Manisch Intens, Intiem Subtiel: Nick Cave & The Bad Seeds dingen naar titel 'Concert van het Jaar'

Nick Cave in bloedvorm - foto: © thodorismartkou.com (@ Primaverra Sound)

 Een voortreffelijke King Ink, samen met zijn Bad Seeds, die eigenlijk 'excellent Seeds' zijn, dong naar de titel 'concert van het jaar', maandag 18 november 2013 in de Antwerpse Lotto Arena. Al is nog niets beslist en het jaar nog niet om. Maar dat Nick Cave & The Bad Seeds een fenomenaal goed concert weggaven, staat als een paal boven water.

Concertagenda 2013 (Update 16)

foto Gordon Downie (Tragically Hip): © Markec - 2009

Gisteren kwam het verlossende nieuws: toch een doortocht van  The Tragically Hip in dit land! Oef! En nog wel in het sfeervolle Openluchttheater van Het Rivierenhof (Antwerpen)! En ook Steve Winwood komt! Om dus maar twéé toevoegingen aan de concertlijst te noemen. Andere toevoegingen zijn Suede, Billy Bragg, Yo La Tengo en Depeche Mode.  Morgen zijn we op Nekkanacht, dan Simple Minds in Reading (UK). In mei drie keer  Boudewijn de Groot  én we zijn present op diens allerlaatste afscheid, volgend jaar in mei in thuisstad Haarlem (NL).

Nog steeds geen bevestiging van droom en gerucht over een Bowie-tour. Maar hoop doet leven, niet? Alleszins, een 'update' van de concertlijst dringt zich op.

Update #16 van de concertagenda:

The Scene: Rigoureus, rauw, hees en teder...

Foto (Maanrock 2011) © Markec

Rigoureus en niet geheel onverwacht zette The Scene een erg sterk optreden neer, zaterdagavond 26 januari 2013 in de Mechelse stadsschouwburg. Het slappe en ongeïnspireerde optreden in de Roma in de zomer van 2010 was op slag vergeten,  maar ook de geslaagde Maanrock-doortocht in 2011 van de band deed dat al, Zaterdag kregen we werk uit het jongste album ‘Code’, waarbij de live-jasjes van nieuwe nummers erg strak zaten, en goed ingepast waren tussen classics of favorieten zoals 'Geloof', 'S.E.X.', 'Rigoureus', 'Open' en 'Blauw'...

Elliott Murphy bezorgt Mechelen memorabele rock 'n roll-injectie!

"You never know what you're in for" zingt Elliott Murphy. Bij een concert van dit rockicoon weet je telkens wél min of meer wat je kunt verwachten - nu ja: in die zin dat er de garantie is dat het héél erg goed zal zijn, voor minder dan geweldig doét Murphy het niet. Toch is elke show weer een aangename verrassing: een energiek rock 'n rollfeest waarbij je nadien superlatieven te kort komt om de ervaring te omschrijven.

THE CULT: Very close, but no cigar...

Naar adem snakkende Astbury dempt feestvreugde

Een schitterende setlist, subliem gitaarwerk van Billy Duffy.... Goed drumwerk van Joey Tempesta, bassist Chris Wyse die een revelatie bleek. De nerdy extra gitarist leek niet echt een toevoeging, maar goed: die namen we erbij. Veel ingrediênten alvast voor een geslaagd feestje, maar; 'opperhoofd' Ian Astbury zorgde toch een beetje voor de 'domper op de feestvreugde'...

Astbury was aanvankelijk goed bij stem... al leek ie zicht telkens wat in te houden, later zou blijken waarom: vanaf "She Sells Sanctuary, werd pijnlijk duidelijk dat 's mans stem "op" is/was... En zo werden sommige verhoopte hoogtepunten dat nu net niet ... Jammer !!!! Toch was het een goede show: dampende swingende hard rock & roll, al zette dus Astbury's vocale beperkingen dus een domper op de feestvreugde. Close, but no cigar...

De band opende heel overtuigend met SPIRITWALKER (Dreamtime, 1984) om er meteen eener mijner favorieten van mijn favoriete Cult-album tegenaan te gooien: "RAIN" (Love, 1985). Wat zou volgen was een set die deels opgebouwd was rond het nieuwe album "Born Into This" (2007), en deels metname putte uit "Love", "Electric" (1987) en "Sonic Temple" (1989). En ook nog uit "Dreamtime" kregen we ook een geïnspireerd "HORSE NATION". Er waren zeker slechtere setlists denkbaar, en dààr hoort u mij dan ook niet over klagen:

SPIRITWALKER (Dreamtime)
RAIN (Love)
LIL' DEVIL (Electric)
I ASSASIN (Born Into This)
SUN KING (Sonic Temple)
ELECTRIC OCEAN (Electric)
EDIE (CIAO BABY) (Sonic Temple)
HORSE NATION (Dreamtime)
SAVAGES (Born Into This)
SWEET SOUL SISTER (Sonic Temple)
RISE (Beyond Good And Evil)
DIRTY LITTLE ROCKSTAR (Born Into This)
WILD FLOWER (Electric)
SHE SELLS SANCTUARY (Love)
#
PHOENIX (Love)
FIRE WOMAN (Sonic Temple)
LOVE REMOVAL MACHINE (Electric)

Een niet zo lange set dus, ok 17 nummers, maar weet dat de "Electric"-nummers aan de korte kant zijn, 'speeltijd' van 20.45 t/m 22.15. En misschien maar goed ook want méér zat er, wat het vocale gedeelte betreft, vast niet in. Astbury's stem was "op". En zo verwerden de afsluiter "She Sells Sanctuary" en bissen "Fire Woman" en "Love Removal Machine" tot beproeving in plaats van hoogtepunt, met een naar ademhappende Astbury die in plaats van "door te zingen' voor de 'gekapt stro formule' koos. Misschien moet ie voor een aantal nummers de arrangementen (laten) herschrijven zodat ie er nog "aan" kan, anders wordt het écht pijnlijk ... En nochthans in nummers zoals de prachtige ballad "Edie" en "Sweet Soul Sister", waarin ie toch ook moet 'uithalen' was het nog best doenbaar, alhoewel je ook al merkte dat er niet héél veel méér inzat...

En zo stevende een concert dat veelbelovend begon toch een beetje af op een anticlimax, gelukkig nog deels gered door "Phoenix" (van "Love").

Niet dat het ons er van weerhouden heeft met volle teugen te genieten van "Spiritwalker", "Horse Nation", "Rain", "Sun King", "Wild Flower" en toch vooral ook "Phoenix". En wellicht was 3/4 van de laaiend enthousiast publiek in de AB zich minder bewust van Astbury's tanende stem.

Denken we even de 'black out' van Ian's stem, vanaf "Sanctuary" wég en je houdt een stomende, kurkdroge en strakke (hard) rock & roll avond over, en dat was natuurlijk ook zo. Maar dat is, ere wie ere toekomt, dan vooral de verdientse van gitarist Billy Duffy, met soli om duimen en vingers bij af te likken "oh boy can he play guitar" en de uitstekende ritmesectie; drummer Joey Tempesta en bassist Chris Wyse... Ok: we zijn niet té streng: Astbury is en blijft natuurlijk een echt podiumbeest en goed entertainer, zo bleek! Maar jammer dus van die blijkbaar erg kwetsbare stem van hem... Stemcoach zoeken Ian? Aan het zuurstofmasker? De lastige 'uithaalsongs' uit de set halen?

Al bij al een fijn avondje rock 'n roll... En voor 3/4 zeer geslaagd. Maar om aan tien op tien te komen: close, but no cigar. Een verdiende 9/10 voor Billy Duffy en een 6/10 voor Ian Astbury, een voldoende dus, maar nipt...

Foto's: (c) Franky Bruyneel.
.

Neil Young op Rock Werchter!

Heugelijk nieuws bereikt de Neil Young-fan vandaag. Amper bekomen van het sublieme concert in de Antwerpse Stadsschouwburg (11/02), horen we nu de blijde boodschap dat NEIL YOUNG naar Rock Werchter komt!

