The Scene: Rigoureus, rauw, hees en teder...

Foto (Maanrock 2011) © Markec

Rigoureus en niet geheel onverwacht zette The Scene een erg sterk optreden neer, zaterdagavond 26 januari 2013 in de Mechelse stadsschouwburg. Het slappe en ongeïnspireerde optreden in de Roma in de zomer van 2010 was op slag vergeten,  maar ook de geslaagde Maanrock-doortocht in 2011 van de band deed dat al, Zaterdag kregen we werk uit het jongste album ‘Code’, waarbij de live-jasjes van nieuwe nummers erg strak zaten, en goed ingepast waren tussen classics of favorieten zoals 'Geloof', 'S.E.X.', 'Rigoureus', 'Open' en 'Blauw'...

De bevreemdende wereld van OM: niet voor watjes

Woensdag 4 april toefde Markec in de bevreemdende wereld van OM. De band rond bassist Al Cisneros (ex-Sleep) speelde voor een goedgevulde AB Club. Het werd een aparte ervaring. Een trip zeg maar en eentje die toch wel de nodige inspanning, bereidheid en concentratie vroeg. Een heuse onderdompeling; Bezwerend, loom en log, strak en intens en érg luid. Een transcendente duistere ervaring aka trip middels zeven epische nummers. De baspartijen waren niét voor gevoelige maagjes...

Mechelen Ten Danz: Stijn & Styrofoam

Het was een late beslissing om toch maar een ticketje voor het optreden van Stijn in Cultuurcentrum Mechelen te kopen, maar toen later ook Styrofoam werd toegevoegd, besloot ik van toch te gaan. En voor de prijs moest ik het ook al niet laten. Daar waar mijn eerste kennismaking met Stijn, op Maanrock '07, niet van die aard was lyrisch te worden, stond ik die woensdagavond 15 december te genieten en mee te shaken met de Vlaamse Prince. En ook Arne Van Peteghem aka Styrofoam wist meer dan te overtuigen met zijn retro-elektro en hedendaagse indietronica.

Lees het volledige verslag op 'Mechelen Blogt'.
.

Daithi Rua's sublieme less is more-aanpak

Ron Hunter van de Mechelse O' Fiach Irish Pub had het me warm aangeraden: "Mark, als Daithi Rua bij ons optreedt, zéker komen dan: dat mag je niet missen". Ron heeft niets teveel gezegd. Het optreden van Daithi was subliem. Die vrijdagavond, 3 september in de Ierse Pub in Mechelen: Eén man, een gitaar (nu ja, twee) en een ongeloofelijk mooie stem. Iets voor tien uur begon Rua aan zijn set en het zou al bijna middernacht zijn als ie de laatste noten weggaf. En zelfs dan nog hoopte je stiekem dat hij nog een poosje zou verder doen...

B-Stoned: Only Rock 'n Roll (and I sure liked it!)

“Yearh, yearh, you got me rocking” klonk het toen ik, nét iets te laat dus, donderdag 29 juli richting Parkpop-podium wandelde. Ja, B-Stoned had hun set meteen stevig ingezet. Als je de outfit/ looks van zanger David Ronaldo zag, dacht je eerder aan L.A. Guns of een andere sleaze of glam metal band. Was ik op een ‘verkeerde’ Parkpopavond beland? Niets was minder waar! B-Stoned speelde wel degelijk “Only Rock ’n Roll”. Did we like it? – Oh yes!

Het volledige verslag van dit puike optreden van deze Rolling Stones tribute band plaatste ik op de Mechelse stadsblog 'Mechelen Blogt':
> http://www.mechelenblogt.be/2010/07/b-stoned-its-only-parkrock-n-roll-and-we-liked-it

*foto: (c) Bart Schelkens
.

Beyond The Labyrinth en Guy Swinnen schitteren op Krasjelrock 2010

Zaterdag 26 juni trokken Bart Schelkens en ik naar Ninove waar Krasjelrock 2010 plaatsvond. Bart om foto's te maken én voor de muziek, ik vooral om er Beyond The Labyrinth en Guy Swinnen te zien. En laat nu net die twee bands de sterkste concerten neergezet hebben. Met De Kreuners als aangename verrassing, ja zelfs Walters flauwe moppen konden er mee door! Helaas was er ook een 'magical flying dieptepunt'.... Een verslagje van een gevarieerde muzikale avond met op de affiche The Black Tartan Clan, Beyond The Labyrinth, The Magical Flying Thunderbirds, De Kreuners en Guy Swinnen.

Vrijdag vleesdag met 4LA & l.o.e.s.h.

Vrijdag visdag? Niet zo bij Jeugdcenctrum Metteko, nee daar schotelde men gisteren, vrijdag 19 maart, gratis ‘Ves Vlees’ voor. Op het menu: de bluesy rock van Four Legged Animal en Mechelse hip-hop van L.O.E.S.H.
Enorm genoten van de met veel humor gekruide bluesy rock van Four Legged Animal (4LA); de Mechelenhop van L.O.E.S.H. kon me iets minder bekoren.

Krachtig Kowzi en Vleugellam Venus

Vrijdag 5 maart trok ik naar het Cultuurcentrum om kennis te maken met Venus in Flames, geprikkeld en geïntrigeerd door de vele lofbetuigingen... En ik heb géén spijt van mijn bezoek aan het cultuurcentrum, maar dat heeft eigenlijk niets te maken met het - wat mij betreft - allesbehalve vlammende Venus in Flames, het was de filmische jazzy indierock van support act Kowzi die me een Aha-erlebnis én fijne start van het weekend bezorgde.

“Jazzy funky soulvolle indie-rock” lees ik op mijn notities. Het omschrijft redelijk accuraat de sound van KOWZI. Dit viertal opende erg sterk met het erg sfeervolle en filmische ‘Aha’. Ik beeldde me meteen een film in en behalve dat flitste ook spontaan "Frank Zappa” door mijn hoofd. Later zou bassist Bart Van Lierde (ex-Zornik, Zita Swoon, ...) me vertellen dat ‘Aha’ inderdaad als filmmuziek gecomponeerd werd. "Aha!"

> Lees het volledige verslag op Mechelen Blogt
• http://www.mechelenblogt.be/2010/03/krachtig-kowzi-en-vleugellam-venus
.

