The Scene: Rigoureus, rauw, hees en teder...

Foto (Maanrock 2011) © Markec

Rigoureus en niet geheel onverwacht zette The Scene een erg sterk optreden neer, zaterdagavond 26 januari 2013 in de Mechelse stadsschouwburg. Het slappe en ongeïnspireerde optreden in de Roma in de zomer van 2010 was op slag vergeten,  maar ook de geslaagde Maanrock-doortocht in 2011 van de band deed dat al, Zaterdag kregen we werk uit het jongste album ‘Code’, waarbij de live-jasjes van nieuwe nummers erg strak zaten, en goed ingepast waren tussen classics of favorieten zoals 'Geloof', 'S.E.X.', 'Rigoureus', 'Open' en 'Blauw'...

Kijken met de oren en luisteren met de ogen...

Vrijdag 2 december hield Flat Earth Society halt in de Mechelse stadsschouwburg. Het eigenzinnige collectief rond roerganger, componist, saxofonist, klarinetist en dirigent Peter Vermeersch (A Group, X-Legged Sally) ging in dialoog met films van allerlei slag, sferen en lengtes met eigen composities.

Film bij muziek, muziek bij film. Een – aparte – selectie films, soms erg obscuur of bizar dan weer ontwapenend eerlijk en charmant, met een erg knappe live score van en door Flat Earth Society, jazz meets rock meets post rock. Dat was ‘Hearsee’.

Mechelen betoverd door pure tonen uit het Hoge Noorden: Susanna Wallumrød

Wat zit er toch in het (drink-)water, in de lucht, aswolken of in de genen van de Scandinaven en Ijslanders? Heel wat opmerkelijke, eigenzinnige en sublieme muziek komt vandaag uit Scandinavië.

Vader en Zoon de Groot ontroeren Mechelen met mooi verhaal: Waar gebeurd!

foto: (c) Bart Schelkens (2008)

Gisteren, zondag 10 april, stonden vader en zoon, Boudewijn en Marcel de Groot, samen op de planken in de Mechelse stadsschouwburg. Met 'Waar Gebeurd' als thema: het levensverhaal van Boudewijn de Groot, maar evengoed dat van Lennaert Nijgh, partners Anneke en later Anja en kinderen Caya, Jim en... Marcel de Groot.

Vader en zoon namen ons mee op een reis in de tijd: een sterk verhaal, gulle gitaarklanken, prachtige stemmen en heel veel schoonheid. En dus... Waar Gebeurd!

> Lees het volledige verslag van deze geweldige concertavond op 'Mechelen Blogt'.

Kadril & Daithi Rua: That's All, Folk(s)!

That’s All Folk!. De zwanezang van Kadril? Een foutieve spelling van de klassieke filmslotzin (That’s All Folks!)? Geen van beide vermoedens kloppen, of toch niet helemaal. Kadril is alleszins méér dan springlevend. In de Mechelse stadsschouwburg brachten ze zaterdagavond 19 maart, samen met nieuwe zangeres Karla Verlie en een schare aan gastmuzikanten, waaronder de Ierse singer-songwriter Daithi Rua een erg overtuigende set van soundtracks, al dan niet in een jazzy of folky jasje gestoken. De naam van deze theatertour luidt... That's All Folk!

Toch die link met de films dus, maar met het weglaten van de s wordt natuurlijk handig verwezen naar een van de kerningrediënten van de band: Folk!

> lees het volledige verslag op 'Mechelen Blogt'.

Hautekiet & de Leeuw sterk op drift!

"Een work-out voor oog, oor, ziel en hart"; daar werd Mechelen vrijdagavond 4 december op getrakteerd tijdens de premère van "Op Drift!", de nieuwe theatertour van Hautekiet & de Leeuw. Het was een intense avond vol sfeer, humor, hier en daar een gedicht en natuurlijk veel knappe liedjes met al even mooie teksten...

Hautekiet op piano, de Leeuw met zijn keel en droge humor. Meer niet. Maar less is more...

Lees het volledige verslag op Mechelen Blogt.
.

Lynn Verlayne & No Angry Young Man

Dinsdag 24 november pakte cultuurcentrum uit met twee CD-voorstellingen aka headliners voor de prijs van één: zowel het trio No Angry Young Man als model-zangeres Lynn Verlayne stelden er hun CD voor.

Het werd een fijne, onderhoudende en gevarieerde avond. Geen perfect parcours, want - toegegeven - hier en daar een schoonheidsfoutje...

Lees het volledige verslag op Mechelen Blogt!

From Hank to Neil: Journey through past & present

(Antwerpen. Die legendarische avond, 11 februari 2008) - Een, maanden geleden, in no time uitverkochte Stadsschouwburg, astronomische prijzen ten spijt, werd ruim tweeënhalf uur getrakteerd op een indrukwekkende reis door verleden en heden. From Hank to Hendrix? Beter! From Hank to Neil! Levende legende, Dinosaur Sr, oftewel Neil Young speelde een uniek en lichtjes fantastisch concert.

Breekbaar adembenemend akoestisch en geweldig elektrisch.

Peperduur? Ja, klopt als een bus. Ben ik dan gek, zoveel geld uit te geven voor een concert? Wellicht wel, en samen met mij velen. Maar Neil Young zorgde er wel voor dat niemand zich bekocht zou voelen. Het werd immers een onvergetelijke avond. Zo eentje om in te lijsten. Van 21.00 t/m 23.40 u - gaf Dinosaur Sr. het beste van zichzelf....

Bij het binnenkomen van de stadsschouwburg viel, eens goed en wel gezeten, het nogal rommelige, maar tegelijk huiselijk aandoende en dus gezellige decor op, dat het podium sierde, je voelde je meteen thuis.

PEGI YOUNG
De eerste 40 minuten van de avond waren voor Pegi Young. Jawel, Neil's echtgenote, die onlangs haar eerste album uitbracht. De liedjes van Mevrouw Neil Young waren zeker niet slecht, maar beklijven deden ze niet. En na een dik halfuur had ik eigenlijk al wel genoeg country-liedjes gehoord. Nu wil het geval dat ik niet zo'n country-fan ben, en Neil Young's countrysongs tot de uitzonderingen behoren die ik dan wel appreciëren kan. Pegi deed haar best, en kreeg dan ook een warm aanmoedigingsapplaus, maar je 'durfde' haast niet anders voor mevrouw Neil Young.

Als het optreden van Pegi Young dan voorbij was, volgde een korte pauze, en om 21.00 was het dan eindelijk zo ver. Op het podium stonden ondertussen een hele batterij aan akoestische instrumenten klaar, akoestische gitaren en een banjo. En er stonden ook een piano en een het orgel dat je al naar After the Goldrush of Journey Through The Past deed verlangen. (Neil zou zo ook zijn mondmuziekske gebruiken, zo zou blijken). Spannend dus. En, daar was ie al! Haast voorzichtig, wandelde Neil, moederziel alleen, het podium op, uiteraard verwelkomd door luid applaus.

