Woensdagavond (16/07) bracht LOU REED zijn album "BERLIN" (1973) ten gehore in de BOZAR in Brussel. Uw dienaar was erbij...
Het meesterwerk dat "Berlin" toch echt wel is, integraal live mee te maken, met toevoeging van strijkers, blazers en een heus kinderkoor. Ja, dàt wou ik toch wel eens meemaken. Al hàd ik vooraf bedenkingen bij het aspect "kinderkoor". Maar toch, zulke uitvoering... Dàt zou toch speciaal zijn. En dan in een zaal zoals de BOZAR. Dus, toch maar dat dure ticket gekocht. Ik zat dan ook op de zesde rij, beneden, wat vrij dichtbij is... En was het dan zo speciaal? Was het de moeite? Jazeker, dames en heren!
Was het perfect? Nee, dat niet. Maar bijna...
De Bozar binnenkomen had haast iets heiligs. De grote meneer uit New York zou hier zijn Berlijnverhaal komen brengen. Wow! De spanning was te snijden en je zag overal gezichten vol verwachting. Vijftigers, Zestigers zelfs, maar evengoed veertigers en hier en daar een verdwaalde dertiger zoals ondergetekende... door de zaal weerklonk een in ad infinitum herhalend "Like a Possom" (van Reed's album "Ecstasy", 2000)
Dan kwam er een of andere "announcer", die ons vriendelijk vroeg "to switch off our cellphones" en ons beloofde dat we BERLIN in zijn integraliteit zouden horen. Ja, hallo, daar kwamen we voor. Toch? Enfin. een weinig later... haast onopgemerkt, als ware het een of ander beginnend bandje kwamen de muzikanten erg voorzichtig het podium opgewandeld. Véél muzikanten ! En ook, jawel: een heus meisjeskoor... en dan de New York City Man himself...
LOU, CAROLINE, JIM, THE KIDS, ... BERLIN
Het was dan 20.35. Het koor zette een mooi gearrangeerde versie van SAD SONG, eigenlijk "Sad Song Overture", in en we zaten volop in Berlijn. En in het verhaal van Caroline en Jim...
Gauw werden twee zaken duidelijk. EEN:Het meisjeskoor paste wondermooi in het "Berlijnverhaal" en werd gelukkig nooit melig, temeer daar zuinig van de meisjes hun diensten gebruik werd gemaakt. Het was niet op zijn "Amerikaans", niet TE dus ...
TWEE: Lou Reed kan nog steeds een aardig stukje gitaar en basgitaar spelen. Een begenadigd zanger is hij nog steeds niet, een geboren verteller destemeer. In het Berlijnverhaal, met veelal ingetogen nummers was dat ook helemaal zo erg niet, al waren "Caroline Says" en "Caroline Says II" duidelijk wel ge-herarrangeerd om enige vocale beperkingen op te vangen. En, laten we eerlijk zijn, ondanks die arrangementen zong hij tijdens die nummers wel heel erg slecht... Dat, én hoe hij zou omgaan met "Satellite of Love" later in de set, waren voor mij de enige echte minpunten van de avond. Maar we waren nog in Berlijn...
Het toevoegen van het meisjeskoor was dus een fijne zet, maar ook die stijkers! En: de fantastische blazerssectie. Jongens: mooi! Maar alle muzikanten waren in goede doen en de akoestiek was gewoon enorm goed.
Reed en co nam ons mee in het Berlijnverhaal en je kreeg het soms echt ongemakkelijk omdat het beklemmende van het verhaal zo "echt" werd. Met momenten was het plots érg koud. Kwestie van je in te leven in... het kan tellen..
Van de BERLIJN-set onthou ik vooral ijzingwekkende versies van "Berlin" (de song) - wow... enkel Reed en de piano... slik!, het daaropvolgende "Lady Day" (amai!), "The Bed" en een groot kippenvelmoment bij "How Do You think It Feels?" (met weerom het meisjeskoor dat hier echt een toevoeging was). En vergeten we "Oh Jim" niet... Toch ook heel erg goed: het afsluitende "Sad Song".
Na BERLIN deed Reed de zaal wel erg lang wachten. Toch een volle twintig minuten, of dat kwartier leek althans twintig minuten te zijn... Maar goed. Reed en co kwamen terug natuurlijk.
In de bisronde zat een fraai trio. Op papier dan toch. Want wat deed Reed? Hij zette "Satellite Of Love" in, maar liet dat zingen door zijn bassist, die er een totaal overbodige gospelversie van maakte. Jawel, deze man kan veel met zijn stem, maar daar zaten we nu niet echt op te wachten. Wellicht valt te vrezen dat Reed dit nummer vocaal niet meer aan kan? Schrap dat dan toch van de set, denk ik dan.
We kregen ook een verdienstelijk "Walk on The Wildside", verdienstelijk maar niet super én - alsof hij nog snel iets wou goedmaken - een wel heel krachtig en lang uitgesponnen versie van "Rock 'N Roll", dat ik ook tot een van de hoogtepunten van de avond promoveer! Reed koppelde de song aan "You Keep Me Hangin' On" van The Supremes. Leuk gedaan, en dat leek goed te werken.
Na deze drie bisnummers, bedankte Lou Reed God en klein pierke, zowat iedereen dus: en hij dan ook veel volk bij, het duurde dus wel even, om dan schijnbaar definitief te verdwenen, maar het publiek dat om méér bleef roepen kreeg te man, en zijn begeleiders toch nog een derde keer te zien. Met een zeer erg mooi, en goed gebracht, Reed dacht wellicht "laat ons met een hoogtepuntje besluiten" - al lijken commerciële overwegingen reëeler te zijn, want een gloednieuw nummer; "The Power of The Heart". Hallelujah! Wat een knap nummer zeg! Opnieuw kippenvel.