De ingetogen pracht en kracht van Isbells

Mooie liedjes duren niet lang. En kort kan erg krachtig zijn. Dat geldt alleszins voor het ingetogen mooie en erg intense optreden van Isbells vrijdag 26 februari in een volledig uitverkocht auditorium van Cultuurcentrum Mechelen. Het werd een avondje genieten van de kunst van het wegelaten met ingetogen en haast ingehouden liedjes met een power om U tegen te zeggen.

Isbells zou voorafgegaan worden door de Iers/Engelse singer/songwriter-celliste Bird. Maar vooraleer het zover was kon menig melomaan, vanaf 19 uur genieten van de foto-expo ‘Mechelen Rockt’ die dan startte: een reeks knappe portretten van muziekfotograaf Joren Van Utterbeeck, nog te bekijken in de cafetaria van het Cultuurcentrum tot en met 30 april.

> Lees mijn volledige verslag op Mechelen Blogt
• http://www.mechelenblogt.be/2010/03/ingetogen-pracht-en-kracht-van-isbells
.

Intens verblijf in Fordlândia, het unieke universum van Jóhann Jóhannsson

Fordlândia. Daar verbleven we afgelopen donderdag 11 februari. Niet écht natuurlijk, of toch? Ik twijfel nog. De droom was zo mooi en intens.

Vanuit de Minderbroederskerk van Cultuurcentrum Mechelen nam Ijslander Jóhan Jóhannsson ons mee naar zijn wereld: Fordlàndia dus. Waar klassiek en electronica elkaar ontmoeten en zorgen voor een prachtig en intens ontroerparcours. Piano, keyboards, strijkers, percussie, laptopeffects, drones. Ze loodsten ons de sfeervolle wereld van Englabörn en Fordlândia in. Wat een trip...

foto: (c) Bart Schelkens

> Lees het volledige verslag op Mechelen Blogt:
http://www.mechelenblogt.be/2010/02/intens-verblijf-fordl-ndia-unieke-universum-van-j-hann-j-hannsson
.

Legendes regeren over Suikerrock '09

Suikerrock '09 telde maar liefst drie levende legendes op haar affiche. Niet alleen de weerom even leven ingeblazen The Scabs maar ook de nog springlevende Simple Minds en Status Quo maakten het mooie weer op Suikerrock. Twee van de drie mocht ik vrijdag aanschouwen: The Scabs en Simple Minds. Voor genoemde bands geldt alvast: Suikerrock '09 was méér classic dan TW Classic dat was dit jaar...

Glittering Prizes up on the Wembley catwalk...

29.11.08: SIMPLE MINDS LIVE IN DE LONDON WEMBLEY ARENA

Anno 2008 viert, één van 's werelds beste live bands, die voor menig dertiger en veertiger samen met generatiegenoten, de soundtrack van hun leven 'schreef', en ook bij jongelingen nog bijval kan rekenen (jawel!), hun dertigste verjaardag:Simple Minds!

Two Days of KILLING JOKE @ AB !

Jaren had ik er op gehoopt.Toen bleek dat het daadwerkelijk ook zou gebeuren was ik uiteraard zeer aangenaam verrast. Fantastisch! De hereniging van de 'originele lineup'. Die zou bovendien nog live toeren ook! Dat het speciaal zou worden stond in de sterren geschreven: de band doet op deze tour slechts elf steden aan en op de meeste plaatsen resideert ze er voor twee avonden, en elke avond is anders. Op de eerste avond put de band rijkelijk uit de eerste twee albums om op avond twee het gehele Pandemonium-album (1994) te brengen, aangevuld met de eerste 'Island-singles'. "Wow!" Ja, dat was mijn spontane reactie. Toen dus bleek dat KILLING JOKE ook Brussel zou aandoen ... Uiteraard wou ik erbij zijn! Snel een combiticket besteld (beide avonden) dus en dan een paar maanden wachten in volle ongeduld... Maar, wees gerust: het was "The Wait" méér dan waard: Youth, Geordie, Big Paul Ferguson en Jaz; Killing Joke anno 2008, is, afgaande op de fenomenale optredens van maandag 29 en dinsdag 30 september, springlevend, en is dus nog lang niet aan een "Requiem" toe!

Maandag, 29 september - Nee, nog geen Requiem voor deze sublieme band. Maar daar startte, na de introtape - een flard "Eyes Wide Shut" (of was het toch "Blade Runner"? we hadden er 'front row' een kleine discussie over - de avond wel mee: REQUIEM. En jongens wat een pletwalsversie toch! Meteen werd duidelijk dat Jaz & Co ons géén ogenblik 'rust' zou gunnen. Het zou een heel erg opgefokte, dynamische en superenergieke set worden. Als tweede nummer werden we vergast op "Wardance"!! Wowow...

FOLLOW THE LEADERS.... THIS IS MADNESS !

En er werd verder, zoals voorzien, geput uit de albums "Killing Joke" (1980) met spetterende versies van "Tomorrow's World", "Complications", "So 36" en "Primitive".

Jaz bleek heel wat kilo's afgevallen en bewoog zich wel heel erg lenig op het podium, nu ja lenig, in zijn gekende statische, expressieve stijl dan. En wij? Het publiek? Wij brulden alle songs letter voor letter mee en bouwden een fenomenaal feestje. Het ging er wel heel beweeglijk aan toe, vooraan, en een Killing Joke-mosh feestje: het is ook weer eens wat anders...

Na, een deel songs uit het eerste album kregen we een geweldige versie van "Eighties" te horen, om daarna op de "What's This For"-trein te springen (het tweede KJ-album, 1981). En ook hier was het enorm goed. De songs, waarvan sommigen me in hun albumversie iets minder zeggen, staan live als een huis, met ondermeer "The Fall Of Because", het geweldige "Tension", "Butcher" en natuurlijk ook "Follow The Leaders" en "Exit", maar zeker ook niet te vergeten: "Madness" en "Who Told You How?", twee voorbeelden van songs van dit album die me in hun livejasje veel beter klonken!

Mijn favoriete 'early KJ-track', en een van mijn favoriete KJ-tracks tout court, werd opgespaard, samen met "Pssyche" voor het einde van de main set: "The Wait"! Fenomenaal. Geweldig. Fantastisch ! Woow....

De band zou slechts één keer terugkeren voor bisnummers. Als eerste bis werden we getrakteerd op een eerbetoon aan, toch geruime tijd een vaste KJ-waarde, bassist Paul Raven (1961-2007), met het door allen gekende "Love Like Blood"! Maar we kregen ook een gloednieuwe song te horen: "Fresh Fever", en dat klonk verre van slecht. Een song die de KJ-1981, Kj-2003- en Pandemonium-sound perfect met elkaar verzoent. Klinkt goed? Ja, dat vonden wij ook!