FROM HANK TO NEIL
Neil ging rustig zitten, nam zijn tijd, en zette 'From Hank To Hendrix' in. De nog levende legende die twee andere legendes bezingt. Bloedmooi. En wat een mooie klankkleur, daar in de Antwerpse stadsschouwburg. Neil zou een weinig later trouwens die goede akoestiek van de zaal ook roemen. Niet dat Young zo spraakzaam was, al zou dat gaandeweg de avond steeds beteren, hij leek ook steeds vriendelijker te worden.

Meteen één van dé hoogtepunten van de avond volgde al. Een adembenemend, beklemmend, imponerend "Ambulance Blues". Die stem, dat accordeonspel.... de dramatiek en sfeer... Voor de volle 9 minuten werd je naar de keel gegrepen. Maar het zou de hele avond hoogtepunten blijven regenen. En ook "Sad Movies", een nummer dat Neil nog niet uitgebracht heeft totnogtoe, hoort daar bij: mooi! Een ander nooit eerder uitgebracht nummer, "No One Seems To know", bedoeld voor "Chrome Dreams (I)", is een nummer dat er stààt.

En het kippenvelmoment der kippenvelmomenten was toch wel "A Man Needs A Maid". Met Young in de hoge vocalen, en aan de piano gezeten. Hier zonder London Symphony Orchestra, zoals op "Harvest", maar ook ontdaan van alle franjes, zo prachtig. En, ook de titeltrack van hetzelfde album ontbrak niet natuurlijk: 'dream up, dream up, let me fill your cup, with the promise of a man'; "Harvest". Nog zo'n streling voor het oor. En we kregen nog meer moois uit datzelfde, legendarische album, want ook "Out of the Weekend" zou nog volgen.

Alle superlatieven zullen aan het eind van dit verslag wel opgebruikt zijn, want we zijn nog niet halfweg, en er kwam nog véél moois. Bijvoorbeeld fenomenale "Journey Through the Past".

Van "Tonight's The Night" kwam "Mellow My Mind" en het waarheid als koe bevattende "Love is A Rose" (alleen te vinden op de compilatie "Decade", 1977) en het nog niet uitgebrachte "Love Art Blues" completeerden de sublieme akoestische set.

Een set, met een dus heel ontspannen Young, die ook vertelde dat hij bewust naar 'kleinere' zalen teruggreep, 'om te voelen hoe het vroeger was'. Hij sprak over de "nieuwe gitaar" die hij in 1968 van Stephen Stills kreeg. "Toen was ze toch Nieuw". Grappig was ook hoe Young regelmatig opstond en dan rondliep, en leek te aarzelen welk instrument ie nu zou uitpikken om de volgende song aan te vatten. All part of the act, natuurlijk, maar wel goed gedaan.

Iedereen was al zwaar onder de indruk, maar deel II moest nog volgen. Dat kwam er aan na een klein kwartiertje. Het podium was ondertussen aangepast voor het elektrische gedeelte. En daar kwamen ze: Ben Keith (steel gitaar), Rick Rosas (bass) en Ralph Molina (drums) en natuurlijk Neil Young (akoestische en elekrische gitaren, mondharmonica, zang!).

Na de ingetogen en sublieme unplugged set, was er nu ruimte om te rocken. En hoe! De zaal ging zowat door het dak toen werd ingezet met... "Mr. Soul" ! mamma mia! Gevolgd door een immer geïnspireerd en fantastisch "Everybody Knows this is Nowhere", om dan over te gaan tot portie "Chrome Dreams II" (het nieuwe album). "Dirty Old Man" stààt dus ook live als een huis, en is een dijk van meezinger. Young, zijne alertheid en allesziendheid zelve - zo bleek, richtte zich als inleiding tot iemand in het publiek: "I saw what you did there! This one's for you!". Heel de Schouwburg vroeg zich bijgevolg af wie die Dirty old Man in de zaal wel was! Young & co vervolgden met "Spirit Road", nog zo'n recente parel van "Chrome Dreams II".

Na "Bad Fog of Loneliness" (Johnny Cash), maakte Neil tijd om zijn long time friends, annex zijn begeleiders voor te stellen, om vervolgens "Winterlong" in te leiden en op te dragen aan de betreurde Danny Whitten. Een ontroerend moment. En jongens, wàt een versie van "Winterlong"! Hallelujah!

Met "Oh Lonesome Me", zij het in de elektrische bezetting, deden de heren het even wat rustiger aan, om dan een song uit "Are You Passionate?", te brengen; "The Believer". Een wat vreemde keuze vond ik, maar wel weerom fijn gedaan.

En dan volgde toch, zonder enige twijfel, hét hoogtepunt van de elektrische set, en een der hoogtepunten van de avond. Een geweldige, superversie van het an sich al geweldige "No Hidden Path" (Chrome Dreams II)! Mindblowing! Met Young's zo (a)typische heerlijke snerende, dissonante, noisy, epileptische, gitaarsoli en salvo's. Een ongeloofelijk vitaal en krachtig hoogtepunt van bijna 20 minuten. Dit was genieten met de grote G, en deze epical Young-song zet zich zo moeiteloos mee in de eregallerij met "Cortez The Killer", "Down By the River" en "Cowgirl in the Sand".

No Hidden Path. Het mocht eeuwig blijven duren voor mij, maar dat deed het niet. Erger nog: het betekende al het einde van de set. Maar gelukkig zou Young nog terugkeren om ons te vergasten op een fijne finale: "Cinnamon Girl" !!!! Yearh !!! En, en.. jawel... uw diennaar zo gelukkig als een kind: "Cortez The Killer". Mijn all time favourite Neil Young-song!

Maar nu was het helaas ook écht gedaan. Neil Young dankte zijn publiek uitvoerig, de band, inclusief Pegi groette uitvoerig en voor we het goed en wel beseften was datgene waar we maandenlang naartoe hadden geleefd alweer voorbij. Voor mij had de show nog uren mogen doorgaan!

Tonight's The Night. Hij zong het niet die avond, maar that night was the night! Dit werd een avond om in te lijsten en te koesteren, en lang te herinneren. Ge moogt gerust zijn!
En... hét concert van het (nog jonge) jaar. Dàt sowieso !

