IJzersterke Paranoiacs, Sublieme Wolfbanes

Vanavond was sportcentrum "De Pollepel" in Duffel, the place to be voor liefhebbers van pretentieloze, potige rasechte rock 'n roll. Een trip down to memory lane met een knaller van een optreden van de voor de gelegenheid herenigde WOLFBANES, die de twaalf jaar dat ze 'afwezig' waren moeiteloos van tafel veegde met een sublieme liveset, die overduidelijk naar méér smaakte...

"Barbara Carerra", "As The Bottle Runs Dry", "Fire In the Woods", "Miles Away From here", "Where's The Party"... de klassiekers passeerden allemaal de revue!

Het feest begon al met een ijzersterke set van de immer sympathieke punkrockers die The Paranoiacs zijn, de Vlaamse Ramones, zoals ik ze wel eens noem...


THE PARANOIACS
Op de tonen van Van Halen's "Running With The Devil" verschenen de bandleden één na één op het podium, om vervolgens te doen wat van hen verwacht werd, en met verve: de zaal inpakken met stevige no-nonsense punkrock, in de beste Ramones traditie, en met een veelheid aan meebrul nummers. Good 'old hard rock 'n roll, en het 'kickte' zeker 'ass' ;-)

Ik stond goed vooraan, op de tweede rij, al was van "staan" nog weinig sprake eens de pogohel (nu ja) goed en wel losbarstte ;-)

Deze kerels (punk-) rocken alsof hun leven er vanaf hangt, en dat resulteert in een superenergiek en dito stevig optreden.

Op de setlijst ondermeer:
Song for Debbie H./ I Wanna Be Loved/ Don't Wanna Waste My Time/ You'll Never Be My Girl/ I've Been Waitin'/ I Gotta Go/ Back From Nowhere/ I Want It Now/ Being With You

Hoogtepunten: de New Rose cover in de bisronde, met Rafke on vocals, het door de hele zaal meegebrulde "Being with You" ;-)


THE WOLFBANES
Eigenlijk ging ik vooral voor The Paranoiacs, het was té lang geleden dat ik deze punkrock sensatie nog eens aan het werk zag, het was voor mij al reden genoeg om naar 'De Pollepel' af te zakken. Maar natuurlijk was ik toch wel nieuwsgierig naar hoe The Wolfbanes het er zouden vanaf brengen, dus waarom niet: "dat pikken we ook wel mee"... En goed dat ik dat deed, of ik zou toch anders wel een fantastisch optreden gemist hebben!

Destijds was ik hevig The Scabs-fan, en The Wolfbanes stonden voor mij altijd een beetje in de schaduw van Guy Swinnen & Co, ik zou haast zeggen: 'een trapje lager'. Maar Wimmeke Punk & de zijnen verdienen natuurlijk beter. Ik ken ook de Wolfbanes songs ook bijlange niet zo goed als dat met The Scabs en menig ander groep het geval is, maar.. al bij al leek mijn kennis over wat ik voorgeschoteld kreeg nog goed mee te vallen.. Ze hebben me vanavond ook meer dan aangenaam verrast. Hun sterke catalogus is me dus beter bekend dan ik gedacht had... en tjonge, de heren zijn het rocken na 12 jaar nog lang niet verleerd hoor... ze gaven er een ferme lap op en hoe!!

Het was ENORM GOED!

Wimmeke Punk weet hoe een zaal mee te krijgen, en niet alleen met de liedjes, maar 'smans gevoel voor humor doet de rest. Zijn bindteksten waren op zijn zachtst gezegd enorm grappig, ontwapenend... hilarisch...

The Wolfbanes hadden er duidelijk zin in. "Feestje bouwen" moeten ze gedacht hebben, en dat kregen we ook. En hoe!


De setlijst (behoudens fouten en vergissingen. Vraagtekens = niet zeker van de songtitel)
1. Let's Make Luv
2. Even When You're Gone(?)
3. This dime is the last one
4. Tne One That Counts
5. I wouldn't Take it (?)
6. Miles away From here
7. Fragile (?)
8. Over You
9. I only Wanna Be With You (Dusty Springfield)
10. Barbara Carerra
11. Eventually (?)
12. Me and my night chills
13. Two Years (?)
14. The Clown
15. You Can't Heat The Ceiling
16. Tell Me Why Do Kisses Hurt
17. James (akoesitsch)
18. Untill You Do
19. Absolutely Speelery (Bob Dylan)
20. Where's The Party
21. Fire In The Woods
22. As The Bottle Runs Dry

# BIS
23. Street Car Named Desire
24. Rock 'N Roll Heart (Lou Reed)
25. Together With You

The Wolfbanes hebben me dus méér dan aangenaam verrast. Kan haast niet geloven dat het al 12 jaar geleden was dat deze heren nog op een podium stonden.. ze klonken alleszins okselfris...

De bedoeling is dat The Wolfbanes, na vandaag nog een aantal concerten doen, en dan... opnieuw 12 jaar stoppen? Of... gewoon voortdoen? Waarom niet?!!!

Op de tonen van "If the kids are united" begon DJ P'ke aan de set voor de fuif die op de concerten volgde. Ik hoorde ook nog "Temple of love" (Sisters of Mercy)... de fuif, die nu (01.56) ongetwijfeld nog bezig is, beloofde heel erg goed te worden... Hopelijk was dat ook zo ;-)

In elk geval, de Chiro van Duffel Oost mogen hun borst nat maken en fier zijn. Ze hebben dat verdorie goed gefikst!!! De Wolfbanes na 12 jaar weer bij mekaar krijgen en er een topavond (volledig uitverkocht) van maken!! Je moet het maar doen!

Hoedje af, en .. bedankt mannen !!!
Enne... volgend jaar misschien een reunieconcert van.. The Scabs?

Wa doede goa in maon brievebus?

'Wa doede goa in maon brievebus?' - op enigszins verwijtende toon, 'Hoe héb je dàt voor mekaar gekregen?', 'ah daar se.. onzen bekende Vlaming!', 'Zeg, nu heb je me wel doen schrikken, hoor, en dàt in mijn vakantie!!' (een collega), 'Ons mama vindt dat ge andere restaurants moet kiezen, meneer' (een leerling) en 'Peter Mark gij staat in een boekje!!' (mijn petekindje) ... en de mensen die mekaar aankeken als ik voorbijfietste of wandelde, zo van 'is em et of is em et ni?' Het is een korte bloemlezing uit de soms vreemde maar meestal leuke en positieve reacties die ik de voorbije weken mocht ontvingen. Of wat een mens kan overkomen als hij met zijn tronie in het tijdschriftje staat van zijn thuisstad!

Wat was er gebeurd?
De stad Mechelen heeft een eigen tijdschrift, getiteld "Onder Den Toren". Dit stadsblad verschijnt elke twee maanden, en heeft sinds kort een rubriek op de achterbladzijde die heet "Het Mechelen Gevoel Van...". Een 'onbekende Mechelaar' wordt gecontacteerd over zijn favoriete plekjes in de stad, favoriete eet- en drankgelegenheden, levensmoto... enzoverder. Dàt is het concept.

"Via Mechelen Blogt", zo vertelde me iemand van de stad Mechelen, "kwamen we bij u terecht. We lazen uw bijdragen daar en u leek ons wel een interessante persoon voor 'het Mechelen gevoel van'. De eerlijkheid gebiedt me te zeggen dat ik niet lang geaarzeld heb om hier op in te gaan! Enkele vraagjes beantwoord en een afspraak met fotograaf Luc Hilderson die me fotografeerde aan mijn favoriete plekje in Mechelen, tijdens mijn middagpauze, die dag in januari, verder, was het alleen nog wachten op de verschijningsdatum van Onder Den Toren, twee maanden later...

Wanneer het nummer dan verscheen in Maart, was ik het al haast vergeten. Maar dat veranderde snel toen ik, heel pril in die maand: jawel, op 1 maart, 's morgens mijn krant ging kopen en al een en ander te horen kreeg.... Mijn reflex: "ah, het is verschenen".

Het is een 'apart gevoel' BM (Bekende Mechelaar) te zijn. Toch ook wel aangenaam. Maar dra is het de beurt aan iemand anders. In Mei verschijnt een nieuwe Onder Den Toren. Benieuwd wie dan plots "BM" worden zal...

TIJDLOOS. Ultieme hommage aan Bram Vermeulen - AB, Brussel, dinsdag, 21.03.06

Wat een concert, wat een avond, wat een mooi eerbetoon aan Bram...

Het 'ultieme hommageconcert', want feestelijke hekkensluiter in een hele reeks, "Tijdloos", in de AB in Brussel. Een afgeladen volle AB die met volle teugen genoot van het o zo boeiende repertoire van Bram Vermeulen. En dat een goede drie uur lang! Om 20.05 begon het spektakel, om pas om 23.10 te eindigen.

Fantastisch was het.