Het was ondertussen 22.53 en ook echt helemaal gedaan.
Al bij al, de weinige minpuntjes en de haast onvergeeflijke behandeling van "Satellite" daargelaten, toch een bijzonder fijne avond. En "Berlin" live, met het uitgebreide instrumentarium is toch wel een echte must !
De nieuwe song "The Power of The Heart" valt te downloaden op de "Cartier Love website".
# Setlist: "Berlin":
1. SAD SONG OVERTURE
2. BERLIN
3. LADY DAY
4. MEN OF GOOD FORTUNE
5. CAROLINE SAYS
6. HOW DO YOU THINK IT FEELS
7. OH JIM
8. CAROLINE SAYS II
9. THE KIDS
10. THE BED
11. SAD SONG
TOEGIFT 1:
12. SATELLITE OF LOVE
13. WALK ON THE WILDSIDE
14. ROCK 'N ROLL / YOU KEEP ME HANGIN' ON
TOEGIFT 2:
15. THE POWER OF THE HEART
Kritische vraag, die opwelt, alsook bezorgdheid, hoe lang zal Lou's stem nog wat voorstellen, want de ouderdom speelt toch al wat parten, zo bleek... Maar een memorabele avond kan de aanwezigen alvast niet meer afgenomen worden!
.
zaterdag, juli 19, 2008
zondag, juli 06, 2008
Edelmetaal, sublieme rock en slaapliedjes
EDELMETAAL VAN SLAYER, SUBLIEME ROCK MET NEIL YOUNG & DE SLAAPLIEDJES VAN THE VERVE (verslag Werchter 08 - dag 2: vrijdag 040608)
Toen ik vanuit Wakkerzeel zo op de festivalweide uitkwam en er dus een hele tijd naast fietste en toen ik Werchter (dorp) binnenfietste, op weg naar de fietsenstalling hoorde ik nog het laatste deel van de MONZA-seltist (Gigant, Wie Danst er Nog? en Schuld van de DJ). En alhoewel van op enige afstand: dat klonk verre van slecht. Wat later ook bevestigd zou worden door zij die de show wel bijwoonden. Eens de fiets gestald, en op de festivalweide aangekomen, vrienden "gevonden", en ei zo na tijd voor SLAYER. Dus de drankbonnenvoucher om gaan ruilen, me voorzien van een drankje en op naar het hoofdpodium...
SLAYER (Main Stage)
Als ik echt van voor had willen staan bij SLAYER, had dat zeker nog gekund, want, écht druk was het niet op Werchter... Maar goed, Slayer speelt sowieso al met de volumeknop op +10, en waar we stonden was het zich prima... en daar verschenen Kerry King, Tom Araya, Jeff Hanneman en Dave Lombardo. "We haven't got much time" aldus Arraya, waarop SLAYER er meteen flink inhakte met de niet te mis vestane boodschap 'God Hates Us All' ('DISCIPLE'). De band speelde met zichtbaar enthousiasme en gepaste metalen agressie en werkte een stevige set af. Van het recente album (Christ Illusion) kregen we 'CULT' en 'JIHAD', die beiden live een stuk agressiever en sterker klinken dan op het abum, én er waren absolute classics zoals 'SOUTH OF HEAVEN', 'WAR ENSEMBLE', maar vooral: 'DEAD SKIN MASK' én 'RAINING BLOOD'.
.jpg)
En jawel, ook 'MANDATORY SUICIDE' en 'ANGEL OF DEATH' (als waardige afsluiter) door meningeen, waaronder ondergetekende, meegebruld stonden op de set !!
De Amerkanen speelden op 4 juli, 'hun' Nationale Feestdag, wat Tom Arraya noopte tot de woorden "Independence only comes with bloodshed! Are you Ready for War?" als introductie van WAR ENSEMBLE. Of ik, en velen met mij, daar nu zou blij mee ben, is een àndere zaak. Of zou het ironie van meneer Arraya geweest zijn ?
.jpg)
De keuze voor een band als SLAYER voor een festival als Rock Werchter mag dan misschien wel vreemd zijn, de boodschap leek te zijn: "dit is 'the real thing' en Metallica is voor mietjes" (Sorry, Metallica-fans!). De set van Slayer werd alleszins gesmaakt door het publiek, al zou ik 3/4 ervan, diegenen hun metal-shirts dus, niet meer zien de rest van de dag...
Alleszins: Slayer kwam zag en overwon met Thrashmetal van de bovenste plank !!
SETLIST:
1. DISCIPLE
2. CULT
3 CHEMICAL WARFARE
4. WAR ENSEMBLE
5. JIHAD
6. DEAD SKIN MASK
7. HELL AWAITS
8. SOUTH OF HEAVEN
9. RAINING BLOOD
===
10. MANDATORY SUICIDE
11. ANGEL OF DEATH
MY MORNING JACKET (Pyramid Marquee)
Behalve NEIL YOUNG en SLAYER waren er eigenlijk geen bands die ik op vrijdag kost wat kost wilde zien. Al was ik wél benieuwd naar de blijkbaar herboren THE VERVE en meer nog naar MY MORNING JACKET en hoe hun alt.country en alt.folk en sfeervolle rock zou klinken.... Ik kende er slechts enkele nummers van. Maar Frank, die ik ondertussen had gevonden, vezekerde me: "als je Neil Young goed vindt, Mark, ga je dit zeker ook kunnen smaken". Frank had gelijk. Het optreden van MY MORNING JACKET was behoorlijk sfeervol en de gitaarscapes waren geweldig, alsook de soms harde riffs. Op hun best bleek MMJ wanneer ze de wat meer rusigere toer opgingen, maar ik vond het eigenlijk allemaal wel goed klinken moet ik zeggen. Jammer dat we buiten de overvolle tent stonden, en dus 'minder' betrokken waren in het gebeuren, maar toch bezorgde dit optreden mij een bijzonder goede indruk en ik ga hier dringend eens wat meer muziek van opzoeken !