Setlists Neil Young:

SET 1 - ACOUSTIC:
1. FROM HANK TO HENDRICKX (Harvest Moon)
2. AMBULANCE BLUES (On The Beach)
3. SAD MOVIES
4. A MAN NEEDS A MAID (Harvest)
5. NO ONE SEEMS TO KNOW
6. HARVEST (Harvest)
7. JOURNEY THROUGH THE PAST (Time Fades Away)
8. MELLOW MY MIND (Tonight's The Night)
9. LOVE ART BLUES
10. OUT ON THE WEEKEND (Harvest)
11. LOVE IS A ROSE

SET 2 - ELECTRIC
12. MR. SOUL (Buffalo Springfield Again)
13. EVERYBODY KNOWS THIS IS NOWHERE (Everybody Knows this is Nowhere)
14. DIRTY OLD MAN (Chrome Dreams II)
15. SPIRIT ROAD (Chrome Dreams II)
16. BAD FOG OF LONELINESS (Johny Cash)
17. WINTERLONG (Decade)
18. OH LONESOME ME (After The Gold Rush)
19. THE BELIEVER (Are You Passionate?)
20. NO HIDDEN PATH (Chrome Dreams II)

BIS
21. CINNAMON GIRL (Everybody Knows this is Nowhere)
22. CORTEZ THE KILLER (Zuma)

Foto's in dit artikel: (c) Frank Benneker
@

Maskesmachine gijzelt, Laïs redt en rockt

Foto: [c] Jeronimo's Eye

En blij dat ik was toen ik het nieuws vernam. 'Laïs in de stadsschouwburg in Mechelen'. Na eerst een klein vreugdedansje gemaakt, bestelde ik snel tickets! Vrijdag 8 februari was het dan zover, een avond met Laïs! Tenminste, dat dacht ik. Er bleek ook nog een voorprogramma te zijn. An sich is dat géén probleem. Maar...

MASKESMACHINE

"Men" - wie "men" dan ook moge zijn - besloot om als 'support' een gedrocht dat naar de naam "Maskesmachine" luistert, te programmeren. 'Prettig gestoord' beloofde het boekje van het CC. Nu, hou het maar gewoon op 'gestoord'! Een aanslag op oren en zenuwen en dat velen dat zo ervoeren getuigden de lauwe tot ronduit negatieve reacties in de zaal, de algehele verontwaardiging nadien in de 'foyer' en zij die gewoon vertrokken zijn, ... Gelukkig zou Läis, voor zij die de marteling doorstaan hadden toch, véél, om niet te zeggen alles, goed maken.

'Was het dan ZO slecht?' hoor ik u al vragen. Toch wel. Twee meisjes gehuld in iets wat voor kleding moet doorgaan, een bassist en een gitarist die het hele optreden lang in het donker moesten blijven staan (en wellicht wel goede muzikanten zijn maar dat niet mogen tonen!). Maar goed dat is dan nog maar de "vorm". Maar dan, de inhoud. Erh. Inhoud zei u? Wélke inhoud?
Vooraleer op te komen tergde dit gezelschap de zaal met een minuten lange dreunende drone, om dan - eens eindelijk opgekomen - aan een DVD-opstelling te gaan prutsen, en wat onzinnige dingen tegen mekaar te brabbelen, en dan vervolgens ons te trakteren (nu ja) op een of ander would-be danske - of was het toch gymnastiek voor beginners?.

Maar goed, het ergste moest nog komen. Jawel: melodiën die daar in de verste verte niet op leken, maar wat veel erger is: beide dames die in een soort Verkavelingsvlaams - soms zelfs verstaanbaar, het moet gezegd - het publiek gijzelden met hun hemeltergende stemgeluid, dat naar alle kanten behalve 'ergens heen' leek te gaan, zonder enige zin voor melodie of muzikaliteit! Nee, zingen kon je dit bezwaarlijk noemen. Ergerlijke klanken uitbraken veeleer... En als het dan al af en toe wat op zingen leek, was het steevast goed vals.

Ik heb niets tegen experimentele muziek, niets tegen avant-garde en no-wave of noise... Kom maar eens in mijn platen- en CD-kast kijken. Maar voor de mensen van Maskesmachine maak ik graag een uitzondering en treed ik het liedje van De Nieuwe Snaar bij, waar Jan de Smet zingt: "ik moet niet hebben van moderne muziek". Heel, even, jawel, heel even maar, was er een lichtpuntje en dreigde een liedje zowaar leuk te worden (stel je voor!), maar dat maakten de dames zelf maar al te gretig gauw weer ongedaan.

Iets zegt me dat deze meiskes heel graag zoals Deerhoof en Akron/Family zouden willen klinken. Maar de verschillen zijn nog heel groot, en als ze heel erg hun best doen maken ze misschien wel eens iets wat op een zwak moment van bovengenoemde namen kàn lijken. Misschien...

Tijdens de pauze: en geloof me, daar was zowat iedereen aan toe nà Maskesmachine, hoorde ik overal rondom mij slechts één ding: grote verontwaardiging. Terug in de zaal gekomen, bleken heel wat mensen de zaal verlaten te hebben om daar niet meer naar terug te keren, heel erg jammer, want het zou eindelijk toch nog een muzikale avond gaan worden!!! Dit kan toch niet de bedoeling geweest zijn????

LAÏS EN DE AVOND WAS GERED...
Vreemd, Laïs in de o zo prachtige stadsschouwburg en toch zovele lege plaatsen nog. Eén reden kent u ondertussen, maar ik vernam ook dat het concert niet uitverkocht was. Misschien speelde de 'Krokusvakantie' (dan zijn laatste dag ingegaan) daarbij mee? De meisjes en hun prima begeleiders lieten het allemaal niet aan hun hart komen, en brachten een zeer fijne set, vooral - hoe kan het ook anders - toegespitst op hun recentste CD, 'The Ladies' Second Song'.

Nathalie, Annelies en Jorunn zagen er verrukkelijk uit in hun blauwe jurkjes (die ze later voor sexy zwarte kleedjes zouden inruilen.......)

Er werd net zoals bij de cd-voorstelling in de AB (27/09) gestart met het 'donkere' LEDA EN DE ZWAAN, het prachtige sfeervolle lied over Agamemnon (en erh Leda en de Zwaan dus). Hier werd de luisteraar die nog geen noot gehoord had van de nieuwe plaat nog enigszins met een erg vertrouwd geluid beloond, maar later op de avond zou ook meer dan ooit blijken dat Laïs anno 2008 meer dan ooit swingt en rockt, met een verfrissend nieuw en gedurfd geluid ....

Foto: [c] Jeronimo's Eye

Het ingetogen TUMBLING met zijn knappe vocalen en heel erg bescheiden electro-pop vleugje, heeft iets, en kon me al veel beter overtuigen dan in september. Maar toch liever PANDORA dat rustig opbouwt, aanvankelijk er ingetogen is, en gaandeweg meer funky wordt en dan naar het einde toe in beste post rock-traditie wat uitzwermt in prachtige (elektrische) gitaarklanken: en het mag voor mij zelfs nog ietsje meer zijn, flink ge-injecteerd met Mogwai!

