat vroeger kwam, had je ook kunnen genieten van Amaryllis! Een gemiste kans!

Wanneer Nathalie Meskens en haar drie begeleiders het podium opstormden, was dat met het adagio: de beuk erin! Er werd sterk geopend met Moloko's 'Familiar Feeling' en ook Erykah Badu's 'The Other Side of The Game' was een voltreffer. En bij deze overtuigd: Nathalie Meskens kan een aardig potje zingen én swingen. Meskens en co kozen voor een soort van Nouvelle Vague-aanpak en zo werden de meeste nummers in een jazzy, bossanova- of souljasje gestoken. De pompende bas van Bart Van Lierde (Kowzi, Zita Swoon) deed zijn werk, er waren strakke drums van Bert Huysentruyt (Gorki) en vergeten we niet het knappe pianospel én de gekdoenerij van Jeroen Tilkin (Sulkilove).

Erg goed was het jazzy 'Mad About The Boy'(Dinah Washington). 'In A Manner of Speaking' van Depeche Mode's Martin L. Gore, maar in de Nouvelle Vague-versie was super!

“Ik hoop dat hier niet te veel katholieken zijn” vroeg Nathalie zich af wanneer het helaas immer actuele 'God's Song' van Randy Newman gebracht werd. Met de interpretatie van Sade's 'No Ordinary Love' werd de zwoelheid van het origineel benaderd.

“Spijtig, spijtig, heel spijtig” leidde Nathalie's vertolking van 'Back to Black' (Amy Winehouse) in. Nu was ik geen fan van de betreurde zangeres, maar songs schrijven dat kon ze.

Op gegeven moment spreekt Nathalie het publiek toe: “Er zit hier een meneer vanalles op te schrijven”. Jullie verslaggever voelde de bui hangen. “Wat zit ge allemaal op te schrijven? Kom eens hier”. Zo stond die verslaggever een weinig later 'on stage' uit te leggen aan Nathalie en het geacht publiek dat het om het bijhouden van de setlist en een eventueel verslag ging. “...en waar kunnen we dat verslag van jou lezen?”, vroeg Nathalie nog. Of die onverhoopte promo me extra lezers/ volgers oplevert, moet nog blijken, maar ze zijn vanharte welkom!

“Allez, van mijn podium” en er kon weer verder gefeest worden. Met een geweldige vertolking van 'Maneater'; een soort mix van de song van Nelly Furtado in een opgefokt ritme én die eighties classic van Hall & Oates, “ooh ooh here she comes, she's a maneater” – weet je nog?. Nog meer feest met 'Seven Nation Army' van The White Stripes en 'Cold Sholder' van Adele.

Bij de toegift gaf eerst toestenist Jeroen Tilkin een wel erg bizarre performance weg in falsetto en castrato-stem. Wanneer Nathalie en de andere muzikanten terug opdaagden, volgde nog een verrassend 'No One Knows' van Queens of the Stone Age. Wow. En met een ultrafunky 'Crazy' van Gnarls Barkley werd besloten...

> op de setlist van Nathalie Meskens:
Familiar Feeling (Moloko) / Other Side of the Game (Erykah Badu) / Mad About The Boy (Dinah Washington) / In A Manner of Speaking (Martin Gore/ Depeche Mode/ Nouvelle Vague) / Over The Rainbow (Arlen/Harburg) / God’s Song (Randy Newman / Fast Car (Tracy Chapman) / No Ordinary Love (Sade) / Back To Black (Amy Winehouse) / Seven Nation Army (White Stripes) / My Heroics, Part One (Absynthe Minded)/ Maneater (Nelly Furtado/ Hall & Oates / Cold Sholder (Adele)

#bis: No One Knows (Queens of the Stone Age) / Crazy (Gnarls Barkley)

En zo zat de 'zomeravond' erop, en dit keer wàs het een zomeravond. Met het geslaagde 'damesdubbel', mooie breekbare liedjes en heuse fuifnummers, intensiteit én ambiance.

Meer moet dat niet zijn (maar... het mag!)

verslag: © Markec / foto's: © Bart Schelkens

Flauwe afkooksels en valse noten...

2011-07-31T15:00:00.041+02:00

Jean-Bosco Safari zou donderdag 28 juli, op Parkpop (Mechelen) vooral werk van The Beatles en Rolling Stones brengen. Zo werd het aangekondigd vooraf en op papier leek dat best ok, interessant zelfs. Meer nog. Het was een soort van trigger om mij te doen afzakken naar de Mechelse Kruidtuin voor Parkpop. Maar, helaas pindakaas..

Niet alleen kregen we wel erg makke tot zelfs saaie interpretaties voorgeschoteld die niets maar dan ook niets toevoegden aan de originelen. Neen, Safari zong er vaak zelfs volledig naast. En dat was toch een beetje pijnlijk...

Was hij een beetje ziek? Hoorde hij zijn eigen stem niet in zijn monitor? Wie zal het zeggen... Wanneer Safari soms hoog wou gaan, liep het fout, maar je hoorde hem ook op andere momenten een misser maken. Jammer!

Bij de Beatlesnummers had ik hem veel beter verwacht. "Dit zou toch in zijn straatje moeten zijn", dacht ik nog. Eerlijk gezegd vind ik Safari's stem niet echt passen bij die Stones-nummers. Niet dat Mick Jagger een van 's werelds beste zangers is... maar toch. Alleszins 'Angie' klonk mijns inziens nergens naar en wanneer Safari een van de Rockers van de Stones inzette, kwam dat alles behalve over... En ook 'bezieling' was een van de grote afwezigen...

De (poging tot) medley met 'Hey Jude/ Yesterday' - zat 'Let it Be' er ook nog tussen? (ik was toen langzaam maar zeker aan het afhaken) - was zowat een absoluut dieptepunt. Safari's stem leek volledig op en hij moest het hebben van het bereidwillige publiek om de refreinen te zingen... Jammer.... Safari kan beter zoveel is zeker. En je kunt het heus niet enkel op de - ja, alweer - slechte klank op Parkpop steken.

Neen: die covers: dat bleek geen goed idee. Het werkte niet en Safari bracht het ook zonder enige overtuiging. De valse noten hielpen ook niet echt natuurlijk...

No cigar and not even close!

En toch. Een volgende keer, maar dan komt hij hopelijk niet meer met die covers aanzetten, geef ik hem met plezier opnieuw een kans. En dan ben ik wellicht wél tevreden... Herkansing op "Fest de Sjarabang" op 28 augustus ...

verslag: © Markec - foto: © Bart Schelkens

Black Country Communion: Funk 'n Rock 'n Roll Party

2011-07-15T13:10:00.006+02:00

Zaterdag 9 juli. Het was een dag van – soms moeilijke – muzikale keuzes. The Faces, weliswaar met Mick Hucknall, twee maal Simple Minds, ok met een greatest hits-set maar toch, op evenveel festivals, Status Quo op Rock Zottegem en een niet onaardige Bospopdag... Maar de keuze viel op het Rivierenhof in Deurne. Wanneer niemand minder dan The Voice of Rock, aka mijnheer Glenn Hughes himself, op het podium staat, dan moet je daar bij zijn, niet?

Hughes doet dezer dagen erg mooie dingen met Joe Bonamassa, Jason Bonham én Derek Sherinian. Samen vormen ze de funky powertrip die naar de naam Black Country Communion luistert, de eerste band voor Hughes sinds Deep Purple. Vier top muzikanten bij elkaar, veel ervaring op het podium dus. En een overdosis bezieling zo bleek. Was het goed? Neen, het was geweldig – oh yearh!

Wanneer de bombastische klassieke muziek van de introtape nét iets te lang begon te duren, wandelde Jason Bonham het podium op, hij zette in, terwijl ook Glenn Hughes, Joe Bonamassa en Derek Sherinian onder luid applaus opkwamen. Het feest kon beginnen.
En een feest dat was het: vanaf de eerste noot van 'Black Country' tot aan de laatste noten van 'Burn'. Wat een powertrip.

Openen met 'Black Country' was dus een erg goede zet. Meteen de vlam in de pan. En ook 'One Last Soul' klonk bijzonder potig en potent maar het eerste hoogtepunt was zeer zeker 'Crossfire'. Een groove om U tegen te zeggen en Glenn Hughes die hier, en niet voor't laatst schittert en zijn naam als 'the voice of rock' nog eens waarmaakt. En dan moest het fantastische 'Beggarman' nog komen: what a treat!

Doorheen de set bleek hoe goed het viertal op elkaar ingespeeld is. De hechte bandsound stond als een huis. Leuk waren ook de vele knipogen, zoals wanneer Bonham papa's drumpartij van Led Zeppelin's 'When The Levee Breaks' – ooit nog 'gejat' door Beastie Boys (Rhymin and Stealin') – inzette en er toch een Black Country Communion-song zou volgen, of Sherinian die aan het eind van 'Sweet Sista Jane' The Who's 'Won't Get Fooled Again' deed weerklinken. Top!

“We made two records in one year. Yes we're that type of band. We don't wait five years”, aldus Glenn Hughes. Het tekent de grote graagte van de heren. En live vertolkte zich dat in een superstrakke sound met enorm veel spelplezier. En de heren waren goedgemutst, zeker Hughes “We love you Belgium, I know I do”.

Alleen al om de sublieme vertolking te horen van 'Song of Yesterday' had je moéten afzakken naar het Rivierenhof. Dit was echt kippenvel: en bij mijn concertgezel zag ik dat kippenvel letterlijk. Die prachtige gitaarsoli van Joe Bonamassa, die geweldige keel van Glenn. En er zou nog zo'n moment komen: een weinig later toen de band 'Cold' bracht: “A goodbye to a friend I couldn't say goodbye to”, aldus Hughes. Ook dan genieten én kippenvel.

Ook heel sterk waren de nieuwe songs 'Save Me' en 'I Can See Your Spirit' – pure Deep Purple MK III-IV. Een ander hoogtepunt was zeer zeker de Joe Bonamassa-song 'The Ballad of John Henry'. Wat Bonamassa deed in de Konigin Elisabethzaal met deze song was al lichtjes fantastisch. Nu was de poeier zo mogelijk nog straffer, in de Black Country Communion-versie klinkt deze topsong eens zo sterk.

'The Outsider' en vooral 'Sista Jane' waren ballenbrekers, extreem funky, superstrak en o zo lekker. Al bleken ze het einde van de set in te luiden.

“Are you ready?”, vroeg Glenn Hughes wanneer ze terugkwamen voor de bisronde. Natuurlijk waren we klaar. En een ijzersterk en strak 'Man in the Middle' weerklonk. En Deurne ging finaal uit zijn dak wanneer Deep Purple's 'Burn' werd ingezet. Dat Hughes het refrein vooral door ons liet zingen – niet dat wij zulke goede zangers zijn - wijst er misschien op dat zelfs 'the Voice of Rock' niet meer àlle hoge noten aan kan, of misschien spaarde ie zijn stem wel even. Feit blijft dat Hughes toch één van die weinige rockvocalisten van zijn generatie is die doorgaans met weinig moeite alle hoge noten nog méér dan goed haalt.

De funky power trip die Black Country Communion is, raasde voorbij met een rotvaart. Wat een ervaring zeg... What a journey. Zeer sterk en veel te kort natuurlijk. We mogen hopen dat Hughes, Bonham, Sherinian en Bonamassa nog lang samen muziek blijven maken: magische momenten verzekerd!

> Setlist:
Black Country/ One Last Soul/ Crossfire/ Beggarman/ Faithless/ Song of Yesterday/ Save me/ I Can See Your Spirit/ Cold/ The Ballad of John Henry/ The Outsider/ The Great Divide/ Sista Jane

Encore:
Man in the Middle/ Burn

tekst: (c) Markec
foto's: (c) Jany Claeskens - the Top of Music

Overtuigende livedoop van Beyond The Labyrinth's 'Chapter III: Stories': Geslaagd Cum Laude

2011-05-24T14:40:00.010+02:00

Zaterdag 21 mei, stelde Beyond The Labyrinth in Zaal Bret in Genk niet alleen hun ijzersterke derde album - 'Chapter III: Stories' - voor maar ook 'guitar hero' Mark Wenkin die sinds begin deze maand de rangen vervoegde. Mark bewees overduidelijk een meerwaarde te betekenen voor de band. De unieke bandsound klinkt nu nog voller en rijker. En de livedoop van de nieuwe ‘stories’ van Beyond The Labyrinth was méér dan geslaagd...

Maar het was even wachten alvorens Beyond The Labyrinth de nieuwe songs kon loslaten op het publiek. De support acts, zich alledrie situerend in het ‘eighties metalstraatje’, maakten er een soort minifestival van en supporterden hevig voor mekaar maar waren niet meer te bespeuren toen Beyond The Labyrinth eindelijk kon aantreden. Weinig sportief.