Het was weer van '96 geleden dat Young op Werchter stond (in '93 was ie er ook). En op vrijdag 4 juli opnieuw dus. Fantastisch. Het zal natuurlijk niet zo intiem zijn als in de Stadsschouwburg, maar dat het goed wordt, daar ben ik nogal gerust in...

Ben benieuwd of ie met zijn huidige band komt, dan wel met de "full" CRAZY HORSE !

Enfin, dan dit jaar toch een reden om naar WERCHTER af te zakken. Goed: misschien donderdag (REM en Chris Cornell !) ook wel.....
*

Maskesmachine gijzelt, Laïs redt en rockt

Foto: [c] Jeronimo's Eye

En blij dat ik was toen ik het nieuws vernam. 'Laïs in de stadsschouwburg in Mechelen'. Na eerst een klein vreugdedansje gemaakt, bestelde ik snel tickets! Vrijdag 8 februari was het dan zover, een avond met Laïs! Tenminste, dat dacht ik. Er bleek ook nog een voorprogramma te zijn. An sich is dat géén probleem. Maar...

MASKESMACHINE

"Men" - wie "men" dan ook moge zijn - besloot om als 'support' een gedrocht dat naar de naam "Maskesmachine" luistert, te programmeren. 'Prettig gestoord' beloofde het boekje van het CC. Nu, hou het maar gewoon op 'gestoord'! Een aanslag op oren en zenuwen en dat velen dat zo ervoeren getuigden de lauwe tot ronduit negatieve reacties in de zaal, de algehele verontwaardiging nadien in de 'foyer' en zij die gewoon vertrokken zijn, ... Gelukkig zou Läis, voor zij die de marteling doorstaan hadden toch, véél, om niet te zeggen alles, goed maken.

'Was het dan ZO slecht?' hoor ik u al vragen. Toch wel. Twee meisjes gehuld in iets wat voor kleding moet doorgaan, een bassist en een gitarist die het hele optreden lang in het donker moesten blijven staan (en wellicht wel goede muzikanten zijn maar dat niet mogen tonen!). Maar goed dat is dan nog maar de "vorm". Maar dan, de inhoud. Erh. Inhoud zei u? Wélke inhoud?
Vooraleer op te komen tergde dit gezelschap de zaal met een minuten lange dreunende drone, om dan - eens eindelijk opgekomen - aan een DVD-opstelling te gaan prutsen, en wat onzinnige dingen tegen mekaar te brabbelen, en dan vervolgens ons te trakteren (nu ja) op een of ander would-be danske - of was het toch gymnastiek voor beginners?.

Maar goed, het ergste moest nog komen. Jawel: melodiën die daar in de verste verte niet op leken, maar wat veel erger is: beide dames die in een soort Verkavelingsvlaams - soms zelfs verstaanbaar, het moet gezegd - het publiek gijzelden met hun hemeltergende stemgeluid, dat naar alle kanten behalve 'ergens heen' leek te gaan, zonder enige zin voor melodie of muzikaliteit! Nee, zingen kon je dit bezwaarlijk noemen. Ergerlijke klanken uitbraken veeleer... En als het dan al af en toe wat op zingen leek, was het steevast goed vals.

Ik heb niets tegen experimentele muziek, niets tegen avant-garde en no-wave of noise... Kom maar eens in mijn platen- en CD-kast kijken. Maar voor de mensen van Maskesmachine maak ik graag een uitzondering en treed ik het liedje van De Nieuwe Snaar bij, waar Jan de Smet zingt: "ik moet niet hebben van moderne muziek". Heel, even, jawel, heel even maar, was er een lichtpuntje en dreigde een liedje zowaar leuk te worden (stel je voor!), maar dat maakten de dames zelf maar al te gretig gauw weer ongedaan.

Iets zegt me dat deze meiskes heel graag zoals Deerhoof en Akron/Family zouden willen klinken. Maar de verschillen zijn nog heel groot, en als ze heel erg hun best doen maken ze misschien wel eens iets wat op een zwak moment van bovengenoemde namen kàn lijken. Misschien...

Tijdens de pauze: en geloof me, daar was zowat iedereen aan toe nà Maskesmachine, hoorde ik overal rondom mij slechts één ding: grote verontwaardiging. Terug in de zaal gekomen, bleken heel wat mensen de zaal verlaten te hebben om daar niet meer naar terug te keren, heel erg jammer, want het zou eindelijk toch nog een muzikale avond gaan worden!!! Dit kan toch niet de bedoeling geweest zijn????

LAÏS EN DE AVOND WAS GERED...
Vreemd, Laïs in de o zo prachtige stadsschouwburg en toch zovele lege plaatsen nog. Eén reden kent u ondertussen, maar ik vernam ook dat het concert niet uitverkocht was. Misschien speelde de 'Krokusvakantie' (dan zijn laatste dag ingegaan) daarbij mee? De meisjes en hun prima begeleiders lieten het allemaal niet aan hun hart komen, en brachten een zeer fijne set, vooral - hoe kan het ook anders - toegespitst op hun recentste CD, 'The Ladies' Second Song'.

Nathalie, Annelies en Jorunn zagen er verrukkelijk uit in hun blauwe jurkjes (die ze later voor sexy zwarte kleedjes zouden inruilen.......)

Er werd net zoals bij de cd-voorstelling in de AB (27/09) gestart met het 'donkere' LEDA EN DE ZWAAN, het prachtige sfeervolle lied over Agamemnon (en erh Leda en de Zwaan dus). Hier werd de luisteraar die nog geen noot gehoord had van de nieuwe plaat nog enigszins met een erg vertrouwd geluid beloond, maar later op de avond zou ook meer dan ooit blijken dat Laïs anno 2008 meer dan ooit swingt en rockt, met een verfrissend nieuw en gedurfd geluid ....

Foto: [c] Jeronimo's Eye

Het ingetogen TUMBLING met zijn knappe vocalen en heel erg bescheiden electro-pop vleugje, heeft iets, en kon me al veel beter overtuigen dan in september. Maar toch liever PANDORA dat rustig opbouwt, aanvankelijk er ingetogen is, en gaandeweg meer funky wordt en dan naar het einde toe in beste post rock-traditie wat uitzwermt in prachtige (elektrische) gitaarklanken: en het mag voor mij zelfs nog ietsje meer zijn, flink ge-injecteerd met Mogwai!

Maar dan zou een van mijn favoriete nummers van de nieuwe plaat volgen; het jazzy en swingende - en tevens: onweerstaanbare -THE WILD SWANS AT THE COOLE (The Woodlands). Heel erg overtuigend gebracht en nadat Jorunn ons nog even inlichtte over het nieuwe album en de grote invloed van ene Yates, kregen we al een tweede hoogtepunt van de set te horen. De titelsong: THE LADY'S SECOND SONG. Wooww! Ik had heel veel zin om uit volle borst mee te zingen, maar dat wilde ik mijn mede-concertgangers bij nader inzien toch niet aandoen... Wat een knap nummer is dit toch zeg ! Wat een briljante opbouw en wat een killer-chorus "lord have mercy, lord have mercy upon us..;". (nu ben ik toch nog aan meezingen, maar u hoort dat gelukkig niet!)

De single "JOSKESONG", ondertussen ben ik van dat liedje, dat ik eerst maar 'zo zo' vond (ja, het is best wennen aan de nieuwe Lais-sound: toegegeven!), toch wel wat gaan houden. Een zeer leuk catchy nummer... En dat bleek de zaal ook te vinden, want een opmerkelijk fenomeen... het applaus groeide in de loop van de set aan, en als ik me niet vergis begon die 'verheviging' met deze JOSKESONG..

ASTRONAUT (van Spinvis), met een vermelding voor Eric De Jong (Spinvis dus) "die speciaal voor onze stemmen de song herarrangeerde", volgde. De tekst blijft schitterend en de stemmen van Annelies, Jorunn en Nathalie lijken dan ook als voorbestemd voor deze song. Al vond ik dat er in de schouwburg bij deze interpretatie best nog wat meer schwung mocht inztiten, voorwaar toch: heel mooi !!!

