We hebben het gehaald. Overleefd. Zonder aanhoudend gepiep in onze oren. Zondag 3 juni sloeg Bob Mould toe in de AB met het geniale gitaargeweld van ‘Copper Blue’, dat legendarische eerste Sugar-album uit 1992.
De gitaarnoiseveteraan, die onze eeuwige dankbaarheid heeft voor diens sublieme noisy power gitaarpunkpop van Hüsker Dü, imponeerde ook nu weer. Gitaar omgorden, meteen de beuk erin, geen franjes, geen gedoe, gaan tegen 200 per uur en in your face hypernerveuze melodieuze power gitaarrocksalvo’s afvuren. Zo was het bij Sugar. Zo doet Mould dat nog altijd. Zo-ook zondag in de AB Box. No surrender.
De gitaarnoiseveteraan, die onze eeuwige dankbaarheid heeft voor diens sublieme noisy power gitaarpunkpop van Hüsker Dü, imponeerde ook nu weer. Gitaar omgorden, meteen de beuk erin, geen franjes, geen gedoe, gaan tegen 200 per uur en in your face hypernerveuze melodieuze power gitaarrocksalvo’s afvuren. Zo was het bij Sugar. Zo doet Mould dat nog altijd. Zo-ook zondag in de AB Box. No surrender.