Wijdbeense Eighties Metalclichés
De metalbands in kwestie, twee Duitse en één Franse, IronFate, Dragonsfire en Lonewolf tapten uit ongeveer hetzelfde beperkte vaatje, en de 200 kilometer voorspelbare clichés en overdreven poses waren dan ook volop aanwezig. Muzikaal viel de eerste band, een niet eens verdoken Judas Priestkloon, nog het best mee. In die zin: een zanger die duidelijk wat met zijn stem kan en goedspelende muzikanten. Gewoon goed, meer niet. De, jawel, Priestcover, ‘Victim Of Change’ klonk erg overtuigend.

Dragonsfire vond het nodig ons te vervelen met een teveel aan eentalig Duitse ‘bindteksten’. De drummer en blijkbaar ook de ‘tourmanager’ van de drie bands, stelde zich onnodig aan en bleek er heilig van overtuigd dat Duitse humor wérkt. Aber Nein! Muzikaal stelde het niet zo veel voor. Goh, ja ze speelden best wel goed maar meer ook niet en die brulboei kan beter bij een slecht punkbandje zijn ding gaan doen wat mij betreft. Maar wellicht dacht hij zelf in de buurt van de Metal Church-vocalist te kunnen komen.

Lonewolf pakte uit met een over the top bombastische intro en haalde op hun beurt een teveel aan wijdbeense metalclichés boven. Dertien in een dozijnnummers, een matige zanger en een sound, die in het beste geval aan Manowar deed denken. They wish!

Beyond The Labyrinth's Stories: Live!
Om half elf werd het wachten dan beloond! Tijd voor de cdvoorstelling van ‘Chapter III’ en de vuurdoop van Mark Wenkin. Een aantal van de twaalf stories van Beyond The Labyrinth zitten al een tijdje in de live set, met name de songs die de band eerst op single uitbracht, en bewezen reeds hun kracht. Dat was in Genk niet anders. Met een meer dan overtuigend ‘Saturation Point’ werd de set geopend, eerst ingeleid door de intro van ‘The Darkest Page’, één van de epics op het nieuwe album, dat ik ooit ook live hoop te horen. We kregen de albumversie van ‘Saturation Point’, dus mét die heerlijke gitaarsolo-opening.

‘The Peter Principle’, nu al één van de BTL-gems met zijn sterke lyrics en muzikale opbouw, en niet de énige ‘classic’, klonk ook nu weer erg goed en “you’re just another victim of the Peter Principle, everything’ gone wrong, nothing’s going right” maakt je misschien niet vrolijker, maar zulk catchy refrein zing je toch gewoon mee, niet? Het is zo’n song, en ze hebben er nog, waaraan alles, maar dan ook alles klopt, elk detail; de ritmesectie, de gitaren, de stem, ... De twee Limburgse heren naast mij: “vanwaar zijn die heren, die zijn zo goed, joh!”.

Tijd voor een eerste hoogtepunt, want ‘Oceans Apart’ was meesterlijk, met zanger Jo De Boeck die weer vol overtuiging 'zijn liedje' bracht met – letterlijk zelfs – doorleefde en gemeende - vocals, gitarist/ songschrijver/ duiveldoetal Geert Fieuw, die live keys speelde, de subtiele ritmesectie van Gerry Verstreken (bas) en Michel Lodder (drums) én zalige extra gitaarpartijen en –soli van Mark Wenkin. Ooh!

Ook nu stond de lekker vuile rocker ‘Fear’s The Killer’ als een huis. Spannend en ‘in your face’. Genieten van gitaarsoli van Geert én Mark. En mijn Limburgse concertburen gingen volledig uit hun dak. Toen al had de band er twee fans bij en we waren pas vier nummers ver.

Met ‘Tomorrow is Gone’, een ‘ecology’ BTL-classic; “at the edge of the world there’s a hole in the sky...” – BTLs “Laat ons een bloem” zeg maar - en ‘No Place For A Dreamer’ werd voor ’t eerst in de set naar de eerste twee albums teruggegrepen. Geert opnieuw op keys bij ‘No Place For A Dreamer’ en ook nu een ware showcase van Marks gitaarkunsten. Sterk.

Jo somt het teveel aan ‘Gods of Rock’ op die ons recent ontvielen op, waaronder ook Ronnie James Dio en dan weerklonk Beyond The Labyrinths tribute aan Dio en opgedragen aan de vermelde rockgoden; ‘Raise The Horns’. Met de pompende bas van Gerry en een geweldige Drive. Het eerbetoon klinkt erg goed live, hou dit maar in jullie set, jongens!

Een song die al heel lang meegaat en haast altijd in de set zit, waarvoor dank, is het sublieme ‘In Flanders Fields’ dat ook in Genk niet ontbrak. En ook nu: kippenvel. Nog steeds aangrijpend, de thematiek spreekt voor zich, niet? De gitaarsolo die Mark eraan toevoegde, versterkt de dramatiek nog. Waauw!

Na de bandvoorstelling werd teruggrepen naar ‘Castles In The Sand’ met ‘Time To Fly’ met een knappe solo van Geert om dan uit te pakken met een fantastisch ‘Hidden Agenda’, waarmee we opnieuw bij ‘Chapters’ aangeland waren. Nog zo’n sterkhouder. En hoe knap klonk ‘The Girl With The X-Ray Eyes’ wel niet zeg! ‘Catchy as hell’ schreef ik in mijn albumbespreking. De liveversie moet niét onderdoen. Wat een live groove ook...

Na een potig ‘Pure Sabotage’ nam de band met “het titelnummer van de nieuwe plaat”, dixit Jo, wat gas terug met de mooie ballad ‘Stories Waiting To Be Told’. Dat ook al het einde van de set betekende. Maar er kon nog een bis af en theme song ‘Beyond The Labyrinth’ stond als vanouds als een huis!

Mijn ‘buren’ aka nieuwe BTL-fans vroegen me wélk album ze best aanschaften en ik poogde hen ze alledrie aan te smeren, maar besloot met “koop het nieuwe maar, de meeste liedjes die je hoorde vandaag staan daar op”. Ik begeleidde hen zelfs naar de merchandisestand. Lichte dwang? Nee, ze wilden zeker zijn dat ze het juiste album kochten...

De CD-presentatie zou 'véél' nieuwe fans kunnen opleveren, want die sterke nieuwe songs staan ook live als een goed gefundeerd huis, in goed gezelschap van oudere BTL-gems. Jammer is het dan ook dat er niet méér volk was. Wat moet je, behalve uitstekende muzikanten met dito songs programmeren nog meer doen om mensen “uit hun kot” te krijgen?

Ik volg deze sympathieke band nu al sinds 2005, als ik me niet vergis. En dat ik hen een warm hart toedraag is een publiek geheim. Ik ben dan ook blij dat ze met het nieuwe album weer zo'n grote stap voorwaarts hebben gezet.

Setlist:
Saturation Point
The Peter Principle
Oceans Apart
Fear's The Killer
Tomorrow Is Gone
No Place for a Dreamer
Raise The Horns
In Flanders Fields
Time To Fly
Hidden Agenda
The Girl With The X-Ray Eyes
Pure Sabotage
Stories Waiting To Be Told

Encore:
Beyond The Labyrinth

Beyond The Labyrinth opent deze week twee keer voor Pagan's Mind, in Nederland, verdere info over concerten vind je op hun webstek. En nu maar hopen dat een aantal, nee een veelvoud, Melomanen ook snel de weg naar hun muziek vindt!

De band verdient het, de muziek ook. Ga deze heren zien, koop dat nieuwe album! Doén!

verslag: (c) Markec
alle foto's: (c) Bart Schelkens

Gesmaakte Nostalgietrip van Broken Glass Heroes

2011-05-22T21:31:00.004+02:00

Nee, Broken Glass Heroes doen niets nieuws en jawel alle sixties-clichés worden uit de kast gehaald; de echo’s van The Beatles, The Doors en Beach Boys zijn overduidelijk omnipresent. Maar laat dat nu net de bedoeling geweest zijn van de band rond Pascal Deweze en Tim Vanhamel.

Mechelen kon de tongue-in-cheek mooie ‘60’s en ‘70’s pop van Broken Glass Heroes zeer smaken, vrijdagavond 20 mei in de Minderbroederskerk.

Het verhaal dat The Tellers - wereldberoemd in Wallonië? – te vertellen hadden, mocht er zeker ook zijn: Chic meets Violent Femmes meets Blur...

lees mijn volledige verslagje met foto's van Joren Van Utterbeeck, op 'Mechelen Blogt'.

Chapter III: Stories. XII sterke, unieke en verrassende verhalen van Beyond The Labyrinth!

2011-05-13T16:00:00.013+02:00

Alea Iacta Est. Het langverwachte derde album van Beyond The Labyrinth is een feit. En laat ik maar meteen met de deur in huis vallen: 'Chapter III: Stories' lost de hooggespannen verwachtingen moeiteloos in. Chapter III is een album vol kwaliteit en muzikale verrassingen. Erg sterke en catchy melodieën, pure power en uitstekende teksten. Potige rockers gaan hand in hand met midtempo nummers en doorleefde ballads. De verhalen die Beyond The Labyrinth vertelt op dit album zijn alle twaalf van een bijzonder hoog niveau.

Het album opent wel erg verrassend, niet met een bombastisch epic zoals je misschien zou verwachten, maar met het poppy en haast misdadige catchy ‘The Girl With X-Ray Eyes’. Eerst horen we Oosterse klanken waarop vervolgens de verschillende instrumenten invallen. En dan mag Jo De Boeck voor ’t eerst zijn mooie stemgeluid laten horen. En wat een groove heeft dit nummer zeg. Leuk die koortjes op de achtergrond. Een ietwat atypische song, en toch weer net niet. Catchy as hell en het refrein van dit nummer zit je dus meteen ook mee te zingen.

‘Where Kindred Spirits Meet’ is een aardige slepende midtempo rocker, met geweldige gitaarpartijen van Geert Fieuw, subtiele synths. Een bijna less is more-aanpak die zeker loont. En dan volgt het geweldige potente ‘Hidden Agenda’ dat in 2007 al een eerste - korte - leven kende, maar nu volledig herwerkt en 'revamped' werd. Een uitstekende typische melodisch hardrock song met ballen. “What’s Your Hidden Agenda”? Het nummer zit al een tijdje in de live set van de band waar het al bewees te stààn als een sterk gefundeerd huis.

Na het subtiele geweld van ‘Hidden Agenda’ is het tijd voor een kippenvelmoment. Jawel! 'Oceans Apart': een pakkende ballad met een erg mooie en aangrijpende tekst. Voor zanger Jo De Boeck betekent het nummer heel erg veel, want autobiografisch. Niet te verwonderen dus dat Jo erg veel gevoel in dit knappe nummer legt. En hoe! Kippenvel dus. Slik!

En dan mag er weer stevig gerockt worden met ‘Fear’s The Killer’, dat in wel erg sterke schoenen staat.De stevige gitaren, de geweldige feel die de song heeft en wat een meezinger zeg. De knappe gitaarsalvo's en soli zijn om duimen en vingers af te likken. Opvallend is – ook hier - het subtiele ingehouden toetsenwerk, haast op de achtergrond maar toch erg essentieel. Met 'Fear's The Killer' heeft 'Hidden Agenda' er een stevig broertje bij. Maar de familie wordt nog verder uitgbereid: read on!

Tijd voor één van de absolute hoogtepunten van het sterke album: het magistrale ‘The Darkest Page’. Het start erg bombastisch en dreigend, om dan iets te versnellen, maar dreigend en aangrijpend blijft het. De dramatische synths doen hier veel aan, Jo’s zang en geweldige lyrics die er niet om liegen ook. Mag ik toch ook nog eens die uitstekende ritmesectie vermelden; Michel Lodder en Gerry Verstreken. ‘The Darkest Page’ is één van de grote verrasingen op dit album. Een heel erg mooi nummer Wat een opbouw zeg. Opnieuw kippenvel. Zowel omwille van de thematiek als hoe die prachtig muzikaal hertaald wordt.

"Saturation Point, gonna reach Saturation Point, Enough is enough” luidt de niet mis te verstane boodschap van de potige meezinger, 'Saturation Point', niet voor niets één van de singlekeuzes die het album voorafgingen. Saturation Point - we komen allen wel eens op dat punt of niet?

Dan volgt er met ‘Stories Waiting To Be Told‘ opnieuw een mooie ballad, met een weerom erg overtuigende Jo. Iedereen heeft wel zijn verhaal te vertellen, of .. te verbergen... Sterk.

‘Raise The Horns’ start met een heavy gitaar riff en kent een aardig midtemporitme, en is een geweldige meezinger: “Raise The Horns, you will never be forgotten as long as the music keeps sounding on”. Er wordt verwezen naar ‘Heaven and Hell’, ‘Stand Up and Shout’,... Voor wie het nog niet begrepen had: dit is een subliem tribute aan Ronnie James Dio. Als hij dit hoort vanuit 'Rock 'n Roll Heaven or Hell' doet ie vast een vreugdedansje. Respect.