Maar dan zou een van mijn favoriete nummers van de nieuwe plaat volgen; het jazzy en swingende - en tevens: onweerstaanbare -THE WILD SWANS AT THE COOLE (The Woodlands). Heel erg overtuigend gebracht en nadat Jorunn ons nog even inlichtte over het nieuwe album en de grote invloed van ene Yates, kregen we al een tweede hoogtepunt van de set te horen. De titelsong: THE LADY'S SECOND SONG. Wooww! Ik had heel veel zin om uit volle borst mee te zingen, maar dat wilde ik mijn mede-concertgangers bij nader inzien toch niet aandoen... Wat een knap nummer is dit toch zeg ! Wat een briljante opbouw en wat een killer-chorus "lord have mercy, lord have mercy upon us..;". (nu ben ik toch nog aan meezingen, maar u hoort dat gelukkig niet!)

De single "JOSKESONG", ondertussen ben ik van dat liedje, dat ik eerst maar 'zo zo' vond (ja, het is best wennen aan de nieuwe Lais-sound: toegegeven!), toch wel wat gaan houden. Een zeer leuk catchy nummer... En dat bleek de zaal ook te vinden, want een opmerkelijk fenomeen... het applaus groeide in de loop van de set aan, en als ik me niet vergis begon die 'verheviging' met deze JOSKESONG..

ASTRONAUT (van Spinvis), met een vermelding voor Eric De Jong (Spinvis dus) "die speciaal voor onze stemmen de song herarrangeerde", volgde. De tekst blijft schitterend en de stemmen van Annelies, Jorunn en Nathalie lijken dan ook als voorbestemd voor deze song. Al vond ik dat er in de schouwburg bij deze interpretatie best nog wat meer schwung mocht inztiten, voorwaar toch: heel mooi !!!

Foto: [c] Jeronimo's Eye

Het werd opeens veel intiemer toen de dames zich comfortabel dicht bij mekaar zetten, vooraan op het podium en volledig a capella en zonder enige versterking een heel erg mooi lied brachten, het door hen op muziek gezette gedicht van Hafid Bouazza; "WEER VERLIEFD", daarbij enkel begeleid door duimharp. Fantastisch! Een brok in de keel bij het genieten van zoveel mooie stemmenpracht.

LAIS MEETS SWANS & NO WAVE
'Contrast moet er zijn', moeten de dames gedacht hebben. Na hun korte a capella intermezzo gingen ze af, en de drummer gaf van jetje alsof zijn leven er vanaf hing. Wat zou volgen: niemand wist het. Maar je kon een of andere No Wave, Noise, Shockrock of Metalsong verwachtten. Het drumgeweld, steeds een beetje meer versterkt door de andere instrumenten werd alsmaar heviger, en eens onze vocalisten weerom op het podium stonden, zou de song ten volle losbarsten in een soort van LAÏS meets the SWANS (!). En dat is voor deze SWANS-liefhebber géén bezwaar. Echt waar. Heel even dacht ik hier een soort van SWANS met dan wel "drie Jarboe's" in plaats van één Michael Gira en één Jarboe aan de vocalen te zien... (Jarboe: zangers van The Swans). En: zo is er weer een zwanenverwijzing bij dit Laïs-project.

Het nummer zelf? We hebben het over Nico's "ALL THAT IS MY OWN"!!! Hier dus een ongeloofelijke straffe, strakke en loeiharde song, waar je in de verste verte niet meer kan inbeelden dat dit ook "de meiskes" waren van "houdt uw kanneke proper dianneke"..... Tijdens deze song gingen de dames ook elkeen naar de op het podium aanwezige dieren. Jorunn ging bij het konijn zitten, Annelies vervoegde zich bij de zwaan en Nathalie koos het aangeklede paard als maatje....

NI VANDAAG; de vrolijke onzin of net harde realiteit, de electro-pop à la Vive La Fète, maar dan honderd keer beter (eat your heart out Els Pynnoo, deze dames kunnen namelijk wél zingen) zou volgen ... fantastisch..... "ik zien u zo graag ik zien u zo graag, maar ni vandaag"...
Daarna kondigde Nathalie "een Heksenlied" aan en we kregen het al even gekke als geniale en stevige ITEM-SORTILEGIUM voorgeschoteld. Niet zo hard zoals in de AB Club in september, maar toch duivels en hels genoeg om helemaal in de sfeer te komen. Lais rocks !

Annelies: "Spiegeltje, Spiegeltje aan de wand, wie is de mooiste van het land..." en BEFORE THE WORLD WAS MADE (Mirror Mirror) zou volgen. Mooi, mmmoooiiii !!! Maar - zo mogelijk - nog véél mooier: A CLYMENE wat er net na volgde.

Foto: [c] Jeronimo's Eye

Na A CLYMENE volgden nog twee heel mooie liedjes, die ik helaas niet kan benoemen (nieuw werk, covers?). En Annelies ons maar plagen: "ge moogt meezingen" en ons pogen wijs te maken: "den tekst ligt onder uwe stoel!".

Met LEDA AND THE SWAN en een uitmuntend WITTE BIJ werd in stijl de set besloten, maar niet zonder eerst de band voorgesteld te hebben, en zoals verwacht (en toch ook terecht) volgde dat door een luid applaus. Luid en lang genoeg om de band opnieuw op het podium te krijgen ;-)

In de "toegevoegde tijd" kregen we nog SERENADE PORTUGESE, het van "Douce Victime" afkomstige MARIE MADELEINE en ....een pareltje van Khaled, de fantastische wereldmuziekpop die BABOUR is, ook in dit leuke Laïs-jasje!

Maar dan was het helaas echt gedaan, want tot mijn grote verbazing applaudiseerde Mechelen niet massaal en gingen dan ook de zaallichten aan. Maar goed het was dan ook al half twaalf....

Of hoe na de gijzeling en aanslag op de goede smaak, de ultieme redding volgde...

-
Foto's bij dit artikel zijn van de hand van "Jeronimo's Eye" (c) , niet van het optreden in Mechelen, maar van de Handelsbeurs-show (Gent), van dezelfde tour. Gelieve eerst Jeronimo te contacteren indien je een van zijn foto's wenst te gebruiken.
..

Met Yevgueni aan de arbeid: overal schoonheid

'Aan de Arbeid!' verzocht zanger Klaas Delrue de nokvolle Mechelse Stadsschouwburg. Of sloeg het opzichzelf? Alleszins: wat zou volgen was: 'Overal Schoonheid', jawel! Yevgueni liet gisteren (18/01/08) géén kans onbenut om te bewijzen dat ze de nr. 1 zijn van wat we de 'kleinkunstpop' zijn gaan noemen.

Yevgueni charmeerde, intrigeerde, ontroerde en amuseerde. Met de lotgevallen van Sara, Robbie en Marcel, het verhaal van de Verloren Zoon, het aangrijpende Honger, de feel-good vibe van Als Ze Lacht. Het Eco-statement dat 'Laat ons een Bloem' nog altijd is... Maar evengoed een lied over 'Tita Tovenaar' (inclusief vingergeknip). En 'Morgen komt ze thuis'!