Toen "Change" door de zaal knalde was dit echt tot besluit, en na deze daverende versie was het dan echt gedaan... maar elkeen was meer dan tevreden, en zeker zij voor wie het nog niet gedaan was, want morgen, dinsdag, opnieuw afspraak met KILLING JOKE.

SETLIST 29.09.08:

1. REQUIEM
2. WARDANCE
3. TOMORROWS WORLD
4. COMPLICATIONS
5. SO 36
6. PRIMITIVE
7. EIGHTIES
8. THE FALL OF BECAUSE
9. TENSION
10. UNSPEAKABLE
11. WHO TOLD YOU HOW
12. MADNESS
13. BUTCHER
14. EXIT
15. FOLLOW THE LEADERS
16. THE WAIT
17. PSSYCHE
**
18. LOVE LIKE BLOOD
19. FRESH FEVER
20. CHANGE


HET GEWELDIGE PANDEMONIUM VAN KILLING JOKE

Dinsdag, 30 september - Wat is de overtreffende trap van geweldig. Geweldiger? hm... Alleszins: na een overweldigende energieke fantastische adrenalinestoot annex topconcert van jewelste op maandag, sloeg KILLING JOKE erin dat op dinsdag nog eens lichtjes over te doen. Moeiteloos !

Waar de nadruk op maandag vooral lag op de ruwe en brute energie van de eerste albums ( op dinsdag vooral geput uit het album 'Pandemonium' (1994), aangevuld met werk uit 'Revelations', 'Night Time', 'Killing Joke' (2004) en de toppers uit de albums die de avond voordien gespeeld werden. Maar ook vandaag: een nieuw nummer.

De band was, misschien zelfs nog meer dan maandag, in topform, en de setlist was er eentje om duimen en vingers bij af te likken. Het publiek leek minder talrijk en rustiger dan maandag, maar ambiance, sfeer was er ook bij déze Killing Joke Gathering!

Wat een aangename verrassing om "THE HUM" als opener te krijgen zeg... En hoe de set opgebouwd werd: "Change", "Pssyche", "Love Like Blood" - waarbij Jaz halverwege de set: "you know this one's for Raven, don't you?!"Ja, ook vandaag. Na "Eighties", in een fenomenale goede versie, belandden we in het Pandemonium-album! En hoe. "Whiteout"!, "Labyrinth" !!!, "Exorcism" !! en als aangename verrassing "Black Moon", wat ik niet in de liveset verwacht had. Jammer dan wel dat "Millenium" er niet bij zat. Wel geweldige versies van "Communion" en "Pandemonium" natuurlijk.

Maar behalve de Pandemonium-tracks was het ook genieten van een wel heel erg funky versie van "Turn to Red" (!!), "Money is Not Our God" én "Asteroid". Wow!!! "The Wait", in een nu nog nazinderende versie, en in de bissen "Wardance" én het gloednieuwe "Time Wave". Toptrack!

SETLIST 30.09.08:

1. THE HUM
2. CHANGE
3. PSSYCHE
4. LOVE LIKE BLOOD
5. EIGHTIES
6. WHITEOUT
7. EXORCISM
8. LABYRINTH
9. BLACK MOON
10. TURN TO RED
11. COMMUNION
12. MONEY IS NOT OUR GOD
13. ASTEROID
14. THE WAIT
15. PANDEMONIUM
*encore:
16. TIME WAVE
17. WARDANCE

Killing Joke anno 2008 is levender dan ooit. De originele line up die weer een feit is; Youth, Geordie, Jaz, Big Paul... ik had het niet meer durven dromen of hopen. Dat het ook zo'n geweldige optredens gingen zijn ook niet! Er is - voor januari al zelfs - sprake van een nieuw Killing Joke-album.

Weerom iets om naar uit te kijken dus...

verslag én foto's: (c) M@rkec. Alle foto's vind je hier (slideshow) of hier (flickrset).
.

<< REWIND: Nooit meer drinken met Raymond en 2/4de centimers

http://markec.blogspot.com/2008/09/nooit-meer-drinken-met-raymond-en-24de.htmlIn de REWIND-reeks had de AB dit keer dé oervader van de Vlaamse Rock te gast. The one and only RAYMOND VAN HET GROENEWOUD en een deel van diens toenmalige "Centimeters" (met als belangrijkste afwezige Jean Blaute) bracht het top-album "Nooit Meer Drinken" (1977). Maar we kregen natuurlijk ook nog veel meer dan de 36 minuten. Ja, zo lang duurde die LP toen...

Raymond werd bijgestaan door 'Centimeters' Mich Verbelen en Stoy Stoffelen, enkele "Straffe Mannen" - Raymonds huidige begeleidingsband, inclusief de toffe blazersectie én Leyander Van Het Groenewoud op toetsen, zang ("De Helleveeg") en nog vanalles.... Ze trakteerden de zaal op, behalve Nooit Meer Drinken, vooral 'oud' werk, en hier en daar een 'recentere' song, met ook Raymonds huidige crowdpleaser "Komaan met dat lijf".

Raymond en de zijnen bleken in topform, en er zat dan ook een goede vaart in het optreden. We kregen een zeer fijne show met heel goede uitvoeringen. En wat een goede setlist zeg....

Nadat de het doek met daarop afgebeeld de hoes van 'Nooit meer drinken", viel, kon het beginnen, en de eerste 10 nummers waren niet echt een verrassing, want inderdaad: het album 'Nooit Meer Drinken'. Wél een verrassing: hoé fris de nummers nog klinken alsook welke toffe arrangementen ze kregen, maar vooral de superuitvoering van het gezelschap. Met de blazers als welkome meerwaarde...
De songkeuze van wat nà NMD volgde, mocht er ook zeker zijn!