‘Hypersensitive’ begint met een synthriedeltje en beats die je haast doen vrezen dat Regi “laat zien die handjes” in de buurt is, maar we worden meteen gerustgesteld wanneer een ruimer atmosferische toetsenpartij en de gitaren invallen, en zodra Jo aan de zanglijnen begint, en ook Michels strakke drumpartijen invallen, gaan we naar een tempoversnelling. Geweldige glasheldere gitaarsoli. Dit is ook weer zo’n ingenieuze en verrassende Beyond The Labyrinth-constructie. En een killer van een song. Geweldige tekst ook weer.

“You’re just another victim of the Peter Principle everything’ gone wrong - nothing’s going right just another victim of the Peter Principle that’s why you can’t sleep at night” zingt Jo De Boeck overtuigend in het refrein. Een catchy refrein dat je meteen onthoudt en de song heeft eigenlijk alles in zich om een hit te worden, maar dan moet natuurlijk wel een radiostation dit op (willen) pikken! ‘The Peter Principle’ heeft een goede drive en opbouw met inbegrip van de knappe ritmesectie. Het begint met een bescheiden toestenpartij, dan valt meteen de gitaar in met de melodie die doorheen de hele song herhaald wordt, door gitaar en ook door bas. Het drumwerk is geweldig. En Jo is ook hier in goede doen, ook in het karakteristieke rustige tussenstuk in het nummer. Geert Fieuws gitaarsoli naar het einde van de song toe zijn ook erg mooi. 'The Peter Principle' heeft alles in zich om een Beyond The Labyrinth-classic te worden, en zal zeker niet misstaan in de live sets.

Een Savatage-cover? Nee, toch niet. Maar ‘Strenght’, dat het album besluit, is een opus dat niét Jon Oliva maar wel Beyond The Labyrinth schreef. Het resultaat is minstens even goed! Hallelujah! Deze erg mooie power ballad, gedreven op een mooie pianopartij, met knappe koortjes en voorzien van de nodige knappe, gepaste bombast, is Savatage-achtig, maar dan op zijn Beyond The Labyrinths met weerom sublieme zanglijnen van Jo. Een nummer met vele lagen en een wel erg rijk instrumentarium. Een erg mooie boodschap wordt ook meegegeven: ‘poog de kracht in jezelf te vinden in moeilijke tijden’. En zo besluit de band het album met, alweer, een hoogtepunt.

Een paar maanden geleden, toen ik één van de vijf vooraf verschenen singles besprak, schreef ik: “Dat nieuwe album belooft een juweeltje te worden”. Ik zat er helemaal niet ver naast!

Met dit album eist Beyond The Labyrinth, meer dan terecht, zijn unieke plaats op in het rocklandschap, en het zou misdadig zijn als ‘Stories’ niet – eindelijk – de nodige deuren zou openen. Dit is melodic hard rock zoals je het maar zelden hoort, ingenieuze composities, ijzersterke teksten. Een geweldige ritmesectie met drummer Michel Lodder en bassist Gerry Verstreken, de o zo mooie stem van Jo De Boeck en het fraai gitaarwerk van Geert Fieuw. Het maakt de unieke Beyond The labyrinth-sound.

Het album is vanaf vandaag, 13 mei, te koop. Doe jezelf een groot plezier en koop deze fantastische plaat!

Tracklisting:
1.The Girl With The X-Ray Eyes
2.Where Kindred Spirits Meet
3.Hidden Agenda
4.Oceans Apart
5.Fear’s The Killer
6.The Darkest Page
7.Saturation Point
8.Stories Waiting To Be Told
9.Raise The Horns
10.Hypersensitive
11.The Peter Principle
12.Strength

Op 21 mei stelt de band haar nieuwe album voor in Zaal Bret in Genk. Meteen ook de livedoop van de nieuwe, extra gitarist Mark Wenkin.

Meer info over het nieuwe album, tourdata, enz. vind je op de bands webstek: http://www.beyond-the-labyrinth.com/

Luka Bloom kwam, zong en charmeerde

2011-05-11T21:09:00.118+02:00

Luka Bloom, momenteel op doortocht langs Vlaamse zalen, maakte afgelopen dinsdag 10 mei graag een extra tussenstop in G.C. ’t Blikveld in Bonheiden voor het benefiet ten voordele van Argos vzw. Hij speelde een erg mooie maar veel te korte set, maar het was dan ook geen ‘full’ show' natuurlijk. Voor de voorprogramma’s tekenden rijzende ster Mira en aanstormend talent Renée.

Organisator en presentator van dienst Hannes Van Overloop dankte ons voor ‘de grote opkomst’ en liet ons weten dat we eigenlijk allemaal een jaar te vroeg waren gekomen, de aanleiding om dit te organiseren was zijn mama die 65 werd en al lang medewerkerster bij Argos was en is. Nu bleek moeder pas volgend jaar te verjaren. Maar het gebaar blijft mooi natuurlijk en de mama en andere medewerkers van Argos zullen het vast erg appreciëren, ook dat het event volledig uitverkocht was. De opbrengst kunnen ze nuttig besteden aan hun inzet voor vluchtelingen en met name ‘mensen zonder papieren’.

Chanteuse Mira had de eer om de avond te openen en deed dat met brio. Mira begeleidde zichzelf op piano op een manier die soms aan Tori Amos deed denken. Maar dat kan ook te maken hebben met het soort van knappe liedjes die ze brengt, schijnbaar onschuldig, maar niet gespeend van de nodige dramatiek. Sterk dus.

Mira besloot haar bindteksten te beperken tot het minimum “want ik heb maar zes liedjes”. Een erg fraai ‘In de Daluren’ opende de te korte set van Mira, gevolgd door het al even fraaie als atypische ‘Loslopend Wild’. Atypisch ook qua vocale metrum/ stemgebruik. Mooi is ook ‘Glazen Bol’ dat Mira voor het Te Gek?!-project opnam.

Met het sterke ‘Het Doel’ geeft de zangeres haar visie en antwoord op een aantal zegswijzen en dooddoeners. “Ik ga afsluiten met mijne Hit” en met een overtuigend “In De Fleur” wordt besloten.

En dan was de jazzy fluisterpop met gekke kwinkslagen van Reneé (née Reneé Sys) ons deel. Reneé, gewapend met akoestische gitaar en prachtige stemgeluid, liet zich begeleiden door een percusionist en celliste. De muziek dat het trio bracht is het soort laidback jazzy droompop of fluisterpop waar ik meteen voor teken. En wat een mooie stem heeft dit meisje zeg.

Renée en haar begeleiders wist het publiek te charmeren met het min of meer bekende ‘Sweet Fish’ en zeker ook met ‘Ferdinand’. Als je je ogen sloot, zat je zo in een of andere jazzclub. We onthouden ook het bezwerende ritme van ‘Tick a tock’, het dromerige ‘Like A Balloon’ en sterke afsluitertje ‘Fear’. Renée is een artieste om in de gaten te houden. Een blijvertje hopelijk.

Het duurde eventjes om iedereen na de pauze weer in de zaal te krijgen. Het was ook zon’ lekker zomerweertje buiten. Het tafeltje met de bloemen stond klaar – de typische Luka Bloom-podium setting - , de drie gitaren stonden ook al mooi klaar. En wanneer Luka Bloom het podium dan opwandelt, grote kop thee in de hand, grapt hij: “Ah, there you are! It’s like in Ireland here: you can’t get ‘em out of the bar !”. Opener van het concert was Luka Blooms mooie ode aan de vrede ‘I’m Not at War With Anyone’. Die manier waarop hij dit bracht: best wel een krop-in-de-keel-moment. Jawel.

“Lekker kopje Thee”, zegt Luka, met in zijn hand een heuse soepkom, “... It’s more like a bowl of thee...”

“My favourite month of the year is coming soon” vertrouwt Luka ons toe en hij zet ‘June’ in. Daarna maakt hij duidelijk dat het volgende nummer niét van Adèle is maar wel van Bob Dylan. Bloom had het over ‘To Make You Feel My Love’. Is dat heiligschennis of durf ik toch te stellen dat Luka’s versie verkies boven die van Dylan?

Een pakkend ‘City of Chicago’ vertelt het verhaal van de Ierse emmigratie en met het volgende nummer, over de lotgevallen van Mohammed die zijn land moet ontvluchten komt hij helemaal in het straatje van Argos. Luka beseft dit zelf ook en hij draagt “No Matter Where You Go There Are You” op aan de medewerkers van Argos.

Met ‘Tribe’, Luka’s volkslied voor ons allemaal, wordt er voor het eerst meegezongen. Daarna mogen we genieten van het immer mooie ‘Innocence’ . Wat doet deze man toch steeds mooie dingen met zijn unieke, warme stem en de volle akoestische klank van zijn eigenzinnige gitaartokkeltechniek!

Luka vertelt dat er alvast één song is dat elke avond op zijn ‘belgian tour’ gespeeld zal worden, dat nummer moet hij inoefenen om dat binnenkort te gaan spelen voor de Dalai Lama in Australië. “You’re my Guinea pigs”, grapt Luka en we krijgen ‘As I Waved Goodbye’.

Blij dat ook nu ‘Exploring The Blue’ in de set zat, misschien wel een van Blooms allermooiste liedjes (maar dat geldt evenzeer voor ‘Innocence’ en ‘I Am Not At War’ eerder gebracht die avond). En ook nu klonk het geweldig. Hier en daar weerklinkt een aha-erlebnis/ spontaan applausje bij de eerste akkoorden van ‘Gone To Pablo’, een van de bekendere liedjes misschien. En het is altijd weer een voltreffer.

‘Rainbow Day’ werd opgedragen aan Robin en Lente, zoon en dochter van Hannes Van Overloop, en met een erg vinnig ‘You Couldn’t Have Come at a Better Time’ werd besloten. Maar Bloom was makkelijk te overtuigen om nog even terug te komen en in de bisronde bracht hij eerst ‘I’m On Your Side’ en daarna mochten we nog eens meezingen met zijn klassieke afsluiter... inderdaad ‘Sunny Sailor Boy’.

Maar dan was het ook echt onverbiddelijk gedaan. Luka kwam, zag, zong en charmeerde. Hij heeft vast een aantal fans bijgewonnen die avond. Het was alleszins dringen aan de cd-verkoop. Voor de anderen was het weerom de bevestiging van de klasse die Luka Bloom in huis heeft.

De setlist:
I Am Not at War With Anyone / June / To Make You Feel My Love
(Bob Dylan cover)/ City of Chicago / No Matter Where You Go, There You Are / Tribe
Innocence / As I Waved Goodbye / Exploring the Blue /Gone to Pablo / Rainbow Day / You Couldn't Have Come at a Better Time

Bis:
I'm On Your Side / Sunny Sailor Boy

verslag: (c) Markec - alle foto's: (c) Bart Schelkens

Funky Heavy Blues Power Trip: Joe Bonamassa!

2011-05-05T15:54:00.006+02:00

Ik ken Joe Bonamassa nog maar erg recent. Eigenlijk pas sinds vorige zomer toen er bij het magazine 'Classic Rock' dat cdtje zat met 'hedendaagse bluesartiesten'. Daarop stond 'Spanish Boots' van Bonamassa en ik was meteen verkocht. Dan nog wat nummers van de albums 'Black Rock' en 'Dust Bowl' ontdekt. Toen ik van Bonamassa's komst naar de K. Elizabethzaal in Antwerpen vernam, leek een ticketje bestellen een evidentie. Woensdagavond 4 mei was het dan zover. En ik heb het me verre van beklaagd. Ik zag een geweldig sterk, stevig, intens funky bluesoptreden van Bonamassa !

De stevige start met 'Cradle Rock' van Rory Gallagher en het absolute hoogtepunt: die sublieme versie van Gary Moore's 'Midnight Blues'. Wat een geweldig mooi eerbetoon zeg!

Er waren natuurlijk ook Bonamassa's vele eigen parels met o.m. 'Dust Bowl', 'Happier Days', 'Young Man's Blues' en 'The Ballad of John Henry'. En de mash-up van ZZ Tops 'Just Got Paid' en Led Zeppelins 'Dazed and Confused' was lichtjes fenomenaal...

Een goede stem, een geweldige loepzuivere gitaarsound, een collectie uitstekende songs en goed gekozen covers en pure power: dat was Joe Bonamassa: bijna drie volle uren funky blues en bluesy funk met heavy uitstapjes in de staart. Wow!

What a power trip! Oh, boy can he play guitar!

Zeker voor herhaling vatbaar! In oktober komt ie al terug maar dan kan ik helaas niet.

SETLIST:
Cradle Rock (Rory Gallagher cover)/ So Many Roads/ When The Fire Hits The Sea
So, It's Like That/ Midnight Blues (Gary Moore cover)/ Slow Train/ Dust Bowl/ You Better Watch Yourself/ Sloe Gin/ The Ballad of John Henry/ Lonesome Road Blues/ Happier Times/ Steal Your Heart Away/ Young Man's Blues/ Woke Up Dreaming/ Django/ Mountain Time

BIS:
Bird on a Wire (Leonard Cohen cover)/ Just Got Paid (ZZ Top cover)/ Dazed and Confused (Led Zeppelin cover)

Family Man Loudon Wainwright III @ AB

2011-05-03T15:17:00.066+02:00

Loudon Wainwright III: standup comedian of muzikant, hij lijkt nooit goed te kunnen kiezen, dus doet ie maar beide; de muziek en optredens van deze sympathieke singer-songwriter zijn steeds doorspekt met flink wat, al dan niet cynische en sarcastische, humor. Dat was maandagavond 2 mei in de AB niet anders. Loudon was in goede doen. Grapje hier, sneer daar en vooral die veel mooie liedjes. Wainwrights setlist was een fraaie staalkaart van alweer 40 jaar carrière.