De mooie melodieën, de o zo prachtige stem van Klaas Delrue, die soms doet denken aan de betreurde Wim de Craene, de uitstekende teksten... Kleinkunstpop van de bovenste plank, meneer, mevrouw! Zij die erbij waren gisteren gaan dat vast niet tegenspreken. 'Onze éérste uitverkochte zaal op deze tour' zei Klaas Delrue trots. En, trots mag hij zijn, want goed, nee, héél goed, dat was het.

Mechelen ontving Klaas & de zijnen met open armen en genoot met volle teugen. De verschijning van Wigbert van Lierde op akoestische gitaren was een aangename verrassing. Maar ik stel me dan de vraag, wanneer maakt deze top-muzikant nog eens zelf een album? Wigbert, lees je mee?

Gewoon vrolijk, maatschappijkritisch, melancholisch, dan weer een flinke dosis humor en ironie. En muzikaal vakmanschap. Allemaal ingrediënten voor een fijn avondje Yevgueni.

En die zag er zo uit:
1. AAN DE ARBEID
2. TITA TOVENAAR
3. OVERAL SCHOONHEID
4. EENZAAM MET JOU
5. SARA
6. ALSOF ER NIETS GEBEURDE
7. HONGER
8. MAN ZIJN
9. VERLOREN ZOON
10. ZO DONKER (I see a Darkness - Bonnie Prince Billy)
11. IN DEZE STAD (In Liverpool - Suzanne Vega)
12. MARCEL
13. VERGIF
14. GEZELLIG
15. ROBBIE
16. ROBBIE II
17. OUD EN VERSLETEN
18. KANNIBAAL
19. MORGEN KOMT ZE THUIS
20. ALS ZE LACHT
==
21. MAMA, IK WIL PAPA (nieuwe versie)
22. LAAT ONS EEN BLOEM (Louis Neefs)

Hoogtepunten?
Wat mij betreft zeer zeker "Honger" (slik!), "Marcel" (dito), "Gezellig" (niet gezellig dus! De tekst: niet om vrolijker van te worden, maar o zo sterk!) en ook: "Als Ze Lacht" (dat blijft een ijzersterke song), "Robbie I & II", "Sara" en "Laat Ons een Bloem"... maar een 'dieptepunt'? Nee, sorry dàt kon ik, met de beste wil van de wereld, niet ontwaren...

"Yevgueni is genomineerd voor een Mia-award in de categorie Wereldmuziek & roots" vertelde Klaas, enigszins verbaasd, "Dus hebben we een nieuwe 'wereldmuziekversie' gemaakt van "mama, ik wil papa". Dat ze die award maar snel binnenhalen, want: méér dan geslaagd als u het mij vraagt!

Waar is de tijd. In 2003 zag ik dit "bandje" nog het Mechelse Folkfestival openen in het Cultuurcentrum. Anno 2008 zijn ze - en terecht! - een gevestigde waarde in Vlaanderen. Nu nog de rest van de wereld. Ze verdienen het!

Komaan, Vlaanderen, laat u niet onbetuigd. Koop de albums. Ga ze zien en "spread the word".

Aan de arbeid, dus !
.

Akoestische wurggreep...

Een akoestisch optreden van THE STRANGLERS en dan nog in een stadsschouwburg met zitplaatsen. Het leek geruime tijd even waarschijnlijk als Eddy Wally die een Death Metal plaat uitbrengt (hopelijk breng ik de brave man nu niet op ideeën!). In 1977 zou het hoogst ondenkbaar geweest zijn, maar anno 2007 later touren The Men In Black langs culturele centra met een akoestische greep uit ruim dertig jaar muziek. Zo-ook gisterenavond (22.11) in de Mechelse stadsschouwburg. The Stranglers - Unplugged dus. En hoe!

The Men In Black grasduinden door dertig jaar Stranglersgeschiedenis. Ze deden dat met een uitstekende setlist. Op het appél, tongue-in-cheek pop die ze in de jaren '80 maakten zoals "Always The Sun" en "Strange Little Girl", maar even goed oer-oude punkrock-klassiekers zoals "(Get a) Grip (On Yourself)" en "No More Heroes" en zelfs "Princess of the Streets". En voor alle songs gold: het unplugged-jasje paste perfect.

Wil gerust bekennen: ik maakte haast een vreugdedansje toen ik vernam, enkele maanden terug, dat The Men In Black in de Stadsschouwburg zouden spelen (ja, ook Elliott Murphy had me dat al 'gelapt'). Ik had alleen zoiets van: "hmm... The Stranglers: unplugged?". Zeker met enkele van hun heel energieke en stevige live-shows nog vers in mijn geheugen, de glorieuze doortocht op Maanrock (2002) inbegrepen, was ik wel heel benieuwd hoe dat dan wel mocht klinken.

Maar er was nog iets. Heel benieuwd was ik ook naar hoe The Stranglers, anno 2007, na het vertrek van zanger Paul Roberts, zouden klinken. Roberts was de voorbije 16 jaar de bands energieke frontman en podiumbeest pur sang. Een waardig opvolger voor de bands originele en best bekende zanger Hugh Cornwell (van 1977 t/m 1990). De band besloten géén nieuwe vocalist te zoeken. Jean-Jacques Burnell en Baz Warne nemen nu de zangpartijen voor hun rekening. Tja, ik keek met gemengde gevoelens naar de avond uit; uiteraard lichtjes extatisch, want THE Stranglers kwamen naar Mechelen, maar ook met vraagtekens, want zonder de vitale vocalist Paul Roberts. En ook: kunnen Burnell en Warne eigenlijk wel zingen?

Mijn zorg was ongegrond. Ze kunnen wel degelijk zingen. JJ en Baz namen afwisselend en soms samen de zangpartijen voor hun rekening. Bij JJ viel me op hoe dicht ie soms in de buurt kwam van de stem van Hugh Cornwell, en Baz. Dat is een echte revelatie! Wat een mooie stem heeft die man zeg. Het is duidelijk: The Stranglers hebben geen nieuwe zanger nodig, ze hebben er twee uitstekende kelen aan boord.

Het was een heel ontspannen optreden, met, tot mijn grote vreugde, geen al te voorspelbare setlist. Er werd duidelijk ook gekeken naar de meest geschikte nummers voor de unplugged-behandeling, alhoewel. De 'rockers' klonken ook fantastisch in hun akoestische jasje. En zo werd ook een andere zorg snel weggenomen: Stranglers unplugged: it rocks!

Ontspannen optreden zei ik? Ja! Zeker ook met de grapjes van JJ en Baz tussen de nummers door. De heren waren duidelijk ook op de hoogte van de politieke toestand in dit land. " it's really the first time that we play in a country without a government". Fantastic!", merkte JJ op. Er waren de diverse pogingen van Baz om "Stadsschouwburg" uit te spreken. Blijven oefenen Baz! JJ en Baz stelden het publiek ook gerust over de dronken Britse fans die blijkbaar de hele tour meevolgen: "they just make a lot of noise, they won't harm you, just give them a pint....".