Dit stond er op het menu:
1. MEISJES
2. BIJ ELKAAR
3. CRAZY PUB
4. FEEST
5. WINTEROCHTEND
6. WHITE LADY
7. ITALIANEN
8. JOSKE, SCHONE MEID
9. NOOIT MEER DRINKEN
10. DANIELLE
*
11. MARIA, MARIA IK HOU VAN JOU
12. BLEKE LENA
13. DE HELLEVEEG
14. MIDDENSTAND BLUES
15. CHA CHA CHA
16. VLAANDEREN BOVEN
17. BIERFEESTEN (Als ik dit maar heb)
#
BIS 1
18. KOMAAN MET DAT LIJF
#
BIS 2
19. LIEFDE VOOR MUZIEK
20. MAMA MOET KOMEN

Absolute hoogtepunt vond ik toch de oude kraker (ik denk dat de track enkel op single, maar niet op een album verscheen) MIDDENSTAND BLUES. En, jongens, wat een prachtige uitvoering ! Maar ook: BIERFEESTEN (!), het nog erg strijdbare, maar qua inhoud vrij gedateerde (alhoewel) VLAANDEREN BOVEN en KOMAAN MET DAT LIJF dat sinds de Zomertour van Raymond tot écht partynummer verworden is....

En, zoals gezegd, alle nummers van NOOIT MEER DRINKEN die zo goed klonken en enorm fijn gebracht werden. 'Nooit meer drinken' was sowieso al mijn favoriete plaat van Raymond, de live-uitvoering van vanavond kon mijn waardering zeker wegdragen !

Weerom een fijn concert dus in de REWIND-reeks van de AB. Benieuwd wat het volgende gaat worden..

Tamme Raymond vs Betoverende Blaadjesmensen !

Gisteren, op de magische datum 080808, vond in Kontich de tweede 'Zomernacht' plaats. Het thema was 'Folk'. Met op de affiche Leafpeople en Raymond van het Groenewoud & De Straffe Mannen. Plaatselijke helden, en een grote naam. Een goede formule, al viel die grote naam wat tegen, daar waar de plaatselijke helden schitterden. En hoe...

BETOVERENDE BLAADJESMENSEN
De groep van de avond in Kontich was niet Raymond en zijn niet zo Straffe Mannen. Met die eer gingen, zonder enige moeite, en met kilometers voorsprong, de jeugdige blaadjesmensen lopen. En hoe! Het Kontichse LEAFPEOPLE speelde een denderende en uiterst gevarieerde set, vol overgave en toewijding. De funky Folkrockpop met jazzy inslag ging erin als zoete koek, die smaakte naar veel meer! Het vrolijke vijftal bleek van alle muzikale markten thuis te zijn, en zo kregen we een fraaie mix van folky popsongs, alsook jazzy deuntjes tot lekkere rock 'n roll, met inbegrip van een wel zeer geslaagde cover van "Blue Suede Shoes". Veelzijdigheid troef bij Leafpeople, zoveel is duidelijk.

De sound is niet gespeend van echo's van de hele vroege R.E.M., Camper Van Beethoven, Mugison en zelfs Angels Of Light en Akron/Family, maar bovenal doen de heren van Leafpeople HUN ding, en ze doen dat goed. Met een grote pluim voor de zeer aangename stem van zanger Johannes, het geweldig gekke en geinige drumwerk van Andrew (hou de man zijn gezicht in het oog tijdens het optreden: wat een expressie, en een attractie op zich!), het fraaie gitaarspel van Jasper en Michael en de strakke bas van Joris... Maar de heren wisselden ook regelmatig zonder enig probleem van instrument....

Het gastoptreden van de violiste Nele was ook zeer te pruimen. Met deze gastartieste kregen we een tweetal met country-geïnjecteerde songs. En weerom heel mooi en goed gedaan!

Zonde dat Leafpeople zo kort mocht spelen, want het smaakte naar véél meer en toen het publiek om bissen riep, bleek dat zelfs dat niet te kunnen. "We mogen niet!" klonk het.. We vernamen later dat de band haar set met een halfuur had moeten inkrimpen, omdat Raymond's entourage dat gevraagd had. Blijkbaar was er heel véél tijd nodig om de set klaar te zetten voor het optreden van Raymond. Jammer! Want dat wat ik bij Raymond volledig zou missen (leest u vooral verder!) was voor 200% aanwezig bij Leafpeople: spelplezier, (jeudgdig) enthousiasme en sfeer .... Hun onterechte beperking in speeltijd weerhield de heren dus niet om zich voor de volle 100% en meer te geven!

Na dit korte 'proevertje' wil ik deze jongeheren wil zeker snel eens terug aan het werk zien ! Voorlopig kunnen we het al stellen met de demo "Make Like A Tree", negen knappe nummers die nogmaals het talent van de heren aantonen. Een aanrader ! Enne.. een volgende demo zou onderweg zijn....

Als LEAFPEOPLE in jouw buurt speelt; check them out! Je zal het je niet beklagen!

Meer info: www.myspace.com/leafpeople


RAYMOND VAN HET GROENEWOUD & DE (niet zo) STRAFFE MANNEN
"Komaan met dat lijf" riep Raymond Van Het Groenewoud het publiek toe, en dat ging er gretig op in. Het was dan ook een van de schaarse momenten in de set waarop dit echt ook mogelijk was. Want, wat baat "komaan met dat lijf" roepen, als eigenlijk geldt: komaan met die show? Jawel, er was een probleem: de set van Raymond en zijn niet zo heel straffe mannen, miste vaart. Was het een slecht optreden dan? Nee, dat niet. Maar de vele te kunstelig aandoende pauzes tussen de nummers, en het zichtbare gebrek aan schwung, op schaarse momenten, zoals bij "Meisjes", "L'Etranger C'est Mon Ami" en "Foei Foei Foei" na, hielpen niet echt...

De set was nogal rommelig, de setlist vreemd.... En pas vanaf 'Meisjes", dan waren we al 14 nummers ver, leek Raymond zijn drive terug te vinden... Vreemd ook dat "Maria, Maria" als tweede nummer in de set al werd gespeeld, jammer dat een leuke song zoals "De Helleveeg" (van 'Sensatie) niet door Raymond zelf gezongen werd. En de anders zo veneinige Lou Reed-pastische "Razernij" (ook van 'Sensatie), dat in zijn oer-versie verdacht veel op "Rock 'N Roll" (van Lou Reed, jawel) lijkt, klonk toch wel erg lauw en mak.

Maar, niet alles is kommer en kwel: de versie van "Machu Pichu", en met name die heerlijke gitaarsolo, was subliem, het moet gezegd. "Warme Dagen" is altijd leuk op... warme dagen...

De combinatie van vooral de RVHG-nummers met funk-inslag en de blazers leek niet echt aan te slaan. Persoonlijk opteer ik voor een festivalset ook meer voor de Rockende Raymond. Toegegeven: dat is persoonlijke voorkeur. Maar toch: dit leek me meer een setlist voor een theatershow, en géén garantie op een stomende liveset - ondanks de injectie funk: zoals bleek dus... De straffe mannen, en een straffe madam, bleken niet zo straf als beloofd.