Wainwrights dochter Martha en zoon Rufus staan misschien meer in de spotlights dan hun vader maar papa is nog lang niet aan stoppen toe en blijft ons regelmatige verrassen met goede albums. Terug naar Loudons kroost. Wainwright brengt op deze tour dochter Lucy Wainwright Roche mee om het voorprogramma te verzorgen.

Lucy bracht een korte fijne set met kleine en fijne, soms breekbare, liedjes waarbij haar heldere en krachtige stem de grootste troef was. Er zaten enkele echte goede liedjes bij. Erg grappig was het nummer 'Next Best Western'. Ja, ook Lucy stopt humor in haar muziek maar ook in de bindteksten zo bleek. Leuk was het hoe ze het fenomeen Facebook in kaart bracht en ons vertelde liedjes te zingen "for keeping reality alive". Heel mooi was het liedje 'The Worst Part' en ze bracht een fraaie cover van Bruce Springsteens 'Hungry Heart'.

"Thanks for having me, dad", besloot Lucy: gelach alom, waarop Lucy aanvulde: "... and on this tour!".

Twee minuten voor negen wandelde Loudon Wainwright III het podium op. Hij dankte dochter Lucy, en zette 'Bein' A Dad' in. Dat bleek de perfecte opener, zo net na het optreden van dochterlief.

Wainwright zou tijdens het optreden nog meermaals openhartig over zijn familieleven praten. Over dochter Alexandra die de avond van het optreden 18 werd, dochter Martha die onlangs bevallen was van een dochter. En: Rufus die papa werd waarbij Loudon er snel een "How did thàt happen" aan toevoegde en de lachers zijn hand kreeg (gezien Rufus' geaardheid zal het niet op 'natuurlijk' weg verlopen zijn, nvdr). En Loudon sprak ook zijn spijt uit over hoe hij er soms niet was voor zijn kinderen en het o zo mooie liedje 'A Year' gaat daar over. 'Daughter' droeg hij op aan zijn beide dochters. Maar ook Wainwrights vader stond in the picture. Zo was het er wel erg mooie 'Dead Man' waarbij Loudon vertelt hoe hij in vaders kleerkast dook en zo herinneringen oproept, en ook 'Sometimes I Forget' (that you have gone).

Dochter Lucy mocht ook nog een paar nummers samen met papa brengen zoals ook 'All In The Family', waarbij Loudon het publiek vroeg om mee te zingen: "If you don't sing along we will do KUMBAYA!"...

Niet alle liedjes gingen over 'family life' natuurlijk. Zowat alle bekende Wainwrightthema's kwamen aan bod. Maatschappijkritische en ironische liedjes, liedjes over 'Shitty Love' en liedjes over 'Death & Decay'. "I used to sing songs about shitty love, now it's mostly about Death & Decay'. This one combines both" leidde Wainwright 'A Guilty Conscience and a Broken Heart (The Morgue)' in...

Grappig wanneer Wainwright op de actualiteit inspeelt. Er was net dat huwelijk van de Britse kroonprins geweest en Bin Laden was gevat. Wainwright: "The only way to get that wedding off the TV was the death of Osama Bin Laden" en Loudon bracht de fraaie ode/sneer 'P.O.W.'. "Got it?" vroeg Wainwright nog (POW staat voor Prince of Wales, wat ook blijkt uit tekst en refrein).

Erg genoten van het erg mooie 'Overseas Call', een verhaal uit het pre-gsm-tijdperk, genoten en gelachen met 'Heaven' ("lot's of drinking in Heaven...") en ook 'A Father And A Son'. En de set zat eigenlijk boordenvol met sterke nummers.

Wainwright was behalve erg spraakzaam ook goed bij stem en zo was ook deze doortocht in de AB, die de sympathieke humorist/singer-songwriter in de armen sloot, geslaagd. De maar liefst 24 liedjes gingen erin als zoete koek en smaakten naar nog...

SETLIST:
Bein' a Dad
Dead Man
Heaven
A Year
Half Fist
House
Overseas Call
P.O.W.
High Wide & Handsome
Red Guitar
Another Song in C
Daughter
You Can't Fail Me Now (met Lucy Wainwright Roche)
All in the Family (met Lucy Wainwright Roche)
Needless to Say (met Lucy Wainwright Roche)
Doin' the Math
A Guilty Conscience and a Broken Heart (The Morgue)
A Father and a Son
Older Than My Old Man Now
Sometimes I Forget
White Winos

Bis:
The Drinking Song
At the End of a Long Lonely Day (Marty Robbins) (met Lucy Wainwright Roche)

Bis 2:
Something

Post uit Ierland. Thanks, Albert!

2011-05-02T12:22:00.001+02:00

Vandaag ontving ik het nieuwe dubbel-album van de Ierse singer-songwriter en (flamenco-) gitaarvirtuoos Albert Niland, dat ik bestelde na zijn sublieme optreden in O' Fiach's Irish Pub in Mechelen op 12 april 2011.

Toen kon je het aan serieuze korting voorbestellen, je schreef dan zelf je adres op de enveloppe, en die enveloppe kwam vandaag dus aan, gevuld mét de cd en een briefje van Albet zelf....

De CD werd live (maar zonder publiek) opgenomen in "The Mil Theatre" ... En de eerste luisterbeurt leerde me al, niet dat me verbaast, dat het lichtjes geweldig klinkt. Thanks, Albert!

Vingervlugge Fiddleklasse & Meer Mooie Liedjes: Louise Killeen, Aidan Burke & Daithi Rua

2011-04-30T10:48:00.003+02:00

Daithi Rua is onderhand een vaste waarde in O Fiach's Irish Pub in Mechelen aka kind aan huis. Donderdag 28 april was hij opnieuw van de partij, maar dit keer samen met de fiddler-sensatie Aidan Burke.

Daithi bracht ook de sympathieke Louise Killeen mee. Zij mocht de rol van 'voorprogramma' op zich nemen. Louise deed dat met verve en de veel te korte set smaakte naar meer... Louise heeft een erg aangenaam, een beetje hees en sexy, stemgeluid. En haar mooie liedjes deden de rest.
We kregen ondermeer het o zo mooie 'Coalmines', 'Ease Up On Me Dear', een geweldig 'Brilliant Tease' - "a song about someone who's a flirt. A bit like Daithi", aldus Louise. (!). Met een overtuigend 'Starstruck' werd de te korte set besloten. Louise biste met 'City of New Orleans'.

Ik hoop echt dat de Ierse Pub haar eens naar Mechelen haalt om haar eigen ding te komen doen. Ondertussen ben ik alvast zoet met haar twee albums die ik mee naar huis nam ('Stars in The Morning' en 'Brilliant Tease'). Maar dus: nog van dat !

Om 21.20 begonnen Aidan Burke & Daithi Rua aan hun zeer gesmaakte set. De combinatie, Daithi op gitaar en Aidan op de fiddle werkte uitstekend. Sommige stukken speelde Aidan alleen, meestal speelde het duo samen, met hoofdzakelijk nummers van Daithi, en hier en daar een cover.

Genoten van het enorm knappe vingervlugge Fiddlespel van Aidan Burke - de man die sneller fiddlet dan zijn schaduw - alsook van de immer prachige liedjes van Daithi Rua. Ook nu weer koos hij een aantal originele covers om te brengen, de uitvoering was geweldig, zeker ook met de toevoeging van Aidan Burke's fiddlespel.

Hoogtepunten: zowat alle fiddlekunstjes van Aidan Burke, alweer een sublieme versie van 'Causeway', 'I'm A Watered Down Version Of Him' en 'As I Roved Out'. Maar de hele set was sterk. De combinatie Burke-Rua blijkt dan ook geweldig te werken: die mooie stem en het gitaarspel van Daithi, het fiddle-geweld en de subtiele fiddlebegeleiding van Burke...

> Op de set ondermeer:
Hard To Say Goodbye (Robbie O' Connel)
The Island (Celtic Thunder)
As I Roved Out (Planxty)
Bankers & Wankers - fiddle instrumental
The Contender (Jimmy McCarthy)
Oslo Whiskey - fiddle instrumental
Trouble
I'm A Watered Down Version of Him
Ponchartrain
Follow Me Up To Carlow
Waltzing For Dreamers (Richard Thompson)
Causeway
Trouble in This Fields (Nanci Griffith)
More Than I Can Say
Olny Our Rivers Run Free (Mickey Mac Connel)
Vanna's Blue Laces
Throw Your Arms Around Me (Hunters & Collectors)
Sail Away (Man in Black)

verslag: (c) Markec - alle foto's: (c) Christel Schoepen

Virtuositeit & Kippenvel Revisited: Albert Niland!

2011-04-14T18:16:00.010+02:00

foto: (c) Christel Schoepen

Hoe schrijf je een verslag over een subliem concertje, dat nog béter was dan het vorige waarbij je al de nodige en gepaste superlatieven bovenhaalde? Gewoon het vorige verslag dan maar kopiëren/plakken? Niéts schrijven of toch die review schrijven? Ik kies toch voor de laatste optie, met de waarschuwing voor een déjà lu-effect.

Ja, ook deze keer, dinsdag 12 april, was Albert Niland de dader van zoveel schoonheid. Niemand die niet smelt voor de overdosis virtuositeit en schoonheid. Dan heb ik het zeker over die prachtige stem van hem en zeker ook zijn wonderlijke en intense gitaarspel. Zijn tweede doortocht in O' Fiach's Irish Pub Mechelen was eigenlijk nog beklijvender en sterker dan die vorige keer. Echt waar

“Here we are again. Back in Mechelen” zei Niland bij aanvang van het concert. De sympathieke troubadour en gitaarvirtuoos genoot zichtbaar zelf van zijn tweede verblijf in de gezellige Ierse Pub.

foto: (c) Christel Schoepen

Niland combineerde ook deze keer eigen werk met covers waarbij de eigen parels vooral in de eerste set zaten en de covers in het tweede luik van de avond. Er werd gul geput uit Nilands jongste album 'The Hungry Ghost' (2009). Met vertolkingen van 'Talking Dirty with the Whores' dat de sterke set opende, het bloedmooie 'Someone 2 Watch Over Me', 'The Cuckoo Clock' en 'Poland in a 3 Piece Suit'. Maar ook het magistrale titelnummer dat de set afsloot, ontbrak niet. The march of the hungry ghost still goes on and on! En nu weet ik ook hoe het prachtige 'The Core, The Heart, The Glow', ook van datzelfde album, tot stand kwam. Albert vertelde ons dat hij in die periode in Gent woonde, en hoe hij “while buskin'” ene Roland Van Campenhout tegenkwam. Het al wat oudere nummer, ook zo mooi, 'Choo Choo' was nog nieuw voor me en staat naar verluidt op een niet meer te vinden album.

foto: (c) Christel Schoepen

Eén van de absolute hoogtepunten in de eerste set was zéker 'Kings of Killburn High Road', over de Ierse Immigranten in de gelijknamige buurt in London, en sinds zijn vorige doortocht een absolute favoriet van ondergetekende. En dat andere hoogtepunt leidde Albert in met het verhaal over hoe hij als jongeling van 15 jaar alleen ging wonen, op studentenkamers in gezelschap van 19- en 20-jarigen, en hoe ene Prince hem hielp bij zijn “Sex Education”. Of hoe fenomenaal Nilands versie van 'Sign O' The Times' klonk. Geheel anders dan hoe de Purperen Dwerg het zelf aanpakt, maar o zo goed. Nee, subliem!

'Spanish Heat', dat nog eens Nilands flamenco-gitaarkunsten etaleerde opende de tweede set. “A song I stole off the Scottish” wilde Albert kwijt over het even sterke als intense 'Galway Town 1989'. De rest van de tweede set bestond uit sterk covermateriaal. Met Bob Dylans 'Sweetheart Like You' en een schitterende versie van Bruce Springsteens 'The Ghost of Tom Joad' dat hij speelde voor O'Fiach's 'main man' Ron Hunter. “This one's for Ron, I had to do this or I didn't get paid”. Ron mag hem nog eens 'afdreigen', want wat een versie zeg! Wow!

Maar het was ook genieten van wat Niland deed met 'I'll Be Seeing You', dat we vooral van Billie Holiday kennen. Daarmee was Niland al aan afronden toe. “Hartelijk bedankt”, zei Albert, “I'm going to leave you with this one” en een weerom erg sterke vertolking van Rory Gallaghers 'Philby' weerklonk!

foto: (c) Marc Van Campenhout

Niland was makkelijk te overtuigen om te bissen en hij bracht weerom een geweldige kippenvelversie van Kate Bushs 'Wuthering Heights'. Slik. Amai! En met 'Lemonade Room', nog een verzoekje van Ron, werd besloten. Of toch niet? Albert kwam nog één keer terug met “a song I learned in France” en we kregen een bijzondere vertolking van 'Autumn Leaves', wellicht het bekendst van Eva Cassidy, maar eigenlijk een hertaling/vertaling van 'Les Feuilles Mortes' van Joseph Kosma en met de tekst van dichter Jacques Prévert. En met dit prachtige liedwas het helaas echt gedaan.