Foto: [c] Jeronimo's Eye

Het werd opeens veel intiemer toen de dames zich comfortabel dicht bij mekaar zetten, vooraan op het podium en volledig a capella en zonder enige versterking een heel erg mooi lied brachten, het door hen op muziek gezette gedicht van Hafid Bouazza; "WEER VERLIEFD", daarbij enkel begeleid door duimharp. Fantastisch! Een brok in de keel bij het genieten van zoveel mooie stemmenpracht.

LAIS MEETS SWANS & NO WAVE
'Contrast moet er zijn', moeten de dames gedacht hebben. Na hun korte a capella intermezzo gingen ze af, en de drummer gaf van jetje alsof zijn leven er vanaf hing. Wat zou volgen: niemand wist het. Maar je kon een of andere No Wave, Noise, Shockrock of Metalsong verwachtten. Het drumgeweld, steeds een beetje meer versterkt door de andere instrumenten werd alsmaar heviger, en eens onze vocalisten weerom op het podium stonden, zou de song ten volle losbarsten in een soort van LAÏS meets the SWANS (!). En dat is voor deze SWANS-liefhebber géén bezwaar. Echt waar. Heel even dacht ik hier een soort van SWANS met dan wel "drie Jarboe's" in plaats van één Michael Gira en één Jarboe aan de vocalen te zien... (Jarboe: zangers van The Swans). En: zo is er weer een zwanenverwijzing bij dit Laïs-project.

Het nummer zelf? We hebben het over Nico's "ALL THAT IS MY OWN"!!! Hier dus een ongeloofelijke straffe, strakke en loeiharde song, waar je in de verste verte niet meer kan inbeelden dat dit ook "de meiskes" waren van "houdt uw kanneke proper dianneke"..... Tijdens deze song gingen de dames ook elkeen naar de op het podium aanwezige dieren. Jorunn ging bij het konijn zitten, Annelies vervoegde zich bij de zwaan en Nathalie koos het aangeklede paard als maatje....

NI VANDAAG; de vrolijke onzin of net harde realiteit, de electro-pop à la Vive La Fète, maar dan honderd keer beter (eat your heart out Els Pynnoo, deze dames kunnen namelijk wél zingen) zou volgen ... fantastisch..... "ik zien u zo graag ik zien u zo graag, maar ni vandaag"...
Daarna kondigde Nathalie "een Heksenlied" aan en we kregen het al even gekke als geniale en stevige ITEM-SORTILEGIUM voorgeschoteld. Niet zo hard zoals in de AB Club in september, maar toch duivels en hels genoeg om helemaal in de sfeer te komen. Lais rocks !

Annelies: "Spiegeltje, Spiegeltje aan de wand, wie is de mooiste van het land..." en BEFORE THE WORLD WAS MADE (Mirror Mirror) zou volgen. Mooi, mmmoooiiii !!! Maar - zo mogelijk - nog véél mooier: A CLYMENE wat er net na volgde.

Foto: [c] Jeronimo's Eye

Na A CLYMENE volgden nog twee heel mooie liedjes, die ik helaas niet kan benoemen (nieuw werk, covers?). En Annelies ons maar plagen: "ge moogt meezingen" en ons pogen wijs te maken: "den tekst ligt onder uwe stoel!".

Met LEDA AND THE SWAN en een uitmuntend WITTE BIJ werd in stijl de set besloten, maar niet zonder eerst de band voorgesteld te hebben, en zoals verwacht (en toch ook terecht) volgde dat door een luid applaus. Luid en lang genoeg om de band opnieuw op het podium te krijgen ;-)

In de "toegevoegde tijd" kregen we nog SERENADE PORTUGESE, het van "Douce Victime" afkomstige MARIE MADELEINE en ....een pareltje van Khaled, de fantastische wereldmuziekpop die BABOUR is, ook in dit leuke Laïs-jasje!

Maar dan was het helaas echt gedaan, want tot mijn grote verbazing applaudiseerde Mechelen niet massaal en gingen dan ook de zaallichten aan. Maar goed het was dan ook al half twaalf....

Of hoe na de gijzeling en aanslag op de goede smaak, de ultieme redding volgde...

-
Foto's bij dit artikel zijn van de hand van "Jeronimo's Eye" (c) , niet van het optreden in Mechelen, maar van de Handelsbeurs-show (Gent), van dezelfde tour. Gelieve eerst Jeronimo te contacteren indien je een van zijn foto's wenst te gebruiken.
..

Met Yevgueni aan de arbeid: overal schoonheid

'Aan de Arbeid!' verzocht zanger Klaas Delrue de nokvolle Mechelse Stadsschouwburg. Of sloeg het opzichzelf? Alleszins: wat zou volgen was: 'Overal Schoonheid', jawel! Yevgueni liet gisteren (18/01/08) géén kans onbenut om te bewijzen dat ze de nr. 1 zijn van wat we de 'kleinkunstpop' zijn gaan noemen.

Yevgueni charmeerde, intrigeerde, ontroerde en amuseerde. Met de lotgevallen van Sara, Robbie en Marcel, het verhaal van de Verloren Zoon, het aangrijpende Honger, de feel-good vibe van Als Ze Lacht. Het Eco-statement dat 'Laat ons een Bloem' nog altijd is... Maar evengoed een lied over 'Tita Tovenaar' (inclusief vingergeknip). En 'Morgen komt ze thuis'!

De mooie melodieën, de o zo prachtige stem van Klaas Delrue, die soms doet denken aan de betreurde Wim de Craene, de uitstekende teksten... Kleinkunstpop van de bovenste plank, meneer, mevrouw! Zij die erbij waren gisteren gaan dat vast niet tegenspreken. 'Onze éérste uitverkochte zaal op deze tour' zei Klaas Delrue trots. En, trots mag hij zijn, want goed, nee, héél goed, dat was het.

Mechelen ontving Klaas & de zijnen met open armen en genoot met volle teugen. De verschijning van Wigbert van Lierde op akoestische gitaren was een aangename verrassing. Maar ik stel me dan de vraag, wanneer maakt deze top-muzikant nog eens zelf een album? Wigbert, lees je mee?

Gewoon vrolijk, maatschappijkritisch, melancholisch, dan weer een flinke dosis humor en ironie. En muzikaal vakmanschap. Allemaal ingrediënten voor een fijn avondje Yevgueni.

En die zag er zo uit:
1. AAN DE ARBEID
2. TITA TOVENAAR
3. OVERAL SCHOONHEID
4. EENZAAM MET JOU
5. SARA
6. ALSOF ER NIETS GEBEURDE
7. HONGER
8. MAN ZIJN
9. VERLOREN ZOON
10. ZO DONKER (I see a Darkness - Bonnie Prince Billy)
11. IN DEZE STAD (In Liverpool - Suzanne Vega)
12. MARCEL
13. VERGIF
14. GEZELLIG
15. ROBBIE
16. ROBBIE II
17. OUD EN VERSLETEN
18. KANNIBAAL
19. MORGEN KOMT ZE THUIS
20. ALS ZE LACHT
==
21. MAMA, IK WIL PAPA (nieuwe versie)
22. LAAT ONS EEN BLOEM (Louis Neefs)

Hoogtepunten?
Wat mij betreft zeer zeker "Honger" (slik!), "Marcel" (dito), "Gezellig" (niet gezellig dus! De tekst: niet om vrolijker van te worden, maar o zo sterk!) en ook: "Als Ze Lacht" (dat blijft een ijzersterke song), "Robbie I & II", "Sara" en "Laat Ons een Bloem"... maar een 'dieptepunt'? Nee, sorry dàt kon ik, met de beste wil van de wereld, niet ontwaren...

"Yevgueni is genomineerd voor een Mia-award in de categorie Wereldmuziek & roots" vertelde Klaas, enigszins verbaasd, "Dus hebben we een nieuwe 'wereldmuziekversie' gemaakt van "mama, ik wil papa". Dat ze die award maar snel binnenhalen, want: méér dan geslaagd als u het mij vraagt!