BRAM VERMEULEN; in eigen land te weinig gekend en geapprecieerd, in Vlaanderen op handen gedragen. De man ging véél te vroeg [Vermeulen stierf op 4 september 2004 onverwacht aan een hartaanval]. Hij liet ons echter een schat aan liedjes na, alsook vele prachtige teksten. Dat de Vermeulen postuum in eigen land dan toch nog in ere hersteld werd is een goede zaak. Al is het boter na de maaltijd.

Brams muziek, zijn teksten, zijn proza... Ze zijn apart, uniek, blijvend zeker! Dat bewijst ook de mooie Hommage "Tijdloos" die dochter Katarina Vermeulen, samen met muzikanten die met Bram bevriend waren, op touw zette.

Er werd getoerd door Nederlandse en Vlaamse zalen, dit met groot succes. Vanavond viel de AB te beurt. En tjonge wat een avond was het!

De vaste groep muzikanten, voor de Vlaamse toer, bestond uit niemand minder dan:

ERNST JANSZ (piano, zang)
PETER WASSENAAR (bas, contrabas)
KOEN DE CAUTER (gitaar, allelei fluiten, zang)
ROY BAKKER (percussie)
PIERRE VAN DUIYL (gitaar, zang)
KATARINA VERMEULEN (zang)
met;
FREDERIC SIOEN (zang, piano)
JAN DE WILDE (zang, gitaar)
GEERT HOUTEKIET (zang, gitaar)
RAF WALSCHAERTS (zang, gitaar, piano)

en met als speciale gasten:
WIGBERT VAN LIERDE
JAN HAUTEKIET

Een fenomenaal gezelschap zegt u? Zeg daar maar donder op!

Bram gezongen door anderen: het was knap gedaan, en ik was menigmaal onder de indruk. Bram zou dit zeker heel erg goed gevonden hebben ook... dat moet haast wel..

Was zeer aangenaam verrast door het stemgeluid van dochter Katarina, en hoogtepunten waren zeer zeker haar versies van "Eén goede reden" en "Bont en Blauw". Maar wat Frederic Sioen vandaag presteerde was ook énorm knap. Zijn groep volg ik iets minder, maar feit is dat deze jongen een ongeloofelijke mooie stem heeft... Hoe hij "De Steen" bracht, hoe doorleefd hij "Misselijk" naar voorbracht, hoe lieftallig "Doe Het" ...

Geert Houtekiet, Jan de Wilde (zélf een ware legende voorwaar!), en Raf Walschaerts gaven elk op hun eigengereide manier de Vermeulen nummers een bijzonder karakter, waarbij ik van Houtekiet vooral "Alle Vrouwen" en "Harder Jan" onthoud, nummers die Geert op het lijf geschreven lijken, van Raf onthou ik vooral zijn schitterende vertolking van "Mevrouw V" (over Vermeulen's dementerende moeder). En Jan de Wilde was zeer goed op dreef met "Verlegen", dat hij ook wel bij zichzelf vond passen...

Maar ook een revelatie voor was de mij volledig onbekende Pierre Van Duiyl. Wat een stem, wat een enthousiasme, wat een durf... Hoe die man "Rode Wijn" bracht.. Wat een klasse!

En muzikaal was het al helemaal een absoluut feest...

Heel goed vind ik dat er géén voor de hand liggende setlijst gekozen werd, en zo zie je dus naast bekende nummers zoals "de wedstrijd" (knap gebracht door Ernst Jansz), "De Steen", "Verlegen" en "Rode Wijn", ook minder bekende of voor de handliggende of zelfs toegankelijke parels aan bod kwamen. En elke artiest bracht de songs op zijn eigen typische manier ook dat was enorm goed..

De vele anekdotes en herinneringen, die verteld werden, waren om van te smullen.. zoals bijvoorbeeld het verhaal van Raf Walschaerts van Vermeulen die een flat naast hem had in Gent (Mariekerke eigenlijk, maar Raf loog 'Gent'), en daar zat te repeteren in zijn kamer, en Raf en zijn vriendin achter de muur, ondertussen geïnstalleerd, kopje koffie erbij, gewoon zaten te luisteren. Of het verhaal van de demo van Geert Houtekiet die Vermeulen meekreeg, maar nooit daarover iets liet weten aan Houtekiet, en pas jaren later bij een toevallige ontmoeting alle 5 de songs volledig zou kunnen citeren...

S E T L I J S T
1. Introductie
2. De Steen (op zang: Frederic Sioen)
3. Eén Goede Reden (op zang: Katarina Vermeulen)
4. Pauline (op zang: Katarina Vermeulen)
5. Een Doodgewone Jongen (op zang: Raf Walschaerts)
6. Alle Vrouwen (op zang: Geert Houtekiet)
7. Harder Jan! (op zang: Geert Houtekiet)
8. Misselijk (op zang: Frederic Sioen)
9. Verlegen (op zang: Jan de Wilde)
10. 1 + 1 = 1 (op zang: Pierre Van Duyil)
11. Mevrouw V (op zang: Raf Walschaerts)
12. Verlangen (op zang: Katarina Vermeulen)
13. Alles Kan (op zang: Katarina Vermeulen)
14. De Toekomst (op zang: Koen De Cauter)
15. Rode Wijn (op zang: Pierre Van Duyil)
16. Dorst (op zang: Pierre Van Duyl)

Pauze

17. Mijn Droom (op zang: Pierre Van Duiyl)
18. Altijd (op zang: Frederic Sioen)
19. Mijn Vriend (op zang: Geert Houtekiet)
20. De Grote Liefde (op zang: op zang: Geert Houtekiet)
21. Meneer Van de Velde (op zang: Raf Walschaerts)
22. Maria (op zang: Jan de Wilde)
23. Vannacht (op zang: Jan de Wilde)
24. Doe Het (op zang: Frederic Sioen)
25. Bont En Blauw (op zang: Katarina Vermeulen)
26. Niet Weggaan (op zang: Katarina Vermeulen)
26. Wedstrijd (op zang: Ernst Jansz)
28. Onzin (op zang: Pierre Van Duiyl/ Jan de Wilde)
29. Te Veel (op zang: Pierre Van Duiyl)
30. Naar Huis (op zang: Raf Walschaerts)
31. De Beuk Erin (op zang: Pierre Van Duiyl)
32. Dans met mij (op zang: Katarina, Raf, Frederic, Wigbert)
33. Bovenop de Berg (op zang: Katarina & Wigbert)

Toegift 1:
34. Polka (allen)

Toegift 2:
35. Klein Liedje (zaal + allen)


Bram, je bent nog lang niet vergeten! Het ga je goed, Bram.

26.02: Simple Minds in Bielefeld (D)

Zoals gebruikelijk als Simple Minds toeren, poog ik telkens ook één of twee concertjes in het buitenland mee te pikken. Dit keer viel de keuze op de concerten in Bielefeld en Düsseldorf (02.03) die netjes in mijn Krokusvakantie vallen. O ja, ik ging ook al naar Amsterdam (17.02). Dan komen we aan drie zeker?

Bielefeld is een 'kleine' 400 kilometer rijden en gezien de afstand was de bedoeling om er te overnachten na het optreden, maar uiteindelijk zouden we toch nog meteen na het concert nog naar huis rijden... (!).

Zover rijden voor een popconcert? Is dat niet een beetje Gek? Is het dat allemaal wel waard? Gek misschien wel. De moeite waard alleszins ... Het mag gezegd: van de vier data die ik uitkoos van de 'Black & White 050505 tour' was Bielefeld totnogtoe het beste concert dat ik mocht beleven. Maar wie weet... wordt Düsseldorf donderdag nog beter?

Zo rond 17 uur hadden we 'Ringlokschuppen', de concertzaal gevonden. En buiten voor de ingang zagen we al enkele bekende gezichten. En, alhoewel niet gepland, niet zoveel later stonden we al mee aan te schuiven, samen met nog een tiental mindsfans. De deuren zouden pas rond 18.45 uur openen. Het voordeel was wel dat dit ons een 'eerste rijplaats' garandeerde. En zo stond ik een weinig later mooi op de eerste rij... dat was alweer geleden van Luxemburg 2003 als ik me niet vergis... En zeggen dat sommige muziekfans dit altijd doen: uren op voorhand buiten, soms in de bittere koude wachten, om hun 'eerste rij-plaats' te verzekeren.

Na het obligate voorprogramma (opnieuw 'Born', uit Nederland), en wat technische problemen: Charlie's gitaar bleek maar niet gestemd te raken, doofden dan uiteindelijk toch de zaallichten en kon het spektakel beginnen. Zoals gewoonlijk betrad de band tijdens de 'Too Much Television' loop het podium, klaar om er een stevige lap op te geven. En dit keer ging het precies zoals ik het me gewenst had: er werd geopend met het ijzersterke STAY VISIBLE, tevens openingstrack van het nieuwe album. Daarna HOME en vervolgens, zoals bij de vorige optredens een fraaie selectie uit Sparkle In The Rain, New Gold Dream, Once Upon A Time en Sons And Fascination, met als hoogtepunten Colours Fly And Catherine Wheel en East At Easter. De eerste aangename verrassing was THE JEWELLER (Part 2)!. Eindelijk. Ik begon al te wanhopen deze song, in de UK steevast op de setlist, nooit live te zullen horen. Maar het wachten werd dus beloond. En tjonge: wat een versie!
Het zou niet de enige verrassing blijken, want aan het einde van de eerste set zou de band uitpakken met een bloedmooie versie van BELFAST CHILD! In zijn volle majestueze glorie, mét een schitterende gitaarsolo van Charlie Burchil. Klasse, en kippenvel!