Set 1:
Talking Dirty with The Whores/ Choo Choo/ Someone To Watch Over Me/ The Cuckoo Clock/ Poland in a 3 Piece Suit/ Dirty Day/ Sign O' The Times (Prince)/ Kings of Killburn High Road/ The Core, The Heart, The Glow/ The Hungry Ghost

Set 2:
Spanish Heat/ Galway Town 1989/ Sweetheart Like You (Bob Dylan)/ The Ghost of Tom Joad (Bruce Springsteen)/ I'll Be Seeing You (Billie Holiday)/ Philby (Rory Gallagher)

Bis
Wuthering Heights (Kate Bush)/ Instrumental/ Lemonade Room // Autumn Leaves (Les Feuilles Mortes) (Kosma/Prévert)

foto: (c) Marc Van Campenhout

Opnieuw behoorlijk onder de indruk haaste ik me na het optreden om me op te geven om zijn dra te verschijnen dubbel live-album te ontvangen. Het zal je niét verbazen dat ik niét de enige was. Nog even met Albert een praatje kunnen maken, mijn 'Hungry Ghost'-cd, die ik vorige keer kocht, laten signeren en Marc Van Campenhout was zo vriendelijk om een mooie foto van Albert en mezelf te maken. Ja, ik beken: ik ben op erg korte tijd een heuse fan van deze stem- en gitaarvirtuoos geworden. Geen schande toch? Pik zélf zijn muziek maar eens op en je geeft me gegarandeerd gelijk! Wedden?

verslag (c) Markec
foto's (c) Christel Schoepen en c) Marc Van Campenhout

Vader en Zoon de Groot ontroeren Mechelen met mooi verhaal: Waar gebeurd!

2011-04-11T21:58:00.003+02:00

foto: (c) Bart Schelkens (2008)

Gisteren, zondag 10 april, stonden vader en zoon, Boudewijn en Marcel de Groot, samen op de planken in de Mechelse stadsschouwburg. Met 'Waar Gebeurd' als thema: het levensverhaal van Boudewijn de Groot, maar evengoed dat van Lennaert Nijgh, partners Anneke en later Anja en kinderen Caya, Jim en... Marcel de Groot.

Vader en zoon namen ons mee op een reis in de tijd: een sterk verhaal, gulle gitaarklanken, prachtige stemmen en heel veel schoonheid. En dus... Waar Gebeurd!

> Lees het volledige verslag van deze geweldige concertavond op 'Mechelen Blogt'.

Dolende Grant Hart weet niet te overtuigen

2011-04-11T19:37:00.002+02:00

Foto: (c) Christel Schoepen

Eén van mijn muzikale helden, Grant Hart, zeg maar de Paul McCartney van de pre-grunge, noise- en punkrock én ooit samen met Bob Mould deeluitmakend van het geweldige Hüsker Dü, later goed op dreef met zijn eigen Nova Mob, hield vrijdag 8 april halt in het auditorium van Cultuurcentrum Mechelen. En nu zou ik hier graag enkele uitroeptekens en superlatieven bovenhalen maar daarvoor maakte Hart er een iets groot rommeltje van jammer genoeg...

Grant bracht een elektrische soloset die an sich uitstekend en erg evenwichtig was; nummers van Hüsker Dü, Nova Mob en eigen werk wisselden elkaar goed af. De uitvoering ervan was echter vaak te rommelig en weinig of niet geïnspireerd.

Net zoals zijn vroegere kompaan Bob Mould, het deed en doet met en zonder Sugar was Hart kort van stof en waren bindteksten schaars, maar dat is an sich helemaal niet erg.

Ook niets mis met de soms overdaad aan distortion, nog een gelijkenis met zijn vroegere spitsbroeder Mould, die soms de Hüsker Dü-feel opriep. Dat de stem niet altijd even helder klonk, deerde niet echt, met die stem zelf trouwens weinig problemen. Maar dat het na een nummer of drie allemaal nogal heel erg eentonig begon te klinken en dat je écht de indruk had dat deze man met kilometers tegenzin op het podium stond zijn set af te werken destemeer.

> het volledige verslag lees je op 'Mechelen Blogt'

Amaryllis: Grootse klasse vanop het tapijt

2011-03-28T23:21:00.006+02:00

Ontwapenende eerlijkheid en grote graagte. Een flinke plak melancholie, hier en daar een beetje ondeugdendheid. En dan die prachtige stem. Een stem die àlles aan lijkt te kunnen. Nu zachtjes en o zo zwoel zingen, haast hees, dan weer erg 'vol' en moeiteloos die hoge noten halen... Een mens komt haast superlatieven te kort om het heel erg sterke optreden van Amaryllis Uitterlinden van zaterdag 26 maart te omschrijven. Of toch, vooruit, nog eentje erbij: 'grote klasse' ...

De zaal van Liers Cultuurcentrum 'De Mol' was ‘verkleind’ en zo ook een stuk knusser gemaakt: Amaryllis bracht een tapijtconcert voor ons. Onder een soort Nomadentent, en dus op een tapijt. We werden getrakteerd op een twintigtal wel heel erg mooie liedjes; een kleine greep uit eigen werk en een groot aantal covers: even onverwacht, eigenzinnig als prachtig. Voor de vier eigen liedjes besloot Amaryllis zichzelf te begeleiden op toetsen, voor de andere songs liet ze zich begeleiden door Steven Cornille.

Meteen bij de eerste noot wist je het. Deze jongedame kan het nog heel ver schoppen. Die ongelooflijk mooie stem die soms wat aan Jewel dan weer aan Tori Amos deed denken – een beetje gekruid met de durf van Patti Smith, Sheryll Crow en Alanis Morissette – en minstens evengoed, maar Amaryllis zingt natuurlijk in de eerste plaats met een éigen stem, jongens wàt een stem, wat een kracht en bereik en wat een wondermooie klank. En hoe de liedjes gebracht werden... The Beauty of It All heet het debuutalbum van Amaryllis: treffender kan haast niet

Bij het eerste (eigen) nummer was het dan ook al meteen goed raak. Hoe mooi en pakkend is dat lied 'Ballerina' wel niet?! En ook het tweede nummer - "over Irish Pubs, Guinness en 'de Grote Markt" - 'Sick Obsession' was 'boenk erop'. Dan vervoegt Steven haar en gooit het duo zich op een aantal even originele als eigenzinnige covers. En zo hoorden we een heel mooi 'Blackbird' (The Beatles) en een aan zichzelf opgedragen 'Little Red Corvette' (Prince), erg tof gedaan, en de geest van Zijne Purperen Geilheid was enigszins te proeven. Fenomenaal was het hoe Amaryllis van een onding als 'I Kissed A Girl' (Katy Perry) voorwaar een meer dan respectabel lied wist te maken: pure klasse. Maar dat laatste superlatief kan evengoed bij de afsluiter van de eerste set geplaatst worden: een erg overtuigend, doorleefd 'My Man' van Ella Fitzgerald. Ogen toe en je waande je in een donkere jazzclub...

Een van de twee eigen nummers in de tweede set was het sterke 'Every Second, Every Minute'. Leuk was hoe ze het Kings Of Leon-hitje 'Sex On Fire' in een fragiel jasje stak. Ik was dit nummer onderhand echt wel beu gehoord, maar voor deze versie téken ik! Ook erg sterk: dat haast vergeten danshitje uit de jaren '80 - van “die madam" die Amaryllis kent van “de jury van American Idol” - 'Straight Up' van Paula Abdul. Wat Amaryllis met het nummer doet is veel, veel beter! En er werd geëindigd met een ronduit sublieme vertolking van 'My Way', het best bekend in de versie van Frank Sinatra. Amaryllis hief dit nummer naar een nieuwe hoogte en toonde binnenin de song nogmaals hoe sterk en mooi die stem van haar wel is.

Mooie liedjes duren niet lang, een reeks van mooie liedjes ook niet. Dus voor je het weet is het alweer voorbij en zit je op je computer thuis aan een verslagje te werken en hoop je dat je de tijd terug kunt draaien. Maar er komen vast nog gelegenheden om deze sympathieke en erg getalenteerde zangeres aan het werk te zien. Ja toch?

The Lloyd Cole Small Ensemble: mooie liedjestrein op halve snelheid

2011-03-22T14:50:00.003+01:00

Alweer een dikke twee jaar geleden had Cultuurcentrum Mechelen Lloyd Cole te gast voor een akoestisch en ingetogen optreden. Cole kwam moederziel alleen en ik schreef toen dat er weinig vaart in de set zat en dat het iets té ingetogen was. Kippenvel- en wauwmomenten bleven toen uit. Afgelopen zondag, 20 maart, was Lloyd terug. Nu werd hij bijgestaan door zijn Small Ensemble en Cole had een nieuw, uitstekend album voor te stellen: ‘Broken Record’(2010). De wauwmomenten waren er nu wél, Maar ook nu, de goede uitvoeringen en het sterke songmateriaal ten spijt, miste de show vaart.

De mooie liedjestrein kwam traag op gang, stond iets te vaak stil en kwam zo nooit écht op snelheid. Gelukkig maakten de songs zélf, véél goed...

> lees het volledige verslag op 'Mechelen Blogt'...

Kadril & Daithi Rua: That's All, Folk(s)!

2011-03-21T12:57:00.005+01:00

That’s All Folk!. De zwanezang van Kadril? Een foutieve spelling van de klassieke filmslotzin (That’s All Folks!)? Geen van beide vermoedens kloppen, of toch niet helemaal. Kadril is alleszins méér dan springlevend. In de Mechelse stadsschouwburg brachten ze zaterdagavond 19 maart, samen met nieuwe zangeres Karla Verlie en een schare aan gastmuzikanten, waaronder de Ierse singer-songwriter Daithi Rua een erg overtuigende set van soundtracks, al dan niet in een jazzy of folky jasje gestoken. De naam van deze theatertour luidt... That's All Folk!

Toch die link met de films dus, maar met het weglaten van de s wordt natuurlijk handig verwezen naar een van de kerningrediënten van de band: Folk!

> lees het volledige verslag op 'Mechelen Blogt'.

Sympathieke rocker pakt Mechelen in met akoestische rock 'n roll...

2011-02-20T23:00:00.009+01:00

Donderdag 17 februari speelde niemand minder dan Guy Swinnen een zondermeer uitmuntende akoestische set in de eivolle huiskamerverdieping van O Fiach’s Irish Pub in Mechelen. Guy bracht, volledig akoestisch, in zijn gekende ‘no nonsense stijl’ een bijzonder geïnspireerd intiem concertje die donderdagavond.

Leuke covers, uiteraard enkele Scabs-krakers en eigen werk maakten de uitstekende setlist uit. Guy was goed bij stem en had er duidelijk plezier in. Wij ook. Het was genieten.

Mijn volledige verslag vind je op 'Mechelen Blogt', zoals vaak met 'Mechelse concerten':
http://www.mechelenblogt.be/2011/02/guy-swinnen-pakt-mechelen-met-akoestische-rock-n-roll
.

Rust zacht, Garry

2011-02-06T22:00:00.001+01:00

Vandaag moest de rock 'n' roll opnieuw afscheid nemen van een grote meneer. Gary Moore (Belfast 4.4.1952-Estepona 6.2.2011) overleed deze ochtend aan een hartaanval in Spanje waar hij op vakantie was. Weer een groot rockmuzikant (gitarist/zanger) ontvalt ons. Een goede reis naar Rock 'n' Roll Heaven, Garry, over the hills and far away. Rock 'n' Roll has got one more empty room now. Doe Steve Lee, Ronnie James Dio, Rory Gallagher, Phil Lynott en die andere Rockgoden de groeten en... rock on!

Now we might have the blues for you, your tunes will live on forever!

Louise Killeen

2011-01-13T15:31:00.006+01:00

Deze jongedame mag vanavond, donderdag 13 januari 2011, 'openen' voor Daithi Rua in O' Fiachs Irish Pub in Lier. Afgaande op dit filmpje, waarin Louise Killeen 'Coal Mines' brengt, kijk ik er erg naar uit, ook naar Daithi's gig natuurlijk... Straks om 21 uur in O' Fiachs Lier (Eikelstraat 28-30).

Misschien tot straks?

2 0 1 1

2010-12-31T14:49:00.008+01:00

Dat wens ik jullie van harte toe! Maak er iets moois van in 2011!

Op de foto - (c) Markec - zie je de schaduw van mezelf met mijn spiegelreflex op het 'Pad van Herinnering en Kameraadschap' (Pot spominov in tovarištva) dat rondom de stad Ljubljana loopt. De foto werd genomen op 15 augustus 2010.
.