Het publiek was aanvankelijk wat mak (op die Britse drinkebroers na dan, alsook, met momenten ondergetekende), maar dat zou na de pauze wel beteren. Nochthans de set bevatte ook wel enkele (misschien niet genoeg?) crowd-pleasers zoals "Always The Sun", toch wel meegezongen door de zaal, en hoe kan het ook anders: "Golden Brown". En als afsluiter: "No More Heroes"!

Hoogtepunten waren toch wel met name "Don't Bring Harry" (we weten nu dat "Harry", Brits slang is voor Heroïne, en meteen begrijp ik de tekst beter, dankjewel voor de uitleg, JJ), "Spectre Of Love", "European Female", "North Winds", de prachtige versie van "Walk On By" en het 'stokoude' "English Towns". Maar zeker ook: "Princess Of The Streets" en "Old Codger", met Baz op mondharmonica...

Jammer dat tijdens de eerste helft van de show het geluid niet altijd goed afgeregeld was, en zo verdronken de anders zo zalige keyboard-partijen van Dave Greenfield in een geluidsbrij bij "Golden Brown", uitgerekend een nummer waar die keys zo belangrijk zijn. Dat werd gelukkig goed gemaakt met ondermeer "Walk On By" (in de tweede helft) waar dat typische orgeltje al even belangrijk is.

Maar, The Stranglers: Unplugged. Ze stààn er. JJ en Baz op akoestische gitaar & vocals, die fantastische keys van Greenfield, het strakke drumwerk van Jet Black en de prima songs uit dertig jaar muziekgeschiedenis. Een garantie voor een fijn avondje met The Men In Black.

The Men In Black waren, gisteren:
Jean-Jacques Burnell (acoustic guitar/ vocal)
Baz Warne (acoustic guitar/ vocal)
David Greenfield (keyboards)
Jet Black (drums)
+ Neil Sparks (percussion)

SETLIST:

1. INSTEAD OF THIS ("96 Tears" Single, 1990)
2. LONG BLACK VEIL (Norfolk Coast, 2004)
3. DUTCH MOON (Norfolk Coast, 2004)
4. THE EUROPEAN FEMALE (IN CELEBRATION OF) (Feline, 1983)
5. PRINCESS OF THE STREETS (Rattus Norvegicus, 1977)
6. STRANGE LITTLE GIRL (The Collection 1977-1982, 1982)
7. ALWAYS THE SUN (Dreamtime, 1987)
8. IN THE END (Coupe de Grace, 1998)
9. ENGLISH TOWNS (No More Heroes, 1977)
10. SOUTHERN MOUNTAINS (Stranglers In The Night, 1993)
11. GOLDEN BROWN (La Folie, 1981)
=
pauze
=
12. SPECTRE OF LOVE (Suite XVI, 2006)
13. (GET A) GRIP (OF YOURSELF) (Rattus Norvegicus, 1977)
14. DON'T BRING HARRY (La Folie, 1981)
15. CRUEL GARDEN (1981)
16. NEVER TO LOOK BACK ("10", 1990)
17. NORTH WINDS (Aural Sculpture, 1984)
18. I HATE YOU (Suite XVI, 2006)
19. OLD CODGER (Black And White, 1978)
20. SANFTE KUSS (Norfolk Coast, 2004)
*
Bis:
21. WALK ON BY (B. Bacharach/ Dave) (1978)
22. NO MORE HEROES (No More Heroes, 1977)

Na het enthousiast meebrullen "no more heroes anymore, no more heroes anymore" bleek helaas dat het écht al gedaan was. Mooie liedjes duren niet lang? zoiets!

Het werd nog extra gezellig na het optreden, met vrienden die ik tijdens, voor en na de show getroffen had, en samen met, jawel: de Britse fans. D'Hanekeef deed wellicht gouden zaken...

En The Stranglers? Dat ze maar snel terugkomen, en het mag ook voor een 'elektrische' show zijn deze keer ...

[ Foto's: foto: (c) Daniela Dom ]
.

Elliott Murphy: Coming home again (in Mechelen!)

Ik werd bijna gek toen ik bij de bekendmaking van het programma van het Culturele Seizoen in Mechelen (in juli) zag dat op het lijstje ELLIOTT MURPHY prijkte. ELLIOT MURPHY!!! Dé Elliott Murphy. In "mijn" Mechelen?!! WOWOWOW. Gelukkig als een kind was ik. Meteen tickets besteld uiteraard, (en zelfs verontwaardigd dat er nog niet meer plaatsen verkocht waren...) En het aftellen kon beginnen...Bwab

Murphy is "een all time favorite" singer/songwriters & performers! En hij mag gerust in het rijtje Neil Young, Bruce Springsteen, Tom Petty, Bwab Dylan genoemd worden hoor.... Allééndie andere kerels zijn vrij bekend, Murphy niet, of toch in meer beperkte mate. Eigenlijk een groot onrecht, want de man schrijft minstens even goede songs.

Als puber zag ik Elliott Murphy op De Dijlefeesten in Mechelen. Veel later zou ik echter pas "echt" met Murphy kennis maken, en daarna was ik natuurlijk verkocht. Zag hem al enkele keren aan het werk, voor 't laatst op 12 maart 2005 in de AB, met een optreden waar (gelukkig!) geen eind leek aan te komen, en dat nog steeds niet uit mijn geheugen is weg te branden: wat een memorabele avond was dat! Enfin, nu dus opnieuw Murphy-time in "mijn eigenste Mechelen" ... Hallelujah!

De pluche zeteltjes van de Stadsschouwburg boezemde me aanvankelijk wel wat wantrouwen in: zitten bij een Elliott Murphy show. Nou, nee! Ik zag dat niet echt zitten... Maar, geen paniek, want Eliott zou ons al gauw zelf aanmoedigen om vooral niet te blijven zitten ;)

Murphy had de ondertussen haast onafscheidelijke Olivier Durand meegebracht, die héél mooie dingen doet op gitaar... en verder bassist Laurent Pardo en drummer Alan Fatras, die "gewoon goed" waren..

Het viertal, maar dus toch vooral Durand & een immer goedlachse Murphy speelde een zeer energieke set, met heel veel aandacht voor het recente album "Coming Home Again" (2006) en zelfs ruimte voor een song in sneak-preview voor het in maart 2008 te verschijnen nieuwe album! Géén "A Change Will Come" of "Just a Story of America", maar wél andere 'klassebakken' zoals "The Last of The Rock Stars", "Diamonds by the Yard", "Green River" en natuurlijk "Rock ballad".

De pluche zeteltjes stonden eigenlijk wat in de weg, zo hoorde ik zelfs een oudere dame zeggen op de rij voor mij: "waarom nu zitten, ik wil kunnen shaken!". Dat deed ze ook hoor. En zowat heel de zaal. Nadat we een eerste keer recht stonden met zijn allen (eindelijk dacht ik) zou dat ook min of meer zo blijven voor de rest van de show...