Waar is de tijd. In 2003 zag ik dit "bandje" nog het Mechelse Folkfestival openen in het Cultuurcentrum. Anno 2008 zijn ze - en terecht! - een gevestigde waarde in Vlaanderen. Nu nog de rest van de wereld. Ze verdienen het!

Komaan, Vlaanderen, laat u niet onbetuigd. Koop de albums. Ga ze zien en "spread the word".

Aan de arbeid, dus !
.

Elliott Murphy: Coming home again (in Mechelen!)

Ik werd bijna gek toen ik bij de bekendmaking van het programma van het Culturele Seizoen in Mechelen (in juli) zag dat op het lijstje ELLIOTT MURPHY prijkte. ELLIOT MURPHY!!! Dé Elliott Murphy. In "mijn" Mechelen?!! WOWOWOW. Gelukkig als een kind was ik. Meteen tickets besteld uiteraard, (en zelfs verontwaardigd dat er nog niet meer plaatsen verkocht waren...) En het aftellen kon beginnen...Bwab

Murphy is "een all time favorite" singer/songwriters & performers! En hij mag gerust in het rijtje Neil Young, Bruce Springsteen, Tom Petty, Bwab Dylan genoemd worden hoor.... Allééndie andere kerels zijn vrij bekend, Murphy niet, of toch in meer beperkte mate. Eigenlijk een groot onrecht, want de man schrijft minstens even goede songs.

Als puber zag ik Elliott Murphy op De Dijlefeesten in Mechelen. Veel later zou ik echter pas "echt" met Murphy kennis maken, en daarna was ik natuurlijk verkocht. Zag hem al enkele keren aan het werk, voor 't laatst op 12 maart 2005 in de AB, met een optreden waar (gelukkig!) geen eind leek aan te komen, en dat nog steeds niet uit mijn geheugen is weg te branden: wat een memorabele avond was dat! Enfin, nu dus opnieuw Murphy-time in "mijn eigenste Mechelen" ... Hallelujah!

De pluche zeteltjes van de Stadsschouwburg boezemde me aanvankelijk wel wat wantrouwen in: zitten bij een Elliott Murphy show. Nou, nee! Ik zag dat niet echt zitten... Maar, geen paniek, want Eliott zou ons al gauw zelf aanmoedigen om vooral niet te blijven zitten ;)

Murphy had de ondertussen haast onafscheidelijke Olivier Durand meegebracht, die héél mooie dingen doet op gitaar... en verder bassist Laurent Pardo en drummer Alan Fatras, die "gewoon goed" waren..

Het viertal, maar dus toch vooral Durand & een immer goedlachse Murphy speelde een zeer energieke set, met heel veel aandacht voor het recente album "Coming Home Again" (2006) en zelfs ruimte voor een song in sneak-preview voor het in maart 2008 te verschijnen nieuwe album! Géén "A Change Will Come" of "Just a Story of America", maar wél andere 'klassebakken' zoals "The Last of The Rock Stars", "Diamonds by the Yard", "Green River" en natuurlijk "Rock ballad".

De pluche zeteltjes stonden eigenlijk wat in de weg, zo hoorde ik zelfs een oudere dame zeggen op de rij voor mij: "waarom nu zitten, ik wil kunnen shaken!". Dat deed ze ook hoor. En zowat heel de zaal. Nadat we een eerste keer recht stonden met zijn allen (eindelijk dacht ik) zou dat ook min of meer zo blijven voor de rest van de show...

En die show, die was, dus - ik had ook niet anders verhoopt - echt wel fantastisch... met, zoals we van Murphy gewend zijn, een opeenstapeling van hoogtepunten. Dat gitaarwerk van Durand... dat spelplezier van Durand, Murphy & Co.. die publieksinteractie.. maar vooral en toch niet onbelangrijk: bovenal; de immer prachtige SONGS!!

Zoals gezegd niets dan hoogtepunten dus, en niet een nummer dat minder klonk. Het geldt zeker en vast ook voor de vele recentere songs die gebracht werden. Vanop mijn plaatsje op de tweede rij was het genieten met de grote G en 't was een feestje dat niet had moeten ophouden...

Maar heel apart was ongetwijfeld het laatste nummer waarbij alle muzikanten helemaal vooraan op het podium, 'super unplugged', zonder microfoontoestanden de zaal bespeelden.. Fantastisch. Ook grappig hoe de Alan Fatras, behalve de percussie op mini-trommeltje verzorgde met zijn mond een heuse trompet solo weg gaf, Laurent Pardo bedankte weliswaar voor de door Elliott gevraagde mondelinge sax-solo: "erh.. Non!" ;-)

# SETLIST
1. MAKING FRIENDS WITH THE DEAD (Coming Home Again)
2. 40 DAYS AND 40 NIGHTS (Coming Home Again)
3. SONNY
4. GREEN RIVER
5. PNEUMONIA ALLEY (Coming Home Again)
6. TERRAPLANE BLUES (van Robert Johnson)
7. CANARIES IN THE MIND (Coming Home Again)
8. YOU NEVER KNOW YOU'RE IN FOR
9. LAST OF THE ROCK STARS / TWIST & SHOUT
10. EURO TOUR
11. ON ELVIS PRESLEY'S BIRTHDAY
12. LOST & LONELY (voor het nieuwe album)
13. A TOUCH OF KINDNESS (Coming Home Again)
14. I WANT TO TALK TO YOU
15. DIAMONDS BY THE YARD
***
16. LA WOMAN/ BABY PLEASE DON'T GO/
***
17. SOMETHING LIKE STEVE McQUEEN
18. COME ON LOUANN
***
19. ROCK BALLAD
***
20. AS GOOD AS (Coming Home Again)

Het was dus weerom fenomenaal. Helaas speelde hij niet zo lang als onlangs in The Spirit of 66 waar hij 4 uur(!) speelde: 42 songs!!!!! ECHT WAAR! (was er helaas, ja HELAAS verdorie! 4 uur! zelf niet bij, maar mijn bron is betrouwbaar)

Maar goed, die 3 uur in de AB toen was ook al een belevenis, en gisteren speelde ie toch ook een kleine 2 uur en 30 minuten ;-)

Leuk was ook Murphy & Band eerst nog even te ontmoeten in d'Afspraak, hij had blijkbaar t zelfde idee als Jeroen (check ook zijn review) en ik gehad: eerst een lekker hapke eten bij Tim & Svintha. Gelijk hadden ze. 't is er goed ook!

Toen ik hem na afloop van het concert mijn net verworven CD liet tekenen wist hij nog te melden over d'Afspraak: "nice waitress too!"... (ja, dames, ik wéét het: mannen, he!!!)

En op mijn vraag wanneer ie terug naar het land kwam: "maybe we'll do something in March". Klinkt logisch: dan komt de nieuwe plaat uit he... En, hij verjaart dan ook weer, dus... erh, "hallo, AB?" CAN'T WAIT !

Terug naar gisteren. Een avond om in te lijsten. En er moet al veel gebeuren om het te doen veranderen, maar wat mij betreft: het concert van het jaar !

Zet deze man aub snel terug op een Vlaams of Waals podium!!!! AUB!! PLIEEES!!
1

Hyperkinetisch Rock 'n Roll feestje met 'The Hip' !

Tragisch? Hip? De canadese formatie rond hyeperkinetische frontman Gordon Downie voldoet eigenlijk aan geen van beide benamingen, tragisch zijn ze niet, hip, behoudens enkele (bescheiden) hitsingles en een trouwe fanbase (ook wel "The Hip Club" genaamd), waaronder uw diennaar, ook niet echt. Wél: immer geïnspireerd en gewoon steengoed. Maar geef toe een bandnaam als The Tragically Hip. Tragisch Hip: 't is een geniale vondst en 't klinkt best wel rock 'n roll. De hippe heren zijn ondertussen alweer een flinke 24 jaar bezig, en nog steeds gaan ze er voor: fully completely! Hun eigen devies "it's a good life if you don't weaken" (een nummer van "In Violet Light, 2002") lijkt wonderwel op hen van toepassing.