Gelukkig heeft Kerr nu die lelijke gele zonnebril die ie in Brussel en Amsterdam op had achterwege gelaten. Die Bono-look stond hem écht totaal niet. Dat had ie blijkbaar zelf ook door...

Tijdens de twee bisronders kregen we, net zoals op voorgaande concerten deze tour DIFFERENT WORLD en STRANGER van het nieuwe album, weerom brilliant gebracht én een al even adembenemende versie van Seeing Out The Angel, als bij de vorige keren. Toch goed dat ze deze oude parel hebben opgeblonken!

A LIFE SHOT IN BLACK AND WHITE hoop ik ook eens live te horen... hopelijk donderdag. En ook: KISS THE GROUND, dat in Bielefeld wél gesoundchecked werd, maar niet gespeeld... En DOLPHINS, dat nu moest wijken voor Belfast Child, mag gerust terug in de set...

Het publiek in Bielefeld was laaiende enthousiast, en terecht. Er stond dan ook een band die in prima vorm was, en er zélf ongeloofelijk veel zin in had/ heeft. Een constante deze tour trouwens. Het ziet er lang nog niet naar uit dat Kerr en co er mee zullen stoppen, integendeel zelfs. Het is alsof de voorbije 25 jaar slechts een aanloopje waren naar nog zo veel meer... Time will tell! Voor mij mogen ze alleszinds verder doen...

Markec' Concerttour...

2006 is nog niet zo gek lang bezig en ik mocht toch al proeven van vele muzikale lekkernijen. Sinds januari zag ik al heel wat goede tot fantastische concerten... Zornik, Deep Purple, Bauhaus, M!ndgames, Guy Swinnen, Simple Minds, Streams Of Passion & Damian Wilson, ...

En, er staan nog heel wat interessante concertjes op het programma. Mijn voorlopige (ongetwijfeld komen er nog data bij!) 'concertlijst' ziet er als volgt uit:

• zo 26.02: Simple Minds, Ringlokshuppen, Bielefeld (D)
• do 02.03: Simple Minds, Stahlwerk, Düsseldorf (D)
• do 21.03: Tijdloos: Ultieme Hommage aan Bram Vermeulen, AB, Brussel (VL)
• vr 24.03: Raymond van het Groenewoud, Stadsschouwburg, Mechelen (VL)
• do 06.04: Monza, Stadsschouwburg, Mechelen (VL)
• za 15.04: The Wolfbanes/ Paranoiacs, Duffel (VL)
• zo 16.04: Mogwai, AB, Brussel (VL)
• vr 21.04: NekkaNacht: Kadril/ Laïs/ Urban Trad/ Eva de Roovere/ ... (VL)
  
• za 22.04: Beyond The Labyrinth/ Riverside, Biebob, Vosselaar (VL)
• do 27.04: A Day In Black & White/ Am I Dead Yet! / Black Heart Rebellion/ Loathus, JH Tsentroem, Mechelen (VL)
• za 29.04: Skeptical Minds/ Valkyre/ Beyond The Labyrinth/ Elvenking/ Crucified Barbara/ Altaraia/ Sengir/ Epica/ Jon Oliva's Pain/ Sonata Arctica/ Doro - Pestop, Wieze (VL)
  
• vr 02.06: De Nieuwe Snaar, Stadsschouwburg, Mechelen (VL)
• ma 05.06: Queensrÿche, Hof Ter Loo, Antwerpen (VL)
• wo 07.06: Violent Femmes, AB, Brussel (VL)
  
• vr 23.06: Whitesnake, Graspop, Dessel (VL)
  
• ma 26.06: Foreigner, AB, Brussel (VL)
• za 01.07: John Fogerty, Sportpaleis, Antwerpen (VL) (ov)
• vr 08.07: Roxy Music, Simple Minds, Sting, Werchter Classic, Werchter (VL)
  

... en natuurlijk gaan we naar Parkpop, De Dijlefeesten en Maanrock ;-)

Fotoverslag Simple Minds in Brussel & Amsterdam

Foto's, van de Brusselse en Amsterdamse doortocht van Simple Minds, op 16 en 17 februari, staan nu online op de sparkle.be website. Je hebt wel Flash Player nodig om het te bekijken.


Veel plezier ermee!

18.02: Damian Wilson & Stream Of Passion, Vosselaar: Een Feest voor oor en oog

Gisterenavond (18/02/06) twee fantastische concerten gezien!!! DAMIAN WILSON & STREAM OF PASSION !!! Vanavond was, voor maar 16 euro ocharme, de BIEBOB the place to be!!!

Enne... DAMIAN WILSON mocht dan wel de "support act" zijn voor STREAMS OF PASSION, ik noem hem liever één van de twee HOOFDacts!!

Akoestisch Crowdsurfen, Vocaal & Annekdotisch Feest

Om 20.30 uur, de zaal zat dan al stampvol, begon DAMIAN WILSON aan zijn set. Gewoon één man en één gitaar. Nou ja. Gewoon? De man beschikt natuurlijk wel over een meer dan gewone stem! Zelf kende ik slechts enkele Treshold nummers en zijn bijdragen aan Arjen Lucassen aka Ayreon's Electric Castle en Universal Migrator. En dat ik niet meer van de man kende is/was een gemis, dat weet ik nu! Maar daar heb ik ondertussen al iets aan gedaan!!

Een zeer praatgrage Damien Wilson deed heel mooie dingen met zijn prachtige stem en akoestische gitaar. Menig nummer werd met een grappige anekdote ingeleid... en zeer gesmaakt door het talrijke publiek, dat op een enkele praatgrage 'ambetanterik' na, zeer attent en stil was! Juweeltjes zoals 'Naked', 'Just the way it goes', 'When I leave this land'.... prachtig gewoon... en dan wanneer hij er een knap "Dutch Girl" bijhaalt, Yolanda, die niemand minder dan 'mevrouw Lucassen' te zijn, waarmee hij samen "Please don't leave me til I leave you" brengt... alsook enkele ander mooie songs....
Het prachtige "Homegrown"... - alleen die song al maakte zijn optreden fantastisch: die tekst!! - zijn ongeloofelijke knappe interpretatie van "Satisfaction" van The Stones, waarbij Wilson even de zaal in loopt om daar mee te gaan zingen,.. hij stond trouwens op gegeven moment pal naast mij ... Wilson die zich op de akoestische tonen, dan overgenomen door gitaarroadie Martin, laar crowdsurfen doorheen de hele Biebob ... Ik heb de eer te mogen zeggen dat ik (en met mij velen) Damian Wilson "gedragen" heb.


Sappige, leuke humor, prachtige teksten en mooie liedjes... dàt was Damian Wilson. En ik ben helemaal verkocht. Voor mij kon de avond al niet meer stuk. En dan moest Streams Of Passion nog komen...

Stromen Van Passie, ook in het Elektrisch Kasteel

Een klein halfuurtje na Wilson's imponerende set was het dan zover. STREAMS OF PASSION.

De dreigende onweersintro van 'Spellbound' weerklonk en één voor één verschenen de bandleden van STREAMS OF PASSION. En het was al vrij snel duidelijk, dit zou een zeer sterk concert worden. Het hele oeuvre, hehalve het titelnummer zou de revue passeren.

En voor hen die blijven beweren dat "Embrace The Storm" (de CD) maar soft is.. Geloof me, live gaat het er een pakje steviger aan toe.

Het heeft iets aparts: de vertederende vocalen van Marcella Bovio in contrast met de harde gitaren en mokerslagen van drums, maar evengoed de de subtiele toetsenpartijen en Marcella op viool...

Hoogtepunten waren zeer zeker "Passion", "Haunted", "Wherever you Are", "Out In the Real World" en "Nostalgia" (kippenvel!) ...

Marcella Bovia met haar unieke stemgeluid.. prachtig gewoon... En ook haar zusje mocht meedoen, ook al niet gespaard van een knap stemgeluid, en dito looks, net als zusje lief...

Het was ook genieten van het gitaarduel tussen Arjen Lucassen en Lori Linstruth, laatstgenoemde is trouwens ook geen 'misse verschijning'

De drums waren lekker strak (Davy Mickers) en ook de bas (Johan Van Stratum) was niet van de poes. Op de subtiele toetsen: Alléjandro Millan.

Te midden in de STREAMS OF PASSION set was het een meer dan welkome en aangename verrassing om Ayreon's "Day Three: Pain" met de Bovio zusjes & Arjen on vocals te horen... en wat later, DAMIAN WILSON terug op het podium te zien verschijnen voor een schitterend "The Castle Hall" te ondergaan!!! Wat een unieke stem heeft die man toch! En meteen ook een ander hoogtepunt in de SOP set !