En ik ga zeker starten met het nummer "ONE BIG HOLIDAY" waarmee de band hun set afsloot: hoe geweldig klonk dat wel niet zeg !!!
Na MY MORNING JACKET even de tijd genomen om langs de gezellige festivalmarkt alsook diverse eetstandjes te laveren, en een lekkere maaltijd genuttigd aan de barbeque-stand, om een weinig later Maarten, die ik al jaren niet meer gezien had, terug te vinden... Na wat bijgepraat te hebben ging het dan weerom richting hoofdpodium...
THE VERVE (Main Stage)
Alhoewel ook ik trotse bezitter van die singles "Bittersweet Symphony" én "The Drugs Don't Work" ben, heb ik de hele hype destijds rond het bandje THE VERVE eigenlijk nooit zo goed begrepen. Goed: die twee singles waren, en zijn nog steeds steengoed, dat is een feit, maar voor hun andere singlewerk zoals "Sonnet" en "Lucky man" alsook menig album tracks moest men mij niet zozeer komen wakker maken... Toen ik dan vernam dat de band terug bijmekaar was en zelfs aan nieuw plaatwerk werkte kon me dat dan ook weinig enthousiasmeren. Maar nu ze dan toch meteen voor NEIL YOUNG op het hoofdpodium bleken te staan, dacht ik "ik wil het nog eens een kans geven"...
Goh. Wat een teleurstellend optreden zeg. "This is Music" was de opener, en - zéker als het als statement geldt - al even arrogant als de houding van frontman Richard Ashcroft. Maar goed an sich best wel een leuk nummer. Maar dan volgde dat oersaaie "Sonnet", zwijmel zwijmel.... De rest van de set zou er niet beter op worden, het werd pijnlijk duidelijk dat behalve dan het eerder genoemde "This Is Music" en die successingles, de muziek niet erg veel bijzonders is. En géén 'hyp' waard. En de livejasjes van nummers leken niet echt goed te passen. Het kabbelde allemaal maar voort, maar echt spannend werd het nooit. Voeg daar nog de iriterende arrogante houding van Ashcroft, die zich blijkbaar God waant, aan toe.... O ja; bij de beste momenten deed de muziek je denken aan The Beatles en Echo & the Bunnymen: alleen, genoemde bands zijn dan wel met overschot stukken béter...
De weinig hoopvolle nieuwe single "Love is Noise" deed me ook niet utikijken naar dat reunie-album. Neen, dan zet ik nog wel eens een album van The Beatles of Echo & The Bunnymen op. Het verhaal van het origineel en de (slechte) kopie weetjewel?
NEIL YOUNG (Main Stage)
De hoofdreden om een dagje naar Werchter af te zakken was, jawel, NEIL YOUNG. Een tweetal weken na zijn triomfantelijke doortocht in Antwerpen al (of was het nog vroeger) hoorde ik de eerste geruchten over een mogelijke doortocht op Rock Werchter, al dan niet mét Crazy Horse. Dat laatste bleek onjuist, maar Young kwam dus wél dégelijk en met de prima muzikanten die er ook in Antwerpen al bij waren. De fantastische akoestische perfectie die Antwerpen was zou wellicht niet gehaald worden, maar ik verwachtte me op zijn minst aan een goede rock-show, een festival waardig. En tegelijk hoopte ik op een niet te voor de hand liggende aka te toegankelijke setlist. Veeleisend? Misschien wel. Alleszins: mijn smeekbeden werden verhoord. En hoe !
Wat een setlist !! En wat een knap muzikaal spektakel !
.jpg)
De NEIL YOUNG-set was genieten van a tot z. Een elektrische set, met tal knappe gitaarsoli zoals we dat van Dinosaur Sr. gewend zijn, en op diens typische onnavolgbare stijl. Neil & co openden enorm sterk met het van "Ragged Glory" afkomstige 'LOVE AND ONLY LOVE"' meteen gevolgd door de al even geweldige als knap gëinterpreteerde 'HEY HEY, MY MY (Into the Black)' en 'EVERYBODY KNOWS THIS IS NOWHERE'. Allen songs die Young destijds met Crazy Horse inspeelde. Uit het recente album "Chrome Dreams II", kregen we "SPIRIT ROAD' en later in de set het fenomenale 'NO HIDDEN PATH ' dat een klein halfuurtje lang duurde (!!!). Met uiteraard inbegrip van geweldig gitaarwerk !
Een hoogtepunt van een optreden dat an sich eigenlijk al een hoogtepunt was...
.jpg)
Maar het was ook genieten van klassiekers zoals 'WHEN YOU DANCE I CAN REALLY LOVE', 'OH LONESOME ME', 'HEART OF GOLD', en 'OLD MAN' ..... o ja, en kippenvel bij 'THE NEEDLE AND THE DAMAGE DONE' natuurlijk...
Young's interpretatie van Bob Dylan's 'ALL ALONG THE WATCHTOWER' verdient zeker ook vermelding, en het is goed dat deze song terug in de live sets opduikt (zie ook de WELD-tour en CD). Het enige minpuntje was misschien de aanwezigheid van 'MOTHER EARTH', een nummer met een niet mis te verstane boodschap: waar je het niet mee oneens kan zijn: "respect Mother Earth".... Maar laat dat wel heel melige nummer nou net niet Neil's sterkste nummer zijn..