En zo bleek ook afgelopen vrijdag in de AB. Want ja, eindelijk kwamen de heren nog eens naar Brussel. En net zoals hun vorige passages was ik erbij. Was het goed?. Nee, eigenlijk niet. Het was fantastisch !

Sinds Werchter '93 (of was het 94, dat kan ook) ten tijde van "Fully Completely", volg ik deze band, en ik was er dan ook als de kippen bij toen ik vernam dat The Hip naar de AB zou komen. En The Hip maakte opnieuw hun goede live-reputatie waar. Ik had dan ook niet anders verwacht! We kregen een ijzersterke en sublieme set, met vooral hoogtepunten. Een ideale mix van oud en nieuw werk ook!

Gordon Downie. Het is nog steeds dezelfde prettig gestoorde hyperkineet. Zijn overbeweeglijheid, die best vergezeld wordt van de waarschuwing: "don't try this at home", lijkt met de jaren alleen maar erger te worden. Downie's moves mochten er weerom zijn, zijn gevecht met de microfoonstandaard of ook: "creatief met zakdoek"; lachen! Al ging het natuurlijk vooral om de muziek. Ook die was meer dan in orde!

De tijd lijkt op The Tragically Hip geen vat te hebben. Ze zijn zoals een goede wijn en worden beter met de jaren, zeker wat betreft hun live-performances. Het gitaarspel van Paul en Rob, de strakke drums en bass van Jonny en Gord en natuurlijk het o zo karakteristieke en toch wel aparte stemgeluid van Gordon.... al 24 jaar een prima combinatie en garantie voor intelligente rock'n roll. Zo-ook vrijdag. Het was echt genieten. Daarvoor zorgde natuurlijk ook de prima setlist.

Het nieuwe album, "World Container", dat enorm fris klinkt en een heel stuk beter dan zijn teleurstellende voorganger ("In Between Evolution"), kwam met 6 songs goed aan bod in de setlist, en de nieuwe songs bewezen er ook live te staan als een huis. "The Lonely End of the Rink" (World Container) blijkt ook een perfecte opener te zijn. Dat er ook geput werd uit recente albums zoals "In Violet Light" - met een sublieme versie van "It's a good life if you don't weaken" - en "Music @ Work"; "My Music @ Work", deed me veel plezier, evenals het feit dat ze "In Between Evolution", wat mij betreft hun zwakste wapenfeit, onaangeroerd lieten. Feest ook om prachtige versies te horen van "Ahead by a century" en "Springtime in Vienna", beiden afkomstig van mijn favoriete album "Trouble at the henhouse"!

En The Hip zou The Hip niet zijn als het publiek ook niet getrakteerd werd met "Fully Completely", "Grace, Too", "Courage", en "At the Hundredth meridian". Maar de voor mij echte grote verrassing waren toch wel "New Orleans Is Sinking", dat in zijn briljante uitvoering een der hoogtepunten van de set vormde, én een stomend "Blow at high dough", beiden van "Up to here" (1989).

Dat de AB niet uitverkocht was is an sich onbegrijpelijk, maar goed, niet iederen kan goede smaak hebben zeker? Zij die er wel waren wéten, net als ik, dat het een absoluut feest was. Zeventien songs genieten !! En, ook wel no rest for the wicked, gedreven op de power van Gordon Downie, werd er lustig meegezongen en bewogen !!

Hoogtepunten waren, wat mij betreft: "It's a good life if you don't weaken", "My Music @ Work", "The Lonely End of the Rink" "New Orleans is Sinking" en "Blow At High Dough"....

Maar helaas, aan een set vol hoogtepunten zou (veel te) snel een einde komen, en zo was het rond half elf helaas al over and done. Beste tragisch hippe heren, kom aub gauw een keer terug naar Brussel. En rap eh, mannen ;-) Het prima optreden smaakte naar méér.

Zo, nu nog eens de prima nieuwe CD "World Container (2007)" opzetten, genieten, en terugdenken aan dat prima opreden van vrijdag!

> De Hip SETLIJST:
1. THE LONELY END OF THE RINK (World Container, 2007)
2. MY MUSIC @ WORK (Music @ Work, 2000)
3. GRACE, TOO (Day For Night, 1994)
4. IT'S A GOOD LIFE IF YOU DON'T WEAKEN (In Violet Light, 2002)
5. IN VIEW (World Container)
6. AHEAD BY A CENTURY (Trouble At The Henhouse, 1996)
7. YER NOT THE OCEAN (World Container, 2007)
8. COURAGE (Fully Completely, 1992)
9. WORLD CONTAINER (World Container, 2007)
10. SPRINGTIME IN VIENNA (Trouble At The Henhouse, 1996)
11. AT THE HUNDREDTH MERIDIAN (Fully Completely, 1992)
12. BOBCAYGEON (Panthom Power, 1998)
13. THE KIDS DON'T GET IT (World Container, 2007)
14. FULLY COMPLETELY (Fully Completely, 1992)
15. NEW ORLEANS IS SINKING (Up To Here, 1989)

# encores:
16. FAMILY BAND (World Container, 2007)
17. BLOW AT HIGH DOUGH (Up To here, 1989)
.

Tonight's the night for Royalty in Exile!

Tonight's the night!

Vanavond (en morgen en zondag) komen THE SCABS opnieuw bij mekaar in de legendarische line-up: Guy Swinnen/ Willy Willy/ Fons Symons/ Frankie Saenen en ze brengen in de AB het integrale ROYALTY IN EXILE-album, en naar verluidt ook vele extra's....

Can't wait !

Mijn al zo oude Scabs-t-shirt past me nog steeds en ligt klaar... Tonight's the Night dus, om het met de woorden van Guy Swinnen's idool Neil Young te zeggen. Het wordt vast een avond om in te lijsten...

Ik ben er alleszins klaar voor ! ;-)
.

Swinnen speelt iedereen naar huis op Maanrock '07

Maanrock '07 bood en biedt weliswaar een gevarieerd programma, maar er waren eigenlijk weinig bands bij die mij wat zeggen. Al zijn er natuurlijk uitzonderingen, want: SWINNEN kwam ook naar Maanrock!

' k Heb dus vooral 'sfeer opgesnoven' en uiteraard gaan kijken naar SWINNEN, verder ook The Crab Four gezien, Yevgueni, een heel klein stukje van A Brand en Tom Pintens. O ja, ook een heel klein stuk Magnus meegemaakt...

Ik onthoud vooral dat het druk, énorm druk was...
Zowel op de Grote Markt als de IJzerleen. Op de Vismarkt en Botermarkt was het dan veel beter doenbaar..

YEVGUENI (IJzerenleen) - de kleinkunstpop van deze heren kan ik best smaken, maar live kwam m.i. de vibe niet meteen over, het lijkt me dan ook een band die beter tot zijn recht komt in een intiem kader, of op laat ons zeggen iets als "boterhammen in het park". Waar Yevgueni dat normaal wél kan, nu kon het me niet raken...

THE CRAB FOUR (Botermarkt) - achteraf bekeken had ik dik spijt dat ik hier naar gaan kijken ben. Nu ja, kijken, zeg maar gerust ondergaan. Wat deze heren uitrichtten met BEATLES-nummers: het is een grove misdaad. Er werd naar hartelust vals gezongen en gitaren klonken ook niet al te 'gestemd'. Zonde. De zanger zei iets van "nu ons allerlaatste nummer van ons allerlaatste optreden". Wel, echt waar: ik hoop dat hij woord houdt. The Crab Four mag anders zijn naam wijzigen naar The CRAP FOUR ...