Engelengeluid verzacht gure winter

2010-12-30T14:18:00.006+01:00

Dinsdag 28 december, 'Dag van de Onschuldige Kinderen', was de gezellige huiskamerverdieping van de Ierse pub in Mechelen volgepakt. Daar was een goede reden voor want deze 'Gloomy Winter' bracht Lakshmi Matthieu naar Mechelen. Engelengeluid was ons deel! Of hoe Lakshmi met haar prachtige stemgeluid en gouden vingers die de harp beroerden, niemand onbewogen liet. Heel veel sfeer en een flinke overdosis kippenvel. Jawel, de Engel was gekomen!

foto: (c) Herman Horsten - hermanhorsten.be

Vanaf de eerste noten van 'Braes O'Yarrow/ Bobbin' John/ The Road to Ford' tot aan de laatste toegift met de reprise van 'The Wild Rover' zat iedereen zichtbaar geweldig te genieten van zoveel schoonheid. Met respect. Niemand die het waagde om ook maar één woord te spreken, enkel hier en daar die enkele niet te onderdrukken 'wows' en 'oohs', en terechte lofbetuigingen op fluistertoon. Dinsdag waren Ierland en Schotland helemaal in Mechelen, of je bevond je in de 'Lord of the Rings' of een ander grootse sage...
Lakshmi speelde enkele erg mooie Ierse en Schotse gigs en reels, maar er waren vooral de vele mooie balades waarbij het een genot en voorrecht was dat knappe harpspel en dat hemelse stemgeluid te aanhoren. Niemand die hiervoor ongevoelig was.
Op de setlist ondermeer de liefdesgeschiedenis 'The Trees grow high', prachtig gezongen, en nog een liefdesgeschiedenis, met de nodige dramatiek over de moeder die bij haar dochter slaapt, gewapend met dolk, om haar dochters minnaars... 'A Silver Dagger' was de naam van dit sublieme lied.
Door Lakshmi aangekondigd als “hierin zullen de Simple Minds fans wel de 'Belfast Child' herkennen”, volgde een wel heel erg mooie interpretatie van de Ierse traditional 'She Moved Through The Fair', volledig a capella. Serieuze krop in de keel. Zo mooi.
Een sterk 'Coventry Carol' kon niet toepasselijker zijn op dinsdag 28 december. Want dat handelt over de onschuldige jongetjes die Koning Herodes liet vermoorden. Ook ' Mná na h-Éireann' (Women of Ireland) ontbrak niet op de setlist, bekend in ondermeer de versie van Kate Bush. Lakshmi bracht dit volledig instrumentaal op de harp: bloedmooi. We kregen ook 'The Wild Rover', maar “niet in de versie van de Dropkick Murphy's”, zo verzekerde Lakshmi ons. Het was ook niet de Dublinersversie, maar een erg ingetogen breekbare interpretatie. En wéér die knappe stem...
Bij de hoogtepunten van de avond hoorden, behalve 'She Moved Through the Fair' en 'A Silver Dagger' zeker ook 'The Shores of Amerikay', het weerom a capella gebrachte 'As I Roved Out' en zeer zeker Lakshmi's versie van het oude Vlaamse lied van de 'Twee Coninckskinderen', wat misschien wel hét mooiste moment van de avond was.
Met 'Gloomy Winter' ('gure winter') werd de 'main set' besloten en na het aanhoudende luide applaus bedankte Lakshmi het publiek hartelijk voor de intense aandacht én voor het stilzijn tijdens de o zo mooie liedjes. Als bis hernam Lakshmi twee eerder gespeelde liedjes, en wij mochten kiezen welke. Dat werden 'A Silver Dagger' en 'The Wild Rover', '(She Moved Through The Fair' had ook gemogen voor mij, maar dan had ik dat maar duidelijk moeten maken...)
> Setlist:
Braes O'Yarrow/ Bobbin' John/ The Road to Ford - The Trees Grow High - A Silver Dagger - She Moved Through The Fair - Jessy The Flower of Dunblane - Twee Coninckskinderen - Women of Ireland (Mná na h-Éireann) - The Wild Rover - Gu Ma Mear A Charaid/ A' Bhanais Irteach/ Snaim a' posaidh - The Shores Of Amerikay - As I Roved Out - Coventry Carol - Kelly From Beveren - Huntington Castle/ Forth Castle/ Munster Gig - Gloomy Winter
Bis: A Silver Dagger - The Wild Rover
Dit Keltische kerstconcert met Lakshmi was subliem. En de bewoording “Een avond om in te lijsten” is dan een understatement van formaat. Ja, dinsdag 28 december: de engel was gekomen!
Die avond zelf nog liet ik me overhalen, niet dat daar véél voor nodig was, om daags nadien (29/12) ook naar het concertje in O' Fiachs Irish Pub in Lier te gaan. Ook daar werden we getrakteerd op engelengeluid! De setlist was idem aan die van Mechelen, maar dit keer koos het publiek twee andere bisnummrs. Zo kreeg ik ook mijn zin en hoorde ik die avond tweemaal 'She Moved Through the Fair'. Waauw. De andere bis was 'Jessy The Flower of Dunblane'.
Of hoe Markec een al 'rijk' concertjaar in grootse stijl afsloot... Mijn concerttop 10 of 20 (daar ben ik nog niet uit) van 2010 komt eraan. Dat Lakshmi Matthieu hoog zal eindigen, ik denk met een top 3-notatie, staat nu al vast!
;

De CD top 10 van 2010

2010-12-29T17:00:00.003+01:00

1. Daithi Rua - Black Fox
2. Elliott Murphy - Elliott Murphy
3. Killing Joke - Absolute Dissent
4. Neil Young - Le Noise
5. Richard Thompson - Dream Attic
6. Swans - My Father Will Guide Me Up a Rope to the Sky (
7. Kiss the Anus of a Black Cat - Hewers of Wood and Drawers of Water
8. Too Tangled - The Magic Got Killed
9. Anathema - We're Here Because We're Here
10. Fish On Friday - Shoot The Moon

En verder:
11.Moakley - Mask
12. Sade - Soldier of Love
13. The Alarm - Direct Action
14. Oli Brown - Heads I Win, Tails You Lose
15. M!ndgames - MMX
16. Prince - 20Ten
17. Iron Maiden - The Final Frontier
18. Jon Oliva's Pain - Festival
19. Paranoiacs - Love Junks
20. October File - Our Souls to You
21. Wolfbanes - Wolfbanes
22. Overkill - Ironbound
23. Exodus - Exhibit B: The Human Condition
24. Jimi Hendrix - Valleys of Neptune
25. Babybird - Ex-maniac
27. Grinderman - Grinderman II
28. Annihilator - Annihilator
29. Lostboy aka Jim Kerr - Lostboy aka Jim Kerr
30. Last Autumn's Dream - A Touch Of Heaven
.

Fijne Kerstdagen!

2010-12-24T12:47:00.008+01:00

Of je nu Kerstmis dan wel Kerstfeest viert, of hoe je het ook benoemt of niet benoemt, maak er een fijne tijd met mooie momenten van met heel veel warmte en vriendschap. En sta ook even stil bij diegenen die het nu moeilijker dan ooit hebben in deze barre en koude dagen.

Maak ruimte voor veel licht en nieuwe hoop.
Let happiness in, let there be light...

Vrede!

foto (c) Markec - genomen tijdens het benefiet 'Mechelen Solidaire Winter'. Meer foto's hier.

Mechelen Ten Danz: Stijn & Styrofoam

2010-12-20T12:00:00.002+01:00

Het was een late beslissing om toch maar een ticketje voor het optreden van Stijn in Cultuurcentrum Mechelen te kopen, maar toen later ook Styrofoam werd toegevoegd, besloot ik van toch te gaan. En voor de prijs moest ik het ook al niet laten. Daar waar mijn eerste kennismaking met Stijn, op Maanrock '07, niet van die aard was lyrisch te worden, stond ik die woensdagavond 15 december te genieten en mee te shaken met de Vlaamse Prince. En ook Arne Van Peteghem aka Styrofoam wist meer dan te overtuigen met zijn retro-elektro en hedendaagse indietronica.

Lees het volledige verslag op 'Mechelen Blogt'.
.

2010-11-27T15:34:00.000+01:00

Swans wekken intense krachten uit Dante's inferno

2010-11-27T15:00:00.008+01:00

'Swans Are Dead', luidde de compilatie uit 1998. Wel, anno 2010 zijn die dode zwanen weer bijzonder levend in de AB Box, donderdagavond (25.11) of... bevonden we ons dan toch diep in de hel?

Het leek er op. 'Oer-Swans' Michael Gira, Norman Westberg, die gelukkig ook meer deed dan kauwgom kauwen en ongeïnteresseerd staan te kijken en ook scherpe gemene gitaarlicks op ons losliet, latere Swans Christoph Hahn met steelguitar en drummer Phil Puleo, aangevuld door bassist Chris Pravdica en percussionist met neanderthaler looks Thor Harris, namen ons, bijna twee uur lang, mee op een intense trip naar Dante's inferno. Het concert met welgeteld negen nummers op de setlist had alle typische ingrediënten eigen aan SWANS aan boord: enorme intensiteit, oerkrachten, agressie. De hypnotiserende No Wavetrip die door merg een been ging, was ook enorm luid...

Slechts negen nummers, maar het optreden duurde bijna twee uur. De composities werden heel erg lang uitgesponnen en er werd ook duchtig geïmproviseerd en voortgebouwd op de thema's in de nummers. Met vooral aandacht voor het jongste album, met een erg geslaagde opener 'No Words/ No Thoughts', dat rechstreeks ontsproot uit het minutenlange teisterende gezoem dat het optreden van Swans voorafging en heel erg lang uitdeinde. Ook 'Little Mouth' en vooral 'Jim' en 'Eden Prison' waren erg sterk live, en stonden aardig hun mannetje tegenover gemene en krasse oudjes 'I Crawled', maar vooral het loodzware 'Sex, God, Sex' - een absoluut confronterend en onontkoombaar hoogtepunt in de set, God, macht en geilheid en Gira die zijn kruis betast en uitschreeuwt "Praise the lord!!".

Bij Swans wordt er niet gelachen. Goed, toen de gong de grond op donderde even wel, en toen Gira aan het einde van de set de band voorstelde, waarbij hij twee bandleden tot Homo's van dienst aankondigde ook. Verder was het bittere ernst, of beter: uiterste concentratie voor de confrontatie die de band met zijn aandachtige, haast angstige, of ook in trance zijnde publiek aanging.

Deze concertervaring, met die zware stem van Gira die recht uit de diepste spelonken van de hellekrochten kwam, de enorm strakke, haast door lijf en leden gaande bas van Chris Pravdica, die je nét niet in je maag voelde bonken, die erg krachtige maar tegelijk subtiele percussie-elementen, drums, gong, ... was veeleer een 'ceremonie' en 'ritueel', of ook een donkere symfonie van de duivel zelve. En met de duivel wordt niet gelachen. Met zwanen, die een erg lelijk temperament hebben - dixit Gira - ook niet!

De Noise-symfonie van Swans was een erg aparte ervaring. Indrukwekkend, beklemmend en haast angstaanjagend. Het optreden baadde in een dreigende sfeer geholpen door de gestage opbouw van de spanning en de luide sound. De grimassen en de aparte bewegingen van Gira hielpen daar ook nog bij. Na twee uur Swans, leek niemand echt om nog veel bissen te vragen. Niet omdat het niet goed was. Maar: 'konden we wel nog méér aan?'

Een aparte ervaring was het. Een memorabele afspraak met de No Wave van Gira en de zijnen was het... Enorm intens en (in)spannend.

Nu even bekomen. Wat een sterk optreden zeg!
Swans Are Dead? Not quite!

verslag: (c) Markec
foto's: (c) Jaak Geebelen

Silence!... Musik! Einstürzende Neubauten 30! - 2

2010-11-21T16:02:00.010+01:00

'3 Decades of Einstürzende Neubauten, 2 nichts of celebration' stond er op mijn 'Combi-ticket'. Een belofte die zeker waar gemaakt werd. Na een erg knappe, korte maar heel intense set, donderdag, kregen we vrijdagavond 19 november maar liefst tweeënhalf uur Einstürzende Neubauten! En als we Blixa Bargeld mogen geloven, was het nog meer geweest als er geen 'curfew' zou zijn...

'3 Decades of Einstürzende Neubauten' dus, al werd er toch vooral materiaal gespeeld uit dat laatste 'decade'. Géén 'Yu Gung', 'ZNS', 'Armenia', 'Afbackeln' of 'Ich Bin's' dus, maar 'Tabula Rasa', 'Silence is Sexy', 'Perpetuum Mobile' en 'Alles Wieder Offen' kwamen uitgebreid aan bod, en gelukkig werd ook uit het geweldige 'Haus der Lüge' geput, van het einde van 'decade 2'.