Ronduit genieten, en een méér dan aangename verrassing was de aanwezigheid van 'WORDS (Between the Lines of Age)'! Wow! Klasse! Wat een uitvoering !!
En wat te denken van de (jammer genoeg enige) bis? 'A DAY IN A LIFE'. Jawel; van The Beatles ! Superversie in deze Neil-behandeling !!!
.jpg)
SETLIST:
1. LOVE AND ONLY LOVE
2. HEY HEY, MY MY
3. EVERYBODY KNOWS THIS IS NOWHERE
4. SPIRIT ROAD
5. WHEN YOU DANCE I CAN REALLY LOVE
6. FUCKIN' UP
7. ALL ALONG THE WATCHTOWER (Bob Dylan)
8. OH LONESOME ME
9. MOTHER EARTH
10. THE NEEDLE AND THE DAMAGE DONE
11. UNKNOWN LEGEND
12. HEART OF GOLD
13. OLD MAN
14. GET BACK TO THE COUNTRY
15. WORDS
16. NO HIDDEN PATH
BIS
17. A DAY IN A LIFE (The Beatles!)
Géén 'Cortez The Killer' of 'Like A Hurricane' dus, noch 'Pocahontas' of 'Powderfinger'. Maar een mens kan niet alles hebben, niet?
Wél een sublieme live-set van Dinosaur Sr. & co. Neil Young mag dan wel al 62 jaar geworden zijn, het ziet er niet naar uit dat hij meteen gaat stoppen, en hopelijk denkt ie daar zelf ook zo over, want de man is nog steeds in bloedvorm en mag ons nog meerder keren met bezoekjes - al dan niet mét Crazy Horse - vereren, alsook nieuw-albumwerk op ons loslaten ;-)
In De Morgen van Zaterdag 5/7 werd het optreden van NEIL YOUNG als "oudbollig" afgedaan en Neil zou de duimen moeten leggen voor het vele jonge gitaargeweld. Niets is minder waar natuurlijk. Journalist Bart Steenhout beweert bovendien dat het publiek enkel zou bestaan hebben uit een "vooral ouder en mannelijk publiek". Goh, dat zullen dat meisje dat naast mij stond, en de vele jonge jongens (ok; vooral jongens, dat wél) dan ook wel met enige bedenkingen lezen. Vraag is natuurlijk wààr meneer Steenhout stond en of ie er daadwerkelijk wàs. DM bestond er ooit in een optreden van Nick Cave te bespreken en nummers te vermelden op de setlist die die avond niet eens gespeeld werden ;-)
Diezelfde DM vond The Verve, waarbij ik ei zo na in slaap viel, dan weer geweldig... ieder zijn mening natuurlijk ;-)
Over MOBY kan ik kort zijn. Het léék een waar feestje te zijn en dat was het wellicht ook wel ... Maar omdat ik tijdig wilde vertrekken, heb ik slechts een tweetal nummers meegemaakt. Al was ik misschien beter gewoon nog wat blijven genieten in plaats van me te willen haasten: maar dat is een ander verhaal...
Foto's: (c) Franky Bruyneel. Mijn verslagje van Neil Young en Slayer prijkt ook op de MINDVIEW-webstek (ook met Franky's foto's!)
.
Toen ik vanuit Wakkerzeel zo op de festivalweide uitkwam en er dus een hele tijd naast fietste en toen ik Werchter (dorp) binnenfietste, op weg naar de fietsenstalling hoorde ik nog het laatste deel van de MONZA-seltist (Gigant, Wie Danst er Nog? en Schuld van de DJ). En alhoewel van op enige afstand: dat klonk verre van slecht. Wat later ook bevestigd zou worden door zij die de show wel bijwoonden. Eens de fiets gestald, en op de festivalweide aangekomen, vrienden "gevonden", en ei zo na tijd voor SLAYER. Dus de drankbonnenvoucher om gaan ruilen, me voorzien van een drankje en op naar het hoofdpodium...
SLAYER (Main Stage)
Als ik echt van voor had willen staan bij SLAYER, had dat zeker nog gekund, want, écht druk was het niet op Werchter... Maar goed, Slayer speelt sowieso al met de volumeknop op +10, en waar we stonden was het zich prima... en daar verschenen Kerry King, Tom Araya, Jeff Hanneman en Dave Lombardo. "We haven't got much time" aldus Arraya, waarop SLAYER er meteen flink inhakte met de niet te mis vestane boodschap 'God Hates Us All' ('DISCIPLE'). De band speelde met zichtbaar enthousiasme en gepaste metalen agressie en werkte een stevige set af. Van het recente album (Christ Illusion) kregen we 'CULT' en 'JIHAD', die beiden live een stuk agressiever en sterker klinken dan op het abum, én er waren absolute classics zoals 'SOUTH OF HEAVEN', 'WAR ENSEMBLE', maar vooral: 'DEAD SKIN MASK' én 'RAINING BLOOD'.
.jpg)
En jawel, ook 'MANDATORY SUICIDE' en 'ANGEL OF DEATH' (als waardige afsluiter) door meningeen, waaronder ondergetekende, meegebruld stonden op de set !!De Amerkanen speelden op 4 juli, 'hun' Nationale Feestdag, wat Tom Arraya noopte tot de woorden "Independence only comes with bloodshed! Are you Ready for War?" als introductie van WAR ENSEMBLE. Of ik, en velen met mij, daar nu zou blij mee ben, is een àndere zaak. Of zou het ironie van meneer Arraya geweest zijn ?