SWINNEN (IJzerenleen) - Eigenlijk was (Guy) SWINNEN de enige artiest die ik écht op Maanrock '07 wou zien. Als genuine, jarenlang Scabs-fan is dat nu ook niet zo verwonderlijk. Dat ik er veel van mijn vrienden zou tegenkomen, lag in de lijn der verwachtingen, en zo geschiedde. Swinnen was blijkbaar 'THE gathering' ;-)
Dat ik er ook een uit het oog verloren (mijn schuld!) vriendin zou terug tegenkomen, had ik niet durven hopen... goed we hebben alvast goede voornemens gemaakt en hebben gisteren nà Swinnen al wat bijgekletst. 'Swinnen brengt mensen (terug) bij elkaar (lacht!).
Het optreden van SWINNEN zelf was schitterend! De band pakte uit met een evenwichtige set, waarbij geput werd uit Swinnen's recente solo album (Swinnen), de eerste solo-CD van Guy Swinnen (Hazy) en - wat had u gedacht - er was ook plaats voor werk van The Scabs. En, Guy Swinnen zou Guy Swinnen niet zijn als er niet ook deze keer een Neil Young-cover (Cinnamon Girl) bij zat. Maar ook, eentje van Tom Petty (Mary Jane's Last Dance) én als kers op de taart een fenomenale interpretatie van THE WHO's "Substitute"... We kregen ook één (prima) nieuw nummer..
EN.. Het rockte als de beesten, Swinnen...

> SETLIST SWINNEN:
LET'S HAVE A PARTY
DOUBTS
A BAD HAND
NAKED IN A DREAM
FORGIVE ME
DON'T YOU KNOW
HOOKED ON HEATHER
nieuw nummer
TIME
SHINE A LIGHT
CINNAMON GIRL (Neil Young)
I NEED YOU
MARY JANE'S LAST DANCE (Tom Petty)
NOTHING ON MY RADIO
ROBBIN' THE LIQUOR STORE
# bis
HARD TIMES
SUBSTITUTE (The Who)

't was trouwens de eerste keer dat ik op "SHINE A LIGHT" geslowed heb... ;-)

Marc Van Campenhout maakte een tof filmpje van "Let's have A Party", te bewonderen op YouTube.

A BRAND (Grote Markt) - ik heb daar een stuk van gehoord en dat klonk live zeker niet slecht

TOM HELSEN (IJzerenleen) - enkel gehoord toen ik van de Botermarkt via de IJzerenleen naar de Vismarkt poogde te murwen (zo druk). Maar, Tom was doing great...

MAGNUS (Grote Markt) - gade geslaan vanop afstand. DJ-acts op een rock-festival: het zal wel nooit mijn ding worden, maar het publiek, waarvan een deel zelfs OP het podium stond te shaken, lustte er duidelijk wél pap van...

Tegen 1.50 naar het Bruulpleintje getrokken om de fiets te gaan oppikken bij de vriendelijke dames en heren van de Stadswacht en huiswaarts getrokken.

Sfeer was er zeker op Maanrock, veel, (soms zelfs te veel?) volk ook ;-)
Fijn om enkele mensen tegen het lijf te lopen, in 't vroeg en in 't laat... Door een overbelast GSM-netwerk heb ik een aantal mensen niet kunnen bereiken of zij mij niet.. Maar: hopelijk hadden jullie een fijne maanrock-zaterdag...

Misschien ga ik vanavond nog eens even piepen ook... we zien nog wel ;-)
.

Swing 07: ruige rockers en een sensuele schone...

"Swing in Wespelaar, Mark, ge moet dat écht eens meemaken. Kom toch dit jaar zéker eens af!" Ik wou wel, zo'n gratis bluesfestival, ja, dat zou vast wel tof zijn.

Toen ik de website bezocht van Swing, bleek dat niet alleen blueslegende Walter Trout zou aantreden op Swing 2007, en natuurlijk wou ik de man aan het werk zien, maar ook Ana Popovic er zou staan! Ana Popovic! De naam deed meteen een belletje rinkelen. Dat was toch die ferme madam die rockte als hell op Bospop 2000? Juist! Een spetterende show was dat. Toen voor mij de revelatie van dat festival... Het kon nu alleen maar nog beter worden, daarvan was ik overtuigd. Geen twijfel meer mogelijk: ik moést en zou naar Swing gaan!

Ana Popovic en Walter Trout waren dus de voornaamste drijfveren om naar Swing te gaan. Maar ook: "de Gospelmis om 18 uur moogt ge niet missen, Mark. Daarvoor leggen ze het festival stil, de zaterdag!". Ik ben mijn 'raadgever', Bart, dubbel en dik dankbaar: niet alleen voor de Swing-uitnodiging en het plezier dat we samen maakten, maar ook voor die tip de Gospelmis bij te wonen.

Om 17.30 stroomde de kerk van Wespelaar al vol. Een niet alledaags kerkpubliek; in t-shirt en versleten jeans, al dan niet met nodige bierbuik, maar even goed gezinnen en, toch ook; de 'gebruikelijk parochianen'. Om 18 uur zette de Zweed Johan Eliasson, beter gekend als Bottleneck John zijn eerste knappe lied in, daarbij zichzelf begeleidend op akoestische gitaar, en geholpen door een Wespelaars talent op piano. De dienst kon beginnen. De priester legde vaak parallellen tussen 'de boodschap' in de muziek, en die van het woord Gods of linkte de liturgie zelfs aan het Swingfestival. Alleszins de man bracht de eucharistie op wel heel hedendaagse wijze. Als al zijn kerkdiensten op die wijze zijn, zit zijn kerk vast elke week vol, dacht niet ik alleen luidop. Bottleneck John bracht met verve menig spiritual en blues standard waarvan het gekende 'Amazing Grace' een hoogtepunt vormde. En ook een enthousiast "Hallelujah!" kon niet ontbreken. Knap gitaarspel en een warme stem deden de rest. Klasse.

De akoestische set van Bobby Rutlegde (US) met ingetogen blues songs was gekruid met songs van Robert Johnson en Skip James, maar evengoed eigen werk. We hebben hier maar een deel van gezien en gehoord, dus een volwaardig oordeel kan ik hier niet over geven. Er moest ook wat aan de innerlijke mens gedaan worden, nietwaar...

Rond 21.00 zou Miss Ana Popovic aan haar set beginnen. En, ik geef eerlijk toe: méér nog dan naar de top of the bill, blueslegende Walter Trout, keek ik hier naar uit. (Ok, ik beken: eigenlijk kwam ik toch in de éérste plaats voor dit optreden). Mijn hoge verwachtingen werden volledig ingelost. Ana Popovic speelde de pannen van het spreekwoordelijke dak met een stomende blues-rockset. Heel erg funky en o zo zwanger van de zwoele sensualiteit. Ik denk dat ik het tijdens de gig tegen mijn gezelschap een ietjes anders formuleerde: "Pure sex". Muziek waar bij je of letterlijkniet bij stil kan staan, en je in een heel apart soort extase brengt. Wat een stem. Wat een moves, maar vooral... wat een subliem gitaarspel. Genieten!!! Die zuivere gitaarsoli, wat een gitaargodin zeg... Ana speelde ze met zoveel overgave dat je niet wou dat het ooit stopte.

Dat het niet meteen moest ophouden, dat gold voor de hele show. En zo bleek iedereen erover te denken, de roep om bissen was overweldigend. Mocht Popovic niet gebist hebben, er waren wellicht ongelukken gebeurd. Overdrijf ik ? Misschien. Welicht. Alleszins. Popovic, kwam zag en overwon. 'T moet niet altijd Caesar zijn he...

En Markec was zo gelukkig. Dankzij, Bart en de lieve mensen van Swing 2007, mochten we even mee het podium op én ik kreeg de kans enkele plaatjes te schieten van Ana vanop de frontstage. Ja, dat liet ik me geen twee keer zeggen. Die foto's en andere foto's van Swing, vind je op mijn flickr-pagina.

Ik ga vanaf nu de myspace en webstek van Ana Popovic wat nauwgezetter volgen, en zodra "de juffra" nog eens in 't land, of niet ver hier vandaan aantreedt...

Maar, er kwam natuurlijk nog een act. De legendarische Walter Trout en zijn Radicals. Ooit speelde Trout nog met de roemrijke John Mayall & The Bluesbrakers, maar 's mans eigen carrière is ondertussen al minstens even indrukwekkend. Indrukwekkend, dat was ook zijn optreden. De man die aan het begin van de show nog beweerde door wat gezondheidsproblemen niet te kunnen rechtstaan, en het optreden dus zittend startte, stond naar het einde toe vrolijk rechtop te rocken alsof er niets aan de hand was. Wespelaar geneest! We kregen stevige, ongepolijste Blues en rock 'n roll, een Trout in optima forma.