En die show, die was, dus - ik had ook niet anders verhoopt - echt wel fantastisch... met, zoals we van Murphy gewend zijn, een opeenstapeling van hoogtepunten. Dat gitaarwerk van Durand... dat spelplezier van Durand, Murphy & Co.. die publieksinteractie.. maar vooral en toch niet onbelangrijk: bovenal; de immer prachtige SONGS!!

Zoals gezegd niets dan hoogtepunten dus, en niet een nummer dat minder klonk. Het geldt zeker en vast ook voor de vele recentere songs die gebracht werden. Vanop mijn plaatsje op de tweede rij was het genieten met de grote G en 't was een feestje dat niet had moeten ophouden...

Maar heel apart was ongetwijfeld het laatste nummer waarbij alle muzikanten helemaal vooraan op het podium, 'super unplugged', zonder microfoontoestanden de zaal bespeelden.. Fantastisch. Ook grappig hoe de Alan Fatras, behalve de percussie op mini-trommeltje verzorgde met zijn mond een heuse trompet solo weg gaf, Laurent Pardo bedankte weliswaar voor de door Elliott gevraagde mondelinge sax-solo: "erh.. Non!" ;-)

# SETLIST
1. MAKING FRIENDS WITH THE DEAD (Coming Home Again)
2. 40 DAYS AND 40 NIGHTS (Coming Home Again)
3. SONNY
4. GREEN RIVER
5. PNEUMONIA ALLEY (Coming Home Again)
6. TERRAPLANE BLUES (van Robert Johnson)
7. CANARIES IN THE MIND (Coming Home Again)
8. YOU NEVER KNOW YOU'RE IN FOR
9. LAST OF THE ROCK STARS / TWIST & SHOUT
10. EURO TOUR
11. ON ELVIS PRESLEY'S BIRTHDAY
12. LOST & LONELY (voor het nieuwe album)
13. A TOUCH OF KINDNESS (Coming Home Again)
14. I WANT TO TALK TO YOU
15. DIAMONDS BY THE YARD
***
16. LA WOMAN/ BABY PLEASE DON'T GO/
***
17. SOMETHING LIKE STEVE McQUEEN
18. COME ON LOUANN
***
19. ROCK BALLAD
***
20. AS GOOD AS (Coming Home Again)

Het was dus weerom fenomenaal. Helaas speelde hij niet zo lang als onlangs in The Spirit of 66 waar hij 4 uur(!) speelde: 42 songs!!!!! ECHT WAAR! (was er helaas, ja HELAAS verdorie! 4 uur! zelf niet bij, maar mijn bron is betrouwbaar)

Maar goed, die 3 uur in de AB toen was ook al een belevenis, en gisteren speelde ie toch ook een kleine 2 uur en 30 minuten ;-)

Leuk was ook Murphy & Band eerst nog even te ontmoeten in d'Afspraak, hij had blijkbaar t zelfde idee als Jeroen (check ook zijn review) en ik gehad: eerst een lekker hapke eten bij Tim & Svintha. Gelijk hadden ze. 't is er goed ook!

Toen ik hem na afloop van het concert mijn net verworven CD liet tekenen wist hij nog te melden over d'Afspraak: "nice waitress too!"... (ja, dames, ik wéét het: mannen, he!!!)

En op mijn vraag wanneer ie terug naar het land kwam: "maybe we'll do something in March". Klinkt logisch: dan komt de nieuwe plaat uit he... En, hij verjaart dan ook weer, dus... erh, "hallo, AB?" CAN'T WAIT !

Terug naar gisteren. Een avond om in te lijsten. En er moet al veel gebeuren om het te doen veranderen, maar wat mij betreft: het concert van het jaar !

Zet deze man aub snel terug op een Vlaams of Waals podium!!!! AUB!! PLIEEES!!
1

Verminnens ode aan Brussel en de wereld...

Zaterdag 28.04: Terwijl het buiten lekker zwoel zat te wezen nam de immer sympathieke Johan Verminnen zijn aandachtige Mechelse publiek in de volle stadsschouwburg mee van Brussel naar de Wereld.

Verhalen van Brussel, Wemmel, Latem en een kleine introspectie over 's mans rijke carrièrre, steevast gekruid met een flinke dosis humor en niet wars van enige zelfrelativering; oude en nieuwe liedjes, telkens mooi ingeleid en gekaderd door het nu in Hansbeke wonende Brusselse Ketje, werden mooi in het programma verwerkt en het klonk allemaal even fris, en als een groot geheel. Van Brussel naar de Wereld dus.

Setlijst:
EEN BEETJE DORP
VAN BRUSSEL NAAR DE WERELD
TEGENDRAADS
VIER HOOG IN DE WOLKEN
VAKANTIE IN MIJN STRAAT
MADELEINE LA MAROLLIENNE
DE TET VAN KOEKELBERG
TUSSEN SPELERS EN DRINKERS
DE NACHT
MIJN STAD HEEFT SLECHT GESLAPEN
DE SLAK
IK WIL DE WERELD ZIEN
BRIEVEN UIT LATEM
CAFE DE REISDUIF
BRUSSEL / LES BONBONS (J. Brel)
IK WEET NIET
LES COPAINS D'ABORD (Brassens)
DE TIJD

BIS
MOOIE DAGEN/ LAAT ME NU TOCH NIET ALLEEN

BIS 2
RUE DES BOUCHERS

Mechelen zag een Johan Verminnen die heel erg goed bij stem was, en dit keer opnieuw voor chanson & kleinkunst koos ipv de bluesy & jazzy uitstapjes van recente tours. Chanson, kleinkunst, liedjeszanger: zo heb ik hem het liefst eigenlijk...

[ Uitgebreider verslag op: mechelen.blogt.be ]
;

Värttinä: Virtuose Folk, Werelds & Wonderlijk

Wereldse folk, of volkse wereldmuziek? Traditie en moderniteit in perfect huwelijk, met thema's zoals erotiek, ontrouw, slechte mannen, geesten en heksen, dat alles overgoten in een fijn Fins sausje. Vanavond (17.11) was Värttinä tijdens haar beperkte Vlaamse tour (Leuven, Eeklo, Mechelen en Roeselare) te gast in de sfeervolle Stadsschouwburg van Mechelen.

De drie hemelse stemmen van Susan Aho, Mari Kaasinen en Johanna Virtanen en de zeskoppige briljante begeleidingsband zorgden voor een avondje Genieten met de grote G.
Ook al ben je niet "into" folk, wereldmuziek of.. whatever. Als Värttinä het podium betreedt kan je daar niet onverschillig bij blijven! Ze brengen op een prachtige wijze de traditionele (Finse) folkmuziek naar je toe, en ook al begrijp je er géén woord van: het pakt je!.

De muzikale virtuositeit van de band, de prachtige stemmen van de drie dames, de wonderlijke choreografie.... het is gewoon fantastisch! Uw diennaar genoot met volle teugen. In de eerste plaats van de muziek... maar toch ook een beetje van het feit dat hij net toevallig voor 'zijn' favoriete Värttinä-meisje Susan Aho (foto) zat... ;-) Maar goed, terug naar de muziek....