.jpg)
De keuze voor een band als SLAYER voor een festival als Rock Werchter mag dan misschien wel vreemd zijn, de boodschap leek te zijn: "dit is 'the real thing' en Metallica is voor mietjes" (Sorry, Metallica-fans!). De set van Slayer werd alleszins gesmaakt door het publiek, al zou ik 3/4 ervan, diegenen hun metal-shirts dus, niet meer zien de rest van de dag...Alleszins: Slayer kwam zag en overwon met Thrashmetal van de bovenste plank !!
SETLIST:
1. DISCIPLE
2. CULT
3 CHEMICAL WARFARE
4. WAR ENSEMBLE
5. JIHAD
6. DEAD SKIN MASK
7. HELL AWAITS
8. SOUTH OF HEAVEN
9. RAINING BLOOD
===
10. MANDATORY SUICIDE
11. ANGEL OF DEATH
MY MORNING JACKET (Pyramid Marquee)
Behalve NEIL YOUNG en SLAYER waren er eigenlijk geen bands die ik op vrijdag kost wat kost wilde zien. Al was ik wél benieuwd naar de blijkbaar herboren THE VERVE en meer nog naar MY MORNING JACKET en hoe hun alt.country en alt.folk en sfeervolle rock zou klinken.... Ik kende er slechts enkele nummers van. Maar Frank, die ik ondertussen had gevonden, vezekerde me: "als je Neil Young goed vindt, Mark, ga je dit zeker ook kunnen smaken". Frank had gelijk. Het optreden van MY MORNING JACKET was behoorlijk sfeervol en de gitaarscapes waren geweldig, alsook de soms harde riffs. Op hun best bleek MMJ wanneer ze de wat meer rusigere toer opgingen, maar ik vond het eigenlijk allemaal wel goed klinken moet ik zeggen. Jammer dat we buiten de overvolle tent stonden, en dus 'minder' betrokken waren in het gebeuren, maar toch bezorgde dit optreden mij een bijzonder goede indruk en ik ga hier dringend eens wat meer muziek van opzoeken !
En ik ga zeker starten met het nummer "ONE BIG HOLIDAY" waarmee de band hun set afsloot: hoe geweldig klonk dat wel niet zeg !!!
Na MY MORNING JACKET even de tijd genomen om langs de gezellige festivalmarkt alsook diverse eetstandjes te laveren, en een lekkere maaltijd genuttigd aan de barbeque-stand, om een weinig later Maarten, die ik al jaren niet meer gezien had, terug te vinden... Na wat bijgepraat te hebben ging het dan weerom richting hoofdpodium...
THE VERVE (Main Stage)
Alhoewel ook ik trotse bezitter van die singles "Bittersweet Symphony" én "The Drugs Don't Work" ben, heb ik de hele hype destijds rond het bandje THE VERVE eigenlijk nooit zo goed begrepen. Goed: die twee singles waren, en zijn nog steeds steengoed, dat is een feit, maar voor hun andere singlewerk zoals "Sonnet" en "Lucky man" alsook menig album tracks moest men mij niet zozeer komen wakker maken... Toen ik dan vernam dat de band terug bijmekaar was en zelfs aan nieuw plaatwerk werkte kon me dat dan ook weinig enthousiasmeren. Maar nu ze dan toch meteen voor NEIL YOUNG op het hoofdpodium bleken te staan, dacht ik "ik wil het nog eens een kans geven"...
Goh. Wat een teleurstellend optreden zeg. "This is Music" was de opener, en - zéker als het als statement geldt - al even arrogant als de houding van frontman Richard Ashcroft. Maar goed an sich best wel een leuk nummer. Maar dan volgde dat oersaaie "Sonnet", zwijmel zwijmel.... De rest van de set zou er niet beter op worden, het werd pijnlijk duidelijk dat behalve dan het eerder genoemde "This Is Music" en die successingles, de muziek niet erg veel bijzonders is. En géén 'hyp' waard. En de livejasjes van nummers leken niet echt goed te passen. Het kabbelde allemaal maar voort, maar echt spannend werd het nooit. Voeg daar nog de iriterende arrogante houding van Ashcroft, die zich blijkbaar God waant, aan toe.... O ja; bij de beste momenten deed de muziek je denken aan The Beatles en Echo & the Bunnymen: alleen, genoemde bands zijn dan wel met overschot stukken béter...
De weinig hoopvolle nieuwe single "Love is Noise" deed me ook niet utikijken naar dat reunie-album. Neen, dan zet ik nog wel eens een album van The Beatles of Echo & The Bunnymen op. Het verhaal van het origineel en de (slechte) kopie weetjewel?
NEIL YOUNG (Main Stage)
De hoofdreden om een dagje naar Werchter af te zakken was, jawel, NEIL YOUNG. Een tweetal weken na zijn triomfantelijke doortocht in Antwerpen al (of was het nog vroeger) hoorde ik de eerste geruchten over een mogelijke doortocht op Rock Werchter, al dan niet mét Crazy Horse. Dat laatste bleek onjuist, maar Young kwam dus wél dégelijk en met de prima muzikanten die er ook in Antwerpen al bij waren. De fantastische akoestische perfectie die Antwerpen was zou wellicht niet gehaald worden, maar ik verwachtte me op zijn minst aan een goede rock-show, een festival waardig. En tegelijk hoopte ik op een niet te voor de hand liggende aka te toegankelijke setlist. Veeleisend? Misschien wel. Alleszins: mijn smeekbeden werden verhoord. En hoe !
Wat een setlist !! En wat een knap muzikaal spektakel !