In de bisronde kregen we nog meer Ayreon...als ik me niet vergis "The Two Gates", weerom met Wilson...

Enige MINPUNT van de hele avond was toch wel de interpretatie van Led Zeppelins "When The Levee Breaks". Door Arjan triomfantelijk aangekondigd.. maar sorry.. Dit sloeg nergens op. Ik kon Led Zeppelin er met moeite in herkennen. Het orgineel werd hier allerminst eer aangedaan, sterker nog: de vernieling ingespeeld: alle subtiliteit was zoek bij deze song. Jammer, en gelukkig het enige minpuntje van de avond...


In de tweede bisronde kregen we ook nog "Day Eleven: Love".. lichtjes fantastisch!!! [net zoals "Pain" afkomstig uit het vorig jaar verschenen album "The Human Equation"]

Niet veel later was het dan volledig gedaan, finito... maar voor mij had het gerust nog wat langer mogen duren!


Heb géén seconde geaarzeld om na het optreden de CD "Cosmas" van Damian Wilson aan te schaffen (€10) alleen al voor het nummer "Homegrown" en "Please don't Leave Me Till I leave You" , of ook "when I leave this land" is het de moeite!

Een zeer aangename concertavond was het... het was (jaja, nu pas..) mijn eerste kennismaking met "den Biebob", meteen schot in de roos... democratisch prijzen, vriendelijke mensen, toffe sfeer, goede sound... ik kom zeker terug. Al zeker in april voor Beyond The Labyrinth & Riverside.

Op de terugweg naar Mechelen hebben we nog met volle teugen genoten van Damien Wilson... en wat later op Café waar het dan toch weer veel te laat/vroeg werd hadden we het nog een hele poos over de knappe optredens van de avond! Het was potverdorie lichtjes formidabel!!

Zij die er niet bij konden zijn gisteren: Vanavond staan Damien Wilson & Stream Of Passion in The Spirit of 66. Zéker gààn! Het is verdorie méér dan de moeite! Niet aarzelen. Doén!!

Simple Minds: van goed tot uitmuntend, Alive and Very Kicking.

Net terug van het SIMPLE MINDS concert in de Heineken Music Hall (en de leuke ‘80’s afterparty daarna!) in Amsterdam. Het was fantastisch! (Op de ‘Heineken’ na misschien…)

Beyond The Labyrinth: Showcase in NL/ Support voor RIVERSIDE / Pestpop

Op 24 maart speelt Beyond The Labyrinth een showcase van hun schitterende debuut album "Signs" in "De Waterput" in Bergen Op Zoom (NL)

En er is nog méér goed Labyrinth nieuws! De groep heeft de eer te mogen openen voor de Poolse prog-sensatie Riverside op 23 april in de Biebob in Vosselaar.

Beyond The Labyrinth zal ook te bewonderen zijn op Pestpop (29.04.06), met verder ronkende namen zoals Sonata Arctica, Jon Oliva's Pain, Epica en metalqueen Doro.

M!ndgames: Livepremiere Actors In A Play: Zes verhalen, ... één groot meesterwerk

Gisteren was het dan eindelijk zover. De officiële voorstelling van "Actors In A Play", het langverwachte tweede langverwachte tweede album van M!ndgames, samen met Ghiribizzi, Beyond The Labyrinth en Karma Depth, de crème de la crème van de Vlaamse progscène. In cultuurcentrum De Roos in Glabbeek hield M!ndgames hun tweede kindje boven de doopvont, in aanwezigheid van de pers, fans, vrienden en sympathisanten.

Het was een ware traktatie: een avondvullend programma, met 'highlights' uit het debuut "International Daylight", en de live-premiere van het integrale nieuwe meesterwerk, "Actors In A Play"...











Ietsje voor achten kwamen we aan in CC De Roos. We kwamen er al gauw bekende gezichten tegen: prog- en symfofans van binnen- en buitenland, familie & sympathisanten van M!ndgames, de 'collega-muzikanten' van Ghiribizzi, Beyond The Labyrinth en TMP, de Prog-Nose kern, mensen van Prog-Resiste en Progwereld... ze waren er allemaal.. Menig 'Cristal Alken' werd genuttigd en er werd natuurlijk aardig wat bijgekletst. En tijdens dat bijkletsen bleek ook al snel dat iedereen ongeloofelijk benieuwd was naar die nieuwe M!ndgames CD. Want dààr waren we uiteindelijk allen voor gekomen. De verwachtingen waren dus hoog gespannen...

Rond 21.00 was het dan zover. De zaallichten doofden, en het spektakel kon beginnen.

M!NDGAMES bracht eerst een set met wat zij zelf de 'highlights' noemden van hun schitterende debuut 'International Daylight' (2003).

We kregen achtereenvolgens FACTORY OF ILLUSIONS, MENTAL ARGUE en majestueze epic (17 minuten) SELLING THE MOON, afsluiter van 'International Daylight' en ook van de eerste set.

Uitstekende songkeuze uit "International Daylight", en zeker "Selling The Moon", sowieso al een favoriet van mij, dus ja best tevreden daarmee.

Het was meteen al duidelijk: de heren staan scherp, en we werden nogmaals herinnerd aan de schoonheid en inventiviteit van International Daylight.... de nieuwsgierigheid naar de nieuwe nummers werd er alleen maar groter om...



ACTORS IN A PLAY: 6 verhalen, 6 bedrijven... 1 groot opus
Na een korte pauze was dan het 'echte grote moment' aangebroken: het live debuut van Actors In A Play, het nieuwe verhaal van M!NDGAMES, over de verschillende karakters en figuren die in het spel aan bod komen, een koning die zijn macht ziet slinken, de "piano man" die de hele wereld voor het lapje houdt maar dan zelf door de mand valt, over een standbeeld dat er genoeg van heeft en van zijn sokkel wandelt...

Een intro om u tegen te zeggen, een heerlijke gitaarpartij om van te smullen, begeleid door zalige keys... met dan een symfonisch klavierfestijn, en vervolgens duel tussen gitaar en klavieren, ... een schitterend samenspel tussen toetsen, gitaar, bas en drum dat dan na een dikke minuten aangevuld wordt met het prachtige stemgeluid van Bart Schram... Het eerste bedrijf: THE BENEFIT OF ANXIETY, En wat een bedrijf. Een waar symfofestijn met veel ruimte voor het prachtige gitaarspel van Rudy Van Der Veken, de dromerige kamerbrede toetsen van Tom Truyers. Die ongeloofelijke heerlijke stem van Bart Schram die alle hoogten lijkt aan te kunnen. "For The Meaning of my life..." een refrein dat aardig meezingt, en dat binnen een complexe song. Pure klasse!


Al tijdens dit eerste 'actors' nummer bleek hoe goed de bandleden op elkaar ingespeeld zijn, en vooral wat een spelplezier ze aan de dag leggen, vergeten we hierbij zeker niet de ritme sectie: de drumpartijen van Benny Petak en het knappe baswerk van Eric Van Dormael. Eric, Rudy, Tom, Benny en Bart: als je ze op het podium ziet staan, dan zie je stuk voor stuk uitstekende muzikanten die er zelf volop in plezier in hebben en geloven in hun zaak: het resultaat is symfonische muziek van zelden gezien hoog niveau...

Het tweede bedrijf dan. DRAMATIS PERSONA, dat door Bart wordt ingeleid als "het verhaal over Andreas Grassl, de Duitser die in 2005 op mysterieuze wijze verdwaald geraakte in de straten van Kent, en die totaal niets van zijn identiteit prijs gaf, maandelang niet sprak, om dan later volledig door de mand te vallen".

Bij aanvang van de song waan je je letterlijk in het theater, door de muzikale aanpak, in operette stijl, met Bart die het verhaal aanvangt "A man is wandering through the streets of Kent...", waarop de song zich verder prachtig ontwikkelt, met weerom een perfect huwelijk tussen alle actoren, in dit geval de muziek en muzikanten. Ook deze song is een waar feest voor elke symfo-fan...

Voor zover voorgaande songs dat al niet waren, is THE STATUE dat zeker ook, of zelfs nog méér: een absoluut hoogtepunt!. Dit derde bedrijf in "Actors In A Play" gaat over een standbeeld dat zijn eigen verhaal vertelt en van sokkel komt... een orgeltje... dan een kerkorgel... het thema wordt gespeeld... daarna nog meer heerlijk toetsengeweld.. Tom Truyers kan zich hier op schitterende wijze uitleven, en een dikke twee minuten ook drums en bas.. om dan een weerom knappe gitaarpartij te krijgen van Rudy Van Der Veken..vier, vijf minuten instrumentaal genot, van toetsen, gitaar, bas,drums.. en dan Bart die invalt, met weerom zijn typische stemgeluid... en het verhaal ontwikkelt zich.. alweer een indrukwekkende song, met veel variatie...
Al de hele avond was ons opgevallen dat er voor het podium op een platformpje "iets stond" met een grote zwarte doek erover... welnu: de apotheose van "The Statue" zou rap onthuld worden. Bart trok het zwarte doek weg van.... THE STATUE! waarop dit standbeeld naar boven gebracht werd.