SETLIST:
1. Hoe zie ik eruit? - 2. Maria, Maria, ik hou van jou - 3. Tegenwoordig - 4. De Helleveeg - 5. Warme Dagen - 6. Razernij - 7. Winkelstraat - 8. L'Etranger C'est Mon Ami - 9. Hallelujah, Ze Is Van Mij - 10. Machu Pichu - 11. Intimiteit - 12. Je Veux L'Amour - 13. Komaan Met Dat Lijf - 14. Meisjes

# Bis
15. Foei Foei Foei - 16. De Lucaskinowski - 17. Liefde Voor Muziek - 18. Cha Cha Cha

Eindbalans: een redelijk optreden, maar niet écht goed, uitmuntend of verrassend, laat staan memorabel. Ik heb Raymond al veel beter gezien... Maar goed, ook Vlaamse rockgoden kunnen een off-day hebben, niet? Gelukkig waren er nog de Blaadjesmensen nog om de avond te redden!

Binnenkort staat Raymond in de AB met de vertolking van zijn album "Nooit Meer Drinken", in de AB-Rewindreeks. Mét zijn Centimeters. Dan zullen we alvast geen klagen hebben over de songkeuze, want laat dat nu net een van 's mans beste albums zijn. Over de setlistkeuze hebben we ons dan alvast weinig of geen zorgen te maken...
.

Dieppaarse Pracht op Suikerrock: Deep Purple!

Gisteren mocht Deep Purple het Tiense stadsfestival Suikerrock afsluiten. Tienen davert wellicht nog steeds na. Want, laten we meteen duidelijk zijn; de diep purperen heren waren gewoon.... geweldig!

Met een Ian Gillan in bloedvorm en enorm goed bij stem die beter leek te zingen dan ooit ... Zalige gitaarpartijen van Steve Morse... Mooie korg keys en organs van Don Airey...... Strakke ritmesectie van Roger Glover & Ian Paice....

Deep Purple, established 1968, maar anno 2008 nog lang niet versleten, bracht een sublieme maar veel te korte setlist. Eentje om duimen en vingers bij af te likken, met aandacht voor recent werk, wat minder recent materiaal alsook rasoude krakers van formaat! Wat dacht u van:

1. FIREBALL
2. INTO THE FIRE
3. STRANGE KIND OF WOMAN
4. RAPTURE OF THE DEEP
5. CONTACT LOST/ Morse Solo
6. SOMETIMES I FEEL LIKE SCREAMING
7. WRING THAT NECK
8. THE BATTLE RAGES ON
9. PERFECT STRANGERS
10. SPACE TRUCKIN'
11. HIGHWAY STAR
12. SMOKE ON THE WATER

# encore
13. HUSH
14. Glover/ Paice jammomentje/ BLACK NIGHT

Spijtig genoeg géén "Pictures of Home", maar verder hoor je me niet klagen. Was al blij dat "Perfect Strangers" er tussen zat, in een sublieme versie! En ja, de show mocht voor mij gerust nog wat langer duren.... langer dan deze prachtige vijftien nummers! Maar Deep Purple is nog altijd regelmatig on the road, dus er komen nog wel kansen om deze masters in rock nog eens te zien ...
Persoonlijke hoogtepunten: gitaargod Steve Morse.... de goede stemvastheid van Ian Gillan.. een revelatie na de optredens van voorbije weken die ik zag van generatie- en genregenoten op Arrow Rock, Graspop, ... en wat meer is; deze oude rakkers tonen nog maar eens goed hoe het moet en daar kan menig overgewaardeerde band aka 'hype van het moment' een stevig puntje aan zuigen, ook weer getuige recent gezien optredens (!) ....

En qua nummers:

PERFECT STRANGERS !!!
SPACE TRUCKIN !!!!
HIGHWAY STAR !!!!
SOMETIMES I FEEL LIKE SCREAMING !!!!!
THE BATTLE RAGES ON !!

Toch ook wel een superfeestelijke en van de nodige power voorziene versie van 'SMOKE ON THE WATER' en, altijd leuk, onlangs nog gehoord uit de keel van Steve Lee (Gotthard), een supergeïnspireerde versie van 'HUSH' (je weet wel die cover van Joe South, maar iedereen kent vooral de Deep Purple-versie)

'Highway Star' was een aangename verrassing voor mij en bij 'Sometimes I Feel Like Screaming' ging er een krop door de keel.. zo mooi.. en zo prachtig gebracht.... 'slik'. 'oooh' !

Maar eigenlijk vond ik het allemaal goed ;-)

Ja, er waren heus ook wel andere bands op Suikerrock. Dat klopt, een mens zou het met de paarse pracht haast vergeten! Maar, terecht...

We kwamen aan op Suikerrock tijdens GORKI... en Goh.. Het is sowieso mijn ding niet, maar vaak, op festivals denk ik; "laat ik het nog eens een kans geven"... Maar, ook nu heb ik me vooral geergerd aan de "stem" (nu ja) en annex gejank van meneer De Vos... na twee nummers ben ik (letterlijk) gaan lopen... richting terras en heb de eerste (voor mij) Zeeuwse Mosselen van het jaar gegeten... ;-)

Tussen mij en Luc De Vos komt het wellicht nooit goed... die mosselen daarentegen...

De eerlijkheid gebiedt te zeggen dat we vanaf Gorki zowat alles op afstand volgden, we hadden immers ons gezellig terrasje en lekkere mosselen, en Deep Purple zou pas om 23.00 aantreden... Maar wat we konden horen, deed ons niet echt zin krijgen om al richting podium te stappen...

MILOW vond ik nogal (hm.. understatement: moet zijn uitermate!) slaapverwekkend, het kan aan mij liggen, maar letterlijk alle liedjes klonken hetzelfde !

BART PEETERS deed hard zijn best maar kon mij niet beroeren... de superflauwe en slechte vertaling/cover van Bob Dylan's "I WANT YOU" (ik wil je, hier bij mij) en zijn flauwe poging tot "Smoke On The Water" ... Tja.. En roepen dat die man kan... Bartje is me nog steeds veel te druk druk druk..