Ik had de jongedames al aan het werk mogen zien samen met Henk Hofstede (Nits) & Simon Ho en zijn band in Basel (Zwitserland), maar nu was eindelijk mijn kans gekomen om ze als "Värttinä" te mogen bewonderen: met 'full band dus'. Wow! Ik was toe al verkocht, nu zeker!!!
Wat een mooie liedjes - ook al begreep ik er dan geen woord van. Gelukkig gaven de dames er af en toe - gelukkig in het Engels - wat uiteg bij...

Mooie liedjes. Dan weer dansbaar. Pure folk. Soms Jazzy. En vaak: kippenvelmomenten. Jongens toch.... alleen al die prachtstemmen... Erg leuk was het ook wanneer de dames ons vroegen of we Fins wilden leren en met ons - bij de laatste bis - even het refrein van "SEELINNIKOI" lieten repeteren, om dat dan vervolgens mee te zingen. Hoe dat refrein luidde: SEELINNIKOI! ;-)

Ondertussen heb ik geleerd dat het 'Rumpusoolo' het Fins is voor drumsolo. Een drumsolo, die blijkbaar ook in het folkgenre zijn intrede kent, en ook dan is het "kijk, mama, zonder handen"-principe dat ik zo verafschuw. Kort: de drummer bewees het goed te kunnen: maar een "Rumpusoolo" van bijna 5 minuten hoeft nu wel niet echt... Nee dan liever nog een nummer met die prachtige dames, heu.. die prachtige stemmen ;-)

Een optreden vol hoogtepunten en kippenvelmomenten !!!! . Het voor mijn part nog uren mogen doorgaan. De meisjes kregen jammer genoeg de zaal niet aan het dansen (misschien volgende keer?), enthousiast was diezelfde zaal, die op het einde toch een beetje Fins kon meezingen, wél....

> SETLIST:
1. ITKIN
2. TAUTI
3. YÖTULET
4. LUMOTAR
5. PAJATUS
6. KYLÄ VUOTTI
7. MATALEENA
8. ÄIJÖ
9. INSTIS - rumpusoolo - INSTIS
10. MIERO
11. MIERONTIE
13. MUSTAT KENGÄT
14. SYNTI
15. MAARIA
16. VIHMA
17. LINNENUNMIELI
18. LAULUTYTTÖ
19. RIENA
-
20. SANO LEYVMYYNNISTÄ
21. SEELINNIKOI

In Vlaanderen zijn we al héél erg blij met Laïs (waarover overigens géén slecht woord), maar éérlijk is éérlijk, Värttinä spelen toch in een divisie hoger hoor....

Na afloop nog even gekeuveld met de dames, ja zo ben ik wel... Hen de groeten gedaan Henk Hofstede (had ie me gevraagd na het Nits-optreden in Lier) en geïnformeerd of ze dra wéér in ons land zouden touren: "we tour often here..". Als Suans dat zegt, dan géloof ik dàt ;-) Géén zorgen dus...

Zornik, Stijlvol uitgekleed voor volle Stadsschouwburg

"If you believe in me" zong Koen Buyse vanavond nog. Ja, dat doen we! Zeker na zo'n schitterende show die hij en zijn kompanen, Bart Van Lierde, Davy Deckmijn, bijgestaan door Steven Kolackny en de charmante jongedames aan de strijkers, brachten.

Hun Semi-akoestische tour bracht Zornik naar Mechelen. De overvolle stadsschouwburg genoot met volle teugen. De nieuwe semi-akoestische songs, alsook de klassiekers in akoestisch jasje sloegen duidelijk aan.

Menig jonge meisjeshart gaat sneller slaan als de naam Koen Buyse valt. Ja, er is een andere Koen dan Koen Wauters. Op festivals pakt Zornik de massa altijd gegarandeerd in met krakers zoals "Scared Of Yourself", "Hey Girl" en "Believe In Me". Met hun eigenzinnige sound, met hier en daar raakvlakken tussen symforock maar ook newwave, scoorde groep toch al menig -al dan niet bescheiden- hitje, en speelde de band zonder moeite Maanrock, Rock Werchter, Pukkelpop plat.

En nu dan.. in de culturele centra, met een semi-akoestisch programma.

Stipt om 20.25 doofden de lichten. Koen Buyse verscheen, haast onopgemerkt, op het podium, enkel de akoestische gitaar omgord, en vroeg om hem vrij te laten... althans hij zong "Release Me"... Een weinig later verschenen ook de andere bandleden, versterkt door Steven Kolackny én... charmante jongedames op strijkers. Het gezelschap verwende ons met heerlijke sublieme akoestische en semi-akoestische versies van bekende Zornik-klassiekers, maar vooral ook de songs van de nieuwe, tevens semi-akoestische, CD "Alien Sweetheart".

We mochten proeven van ondermeer King Of The Town (van het debuut "The Place Where You Will Find Us"), uit "Alien Sweetheart" kregen we Another Year, Wake Up, I feel Alright en de akoestische versie van Monday Afternoon (dat in zijn rockversie op "One-Armed Bandit" staat), verder ook Hey Girl ("The Place..."), Miracles, What's Wrong? ("One Armed Bandit"), en de huidige single, nummer 1 in De Afrekening; Keep Me Down. En alombekende publieksfavorieten Believe in Me en Scared Of Yourself sloten deze ongeloofelijk indrukwekkende set af.

Maar, nog niet getreurd. Ook Zornik, komt terug voor een bisrondje, al had dat voor mij gerust wat langer mogen zijn. Maar knap, dat was het. Eerst bracht Koen Buyse, samen met Steven Kolackny op brilliante wijze het nummer Hurt, geschreven door Nine Inch Nails voorman Trent Reznor, en toen ingezongen door Johnny Cash. Tjonge: de versie van Buyse mocht er wezen. Hoe hij hier zijn stem optimaal gebruikte... om stil van te worden. Klasse.

En dan was het echt gedaan. Iedereen weer op het podium voor de grande finale: dat werd Things Are Changing, een zeer knappe compositie van de nieuwe plaat, waarbij de strijkers letterlijk en figuurlijk het laatste woord kregen. Maar toen was het jammer genoeg écht gedaan...

Een indrukwekkend, maar veel te kort optreden. De Zornik-nummers 'in hun blootje', kwamen heel mooi tot hun recht, en zo hoor je ook meteen veel duidelijker hoe goed die composities wel zijn. Maar vooral: Zornik heeft goede muzikanten aan boord, en met Koen Buyse hebben we toch een wel zeer unieke en knappe stem in huis. Zornik, akoestisch: het is subtiel, rustiger, meer ingetogen, maar nooit vervelend... O ja: het moet gezegd: de strijkers vormden zeer zeker een meerwaarde. Goede zet van Zornik.