The Statue. Prachtige song met een schitterende tekst, het verhaal over standbeelden die geplaatst worden voor mensen die gerespecteerd (dienen te) worden of werden. Maar ook over maatschappelijke verschuivingen, het omverwerpen van regimes.. en standbeelden.. ik moest hierbij ook meteen denken aan "(Tearing Down The) Icons" van Beyond The Labyrinth...

Ik wist het al gisteren. Deze song heeft het allemaal... het verhaal, de muzikale genialiteit, de virtuositeit... en alhoewel ik kan zeggen dat het hele "Actors in a play" verhaal niets dan hoogtepunten bevat, is dit misschien toch wel mijn ultieme favoriet. Het was alleszins zo gisteren... en nu ik de CD voor een derde keer beluister, terwijl ik dit episteltje schrijf, wordt dit alleen maar bevestigd...

Voor act 4 "creeeren we een meer intieme hoekje" zei Bart Schram, en we kregen een akoestisch hoogstandje: SAGGITARIUS. Mooi... zo mooi.... "Time will change your point of view... if you will carry on... look much further than the place where you stand...."
De combinatie akoestische gitaren met de sfeervolle toetsen op de achtergrond, met op bepaald moment zelfs wat 'klavecimbel' (!), de weerom knappe vocalen van Bart, de blokfluit...
Ik moest dit keer geen setlijst opschrijven, vermits we die kregen in het programma, bij het binnenkomen: maar ik schreef wel ondermeer op een papiertje: "The Statue" en "Saggitarius". Alsof ik zou kunnen vergeten hoe prachtig ik deze hoogtepunten onder de hoogtepunten wel vond!

WEG MET DE KONING, LEVE DE KONING?!
En dan was het tijd voor de song die sommigen onder ons, samen met The Benefit of Anxiety, al kenden van de recente M!ndgames live-ervaringen, en wat mij betreft steeds een der absolute hoogtepunten van de avond: ROYALTY IN JEOPARDY, de schitterende epic over de slinkende macht van de koning "Times change, values fade out/ Those were the days they called me your highness/ now I'm just a formality".
Een song die gezien de politieke actualiteit in dit land, die vandaag de dag wel heel erg toepasselijk en relevant klinkt.

Het spreekt vanzelf dat ook deze song op mijn papiertje stond, als 'hoogtepunt der hoogtepunten'. Selling The Moon van set 1 trouwens ook.

ROYALTY IN JEOPARDY heeft een schitterende gitaarmotiefje dat meegaat in het strakke ritme, en vergetenwe vooral niet de weerom heerlijke keyboardescapades en landschappen van Tom Truyers. Wie heeft er Clive Nolan of Oliver en Rick Wakeman nodig, als we Tom Truyers hebben? ;-)
O ja... Rudy Van Der Veken speelt ook hier weer schitterend gitaar!
Benny Petak en Eric Van Dormael zorgen weerom dat het geheel goed strak en hecht blijft. Klasse. Dat woord heb ik al wel eerder gebruikt in dit review denk ik... maar.... Terecht!

ROYALTY IN JEOPARDY is natuurlijk ook de song met dé act. Bart Schram die tijdens het instrumentale gedeelte van de song van het podium verdween, om vervolgens weer te verschijnen achteraan, boven in de zaal, gehuld in koningsmantel en gekroond, vanwaar hij dukaten naar "het plebs" gooide... Daarna kwam de Koning naar beneden en gaf ook ons nederige onderdanen een aantal (chocolade) dukaten, welke dankbaar in ontvangst werden genomen... (mmm!)

Wat een majestueus heerlijk symfo-nummer toch!!! Jongens, jongens...

En dan was het al tijd voor het laatste bedrijf: eindigen in schoonheid is altijd een goede zaak: het laat de toeschouwer achter met een gevoel van grote tevredenheid, alsook.. honger naar meer. En dat is gezond. Welnu, dat dééd M!NDGAMES dan ook met BOTH SIDES OF THE SHOW dat zowat de 'grande finale' is van Actors In A Play.

M!NDGAMES. ....... Meesterlijk .......Majestueus .......Fantastisch
Adembenemend.

Grootse Klasse.. en dan overdrijf ik nog niet eens!

Kijk. Dus toch een verslag. En ik gisteren maar iedereen kondig maken: "ik kan hier niets over schrijven, er zijn gewoon géén woorden voor.. zoooo goed is het.. sprakeloos ben ik". (al was ik zo sprakeloos dan ook weer niet bij de vrienden op café die ik al tot Mindgames aan het "bekeren" was!). Goed, ik heb het dan toch maar geprobeerd. En het werd meer dan "..."

De Vlaamse progscene mag weerom zijn borst nat maken. Opnieuw werd bewezen welke wereldklasse we in huis hebben: Ghiribizzi, Beyond The Labyrinth en het geldt zeer zeker ook voor deze M!NDGAMES. Zoals iemand me gisteren nog zei "dit is van wereldklasse". Of zoals ik al schertsend, maar eigenlijk toch ook wel gemeend, zei tegen Eric 'M!ndgames' Van Dormael: "... binnenkort staan jullie in Vorst Nationaal". Waarop Eric: "als we eens in den AB staan zal ik ook al blij zijn". Laat ons het hopen! Ik zal er dan zeker ook zijn ;-)

Voor de volledigheid, de setlist:

Set # 1: International Daylight ('the highlights'):
1. FACTORY OF ILLUSIONS
2. MENTAL ARGUE
3. SELLING THE MOON

Set # 2: Actors In A Play
4. THE BENEFIT OF ANXIETY
5. DRAMATIS PERSONA
6. THE STATUE
7. SAGITTARIUS
8. ROYALTY IN JEOPARDY
9. BOTH SIDES OF THE SHOW

Mijn ' absolute hoogtepunten':
- Selling The Moon
- The Statue
- Saggitarius
- Royalty In Jeopardy

M!NDGAMES werd/ wordt, zeker in de recensies van het debuut 'International Daylight" wel eens vergeleken met Yes, Pink Floyd en Genesis. En deze elementen, invloeden zijn natuurlijk ontegensprekelijk aanwezig, maar als ik het schitterende live optreden van gisteren beschouw, de CD beluister, stel ik toch in de eerste plaats ook vast dat deze groep een eigen typische "Mindgames sound" ontwikkeld heeft die ik alleen maar zo en niet anders kan omschrijven! Trouwens, ze kunnen zonder moeite naast de groten hun mannetje staan. Top kwaliteit van eigen bodem waar we best trots op mogen zijn!

Bij het beluisteren van "Actors In A Play" (de CD) moest ik een aantal keren denken aan het recente Arena project "Peppers Ghost", vooral omwille vanwege de thematiek dan. En met name "Opera Fanatica", waarin er ook rol van de koning is "the king is dead so worship me", en ook omwille van het theatrale karakter/thematiek van beide albums. Maar eerlijk gezegd vind ik dat M!ndgames dan beter geslaagd is in het opzet..

Zorg dat u als de bliksem naar www.mindgames.be surft en bestél "Actors In A Play". Doén. Nu! Het moest al gebeurd zijn. U zal het u niet beklagen. U haalt pure klasse in huis!!

[foto's in dit artikel Mindgames/ Prog-Nose vzw ]

M!ndgames - Actors In A Play

Het tweede M!ndgames-album, langverwacht vervolg op "International Daylight", luistert naar de naam "Actors In A Play", en is vanaf nu verkrijgbaar. Vanavond presenteert het vijftal hun nieuwe CD in Cultuurcentrum De Roos in Glabbeek. Uw dienaar zal aanwezig zijn, verslag van dit event volgt!

09.02: Guy Swinnen akoestisch en fantastisch !

Een fijne avond beleefd vanavond in Café Palm in Londerzeel. Om 22.00 trad daar volledig gratis niemand minder dan Guy Swinnen voor ons op. Het optreden, gespekt met nummers van Swinnen, The Scabs, Bob Dylan, Neil Young, Paul Simon, CCR, Bruce Springsteen, ... was volledig akoestisch en lichtjes fantastisch....
Tot 0.30 zou dit feestje duren!

Het was toch wel super leuk te weten dat ik dit concertje kon bijwonen, deze 9de februari, met net die mensen die ik op een SWINNEN-concert leerde kennen enkele maanden eerder in Brussel: op de 9de november... twee keer de 9de dus. Toeval? Ja, het zal wel he...