Tijdens de aanstekelijke rock en reggae van EDDY GRANT manoevreerden we ons al wat meer centraal op het Tiense marktplein... Grant was toen aan "Gimme Hope Jo'anna" bezig... hopelijk dachten sommigen niet dat dit een Sam Gooris-cover was ;-)

Even ook de Deep Purple merchandising stand geplunderd en dan zou het dus tijd worden voor 'the real thing'.... En dat was dus fantastisch. Alleen voor het sublieme optreden van Deep Purple was het de € 20 wel waard! Alsook voor de gezelligheid die er op Suikerrock heerst... het nontalent van Gorki, de slaapliedjes van Millow en de onnodige drukdoenerij van Bart Peeters waren we snel vergeten zodra Ian Gillan zijn keel opentrok en de muzikale talenten van de purperen heren ons zo omarmen !

Op naar de volgende Deep Purple-doortocht, desnoods doorstaan we daarvoor de hele dag écht slechte muziek: Gorki én erger... ook dan vermaken we ons wel tot aan het paarse uur...

[foto's & verslag: M@rkec]
F.

WIRE neemt de (tegen)draad weer op in Leuven!

En hoe. Practice Makes Perfect. Het is een van de cult-classics van WIRE. Het geldt zeker ook voor hen zelf...
Het was alweer een paar jaar geleden (2004) sinds de band nog live optrad, maar verleerd zijn het dus zeker niet ! Oefening baart kunst dus, zoals hun gelijnamige nummer van hun dus vertelt.

Wire, in haar recentste lineUp, nog enkel met de originele leden Colin Newman en Graham Lewis (kan iemand me vertellen wat er met Bruce Gilbert gebeurde, Robert Gottobed was al langer van het toneel verdwenen, maar...), die met "SEND" in 2003 weer aanknoopten met hun orginele avant-gardistische art-punkrocksound van weleer (denken we aan "Pink Flag", "Chairs Missing" en "154", dié sound dus) bewees gisteren in 'tSTUK in Leuven dat ze er méér dan ooit staan. WIRE anno 2008 omvat behalve Newman en Lewis, Robert Grey en Margaret Fiedler mcGinnis (voorheen bij de band Laika en in PJ Harvey's begeleidingsband.)

Met het zeer overtuigende voorprogramma SILVESTER ANFANG, die besloten niet OP het podium maar te midden van het publiek op te treden, begon de avond al veelbelovend. Heerlijke dromerige postrock die rustig opbouwde naar een echte explosie. Zeg maar de Gentse variant van Mogwai en Godspeed You! Black Emperor. Drones, samples uit Boudewijn de Groot's "Heksensabbath" (jawel!), ingetogen gitaargeluiden, de bas die prominenter wordt, de gitaren die meer en meer aanzwellen... erg origineel is het misschien niet, getuige eerder genoemde voorbeelden/invloeden. Maar wel erg goed gedaan.

LIVE WIRE
Rond 21.30 was het dan Wire-time. Haast onopgemerkt, en alsof ze niét die (cult-)legende zijn, dié ze zijn, stond WIRE plots op het podium. Colin Newman: "hi, we"re Wire". Waarop het meteen menens was en de muzikale overrompeling van start ging, met een song die ik meende te herkennen, en toch niet kon plaatsen. Wellicht een van de vele nieuwe songs die ze brachten, maar evenwel in de (a)typische Wire-sound. Een song die instant een wauw-gevoel creëerde bij de toehoorders, al kan dat van de héle show gezegd worden.

In de 'main set' vooral nieuwe songs van het nog te verschijnen album (13 juli) "Object 47", (ik kijk alvast heel erg uit naar dàt album, afgaande op wat ik gisteren hoorde) maar ook aandacht voor nummers uit het "Send"-album (2003) met als absolute hoogtepunt "COMET". En vergeten we niet het fantastische "I Don't Understand", dat we kennen van de "Read & Burn 01"-EP (2002). Wat een versie!

Tijdens zowat elke (ultrakorte) pauze tussen de nummers, poogde een fan telkens te roepen "Mr. Suit" (een der Wire-klassiekers), waarop Newman droog "we don't do requests". Maar dat was ook niet nodig, want de songkeuze die ze zélf maakten was meer dan prima. Toegegeven, ook ik had graag (meer van) mijn favoriete songs (bv. "Outdoor Miner", "Strange", "I Should Have Know Better", "Practice Makes Perfect", "In The Art Of Stopping") gehoord, maar een mens kan niet alles hebben, nietwaar?

Na de strakke main-set van ongeveer 45 minuten, zou Wire drie keer terugkeren, en ja hoor, in deze toegiften was er meer dan ruimte voor enkele ouroude en minder oude classics !
Géén "Strange", "Practice Makes Perfect" of "I should Have Known Better", noch "40 Versions", maar wel ... het hilarische, scherpe, niet gespeend van typische Wire-humor "1.2.X.U", met de onvergetelijke tekst "I saw you in a mag kissing a man" en een potige versie van "Three Girl Rhumba". Nu wéét ik weer waar destijds Elastica de riff van hun "Connected" gestolen hebben !!!! Ook van de partij : "Lowdown". Verder dacht ik ook nog "Too late" en "Reuters" te horen....

Jongens toch, hoe fris klonken toch die ouroude songs !!!

Minder oud, alhoewel ook al van 1988, en een heel erg onverwachtte keuze, was een sublieme versie van "The Boiling Boy" (van "A Bell Is A Cup Untill It Is Struck", toen Wire's sound, nog steeds avant-garde, maar trager, en ik zou haast zeggen "poppy" was, poppy dan naar Wire-normen, want tegendraads waren ze toen ook nog en zullen ze steeds blijven!) ! Helemaal anders dan de studio-versie, en toch zo herkenbaar vanaf de eerste noot....meteen ook een hoogtepunt ! Een ietsje sneller, en een heel pak steviger...

Metéén na "Boiling Boy" kregen we een geweldig "The 15th" (van "154"), en maar meezingen 'it was not there' ;-)

Na de derde bisronde, nu ja ronde, in die derde ronde kregen we nog één nummer; niets minder dan "Pink Flag", was het dan écht gedaan: "This Really is the end, folks. Thanks!".

Wire anno 2008. Er is zeker nog een plaats voor. Met de voorspelbare opmerking over de goede wijn die met jaren béter wordt, Colin Newman's stem klinkt beter dan ooit, en de hele live-sound staat als een huis. En nog meer goed nieuws: de band gaat nog meer tourdates aan de kalender toevoegen en zou ook gaan touren nà de release van "Object 47".