.jpg)
De NEIL YOUNG-set was genieten van a tot z. Een elektrische set, met tal knappe gitaarsoli zoals we dat van Dinosaur Sr. gewend zijn, en op diens typische onnavolgbare stijl. Neil & co openden enorm sterk met het van "Ragged Glory" afkomstige 'LOVE AND ONLY LOVE"' meteen gevolgd door de al even geweldige als knap gëinterpreteerde 'HEY HEY, MY MY (Into the Black)' en 'EVERYBODY KNOWS THIS IS NOWHERE'. Allen songs die Young destijds met Crazy Horse inspeelde. Uit het recente album "Chrome Dreams II", kregen we "SPIRIT ROAD' en later in de set het fenomenale 'NO HIDDEN PATH ' dat een klein halfuurtje lang duurde (!!!). Met uiteraard inbegrip van geweldig gitaarwerk !Een hoogtepunt van een optreden dat an sich eigenlijk al een hoogtepunt was...
.jpg)
Maar het was ook genieten van klassiekers zoals 'WHEN YOU DANCE I CAN REALLY LOVE', 'OH LONESOME ME', 'HEART OF GOLD', en 'OLD MAN' ..... o ja, en kippenvel bij 'THE NEEDLE AND THE DAMAGE DONE' natuurlijk...Young's interpretatie van Bob Dylan's 'ALL ALONG THE WATCHTOWER' verdient zeker ook vermelding, en het is goed dat deze song terug in de live sets opduikt (zie ook de WELD-tour en CD). Het enige minpuntje was misschien de aanwezigheid van 'MOTHER EARTH', een nummer met een niet mis te verstane boodschap: waar je het niet mee oneens kan zijn: "respect Mother Earth".... Maar laat dat wel heel melige nummer nou net niet Neil's sterkste nummer zijn..
Ronduit genieten, en een méér dan aangename verrassing was de aanwezigheid van 'WORDS (Between the Lines of Age)'! Wow! Klasse! Wat een uitvoering !!
En wat te denken van de (jammer genoeg enige) bis? 'A DAY IN A LIFE'. Jawel; van The Beatles ! Superversie in deze Neil-behandeling !!!
.jpg)
SETLIST:1. LOVE AND ONLY LOVE
2. HEY HEY, MY MY
3. EVERYBODY KNOWS THIS IS NOWHERE
4. SPIRIT ROAD
5. WHEN YOU DANCE I CAN REALLY LOVE
6. FUCKIN' UP
7. ALL ALONG THE WATCHTOWER (Bob Dylan)
8. OH LONESOME ME
9. MOTHER EARTH
10. THE NEEDLE AND THE DAMAGE DONE
11. UNKNOWN LEGEND
12. HEART OF GOLD
13. OLD MAN
14. GET BACK TO THE COUNTRY
15. WORDS
16. NO HIDDEN PATH
BIS
17. A DAY IN A LIFE (The Beatles!)
Géén 'Cortez The Killer' of 'Like A Hurricane' dus, noch 'Pocahontas' of 'Powderfinger'. Maar een mens kan niet alles hebben, niet?
Wél een sublieme live-set van Dinosaur Sr. & co. Neil Young mag dan wel al 62 jaar geworden zijn, het ziet er niet naar uit dat hij meteen gaat stoppen, en hopelijk denkt ie daar zelf ook zo over, want de man is nog steeds in bloedvorm en mag ons nog meerder keren met bezoekjes - al dan niet mét Crazy Horse - vereren, alsook nieuw-albumwerk op ons loslaten ;-)
In De Morgen van Zaterdag 5/7 werd het optreden van NEIL YOUNG als "oudbollig" afgedaan en Neil zou de duimen moeten leggen voor het vele jonge gitaargeweld. Niets is minder waar natuurlijk. Journalist Bart Steenhout beweert bovendien dat het publiek enkel zou bestaan hebben uit een "vooral ouder en mannelijk publiek". Goh, dat zullen dat meisje dat naast mij stond, en de vele jonge jongens (ok; vooral jongens, dat wél) dan ook wel met enige bedenkingen lezen. Vraag is natuurlijk wààr meneer Steenhout stond en of ie er daadwerkelijk wàs. DM bestond er ooit in een optreden van Nick Cave te bespreken en nummers te vermelden op de setlist die die avond niet eens gespeeld werden ;-)Diezelfde DM vond The Verve, waarbij ik ei zo na in slaap viel, dan weer geweldig... ieder zijn mening natuurlijk ;-)
Over MOBY kan ik kort zijn. Het léék een waar feestje te zijn en dat was het wellicht ook wel ... Maar omdat ik tijdig wilde vertrekken, heb ik slechts een tweetal nummers meegemaakt. Al was ik misschien beter gewoon nog wat blijven genieten in plaats van me te willen haasten: maar dat is een ander verhaal...
Foto's: (c) Franky Bruyneel. Mijn verslagje van Neil Young en Slayer prijkt ook op de MINDVIEW-webstek (ook met Franky's foto's!)
.
dinsdag, juni 24, 2008
Geluidsbrij vermoordt 'Magic'
Niet eens zo gek lang na THE BOSS' recente doortochten in het Sportpaleis, eerst met THE SEEGER SESSIONS en dan MAGIC , de eerste woonde ik bij, de tweede miste ik, kwam het nieuws: "Bruce Springsteen in het Koning Boudewijnstadium". Mijn spontane reactie, zeker met het U2-Vertigoconcert (2005) in gedachten ook; "over mijn lijk!" In dat geluidsdrama zou ik me niet méér begeven! NO Way. Geen kaartje besteld dus. Toen echter bleek dat het concert naar het Sportpaleis verplaatst werd, besloot ik het er toch maar op wagen (ondanks de kwalijke reputatie van deze locatie, maar ik had, ervaringen van REM, DAVID BOWIE, U2, THE CURE, ROGER WATERS en BRUCE himself indachtig, blijkbaar daar al vaak "chance" gehad op dat gebied. Dus wellicht ook nu wel... Dus kaartje besteld! Niet meteen het goedkoopste, maar € 60 vond ik toch wel (meer dan) genoeg... En jawel, er waren nog duurdere tickets!