Na een valse start met de Macbook van lost/vast extra-live Neubautenlid Ash Wednesday die het eerst niet doen wou, werd het opnieuw een optreden om in te lijsten, zoals vaak bij Neubauten. En ook weer een show waarbij je ogen te kort kwam om te zien welke materialen N.U. Unruh nu weer uitgekozen had om zijn percussiekunsten op te demonstreren. En ook al zaten er weinig hectische nummers in de set, de percussie en ritmiek blijven een belangrijke ruggengraat voor Neubauten. Oerleden Alexander Hacke en Blixa Bargeld traden blootvoets op, Hacke weerom met zijn onafscheidelijke onderhemd. Hacke's strakke baslines: nog zo'n belangrijk element voor die Neubauten-core. Meer nog dan gisteren, merkte je hoe subtiel, maar onmisbaar dat gitaarspel van Jochen Arbeit wel was. Ash Wednesday toverde de sfeervolle strings uit MacBook en synth. Blixa Bargeld bleek ook nu weer erg goed bij stem. Hij was ook nu erg in zijn nopjes in zijn 'tweede thuis' die de AB ei zo na geworden is... aan de aanvang van de show vertelde ie dat Plastic Bertrand op de gastlijst stond, "but we didn't tell him!. We also phoned James Ensor, but apparantly he's dead". Grapjas! Grappig is ook hoe, na al die jaren, waar dat in de zang niet opvalt, het Engels van Bargeld erg Duits klinkt. 'Allo Allo Engels'...

Er werd dus vooral uit het laatste decennium Neubauten geciteerd, met in het eerste uur weinig 'up tempo' werk, wat toch een beetje de vaart uit het concert haalde. Wanneer 'Die Interimsliebenden' werd ingezet, wat toch een van dé sterkhouders van 'Tabula Rasa' was, ging de band wel in een hogere versnelling, al was dit ook trager dan op het album. Minder vaart betekende echter niet: een saai of weinig boeiend concert, integendeel! Neubauten bewees zo ook, alsof dat nog nodig was, hoe melodieus en poppy ze kunnen klinken, hoe dat kan mét plastieken buizen, rubber, staal en metaal, en hoeveel subtiliteit én muzikaliteit het oeuvre van Neubauten bevat. 'Silence is Sexy' dus - het nummer zelf zou later op de avond volgen. Een statement!

Een eerste hoogtepunt was, naar mijn bescheiden mening, 'Die Befindlichkeit Des Ländes', dat al als tweede nummer gespeeld werd. jammer dat ook nu (net zoals in 2008) 'Halber Mensch' werd ingezet, maar dan onderbroken werd voor het toch mindere 'Von Wegen'. Maar met een set met verder zoveel moois kunnen we dit Blixa wel vergeven. Zoals bijvoorbeeld 'Unvollständigkeit' of 'Nagorny Karabach'. Het eerder genoemde 'Die Interimsliebenden' was ook erg sterk, al had het dus in een hogere versnelling gemogen. Met 'Installation N#1' (van 'Ende Neu') kwam er voor het eerst wat 'vaart' in de set, en het werd dan ook een geweldige versie, en een weinig later werden we verwend met een erg strak en swingend 'Let's Do it a Dada' gevolgd door het ongenadige en broeierige 'Haus Der Lüge', waarbij alle verdiepen bezocht werden. En met 'het huis vol leugens' ging het dak van dat andere huis, de AB, eraf! Groots!

'Sabrina' is de pure popsong van Neubauten, ook een blijvertje in de setlists denk ik en dat is goed. Wanneer Blixa 'Susej' aankondigt en het heeft over "The new Blixa meeting the old Blixa", is hij wat geïrriteerd door een wat te luidruchtige fan: "Shut up, I am talking"... Maar het houdt hem niet tegen een meesterlijke interpretatie van deze song te brengen.

In de eerste bisronde, we zijn dan al een goede twee uur bezig, gebeurt waar ik stiekem op gehoopt had. Nee, niét 'Yu Gung' of 'Z.N.S', al had dat ook gemogen, maar... de integrale versie van het onverbiddelijke.... 'Headcleaner'!!! Feest!! "Silence! ... Musik". Vintage Neubauten waarina alle duivels ontbonden worden.... "head...Cleaner !!!". Dat je hier ogen en oren te kort komt bij het vele percussiegeweld, op materialen allerhande is een understatement. En wat kan Blixa ook nog altijd geweldig tekeer gaan... Als er in de set aanvankelijk weinig vaart zat, verkeerde Neubauten nu een vol kwartier in de allerhoogste versnelling. Geweldig!

Blixa vertelt dat hij jaren geleden al het roken opgaf, maar toch sigaretten kocht "cause we need it for this particular song". Het eerder vermelde statement wordt dan uitgevoerd: 'Silence is Sexy', in een erg beklijvende en stijlvolle versie. Behalve de stem van Blixa en bas van Alexander Hacke, én het geluid van het aansteken van Blixa's sigaret, speelt ook de stilte daarbij een belangrijke rol. Jammer genoeg bleek een aantal idioten in het publiek niet klaar voor de momenten van stilte die deze song zo sterk maken; zij vonden het nodig om dan beginnen te roepen of met hun bierbekers te gooien, hierbij terecht gewezen door de meerderheid van de aanwezigen. De band reageerde erop door die stiltes extra lang te maken, het bleek te helpen, en iedereen kon verder genieten van deze geweldige song, waarbij de spanning te snijden is, de opbouw sterk en de climax geweldig - ook gisteren!

Het werd half elf en je dacht/vreesde dat het er bijna op zat. Maar nee hoor, Bargeld & co kwamen nog terug voor een derde bisronde. En in dit halfuurtje extra kregen we nog 'Meyou & Youme', een sterk 'Redukt' en een heel erg mooi 'Total Eclipse of the Sun'.

Maar dan was het onverbiddelijk gedaan. Het was dan al 23.00 uur en de rush naar de merchandise stand voor de USB-stick met daarop het concert en/of de uitgang kon beginnen: treinen dienden gehaald enzomeer...

Favoriete momenten/highlights van de avond:
'Die Befindlichkeit des Ländes'
'Haus der Lüge"
'Let's Do It A Dada'
'Silence is Sexy'
'Redukt'
'Headcleaner' !!!

> De setlist:
The Garden/ Die Befindlichkeit des Landes / Halber Mensch (part)/ Von wegen / Die Interimsliebenden / Nagorny Karabach / Dead Friends (Around the Corner) / Unvollständigkeit / Installation No.1 / Rampe / Ich hatte ein Wort/ Let's Do It a Dada / Haus der Lüge / Sabrina/ Susej

Bis 1
Headcleaner/ Silence Is Sexy

Bis 2
Youme & Meyou/ Redukt/ Total Eclipse of the Sun

'3 Decades of Neubauten: a celebration': het was inderdaad een celebration. Twee avonden om in te lijsten. Ze komen zeker in mijn concert top 10 van 2010, donderdag, zowel als vrijdag...

Grosse Grundstück: Einstürzende Neubauten 30! - 1

2010-11-19T01:20:00.006+01:00

Vanavond, donderdag 18 november 2010, was de eerste van twee avonden met Einstürzende Neubauten, dat zijn 30ste verjaardag viert. Het collectief rond Blixa Bargeld speelde vanavond een korte set van 45 minuten, met 'Sonnenbark', een sublieme versie 'Seele Brennt' die door merg en been ging én zowat driekwart van het geweldige epische 'Grundstück' - vanaf 'GS1 en incluis 'November' en 'Sie Laechelt'.

Bargeld herinnerde zich dit al eens gebracht te hebben in de AB, "maar was dat nu met of zonder publiek". Het was toen alleszins maar een deel van het werk en: "het muziekstuk is sindsdien al erg geëvolueerd" vertelde Blixa. Nu kregen we er dus een grotere hap uit. Bargeld preciseerde: "das Grosse Grundstück/ The Large Grundstück". Fenomenaal was dat. Met binnen dit werkstuk zowat alle bekende Neubauten-ingrediënten: percussie op staal, rubber, plastiek en zowat alles - met als daders: N.U. Unruh en Rudolf Moser, die ingehouden dissonante en melodieuze gitaarklanken van Jochen Arbeit, de vette bass van Alexander Hacke, - Hacke in zijn eeuwige onderhemd en Blixa Bargeld die de Duitse taal ei zo na 'sexy' maakt en met zijn stem op gegeven moment croont, dan weer geweldige screams uitbraakt.

Als toegift kregen we nog 'Sand', uit 'Halber Mensch', een nummer geschreven door Lee Hazelwood, bekend in de versie van Nancy Sinatra, maar de industrial bluesy versie van Neubauten staat als een (al dan niet instortend) huis!

Ja, dertig jaar Neubauten, maar nog hyperstrak, het klinkt en klettert geweldig goed, Blixa's oerkreten en zang zijn nog steeds fenomenaal... als dit een opwarming was, wordt het morgen lichtjes fantastisch!

Te kort, maar dus een goed smaakmaker voor morgen, waneer, zo beloofde Blixa, EN een set speelt van ongeveer 2 uur en 45 minuten!

Daarna mocht Jochen Arbeit zijn ding doen met een videoperformance 'DIE KÖRPER OHNE UNS'. Trage, vage beelden en wat soundscapes, (deels?) live... op papier klonk dat goed, maar in praktijk kon het mij niet boeien... Dus dan maar naar de AB Club waar de interessante 'Rockumentary' '3 decades of Einstürzende Neubauten' getoond werd: met toffe backstage beelden, interviews, beelden van concerten, hoe ze tot hun aparte instrumenten kwamen,... enfin, erg interessant!

De avond werd besloten met een interactieve drumsessie met percussionist N.U. Unruh, bijgestaan door los/vast Neubauten live-toestenist/percussionist Ash Wednesday, Alexander Hacke en Rudolf Moser. Iedereen die maar wilde, mocht komen meedrummen. En zo stond het podium al snel vol. Veel, chaotisch - en niet noodzakelijk in de juiste maat - drumgeweld. Op de tonen van ondermeer Safri Duo en Liasons Dangereuses (Los Ninos del Parque)... Het gaf een geweldig beeld: een podium vol drummende mensen.. maar mij kon het niet echt blijven boeien...

Maar goed. De avond was sowieso al geslaagd met die gewéldige, strakke, korte performance van EINSTÜRZENDE NEUBAUTEN !

En morgen.. the real thing!! Bijna drie uur Neubauten dus!!! Wow!!!
.

"You're just another victim of The Peter Principle"

2010-11-14T23:40:00.008+01:00

“In een hiërarchie stijgt elke werknemer tot zijn niveau van incompetentie”, dat is kort 'het Peterprincipe', of 'The Peter Principle'. Het thema waarrond de nieuwe single van Beyond The Labyrinth draait, de vierde single al voor het album 'Chapter III: Stories'.

“You’re just another victim of the Peter Principle everything’ gone wrong - nothing’s going right just another victim of the Peter Principle that’s why you can’t sleep at night” zingt Jo De Boeck overtuigend in het refrein. Een catchy refrein dat je meteen onthoudt en de song heeft eigenlijk alles in zich om een hit te worden, maar dan moet natuurlijk wel een radiostation dit op (willen) pikken! De single heeft een goede drive, een geweldige opbouw met inbegrip van de knappe ritmesectie; de strakke bas van Gerry Verstreken het fraaie drumwerk van Michel Lodder. Het begint met een bescheiden toestenpartij, dan valt meteen de gitaar met de melodie die doorheen de hele song herhaald wordt, door gitaar en ook door bas. Het drumwerk is geweldig. En Jo is weer in goede doen, ook in het karakteristieke rustige tussenstuk in het nummer. Geert Fieuws gitaarsoli naar het einde van de song toe zijn ook erg mooi. 'The Peter Principle' heeft alles in zich om een Beyond The Labyrinth-classic te worden, en zal zeker niet misstaan in de live sets.

De vierde single voor 'Chapters' bevat ook de track 'Fear's The Killer' net als 'The Peter Principle' in erg sterke schoenen staat. De stevige gitaren, de geweldige feel die de song heeft en wat een meezinger zeg. En ook hier valt te genieten van enkele knappe solo's, opvallend is ook het subtiele ingehouden toetsenwerk, haast op de achtegrond maar toch essentieel. Met 'Fear's The Killer' hebben 'Hidden Agenda' en 'The Peter Principle' er een stevig broertje bij.

De nieuwe single van Beyond The Labyrinth is vanaf morgen, 15 november te verkrijgen. Van de clip kun je dus nu al genieten.

info: www.beyond-the-labyrinth.com
.

Dany Guinnan & Ed Veltrop bieden troost

2010-11-12T16:39:00.005+01:00

Donderdagavond 11 november. Wapenstilstand. "Doen wij niet aan mee!" moeten de weergoden hebben gedacht. En terwijl het land ei zo na aan het verdrinken was, vonden we een veilig onderkomen in O' Fiachs Irish Pub. Waar Dany Guinnan en Ed Veltrop ons troost boden met mooie liedjes in de gezellige huiskamersfeer van het bovenzaaltje van de Ierse Pub.

Die avond kampte ik persoonlijk met enkele bad vibes die me toch behoorlijk parten speelden. De aanwezigheid van goede vrienden en het optreden van Danny en Ed brachten troost. Vrienden en muziek als medicijn dus!