Guy Swinnen bewees vanavond weer eens wat een goed muzikant/ zanger hij toch wel is.. een avond met vele hoogtepunten, toffe sfeer en veel plezier .. o ja.. en PALM natuurlijk ;-)

Zijn nieuwe album kwam maar met mondjesmaat aan bod, afgewisseld met enkele Scabs-klassiekers en soms opmerkelijke covers... [het accent lag dan deze keer ook niet op het promoten van "Swinnen"]. Heb heel erg genoten van "Stay"(The Scabs), "Who"ll Stop The Rain" (CCR), "Can't Get Nothing Done", de fantastische akoestische versies van punkklassiekers "Blitzkrieg Pop"(Ramones) en "Matchbox Car"(The Scabs), de zalige interpretatie van "The River", van The Boss.... en vooral "I Don't Want To Talk About it"... waarvan ik vandaag leerde dat dit nummer eigenlijk door de veel te vroeg overleden Neil Young-gitarist Danny Whitten geschreven was... (iedereen kent dit nummer in de versie van Rod Stewart)...

Maar ook "Barkeep"(The Scabs), nu eens niet met piano maar met gitaar, "Jambalaya" (Hank Williams) en "50 Ways to Leave A Lover" (Paul Simon) waren zeer zeer goed.. En vergeten we "Comes A Time"(Neil Young) en "Knocking on Heaven's Door" (Bob Dylan) niet !

Nu ja, waren er eigenlijk... slechte nummers? 'Tuurlijk niet!

Annekdotes
Heel erg leuk waren ook de annekdotes die de wel heel erg spraakzame Swinnen bij elke liedje wist te vertellen. Verhalen over het tot stand komen van een song, verhalen over het roemrijke Scabs verleden, of gewoon niets verhullend dat een song gaat over "getting high on hendrix, niks doen, CCR, ... " gaat (Can't get nothing done: een prachtsong die Swinnen al jaren brengt, ook bij The Scabs live-sets was die al aanwezig, maar nog nooit op CD zette...), het verhaal achter "In Betweenies.."... enzoverder..

Oh, en Swinnen is ook een geboren entertainer die Londerzeel aan het zingen kreeg, en zelfs de meest onbeweegelijken tot een danspasje wist te verleiden.. allez, bij de 'slowkes', zoals daar zijn "Hard Times" dan toch ;-)

#SET 1
1. SHINE A LIGHT (Swinnen)
2. THESE FEW LINES (Swinnen)
3. WHO'LL STOP THE RAIN (CCR)
4. REDEMPTION SONG (Bob Marley)
5. STAY (The Scabs)
6. ? (Bob Dylan)
7. 50 WAYS TO LEAVE A LOVER (Paul Simon)
8. RUNAWAY TRAIN (Soul Asylum)
9. CAN'T GET NOTHING DONE (Guy Swinnen)
10. BLITZKRIEG BOP (Ramones)













#SET 2
11. BUT NEVERMIND (Guy Swinnen)
12. JAMBALAYA (On The Bayou) (Hank Williams)
13. DON'T YOU KNOW (The Scabs)
14. MATCHBOX CAR (The Scabs)
15. THE OUTDOOR TYPE (The Lemonheads)
16. CAN'T CALL ME YOURS (The Scabs)
17. THE RIVER (Bruce Springsteen)
18. COMES A TIME (Neil Young)
19. KNOCKING ON HEAVEN'S DOOR (Bob Dylan)
20. TIME (The Scabs)
21. ROBBIN' THE LIQUOR STORE (The Scabs)
22. NOTHING ON MY RADIO (The Scabs)
23. HARD TIMES (The Scabs)

# BIS 1
24. FOUR ACES (The Scabs)
25. EASY DAISY (Swinnen)
26. BARKEEP (The Scabs)

# BIS 2
27. I DONT WANT TO TALK ABOUT IT (Danny Whitten)
28. ROCKING IN THE FREE WORLD (Neil Young)

Binnenkort, net als vandaag in het kader van "Palm Live", staat Swinnen in een café in Opwijk.. Wij zijn er dan met alle aan zekerheid grensende waarschijnlijkheid weer bij, of.. het wordt een van de andere 'Palm Live'-lokaties... of.. allemaal? ;-)

The Bats Have Left The Belltower: Subliem BAUHAUS in AB (05.02.06)

Het eerste concerthoogtepunt van 2006 is een feit. BAUHAUS ! Amaai...

Hun eerste doortocht in ons land sinds hun optreden in 1998 in de Brielpoort in Deinze. Toen dé veelbelovende comeback. Een prachtige "Ressurection 98 tour", één nieuwe opname (Severence: een cover van Dead Can Dance), een 'plichtmatige' verzamel CD ('Crackle') en beloftes voor een nieuw album verder werd het opnieuw oorverdovend stil.

Maar nu, anno 2006 lijkt het écht menens. Opnieuw tourt BAUHAUS door Europa met de "Near the Atmosphere tour" die van start ging eind vorig jaar in de states. En er zou nu toch écht sprake zijn van een nieuw album.

In 98 was ik er ook bij in de Brielpoort. Toen mijn eerste "Bauhaus live ervaring", en zwaar onder de indruk. Kon Bauhaus dat fantastisch optreden van toen nog overtreffen?

Het antwoord is.. JA !

Voor de ongeduldigen: hieronder eerst de setlijst. Voor de anderen: scroll down en probeer over de setlist te kijken als je "verrast" wil worden ;-)

1. BURNING FROM THE INSIDE
2. IN THE FLAT FIELD
3. GOD IN AN ALCOVE
4. IN FEAR OF FEAR
5. TERROR COUPLE KILLS COLONEL
6. SWING THE HEARTACHE
7. SHE'S IN PARTIES
8. THE PASSION OF LOVERS
9. SILENT HEDGES
10. KICK IN THE EYE
11. HOLLOW HILLS
12. ROSE GARDEN FUNERAL OF SORES
13. STIGMATA MARTYR
14. HAIR OF THE DOG
15. DARK ENTRIES
________________________________
# encore 1
16. ALL THAT WE EVER WANTED WAS EVERYTHING
17. SEVERENCE (van Dead Can Dance)
18. TRANSMISSION (Joy Division)
_________________________________
# encore 2
19. TELEGRAM SAM (Marc Bolan)
20. ZIGGY STARDUST (Bowie)
________________________________
#encore 3
21. BELLA LUGOSI'S DEAD


VLEERMUIZEN ZIJN TERUG
Dit maandenlang op voorhand uitverkochte concert in de AB overtrof echt de stoutste verwachtingen. Ongeloofelijk. Fantastisch.

Daniel Ash (guitar), David J (bass), Kevin Haskins (drum) en Peter Murphy (vocals) dat was en dat is Bauhaus, toen en nu...

Het publiek dat naast al wat conventionelere geklede veertigers en vijftigers bestond, alsook overjarige 30+ jongeren gehuld in zwart leer, lange zwarte jassen, kettingen allerhande, en niet te vergeten de soms hoge punkkapsels, telde evenzeer enkele jonge snaken, zeg maar de "gothic scene" van nu, die ook wel de Postpunk, Newwave en gothic en het vleermuizengedoe in de oerbezieling van Bauhaus kunnen smaken... en mensen die het, zoals ik simpeler hielden qua dresscode: "all in black" ;-)

[jaja, soms hou ik met zulke zaken rekening.. en de newwaver in mij staat soms nog eens op ook he]

Maar goed, wie er ook allemaal aanwezig waren en hoe ze er dan we mochten uitzien: het waren bovenal mensen met duidelijk een goede muzieksmaak.. behalve misschien dan die twee dames achter mij die het nodig vonden om tijdens rustige nummers even een praatje met elkaar te slaan..

Bauhaus, dat is niet alleen steengoede muziek en oerdegelijk liveperformance. Bauhaus dat is ook theater. Destijds in Deinze, wou ik liefst zo dicht mogelijk bij het podium staan.. Deze keer wou ik zeker zijn ook alles visueel te kunnen beleven, dus koos ik voor een zitje boven in de knusse zeteltjes. Het geluid bleek daar trouwens super te zijn ook.

Om 20.40 uur, na de gebruikelijke enerverende 'wacht muziek, of zeg maar: muzak', was het dan eindelijk HET moment... de lichten doofden... en we kregen een lange drone sound te horen... die alsmaar intenser en intenser werd... en plots.. plots zagen we op het pikzwarte donkere podium de spotlight gericht op guitarist Daniel Ash die meteen inzette, en ja hoor.. we herkenden het allemaal van de eerste noot: BURNING FROM THE INSIDE, het titelnummer van wat voor de groep in 1984 het einde betekende. En dus op die ene song na (Severence, 1998) dus het recentste werk van Bauhaus. Nadat eerst de spot enkel op Ash gericht werd, kwam er geleidelijk meer licht, en daar zat/ stond hij dan.. half nog in het donker op een platformpje (hij zou er pas afkomen voor het tweede nummer)..

Peter Murphy.

"I open my eyes, and stare at the floor, and now I don't see you anymore"..... nu konden we geleidelijk aan ook de andere muzikanten bewonderen, en het nummer ontplofte in zijn volle glorie.. met een Peter Murphy die duidelijk nog niets aan threatrale talenten, maar belangrijker nog vocaal talent ingeboet heeft, en een band die superstrak en kristalzuiver speelt. Het zou het begin blijken van een prachtconcert...