En met Walter Trout & The Radicals zat onze Swing 2007 erop, maar Swing loopt vanavond (zondag 19.08) pas echt op zijn einde. Volgende keer misschien overwegen om drie dagen te gaan naar Swing. Of er een volgende keer komt? Dat zéker. Zelden zulks gezellig gratis festival meegemaakt; niets dan vriendelijke mensen en sfeer alom.

We'll be back !

> mijn foto's van Swing 2007: http://www.flickr.com/photos/markec/sets/72157601537259031/
.

Die avond in Antwerpen: ANYMOTION - A'PETOWN

Foto: Stijn Swinnen

Afgelopen zaterdag (04.08) vergezelde ik Stijn naar Antwerpen. Het doel: de optredens van Anymotion en A'petown in het Venezolaanse café A Mi Manera. Stijn, goed bekend met Anymotion, ging er filmen en foto's maken, ik ging graag mee, want benieuwd naar met name Anymotion, waar Stijn het al over gehad had. En ik had ook al een en ander kunnen beluisteren op de "MySpace" van de band.

Toen we A Mi Manera binnenkwamen was Anymotion volop aan de soundcheck bezig, en dat klonk alvast veelbelovend. Lang zouden we niet moeten wachten, nog geen halfuur later mocht de band eraan beginnen. "Ons eerste nummer heet Cocktail", zei Charlotte - in een andere band en op dit optreden zangeres, maar eigenlijk drummer van de band. 'Cocktail' bleek meteen een wel heel erg aanstekelijk nummer te zijn: toffe melodie, leuke meezinger en als u het mij vraagt: een instant hit. Breng dit op single uit en succes verzekerd! Twee dagen later zit ik nog te "shooby dooby shooby doowah-en " annex na te genieten!

Maar ook wat volgen zou was bijzonder goed, zeg maar gerust een zeer lekkere cocktail van knappe popsongs in de vorm van vooral eigen werk en twee fijne covers. Met favorieten van ondergetekende (ja, nu al), behalve het eerder genoemde 'Cocktail', 'Everywhere We Go Now' en 'The More The Less'.

Toetseniste Kaat zette een voor mij wel heel bekend intro'tje in. "Héh!!!!!". Ik werd een weinig euforisch: Anymotion bracht een ronduit sublieme versie van 'Gone Daddy Gone', een nummer van Violent Femmes (1982), maar wellicht bekender in de versie van Gnarls Barkley (2006). De band kende misschien zélf de versie van Violent Femmes niet, maar hun versie komt alleszins vrij goed in de buurt van het origineel. Al mag ik zeggen dat het stemgeluid van Charlotte zoetgevooisder - en zeg maar gerust aangenamer - is dan dat van 'opper-Femmes' Gordon Gano. Een echt hoogtepunt van de set, deze méér dan geslaagde cover. Puik werk!

'Stand-in drummer' Matthias, die drumde in de plaats van Charlotte, die nu voor de gelegenheid zong, speelde heel strak en alsof hij altijd al met de band gespeeld had. Dat hij ter elfder ure gecont(r)acteerd werd was géénszins te merken. Klasse! Maar, vergeten we zeker niet het fraaie toetsenwerk van Kaat, het knappe baswerk van Mike, en dat heerlijke gitaarspel van Michael, die zich zaterdag tweemaal mocht bewijzen, want ook bij A'petown speelt hij gitaar.
De band is op zoek naar een (nieuwe) zangeres. Zaterdag nam Charlotte dus de zangpartijen voor haar rekening. En, als u het mij vraagt: met Charlotte hébben ze al een prima zangeres 'in huis'. Ernaar gevraagd, antwoordde Charlotte me "Ja, zingen doe ik al in een andere groep (Y'on), hier wil ik me vooral met het drummen bezig houden". Of ze dan niet én kan drummen én zingen: "technisch nogal moeilijk". Er zijn natuurlijk wel bekende drummers/zangers, maar dat het idd. niet simpel is, lijkt me wel vrij logisch...
Goed, hopelijk vinden ze een zangeres die minstens zo goed als Charlotte zingt !

Anymotion, is een groep met veel toekomst, zeker als het aan mij ligt. Een meer dan aangename kennismaking met deze jonge muzikanten uit Ekeren. Ben van plan dit gezelschap te blijven volgen. 't Smaakte naar meer !!

# SETLIST:
1. Cocktail
2. Blue Balloon
3. Everywhere we go now
4. Sunburn (Muse)
5. Annie
6. Wake-up Call
7. Gone daddy gone (Violent Femmes)
8. The more the less
9. Chaos in Paradise

Na een korte pauze, waarin we even verkoeling zochten buiten - net een ietsje minder warm dan binnen, - was het tijd voor A'petown. Ook zij zetten een sterke set neer. Waar Anymoton het meer op pop en rock hadden gemunt, waren er bij A'petown ook een flinke dosis grooves bij. De geluidsproblemen, vooral aan het begin van de set, kon het enthousiasme van de heren en jongedame niet temperen. Hun versie van Eurythmics' 'Sweet Dreams' was zeer leuk, en van hén kan ik een nummer als 'Hero', nu nog net verdragen, zolang ze me Mariah Carey zélf maar niet voorschotelen. De Oasis-mix vond ik iets minder, maar daar speelt mijn Oasis-afkeer mij wellicht parten.

Het gitaarspel van Michael kwam ietsje béter naar voor dan bij Anymotion, al is dat natuurlijk detailkritiek. Zangeres Sarah kwam soms nog een tikkeltje te onzeker over, maar de geluidsprobleempjes hebben hier zeker wel mee schuld aan. Het stemgeluid mocht er zeker zijn en ook hier spreken we van een band met het nodige (groei)potentieel.

De die-hardfans op de eerste rij smeekten om een bisnummer. Maar dat kwam er niet. Of toch? Anymotion-basist Mike sprong het podium op en gaf, begeleid door A'petown een erh.. hilarische en ultrakorte interpretatie van "Broeder Jacob" mét Ekerse tongval ten beste. Lachen!

Na afloop van de avond vol aanstormend talent nog even nagepraat, en na een weinig gerstenat tevreden weer Mechelenwaarts teruggekeerd. Ondertussen zit ik dus nog altijd met shooby dooby shooby doowah "Cocktail" en ook "Gone Daddy Gone" in mijn hoofd.

Er zijn ergere dingen, nietwaar?!

Foto's in dit artikel: Stijn Swinnen
Anymotion: http://www.myspace.com/anymotionmusic
A'petown: http://www.myspace.com/apetownband
.

The Scabs play Royalty In Exile!

Niemand durfde er niet meer op te hopen. Al jaren niet meer. Zelfs de grootste superfans hadden wellicht de hoop al opgegeven. Maar: zeg nooit nooit!

De ultieme natte droom komt uit, het beste wat ons landje ooit overkwam op rock 'n rollgebied, onze eigenste Clash, Rolling Stones en Neil Young & Crazy Horse in één, de ultieme liveband, ... ze .... zijn terug (!) .... The Scabs komen eenmalig opnieuw bij mekaar en spelen het integrale, licthtjes fantastische, Royalty in Exile album ! Een heus meesterwerk als u het mij vraagt! De "Exile on Mainstreet" van The Scabs!

Ja!

Het eerstgeplande concert op vrijdag 7 september in de AB was in een geen tijd uitverkocht, een extra concert op zaterdag 8 september is ondertussen ook al uitverkocht en is er een derde extra concert aangekondigd op zondag 9 september !!

De eerste avond (07.09) ben ik alvast van de partij! Ik kan niet wachten om The Scabs, na zovele jaren opnieuw aan het werk te zien en dan nogwel in de Royalty-lineup: Guy Swinnen, Fons Sijmons, Frankie Saenen en Willy Willy ! A dream come true !