The E-Street Band! Een pracht van setlist. Een superenthousiaste Bruce. Het hàd een superconcert kunnen zijn (en voor zover ik dat kon observeren van in de verte was het ook zo voor de eerste rijen en het middenplein). Ik zeg wel: HAD. De ingredienten waren er... maar om te koken moet de keuken ook in orde zijn. Dat was helaas niet het geval.
Dat de brave man niet helemaal goed bij stem was, och, dat is niet eens zo erg, want zelfs zonder toneelkijker kon je met een beetje goede wil zien, dat spelplezier en enthousiasme er afdropen. Maar dat het Sportpaleis weerom zijn kwalijke reputatie eer aan deed is een pak erger. of lag het aan de PA van Bruce & Co? Feit is: het geluid was KL***
Bij de eerste twee nummers, dacht ik nog: goed dat gebeurt wel vaker, dat geluid wordt snel bijgesteld, en beter, en de slechte klank weerhield me niet om "RADIO NOWHERE" mee te zingen...
Maar gauw zou blijken dat het niet echt veel beter zou worden met dat geluid !
Goed. Toegegeven ik zat op een héél slechte plaats (niet dat je een plaats kon kiezen!), maar ja ik betaalde dan ook "maar" € 60 (slik). En ik kon zien hoe de massa die in het eerste helft van de zaal zat alsook de mensen op de eerste rijen van het middenplein uit hun dak gingen. En het leek haast alsof ik toeschouwer was van een concert dat ergens in de verte plaatsvond, en er toevallig wat klanken van mocht meepikken.
En God.. het zal écht voor de mensen die goed stonden of zaten énorm goed geweest zijn... Zij, en de pers die ook wellicht comfortablere zat, zullen wel enthousiaste geweldige berichten laten horen. Ongetwijfeld...
Toen ik uit frustratie, na 6 liedjes dan toch mijn zitplaats verliet op zoek naar een betere (staan)plaats inzake geluid: Jammer maar helaas. Het bleef een GELUIDSBRIJ.. Echt wel jammer. Lichtpuntjes waren er in sommige rustigere nummers waar Bruce's stem veel beter hoorbaar werd. En soms konden we de gitaar-Soli van Little Steven en Sax-soli van Clarence Clemmens zelfs horen (sic).
Een beetje over de helft van de avond leek het te beteren met het geluid, en zo was het toch nog een beetje genieten van "SPIRIT IN THE NIGHT", "BECAUSE THE NIGHT", "LIVING IN THE FUTURE", "THE RISING" en zeer zeker ook "MARY'S PLACE" en "FIRE" met een prachtig - en gelukkig goed hoorbaar en genietbaar dus - duet met Clarence.
Maar tegen dat "THE LONG WALK HOME" aan de beurt was, was het weer tijd om ons te ergeren ;-(
"POINT BLANK" maakte dan weer een ander goed. Maar desondanks bleef ik zitten met een ontevreden, wrang en boos gevoel.
Rond, 22.55, de laatste song van het optreden deinde uit, en wellicht zouden er nog bisnummers volgen, besloot ik het Sportpaleis te verlaten. In het metrostation bleek ik niet de enige te zijn die voortijdig vertrokken was. Wat erger is, ik was niet de enige met de ontgoochelende "geluidservaring". En de mensen die ik sprak bleken op uiteenlopende plaatsen in de zaal te hebben gestaan/ gezeten... Maar geen van hen meer naar voor dan "het midden". Misschien bevonden zich daar de dure plaatsen?
Dit keer werd helaas, en dan uitgerekend bij een concert waar ik écht naar uitkeek, de kwalijke reputatie van het Sportpaleis en zijn wanklanken heel erg bevestigd. Jammer, heel erg jammer. Had ik dan op de eerste rij moeten gaan staan beneden? Een peperduur ticket besteld hebben? Misschien.
Alhoewel.
Toen DAVID BOWIE in datzelfde Sportpaleis kwam, had ik een plaats die niet eens véél beter was, maar toch was het geluid toen wel OK.. en het kostte me maar € 41 (in 2003, Reality tour). Het kàn dus...
De ervaring gisteren, noopt me nog meer voorbehoud te nemen, tenzij ik me gek genoeg vind om een nog hogere prijs te betalen, vooraleer een Sportpaleisconcert bij te wonen...
Voor € 60 en meer mag je toch wel een beetje kwaliteit verwachten, niet?
Men zou in dit land eens beter een echt DEGELIJKE concerzaal (bij)bouwen, ipv artiesten in voetbalstadia of sportpaleizen te stoppen!
Ik onthou dus dat het me wel een goed concert LEEK te zijn, maar zelf heb ik dus NIET geheel DIE ERVARING ;-((
... en een verslag van iemand op de eerst rijen of duurste zitplaatsen, zal wellicht een weinig positever klinken...