Het was weerom knus boven in de Ierse pub en behalve de 'usual suspects' zag ik heel wat andere gezichten. Velen onder hen bleken vrienden en familie van de sympathieke Ier Danny Guinnan (zang/gitaar) en/of diens begeleider Ed Veltrop (keyboards/ accordion) te zijn. Guinnan: "Hello, friends and family, and those five of you I haven't met before". Toen de avond vorderde zou er evenwel wat publiek bij-binnengewaaid komen. Een opgewekte Guinnan was zeer te spreken over de locatie en merkte op "it's funny; playing in what looks like somebody's housekamer". Daar heeft ie een punt!

Guinnan en Veltrop brachten een aantal van Guinnans eigen nummers, afgewisseld met enkele covers. Al bij het eerste liedje kon je horen hoe opmerkelijk dicht Guinnans stem aanleunt bij die van Mike Scott van The Waterboys, en dat is een compliment. Ik hou wel van zo'n stemgeluid. Toen kon ik nog niet vermoeden dat het duo ook effectief een covertje zou brengen van die genoemde Waterboys en dan nog wel een sublieme interpretatie van 'A Man is in Love'. Erg knap. Maar ook Dany's eigen nummers mochten er zeker zijn. Mooie teksten, zichzelf begeleidend op gitaar, met de aanvulling van de keys van Ed Veltrop. Al had ik met momenten liever gehad dat er een piano stond, dan wel een orgel. Maar misschien moest dat orgeltje gewoon wat stiller gezet worden?

Waar de keys dan weer perfect waren was toen het duo met een soort akoestisch rock 'n rollnummer kwamen aanzetten. Vraag me de titel niet, maar het moet zoiets geweest zijn als "No going back to a better Me Cause you can't Fix Things With Cups of Thea". Geweldig was het!

Bij een aantal nummers omgorde Ed de accordion en dat vond ik persoonlijk beter bij de stem van Dany, de akoestische gitaar en sfeer passen dan de keys. Het gaf een veel warmer en intenser effect zo...

Veel mooie liedjes gehoord en ik onthoud vooral 'What in the World Are You Waiting for', een liedje over ene 'Jenny' en het grappige 'Before I'm 30'.

Heel erg sterk was de interpretatie van 'Cold Misty Morning, Albert Bridge' vanThe Pogues°. Heel erg mooi gezongen, maar mooier zingen dan Shane McGowan is misschien niet moeilijk, toegegeven. En het eerbetoon aan de bedroefde Kirsty McColl met 'Fairy Tale From New York' (Pogues/ K. McColl) was ook zeer fijn.

Er werd heel sterk gebist met een sublieme versie van Neil Youngs 'Harvest Moon, iets wat deze Neil Young-fan erg kon waarderen. En ik was op dat moment even volledig van de wereld en 'in de song'... Knap gezongen, mooie accordeon- en gitaarpartijen. Daarna Dany en Ed hier nog expliciet voor bedankt! Fantastisch.

Met 'My Heart on a Temporary Blackout', waarbij Dany, al dan niet gespeeld, echt de tekst leek kwijt te zijn, werd afgesloten...

Alweer een fijne muzikale avond in de Ierse Pub in Mechelen. Dany en Ed mogen nog terugkomen, maar van mij mag Ed gerust enkel de accordion meenemen, tenzij ie ook een vleugel binnenkrijgt in O Fiachs natuurlijk...

2010-11-12T11:50:00.003+01:00

Happy Birthday, Neil!

2010-11-12T11:48:00.006+01:00

Vandaag wordt Dinosaur Sr, krasse knar, levende legende, Neil Young 65! Long may your run, 'old' man, please 'keep on rockin' in the free world' ...
.

Rock 'n Roll 'n Rock 'n Roll: Elliott Murphy!

2010-11-07T20:00:00.018+01:00

"Elliott Murphy is always on tour" staat ergens op de webstek van Murphy te lezen. En het klopt nog ook. De sympathieke hyper-energieke rocktroubadour is ei zo na altijd 'on the road' en nooit is daar ook maar één concertje bij dat ie met (zichtbare) tegenzin doet. Altijd krijgen de fans méér dan waar voor hun geld met telkens lange sets waar het vuurwerk en speelplezier afspatten. Murphy is heel erg snel te overtuigen om nog eens te bissen, en nog en nog... Menig fan kent dat verhaal van dat legendarisch lange concert in Verviers wel, of beter: was erbij! De verwachtingen zijn ook telkens hoog gespannen als de man weer eens komt concerteren. Verwachtingen die Murphy telkens weer zonder enige moeite tenvolle invult. Het was niet anders, gisteren, zaterdag 6 november in 'Het Depot', met een set van twee uur en drie kwartier. Een set met veel nieuw en recent werk én enkele absolute classics...

Alhoewel de deuren al om 20 uur openzwaaiden en er géén voorprogramma was, zou Murphy er pas om 21.10 uur aan beginnen. Maar niemand die zich daar écht zorgen om maakte. Tijdens het wachten was het volop speculeren welke nummers wel en niet de setlist zouden halen – ik hoopte op 'Sicily' en 'On Elvis Presley's Birthday', concertmakker, fotograaf en mede-Murphyliefhebber Bart had graag 'Small Room', en allebei hoopten we ondermeer op 'Sonny' - en iedereen was natuurlijk erg benieuwd naar die nieuwe nummers. Zou Murphy opnieuw het hoge niveau van 'Coming Home Again' en 'Notes From The Underground' halen?

Om tien over negen wandelt gitarist Olivier Durand het podium op, snel gevolgd door de andere Normandy All Stars en... Elliott Murphy! Genoeg gewacht, lijken de heren te denken en meteen wordt het gloednieuwe 'Gone, Gone, Gone', ingezet; een aardige rocker, die net dat predikt wat Elliott nooit geweest is: 'gone'. Sterke opener en de band die goed strak klinkt met een Murphy die goed bij stem is. De gloednieuwe song wordt meteen achtervolgd door de classic die 'A Touch of Mercy' is. En voor't eerst deze avond toont Olivier Durand nog eens wat een geweldig gitarist ie is, middels een sublieme solo. En Durand doet dat kunstje nog eens over in 'Sonny', jawel, Barts en mijn wens kwam uit! En wat een uitstekende versie zeg, met een knap gitaarduelletje tussen Murphy en Durand, ook dat zou zich nog herhalen. En, inmiddels drie nummers ver, wéten we gewoon dat alle hoge verwachtingen ingelost zullen worden!

En dan spreekt Elliott ons toe: “It's nice to be in Louvain. Been here before, in '81”, herinnert hij zich, “It has changed, you haven't though!”. De gitaren worden even (bij)gestemd, iets waarbij Murphy altijd kan vertrouwen op gitarist-'professor' Olivier Durand, en 'Pneumonia Alley', die sterke ballad van 'Coming Home Again', volgt. Elliott heeft goed en slecht nieuws voor ons: “The good news is: we have a new album out, the bad news is that it's not out yet”. Maar we worden getrakteerd met nog meer songs uit dat album; met eerst het bezwerende 'Take That Devil Out Of Me', met weer heel erg knap gitaarwerk van Durand, dan de duidelijke en mooie boodschap 'You Don't Need To Be More Then Yourself'. Het swingende en rockende 'Rain, Rain, Rain', een instant classic, en al meteen goed meegezongen, maar “oooh oohh, rain rain rain” is nu ook niet zo moeilijk, sluit het trio sterke newbies af.

Minder nieuw is 'Take Your Love Away', met dit keer een gitaarsolo van Murphy en ook hier een 'gitaarduelletje' met Durand. Knappe uitvoering. “I'll probably played this one in '81”, zegt Murphy en hij zet in met de mondharmonica... Ja! Het onsterfelijke, stokoude, maar nog o zo mooie 'You Never Know What You're In For'. En alsof dat nog bewezen moest, verwent Murphy ons met een sublieme versie van dat andere vitale oudje: 'Last of The Rockstars', gekoppeld aan 'Shout'. Feest!

Met “This is the story of my life” kondigt Murphy het volgende nieuwe nummer aan, een sterk ambiancenummer dat precies dat is wat de titel doet vermoeden: 'Rock 'n Roll 'n Rock 'n Roll'. En we blijven bij hetzelfde thema met een werkelijk sublieme versie van, jawel 'On Elvis Presley's Birthday'! Wat een geweldige opbouw kent dat nummer toch, en live al helemaal!
Elliott vertelt dat het nieuwe album simpelweg getiteld is 'Elliott Murpy'. “It took us 35 years to come up with that” voegt ie er nog aan toe en hij kondigt alweer een nieuw nummer aan: “This song requires special effects” en Murphy zet zijn bril op. Hij blijk de lyrics van 'Poise 'N Grace' nog niet helemaal te kennen. En wéér een dijk van een song. Ja, hoor niemand twijfelt nog, dat nieuwe album is super.

Tot mijn grote vreugde wordt 'And Robert E. Lee' ingezet, een van mijn favoriete recente songs. Daarna meteen een uitstekend 'Diamonds by The Yard', uiteraard uit alle kelen meegezongen, of wat dacht je? Het nummer wordt lang uitgesponnen, wat Murphy de tijd geeft om zijn Normandy All Stars nog eens voor te stellen, en bassist Laurent Pardo, drummer Alan Patras en gitarist Olivier Durand krijgen elk een korte solospot. Ook Murphy geeft een gitaarsolo'tje weg. 'Diamonds' blijkt het einde van de 'main set' te zijn: “Thank you very much!”.

In de eerste bisronde brengt de band, zoals vaak, een uitgesponnen 'L.A. Woman', weerom een uitstekende versie, én ambiance, en ook nu incluis het verhaal over waarom Murphy dit brengt: “In 1971 Jim Morrison moved to Paris, three months later ...” (toen stierf hij)- stilte, gegniffel... en vervolgens: “in '89 Elliott Murphy moved to Paris, in 2010 Elliott Murphy is alive!”.

Maar dan! Patras komt vanachter zijn drumstel, Pardo, Durand en Murphy trekken de stekker uit hun instrumenten. Het viertal komt helemaal vooraan op het podium staan en wat volgt is een volledig, letterlijk unplugged onderonsje. Murphy zet in, a capella, volledig unplugged dus: een wel erg fraaie versie van Bob Dylans 'Blind Willie McTell'. Waauw! En meteen daarna een al even prachtig 'Green River'! Klasse!

We zijn ondertussen 22.55, maar van stoppen is nog geen sprake en in de tweede bisronde, kondigt Murphy een oud nummer aan dat nooit op plaat gezet werd: “This was to be a follow up song to Drive All Night”. En een grappig, nu weer geheel 'plugged', 'Don't Worry, I'm A Great Driver' volgt. Die song mag ie toch eens op een album zetten wat mij betreft! Die zo herkenbare intro verraadt het meteen: 'Come On Louan'! Met Murphy die zit te dollen met Durand en Pardo: al musicerende proberen de heren een soort Genesis-walkje uit.

Bij 'Eurotour' zet Murphy het publiek nog wat aan het werk met een wedstrijd handjesklappen en een geweldig 'Drive All Night', dat niet kon en mocht ontbreken besluit. Elliott Murphy dankt ons nog eens uitvoerig...
Zoals gewoonlijk is hij nog te overtuigen voor “One More”. En tegen mijn verwachting, wordt het er ook maar één, maar goed het was dan al 23.40. En we krijgen, opnieuw volledig unplugged, een werkelijk subliem 'Anastasia'!
Murphy komt met het goede nieuws dat hij zo meteen enkele CD's verkoopt, hij heeft toch al enkele exemplaren van zijn jongste album bij! Dan bejubelt hij zijn gastland, waar hij naar eigen zeggen vaak en graag komt. En de man vindt ons zowat zijn trouwste fans!

Een weerom uitstekende concertavond met Elliot Murphy is een feit. Alle superlatieven van vorige verslagjes van een Murphy-optreden, kunnen ook hier weer gebruikt worden. Ook nu was't weer super. Een uitstekende setlist, geweldige muzikanten en heel veel sfeer, zoals eigenlijk altijd. Murphy never lets us down!

SETLIST:
Gone, Gone, Gone / A Touch of Mercy / Sonny / Pneumonia Alley / Take That Devil Out Of Me / You Don't Need To Be More Then Yourself / Rain, Rain, Rain / Take Your Love Away / You Never Know What You're In for / last of the rock stars / Rock 'N Roll 'N Rock 'N Roll / On Elvis Presley's Birthday / Poise 'N Grace / And General Robert E. Lee /Diamonds by the Yard

BIS 1
L.A. Woman (The Doors) / Blind Willie McTell (Bob Dylan)/ Green River
BIS 2
Don't Worry I'm A Great Driver / Come On Louann / Euro-Tour / Drive All Night

BIS 3
Anastasia

Tevreden en gewapend mét de gloednieuwe CD, of wat had je gedacht, keerden we huiswaarts. Nog even wachten en ... op naar het volgende Elliott Murphyfeestje!

Verslag: Markec
Foto's: Bart Schelkens
.