Een avondje Wire. Met op de boterham: Een dikke anderhalfuur tegendraadse Art-Punk-Avant-Garde-Rock met TGV vaart, die naar méér, nog veel meer smaakte !
"nog choco!"

> Filmpje van gisteren: 12.X.U !! (YouTube)


.
.

Adam Bomb: Vuurwerk & Rock 'n Roll

"I know it's only rock and roll, but I like it, like it, yes I do!". Méér moet dat niet zijn? Of toch? Misschien gitaren die vuurwerk spuwen of in brand gestoken worden? Ok, voeg daar dan nog een flinke dosis 'ambiance' en de woorden 'rock' en 'feestje' en je hebt een fraaie samenvatting van het uitstekende optreden van Adam Bomb en de zijnen, gisteren in Jeugdhuis Joko.

Drie bands (Dieselrocker en Motorcity Braggs, beiden goed maar zeker niet fantastisch en headliner Adam Bomb), twee gratis vaten én gratis inkom! Het leek haast té mooi om waar te zijn, maar dàt was het scenario. We speelden dan maar al té graag de rol van enthousiast en dankbaar publiek.

Adam Bomb begon aan zijn energieke set omstreeks half elf, wat goed uikwam, want ondertussen waren ook de vele KV Mechelen-supporters aangekomen, ze hadden wel niet gewonnen 'maar 't was toch een goei match'. Allez, vooruit. Ze waren alleszins nog op tijd voor de gratis vaten én om te rocken!

Rock like fuck! Het is nog steeds het devies van Adam Bomb. En precies dat zou hin een dikke twee uur, of was het toch langer, doen. Al bij het eerste nummer spuwde Bombs gitaar veelvuldig vuur, en dat zou tijdens het optreden nog enkele keren herhaald worden. En de muziek vraagt u? In your face (glam-/ hard-) rock 'n roll van de bovenste plank, met schitterend gitaargeweld. Voor minder doet Bomb het niet. Met eigen werk waaronder van "Rock Like Fuck" ondermeer "If This is Love I want My Money Back", "Mess Around", "Backbiter" en natuurlijk "Rock Like Fuck". Maar ook songs uit andere albums zoals "Get Animal I & II", "Fatal Attraction", "Pure Sex" en "New York Times" kwamen aan bod. En, ook dit keer werden we getrakteerd op enkele fijne covers, in ruwe Bomb-rockjasjes. Zoals Frank Sinatra's "New York, New York", "Rock And Roll All Night" van Kiss, The Who's "Won't Get Fooled Again" en natuurlijk "It's Only Rock 'n Roll" van de rollende steentjes...

Aan het einde van de set werd, als vast ritueel, Bombs roze (jawel) gitaar in brand gestoken, waarna Bomb & co nog enkele malen teruggeroepen werden voor opnieuw stomende bissen; weerom knallers van rocksongs. Of wat had u gedacht?

Yes. It's only rock 'n roll. But I sure did and do like it ! Adam Bomb will return. Ik zal erbij zijn. En u?

Alle foto's: (c) Markec / met dank aan Luc Swaenen (Foto Bomb & Markec)
Méér foto's op mijn flickr.com page:
.

De fantaytische Quantumtrip

Zo. De kop is er af!

Het eerste optreden van de (veelbelovende) mini-tour van QUANTUM FANTAY was er eentje om in te lijsten. Europa, be prepared for dit illustere ferm getalenteerde gezelschap !!
Ondergetekende kijkt nu al uit naar het moment dat hij zeggen kan, staande tussen een mensenmassa op een groot festival of in een grote zaal: "ja, en ik heb die mannen ooit nog gezien in een Jeugdhuis in Lokeren". Want dààr vond de 'kick off' plaats van hun euro-tour, in Jeugdhuis 'Tklub' in de bands thuisstad.

Aan het begin van de avond was het natuurlijk fijn om weer een aantal bekende gezichten weer te zien, en een praatje te slaan (wat we tussen de optredens en nadien ook nog deden natuurlijk) en dat deden we met op de achtergrond dat prachtige SIEGES EVEN album "Paramount". Het werd zondermee een avond die bol zou staan van goede muziek: dat gold dus ook voor de 'achtergrondmuziek'.

Aanvankelijk weinig volk, en sommigen onder ons vreesden het ergste, gelukkig bleek die vrees in de loop van de avond ongegrond.

GEMINI SEASON
GEMINI SEASON mocht openen voor QT. En dat deden ze het met verve. Zowat alle nummers van hun eerste album "Gone" passeerden de revue al vond ik ze in hun live-jasje een stuk opwindender klinken. Misschien moeten de heren op hun volgende CD proberen dat live-geluid te benaderen? Tijdens het optreden van GS stroomden er alsmaar meer mensen toe, waarmee meteen onze vrees ongegrond bewezen werd. Wel jammer dat de mensen in kwestie niet vroeger kwamen, want GEMINI SEASON pakt uit met een strakke en inspirerende set. Knap gitaarwerk van Dario Frodo, uitstekende vocalen van "Zors", wat een mooie en heldere stem heeft die man, maar de ritmesectie met een haast hyperkinestische "Krid Yrus" op bas en het fraaie, prominent aanwezige, 'sturende', maar nooit storende drumwerk van "Marty", was ook bijzonder goed. Progy rock, funky progmetal, ... u kiest zelf maar een labeltje om erop te kleven, maar 'uitstekend' of gewoon "Gemini Season'' mag natuurlijk ook...

QUANTUM FANTAY
Rond 21.15 was de tijd dan gekomen: QUANTUM FANTAY! En jongens wat was het goed ! Vanaf de eerste tot en met de laatste noot was het genieten van een muzikale, spacy trip van jewelste. Een trip? Jawel. Want een concert van QUANTUM FANTAY is niet zomaar een concert waar je naar komt "kijken", nee je wordt volledig ingepalmd, overdonderd en meegevoerd op een unieke reis met veel spacy en hier en daar Floydiaanse accenten. Een trip waarvoor géén geestesveruimende middelen nodig zijn, of het zouden de 'drugs' moeten zijn genuttigd door het publiek: Alcohol en Caffeine ...

Geweldig Goed. Twee woorden die het optreden eigenlijk perfect samenvatten, of gewoon ook: 'unieke trip'. De zalige toetsenpartijen van Pete Mush, het geweldige gitaarwerk van Dario Frodo (ja, hij wéér), de grootste fluit van Charels Sla, het funky baswerk van Jaro en de strakke drums van Gino Bertollini. Samen goed voor een fantastisch feestje van bijna twee uur. En zelfs de meest houterige Harry moet wel - al was het maar een beetje - bewégen bij deze muziek!