Ruimte om de ademen kreeg de Bauhaus-fan amper, want dit concert was simpelweg een grote opeenstapeling van hoogtepunten. Na de ijzersterke start met Burning From The Inside, was eerst IN THE FLATFIELD - schitterend, en de zaal werd zowat knettergek! en daarna GOD IN AN ALCOVE aan de beurt... knappe potige versies, die, ook al stammen ze uit begin jaren '80 nog okselfris klonken! Zei ik u al dat er bij een Bauhaus show ook veel te ZIEN is? Peter Murphy kroop tijdens GOD IN AN ALCOVE ergens in een hoekje vooraan van het podium ... u weet wel "God In an alcove"....

Daniel Ash, niet voor één muzikaal gat te vangen, klom op het platformpje, en zette op saxofoon IN FEAR OF FEAR in, oftwel: funk volgens het boek van Bauhaus. Wat een lekker swingende versie!

Een wat mijn betreft wat onverwacht nummer op de setlist, maar niet minder welkom, was TERROR COUPLE KILLING COLONEL. Zeer mooi, en weerom met de nodige dramatiek gebracht... SWING THE HEARTACHE volgde...

Jammer wel dat tijdens de eerste drie nummers het geluid niet altijd goed zat.. De muziek stond in verhouding met de zang te luid. Maar dat werd gelukkig snel bijgestuurd...

Als zevende nummer in de set kregen we al een grote publieksfavoriet, en misschien ook hun enige min of meer bekende nummer (of toch 'bekend bij een groter publiek') cadeau, en een cadeau was het want wàt een versie: SHE'S IN PARTIES !!!!!!!! De 'special effects by lunatics and freaks' mochten er zijn !!!!

THE PASSION OF LOVERS volgde in een iet of wat 'akoestischere en melodieuze' versie dan ik gewend was, zij het wel in hezelfde gejaagde tempo van de moederversie. Maar zeer goed natuurlijk. Net als met voorganger SHE'S IN PARTIES, en menig ander nummer tijdens de avond: een zeer vrolijk meezingende AB-Bauhaus-publiek...

Tijd voor een rustigere song moeten de heren gedacht hebben. En ja hoor: we kregen een subliem SILENT HEDGES. Met nogmaals een 'showcase' van hoe goed die stem van Murphy toch is, en ook hier Ash die de akoestische gitaar omgord... Mooi.. Mooi... . Alleen, meneer Daniel Ash: leg me nu eens uit hoe je dat doet: akoestische giaar spelen, terwijl we op de achtergrond ook een elektrische gitaar hoorde meedoen?
Een tape-je gebruikt? Een mystery gitarist achter de stage verstopt? Hmm.

'Nu mag er gedanst worden', bleek de boodschap.. Neen, we kregen niet het nummer "Dancing", maar wel een van de absolute Bauhaus-classics: KICK IN THE EYE !!!!!!! Wat een versie!!!

Het eerste kippenvelmoment dan. Meteen ook het eerste kippenvel-concert-moment voor mij van 2006. Schrijf het in uw agenda: Kippenvel-Concert-Moment 2006 nummer één: 5 februari 2006:

HOLLOW HILLS !!!!!!!!!!!!!!!! Echt waar: ik overdrijf niet als ik u vertel dat ik het letterlijk er koud van kreeg, op een bepaald moment kropen de koude rillingen me over het lijft, en zat er een kropje in de keel. Kijk: dat noem ik nu eens mooie momenten bij concerten ... Oh, u gelooft me niet: vraag het aan de man die naast me zat.. als u die kan opsporen natuurlijk... In HOLLOW HILLS wordt weerom o zo duidelijk wat een prachtige stem Peter Murphy heeft.. Klasse. Als er ooit een verzamelaar uit komt "Bauhaus, The Ballads", MOET deze er gewoon op...; brrrr... Weet u wat: terwijl ik deze woorden schrijf: ik heb het terug zitten: kippenvel!

Net zoals "Terror Couple.." een voor mij onverwachte maar uiterst welkome gast op de setlist: ROSE GARDEN FUNERAL OF SORES !!! Met een Murphy die op het einde van een der bandleden, ik denk dat het David J. was dan ook een boeketje "Roses" kreeg...

Murphy nam er één roos uit stak die in zijn hemd, zodat deze eruit kwam "piepen"... ging, gewapend met de microfoonstandaard in Jezus-aan-het-kruis-houding staan, waarbij zijn gespreide armen met als verlenging die microfoonstandaard duidelijk dat "kruis" symboliseerden,... Er kwam rood licht over Murphy en ja hoor Bauhaus zette STIGMATA MARTYR in... en dat in een ultra lange stevige versie!!! Fantastisch..

Aan het einde van Stigmata smeet Murphy het hele boeketje rosen in het publiek... lief he

HAIR OF THE DOG, dat daarna werd ingezet was misschien het enige nummer dat nu niet bepaald zo super was.. en zelf had ik bijvoorbeeld dan liever DOUBLE DARE of SANITY ASSASIN, die we deze avond niet kregen, in de plaats gehad.. maar goed. Een verdienstelijke versie van HAIR OF THE DOG was het. Dat wel.

Meteen toen het nummer ingezet werd en ik het herkende, bekroop me het gevoel.."aie, de afsluiter.. we zitten al aan de bissen..." -maar in de eerste plaats ook: WAAUW... Fantastisch!- DARK ENTRIES! KILLERVERSIE !!!!! En iedereen uit zijn dak! Natuurlijk!

Ja, het was zover inderdaad: Band af. Onder overdonderend applaus. Om dan terug te komen voor de bisrondes....

Totnogtoe kwam de setlist exact overeen met diegene die ik al op het Net gezien had van de Amerikaanse tour. En enerzijds hoopte ik: misschien zit er bij de bisnummers wat meer variatie, en wie weet een verrassing, maar anderzijds: als ze ook hier BELLA LUGOSI'S DEAD maar spelen, dé enige echte absolute Bauhaus-cult-klassieker...

Bauhaus liet de zaal toch wel een poosje wachten om dan triomfantelijk terug te keren voor eerst ALL THAT WE EVER WANTED WAS EVERYTHING. Voorwaar een zeer mooie verrassing... weerom een wat rustiger nummer, Superversie! En ALL WE EVER WANTED van de dit concert was redelijk bezig aan het beantwoord te worden..

En dan kregen we het epische SEVERENCE cadeau. [De enige 'nieuwe opname' die in 1998 gemaakt worden, en oorspronkelijk uitgebracht en geschreven door DEAD CAN DANCE. De enige bestaande "Bauhaus studioversie" hiervan staat als bonus op de "Gotham", de in '98 uitgebrachte live CD.]

SEVERENCE was zonder enige twijfel één van DE hoogtepunten van de avond... knap hoe dit nummer rusitig opbouw, en dan compleet ontploft. En weerom: tjonge, die vocale prestaties van Murphy!!

DE VERRASSING VAN DE AVOND moest nog komen: metéén na Severence.... 'radio... lost transmission'.... Inderdaad. Bauhaus bracht op bijzonder eervolle wijze hulde aan JOY DIVISION!!! TRANSMISSION !!!!! Heb nooit het geluk gehad om Joy Division live te zien, maar ik denk dat Ian Curtis, vanuit de hemel of hel, tevreden mag zijn met deze versie. En ook dàt bezorgde mij Kippenvel...

BAUHAUS verliet weer de stage, om nogmaals terug te keren, en wat ze nu deden, lag dan weer terug wat in de lijn van de verwachtingen - getuige vorige tour, setlists van deze tour - twee klassebakken, van twee grote meneren die Bauhaus zo danig goed brengt dat ze voor het origineel niet moeten onderdoen: TELEGRAM SAM (Marc Bolan/ T-Rex) en ZIGGY STARDUST (David Bowie). De Ziggy Stardust van vanavond was een loeiharde superversie... de AB werd net niet afgebroken... brilliant... Na Ziggy: Bauhaus af, om nog maar één keer terug te komen on stage ...

Een concert van BAUHAUS is niet compleet zonder die ene Cultsong, waar toch ook iedereen stiekem op hoopte en op wachtte.. onze gebeden zouden aanhoord worden...

Ja hoor... de band verscheen weer ten tonele... met een Peter Murphy geheel gehuld in rode cape.. en dan weten de meesten onder ons hoe laat het is....

Jawel!!!

Natuurlijk!!!!

BELLA LUGOSI'S DEAD..... of hoe een sowieso al fantastisch en adembenemend concert afsluiten met een absoluut muzikaal orgasme !!!!! Mama mia!! Het nummer dat ik Deinze niet meer kon smaken, omdat ik een trein moest halen (die ik uiteindelijk nooit halen zou!!)... nu voor mij volledig te genieten in alle glorie.. ook hier kippenvel.. hoe mooi dit nummer toch in mekaar zit.. mooi opgebouwd, met weerom een knappe vocale prestatie van Murphy, met het zuivere percussie werk van Kevin Haskins.. en natuurlijk DE PODIUM ACT van Murphy, die met zijn cape de nodige zwierige bewegingen maakte en zo sprekend op vleermuis leek.