Dit alles kadert in een nieuw project van de AB, "Rewind", waarbij ze 'legendarische' binnenlandse bands hun legendarische werk laten uitvoeren, bij voorkeur in de bezetting van toen. Er staat ons wellicht nog veel moois te wachten dus. Maar we beginnen al meteen met de kers op de taart ! The Scabs !!! Dank u, AB !

En er is nog méér goed nieuws...
Het langverwachtte Swinnen-live album "Live in Brussels" ligt eindelijk in de winkels! De CD werd opgenomen op 9 november 2005 in de AB Club. Een memorabele avond was dat. Hoe goed die avond wel was, las je al eerder op deze blog

De tracklisting kan je uit mijn concertverslag van toen afleiden, of surf gewoon naar de Swinnen website.


> Andere toffe links:
- de gloednieuwe The Scabs/ Royalty in Exile site
- Checkpoint Charlies (management Swinnen)
- Willy Willy & The Voodoo Band
.

The Who's Amazing Journey

Gisteren had ik een afspraak met een stukje popmuziekgeschiedenis. Eindelijk zou ik de (ondertussen al gehalveerde ) levende legenden THE WHO aan het werk zien ! WHO? Komaan, u kent hen uiteraard wél...

Ik had best wel hoge verwachtingen naar dit optreden toe, en ze werden ei zo na volledig ingevuld....

Roger Daltrey & Pete Townshend, niet meer van de jongsten - al was dat allerminst te merken in hun energieke performance, lieten zich omringen door een batterij uitstekende muzikanten: John Bundrick (keys), Pino Palladino (bass), Zak Starkey - jaja, zoon vàn Ringo Starr (drums) én Simon Townshend - broer vàn ... (guitars, back. vocals).

Aangekondigd om te starten rond 21.30, wandelden plots, zonder franjes, geen introtape of gedoe, de muzikanten alsook ene meneer Daltrey en meneer Townshend het podium op.. En meteen werd de toon goed gezet met CAN'T EXPLAIN. Met open enthousiaste armen ontvangen door het publiek in de Lotto Arena, en de start van een knappe show die een kleine 19 nummers zou tellen!

Het geluid leek aan de de anvang van het concert niet helemaal ok te zijn, maar vanaf WHO ARE YOU, uit volle borst meegezongen door de zaal, bleek dat al een stuk beter te zijn. Ook - ondanks CAN'T EXPLAIN en SUBSTITUTE - bleek pas vanaf WHO ARE YOU de vaart écht in het optreden te komen.... Met een opeenstapeling van hoogtepunten... (we hadden ook nog "The Seeker" en het nieuwe "Fragments" gehad)

Een opeenstapeling van hoogtepunten? Jawel, ze volgden mekaar inderdaad snel op, want zeg nu zelf; de ultieme versie van BEHIND BLUE EYES kan nooit die schamele poging van dat nu-metal groepje van ene Fred Dunst zijn, nee toch: tuurlijk niet: Roger Daltrey & Co toonden ons dat alleen THE WHO zelf deze prachtige ballad kan claimen! Zooo mooi !!!! En dan hadden we nog het van "Quadrophonia" afkomstige THE REAL ME, er was - natuurlijk - YOU BETTER, YOU BET.. én, nu niet meer zoals in de woelige jaren gepaard gaan met het in mekaar rammen van Townshend's gitaar: MY GENERATION: het dak van de Lotto Arena vloog er bijna af! Maar, samen met BEHIND BLUE EYES, wat mij betreft hét ultieme hoogtepunt van de set: WON'T GET FOOLED AGAIN - het officiële einde van de set, en dan zou er nog een indrukwekkende bisronde volgen!

En indrukwekkend, dat is wel het minste wat je van die bisronde kan zeggen: THE KIDS ARE ALRIGHT en een - o yes, a dream come true: jihaaaa! - een flinke beet uit de rockopera TOMMY! Ja!

PINBALL WIZZARD! !! (ik dacht dat ik zot werd!), knap gearrangeerd met AMAZING JOURNEY/ SPARKS en dan afgerond met stukjes uit "Christmas", "Got To The Mirror": SEE ME, FEEL ME en afgerond met "LISTENING TO YOU" (uit "we're not gonna take it").
De "mini-Tommy" rockopera: een leuk idee als bis !

Ze zouden nog één keer terugkeren, enkel Daltrey & Townshend dan... De heren brachten TEA AND THEATRE. Een van de weinige nummers van hun nieuwe album dat me écht kan bekoren.... En een waardige afsluiter !

THE WHO kwam, zag en... overwon.... En het was genieten! Daltrey's stem is nog zeer goed in takt, die van Townshend iets minder, maar zijn gitaarspel was dik in orde..... En de heren laten zich dus omringen door prima muzikanten - dat gecombineerd met een prima setlist maakt een pracht van een concert !

Blij dat ik dit concert mocht meemaken.... het was misschien wel de laatste keer: de heren: hoe energiek ook, worden er niet jonger op natuurlijk....

Setlist:
1. CAN'T EXPLAIN
2. THE SEEKER
3. SUBSTITUTE
4. FRAGMENTS
5. WHO ARE YOU
6. BEHIND BLUE EYES
7. REAL GOOD LOOKING BOY
8. BABA O' REILY
9. RELAY
10. DROWNED
11. A MAN IN A PURPLE DRESS
12. THE REAL ME
13. MY GENERATION
14. WON'T GET FOOLED AGAIN

# Encore:
15. THE KIDS ARE ALRIGHT
16. PINBALL WIZZARD
17. AMAZING JOURNEY / SPARKS
18. SEE ME, FEEL ME / LISTENING TO YOU

# encore 2
19. TEA AND THEATRE


De schitterende foto's zijn van de hand van Franky Bruyneel. De foto's zijn ook te bewonderen op de Mindview-website, waar je ook een verslagje kan lezen, van Franky en ondergetekende.
.

Magnifiek MARILLION!

De mei-maand begon opperbest. Marillion in de 013 ! (Tilburg)

Hier keek ik echt al lang naar uit, want tussen ons gezegd en gewegen: ik had deze band nog niet live gezien; veel pech gehad bij vorige doortochten waardoor ik dus geen shows kon meepikken, maar nu dus wel, en dat was hoogtijd !

En jongens hoe goed toch zeg.... Nee, geen greatest hits! Zeker niet..

Wat dan wel? We kregen een selectie uit "Somewhere Else" (het nieuwe album) "Holidays in Eden", "This Strange Engine" en tot mijn grote vreugde ook uit "Marbles" met als absolute hoogtepunt de afsluiter "Neverland".... fantastisch.!

Steve Hogarth: wat is die man goed live zeg.. wat een stem toch....en wat een goedlachs aimabel man ... Het werd een heel gezellig, gedreven, aangenaam en intens optreden, met de immer vriendelijke heren van Marillion... what a treat!

Setlijst:
SPLINTERING HEART (Holidays in Eden)
YOU'RE GONE (Marbles)
THANKYOU WHOEVER YOU ARE (Somewhere Else)
AFRAID OF SUNLIGHT (Afraid of Sunlight)
FANTASTIC PLACE (Marbles)
WAITING TO HAPPEN (Somewhere Else)
A VOICE FROM THE PAST (Somehwere Else)
SOMEWHERE ELSE (Somewhere Else)
THE LAST CENTURY FOR MAN (Somewhere Else)
MAN OF A THOUSAND FACES (This Strange Engine)
SEPARATED OUT (Anoraknophobia)
BETWEEN YOU AND ME (Anoraknophobia)
-
ESTONIA (This Strange Engine)
KING (Afraid of Sunlight)
-
NEVERLAND (Marbles)

Tot mijn grote verbazing reken ik de twee songs uit Anoraknophobia (niet mijn favoriete album!!!) bij de hoogtepunten van de avond !! Zo goed gebracht, vooral dan "Between You And Me". Andere Hoogtepunten: zoals eerder gemeld: "Neverland", maar ook opener "Splintering Heart", "Fantastic Place", "Waiting to Happen", "Man of A Thousand Places" en "Somewhere Else"....
.