We werden vooral verwend met nummers uit de CD's "Agapanthusterra" en "Ugisiunsi" maar dus ook "From Herzberg to Livingroom", de Live-CD die ze met deze tour deels ook promoten. Met o.m. toppers zoals "Niek Shlut", "The Spirit", "Ugisiunsi" en "Snowballs in Ghostlands" en ook het geweldige "Blocktail". En we kregen nog een gloednieuw nummer te horen ook: "The Cube". Lekker !!!

Of ik de heren nog ga kunnen zien op déze tour is nog niet zeker, maar ik ga proberen ze bij een eerstvolgende mogelijk opnieuw te gaan beleven (want dat is het eerder dan "gaan zien" eh!) zoveel is zeker !!! (Misschien ga ik wel naar Verviers op 6 april, waar ze hun mini-tour afsluiten...)

QUANTUM FANTAY. Moge Europa genieten en dansen, en massaal de CD's kopen ook natuurlijk !! Gisteren Lokeren, vandaag Appeldoorn, dan Wurzburg (D), Znin (PL), Russelheim en Fulda (D) en Belveaux (L). Om voorlopig te besluiten in Verviers. Volgende stap: de rest van Europa en de Wereld? Ik wens het hen vanharte toe !

Zij die nog gaan kijken: hou je klaar voor een Fantaytisch feestje ;-)

THE CULT: Very close, but no cigar...

Naar adem snakkende Astbury dempt feestvreugde

Een schitterende setlist, subliem gitaarwerk van Billy Duffy.... Goed drumwerk van Joey Tempesta, bassist Chris Wyse die een revelatie bleek. De nerdy extra gitarist leek niet echt een toevoeging, maar goed: die namen we erbij. Veel ingrediênten alvast voor een geslaagd feestje, maar; 'opperhoofd' Ian Astbury zorgde toch een beetje voor de 'domper op de feestvreugde'...

Astbury was aanvankelijk goed bij stem... al leek ie zicht telkens wat in te houden, later zou blijken waarom: vanaf "She Sells Sanctuary, werd pijnlijk duidelijk dat 's mans stem "op" is/was... En zo werden sommige verhoopte hoogtepunten dat nu net niet ... Jammer !!!! Toch was het een goede show: dampende swingende hard rock & roll, al zette dus Astbury's vocale beperkingen dus een domper op de feestvreugde. Close, but no cigar...

De band opende heel overtuigend met SPIRITWALKER (Dreamtime, 1984) om er meteen eener mijner favorieten van mijn favoriete Cult-album tegenaan te gooien: "RAIN" (Love, 1985). Wat zou volgen was een set die deels opgebouwd was rond het nieuwe album "Born Into This" (2007), en deels metname putte uit "Love", "Electric" (1987) en "Sonic Temple" (1989). En ook nog uit "Dreamtime" kregen we ook een geïnspireerd "HORSE NATION". Er waren zeker slechtere setlists denkbaar, en dààr hoort u mij dan ook niet over klagen:

SPIRITWALKER (Dreamtime)
RAIN (Love)
LIL' DEVIL (Electric)
I ASSASIN (Born Into This)
SUN KING (Sonic Temple)
ELECTRIC OCEAN (Electric)
EDIE (CIAO BABY) (Sonic Temple)
HORSE NATION (Dreamtime)
SAVAGES (Born Into This)
SWEET SOUL SISTER (Sonic Temple)
RISE (Beyond Good And Evil)
DIRTY LITTLE ROCKSTAR (Born Into This)
WILD FLOWER (Electric)
SHE SELLS SANCTUARY (Love)
#
PHOENIX (Love)
FIRE WOMAN (Sonic Temple)
LOVE REMOVAL MACHINE (Electric)

Een niet zo lange set dus, ok 17 nummers, maar weet dat de "Electric"-nummers aan de korte kant zijn, 'speeltijd' van 20.45 t/m 22.15. En misschien maar goed ook want méér zat er, wat het vocale gedeelte betreft, vast niet in. Astbury's stem was "op". En zo verwerden de afsluiter "She Sells Sanctuary" en bissen "Fire Woman" en "Love Removal Machine" tot beproeving in plaats van hoogtepunt, met een naar ademhappende Astbury die in plaats van "door te zingen' voor de 'gekapt stro formule' koos. Misschien moet ie voor een aantal nummers de arrangementen (laten) herschrijven zodat ie er nog "aan" kan, anders wordt het écht pijnlijk ... En nochthans in nummers zoals de prachtige ballad "Edie" en "Sweet Soul Sister", waarin ie toch ook moet 'uithalen' was het nog best doenbaar, alhoewel je ook al merkte dat er niet héél veel méér inzat...

En zo stevende een concert dat veelbelovend begon toch een beetje af op een anticlimax, gelukkig nog deels gered door "Phoenix" (van "Love").

Niet dat het ons er van weerhouden heeft met volle teugen te genieten van "Spiritwalker", "Horse Nation", "Rain", "Sun King", "Wild Flower" en toch vooral ook "Phoenix". En wellicht was 3/4 van de laaiend enthousiast publiek in de AB zich minder bewust van Astbury's tanende stem.

Denken we even de 'black out' van Ian's stem, vanaf "Sanctuary" wég en je houdt een stomende, kurkdroge en strakke (hard) rock & roll avond over, en dat was natuurlijk ook zo. Maar dat is, ere wie ere toekomt, dan vooral de verdientse van gitarist Billy Duffy, met soli om duimen en vingers bij af te likken "oh boy can he play guitar" en de uitstekende ritmesectie; drummer Joey Tempesta en bassist Chris Wyse... Ok: we zijn niet té streng: Astbury is en blijft natuurlijk een echt podiumbeest en goed entertainer, zo bleek! Maar jammer dus van die blijkbaar erg kwetsbare stem van hem... Stemcoach zoeken Ian? Aan het zuurstofmasker? De lastige 'uithaalsongs' uit de set halen?

Al bij al een fijn avondje rock 'n roll... En voor 3/4 zeer geslaagd. Maar om aan tien op tien te komen: close, but no cigar. Een verdiende 9/10 voor Billy Duffy en een 6/10 voor Ian Astbury, een voldoende dus, maar nipt...

Foto's: (c) Franky Bruyneel.
.