"The Bats have left the belltower/ the victims have been bled/ red velvet lines in the black box..."


Ja, en dan was het echt echt gedaan... het was dan 22.30 ... Helaas!

Mijn absolute hoogtepunten van de avond, die eigenlijk ook in zijn geheel een hoogtepunt was:

* BURNING FROM THE INSIDE
* HOLLOW HILLS
* STIGMATA MARTYR
* DARK ENTRIES
* SEVERANCE
* TRANSMISSION
* BELLA LUGOSI'S DEAD

Hopelijk KOMT die nieuwe plaat er nu.. En ook: moeten we niet weer 6 of 8 jaar of langer wachten om de heren nog eens aan het werk te zien....

DEEP PURPLE in Vorst Nationaal (25/01): Fenomenaal Goed!

Gisteren, Vorst Nationaal....

DEEP PURPLE WAS GEWOON FANTASTISCH ;-)

De "Rapture Of The Deep" tour hield op 25 januari halt in Brussel...

Tjonge, tjonge... WAT EEN CONCERT ZEG !!!!
Wat een schitterende setlist!!!

En wat een Power! Oud, misschien ja. Maar zeker nog lang niet versleten...

17 nummers op de setlist, Ian Paice Drumsolo, Don Airey Keyboardsolo en vooral gitaarsoli van Steve Morse om duimen en vingers bij af te likken...

En een Ian Gillan die misschien wel niet meer de hoge noten aan kan maar rockt als de be(e)sten !!!



Op de setlijst:
[de nummers van het nieuwe album "Rapture of the Deep" merkte ik met een sterretje*]

1. PICTURES OF HOME
2. THINGS I NEVER SAID
3. WRONG MAN*
4. TED, THE MECHANIC
5. LIVING WRECK
6. RAPTURE OF THE DEEP*
7. BEFORE TIME BEGAN*
//Steve Morse gitaarsolo
8. WELL DRESSED GUITAR
9. LAZY
//Don Airey Keyboard Solo (met Star Wars theme, Imperial March... erin!)
10. PERFECT STRANGERS
11. YUNKYARD BLUES*
12. KISS TOMORROW GOODBYE*
13. SPACE TRUCKING
14. HIGHWAY STAR
15. SMOKE ON THE WATER

## encores ##
16. HUSH/ SPEED KING/ Hello Marylou/ It's Now Or Never (!) + Paice Drumsolo + Morse Gitaarsolo
17. BLACK NIGHT

De band had er duidelijk heel veel zin in, het spelplezier droop er van af... de nummers van de nieuwe plaat komen live heel erg goed tot hun recht vind ik !!!

Hoogtepunten:
* Perfect strangers !!!
* Wrong Man - dat ik al evengoed kon meebrullen als de klassiekers
* Rapture of The Deep
* Space Trucking!!!
* Highway Star!!
* Smoke On The Water
* Speed King !!!!!

SCHITTERENDE PRESTATIE van het Purperen Gezelschap!!!

Een meer dan tevreden Purple Fan!

Zornik, Stijlvol uitgekleed voor volle Stadsschouwburg

"If you believe in me" zong Koen Buyse vanavond nog. Ja, dat doen we! Zeker na zo'n schitterende show die hij en zijn kompanen, Bart Van Lierde, Davy Deckmijn, bijgestaan door Steven Kolackny en de charmante jongedames aan de strijkers, brachten.

Hun Semi-akoestische tour bracht Zornik naar Mechelen. De overvolle stadsschouwburg genoot met volle teugen. De nieuwe semi-akoestische songs, alsook de klassiekers in akoestisch jasje sloegen duidelijk aan.

Menig jonge meisjeshart gaat sneller slaan als de naam Koen Buyse valt. Ja, er is een andere Koen dan Koen Wauters. Op festivals pakt Zornik de massa altijd gegarandeerd in met krakers zoals "Scared Of Yourself", "Hey Girl" en "Believe In Me". Met hun eigenzinnige sound, met hier en daar raakvlakken tussen symforock maar ook newwave, scoorde groep toch al menig -al dan niet bescheiden- hitje, en speelde de band zonder moeite Maanrock, Rock Werchter, Pukkelpop plat.

En nu dan.. in de culturele centra, met een semi-akoestisch programma.

Stipt om 20.25 doofden de lichten. Koen Buyse verscheen, haast onopgemerkt, op het podium, enkel de akoestische gitaar omgord, en vroeg om hem vrij te laten... althans hij zong "Release Me"... Een weinig later verschenen ook de andere bandleden, versterkt door Steven Kolackny én... charmante jongedames op strijkers. Het gezelschap verwende ons met heerlijke sublieme akoestische en semi-akoestische versies van bekende Zornik-klassiekers, maar vooral ook de songs van de nieuwe, tevens semi-akoestische, CD "Alien Sweetheart".

We mochten proeven van ondermeer King Of The Town (van het debuut "The Place Where You Will Find Us"), uit "Alien Sweetheart" kregen we Another Year, Wake Up, I feel Alright en de akoestische versie van Monday Afternoon (dat in zijn rockversie op "One-Armed Bandit" staat), verder ook Hey Girl ("The Place..."), Miracles, What's Wrong? ("One Armed Bandit"), en de huidige single, nummer 1 in De Afrekening; Keep Me Down. En alombekende publieksfavorieten Believe in Me en Scared Of Yourself sloten deze ongeloofelijk indrukwekkende set af.

Maar, nog niet getreurd. Ook Zornik, komt terug voor een bisrondje, al had dat voor mij gerust wat langer mogen zijn. Maar knap, dat was het. Eerst bracht Koen Buyse, samen met Steven Kolackny op brilliante wijze het nummer Hurt, geschreven door Nine Inch Nails voorman Trent Reznor, en toen ingezongen door Johnny Cash. Tjonge: de versie van Buyse mocht er wezen. Hoe hij hier zijn stem optimaal gebruikte... om stil van te worden. Klasse.

En dan was het echt gedaan. Iedereen weer op het podium voor de grande finale: dat werd Things Are Changing, een zeer knappe compositie van de nieuwe plaat, waarbij de strijkers letterlijk en figuurlijk het laatste woord kregen. Maar toen was het jammer genoeg écht gedaan...

Een indrukwekkend, maar veel te kort optreden. De Zornik-nummers 'in hun blootje', kwamen heel mooi tot hun recht, en zo hoor je ook meteen veel duidelijker hoe goed die composities wel zijn. Maar vooral: Zornik heeft goede muzikanten aan boord, en met Koen Buyse hebben we toch een wel zeer unieke en knappe stem in huis. Zornik, akoestisch: het is subtiel, rustiger, meer ingetogen, maar nooit vervelend... O ja: het moet gezegd: de strijkers vormden zeer zeker een meerwaarde. Goede zet van Zornik.

't Is met dees koude winterse dagen

't Is met dees koude winterse dagen
Dat wij weer zijn al op onzen toer
Gij moogt het weten zonder te vragen
Wij gaan bij burger en bij boer
En wij komen maar eens in 't jaar
't is met de dagen van 't nieuwe jaar
En wij wensen nu aan malkaar
Ene gelukkige nieuwejaar

Wat kan ik aan de landbouwer wensen
Als veel patatten, tarwe en graan
De herbergier zijn huis vol mensen
En dat hij achter zijn toog mag staan
'k Wens aan de zanger een goede stem
En aan de arme een goede hemd
'k Wens al wat ik wensen kan
Meiskes 'k wens u nen brave jonkman

Aan kooplieden en fabrikanten
Wens ik den handel goed begaan
En dat de pachter zijn kalanten
Niet meer en geeft bedorven graan
'k wens aan de bakker en winkelier
Wel te wegen en veel vertier
'k Wens aan de meiskes van plezier
Dagelijks ene vent of vier

[ Genoteerd door Herman Dewit te Zele en in de Kempen.
Op muziek gezet door 't Kliekske in 2000 ]

G E L U K K I G
N I E U W J A A R !!

Mindgames: Actors in a Play CD-presentatie

In januari verschijnt "Actors in a Play", het langverwachte tweede album van Mindgames, samen met Ghiribizzi, Beyond The Labyrinth en Karma Depth, de crème de la crème van de Vlaamse progscène!

Mindgames stelt haar nieuwe album voor op 11 februari 2006 in Glabbeek in Cultuurzaal De Roos. De band zal er een avondvullend programma brengen met tracks van hun debuut "International Daylight" en uiteraard uit het nieuwe album "Actors in A Play". Dit event wordt mede georganiseerd door prog-nose vzw.

Tracklisting van "Actors in a Play": The Benefit of Anxiety / Dramatis Persona / The Statue / Sagitarius / Royalty in Jeopardy / Both Sides of the show. "Royalty in Jeopardy" doet wellicht belletjes rinkelen, want was al te horen in de livesets van Mindgames...