Wellicht even positief als mijn ervaring toen Springsteen in Antwerpen was met THE SEEGER SESSIONS en ik ook op het middenplein stond..;
> Voor de volledigheid, de SETLIST:
1. SO YOUNG AND IN LOVE
2. RADIO NOWHERE
3. THE TIES THAT BIND
4. PROMISED LAND
5. SPIRIT IN THE NIGHT
6. MAGIC
7. TRAPPED
8. 4th OF JULY, ASTBURY PARK (SANDY)
9. PROVE IT ALL NIGHT
10. THUNDERCRACK
11. BECAUSE THE NIGHT
12. SHE 'S THE ONE
13. LIVIN' IN THE FUTURE
14. MARY'S PLACE
15. FIRE
16. POINT BLANK
17. THE RISING
18. LAST TO DIE
19. LONG WALK HOME
20. BADLANDS
Er was dus van "Magic" helaas weinig sprake. Doodjammer. Als er een DVD van uitkomt zal ik me die best aanschaffen... als troost.
•
The E-Street Band! Een pracht van setlist. Een superenthousiaste Bruce. Het hàd een superconcert kunnen zijn (en voor zover ik dat kon observeren van in de verte was het ook zo voor de eerste rijen en het middenplein). Ik zeg wel: HAD. De ingredienten waren er... maar om te koken moet de keuken ook in orde zijn. Dat was helaas niet het geval.
Dat de brave man niet helemaal goed bij stem was, och, dat is niet eens zo erg, want zelfs zonder toneelkijker kon je met een beetje goede wil zien, dat spelplezier en enthousiasme er afdropen. Maar dat het Sportpaleis weerom zijn kwalijke reputatie eer aan deed is een pak erger. of lag het aan de PA van Bruce & Co? Feit is: het geluid was KL***
Bij de eerste twee nummers, dacht ik nog: goed dat gebeurt wel vaker, dat geluid wordt snel bijgesteld, en beter, en de slechte klank weerhield me niet om "RADIO NOWHERE" mee te zingen...
Maar gauw zou blijken dat het niet echt veel beter zou worden met dat geluid !
Goed. Toegegeven ik zat op een héél slechte plaats (niet dat je een plaats kon kiezen!), maar ja ik betaalde dan ook "maar" € 60 (slik). En ik kon zien hoe de massa die in het eerste helft van de zaal zat alsook de mensen op de eerste rijen van het middenplein uit hun dak gingen. En het leek haast alsof ik toeschouwer was van een concert dat ergens in de verte plaatsvond, en er toevallig wat klanken van mocht meepikken.
En God.. het zal écht voor de mensen die goed stonden of zaten énorm goed geweest zijn... Zij, en de pers die ook wellicht comfortablere zat, zullen wel enthousiaste geweldige berichten laten horen. Ongetwijfeld...
Toen ik uit frustratie, na 6 liedjes dan toch mijn zitplaats verliet op zoek naar een betere (staan)plaats inzake geluid: Jammer maar helaas. Het bleef een GELUIDSBRIJ.. Echt wel jammer. Lichtpuntjes waren er in sommige rustigere nummers waar Bruce's stem veel beter hoorbaar werd. En soms konden we de gitaar-Soli van Little Steven en Sax-soli van Clarence Clemmens zelfs horen (sic).
Een beetje over de helft van de avond leek het te beteren met het geluid, en zo was het toch nog een beetje genieten van "SPIRIT IN THE NIGHT", "BECAUSE THE NIGHT", "LIVING IN THE FUTURE", "THE RISING" en zeer zeker ook "MARY'S PLACE" en "FIRE" met een prachtig - en gelukkig goed hoorbaar en genietbaar dus - duet met Clarence.
Maar tegen dat "THE LONG WALK HOME" aan de beurt was, was het weer tijd om ons te ergeren ;-(
"POINT BLANK" maakte dan weer een ander goed. Maar desondanks bleef ik zitten met een ontevreden, wrang en boos gevoel.
Rond, 22.55, de laatste song van het optreden deinde uit, en wellicht zouden er nog bisnummers volgen, besloot ik het Sportpaleis te verlaten. In het metrostation bleek ik niet de enige te zijn die voortijdig vertrokken was. Wat erger is, ik was niet de enige met de ontgoochelende "geluidservaring". En de mensen die ik sprak bleken op uiteenlopende plaatsen in de zaal te hebben gestaan/ gezeten... Maar geen van hen meer naar voor dan "het midden". Misschien bevonden zich daar de dure plaatsen?
Dit keer werd helaas, en dan uitgerekend bij een concert waar ik écht naar uitkeek, de kwalijke reputatie van het Sportpaleis en zijn wanklanken heel erg bevestigd. Jammer, heel erg jammer. Had ik dan op de eerste rij moeten gaan staan beneden? Een peperduur ticket besteld hebben? Misschien.
Alhoewel.
Toen DAVID BOWIE in datzelfde Sportpaleis kwam, had ik een plaats die niet eens véél beter was, maar toch was het geluid toen wel OK.. en het kostte me maar € 41 (in 2003, Reality tour). Het kàn dus...
De ervaring gisteren, noopt me nog meer voorbehoud te nemen, tenzij ik me gek genoeg vind om een nog hogere prijs te betalen, vooraleer een Sportpaleisconcert bij te wonen...
Voor € 60 en meer mag je toch wel een beetje kwaliteit verwachten, niet?
Men zou in dit land eens beter een echt DEGELIJKE concerzaal (bij)bouwen, ipv artiesten in voetbalstadia of sportpaleizen te stoppen!
Ik onthou dus dat het me wel een goed concert LEEK te zijn, maar zelf heb ik dus NIET geheel DIE ERVARING ;-((
... en een verslag van iemand op de eerst rijen of duurste zitplaatsen, zal wellicht een weinig positever klinken...
Wellicht even positief als mijn ervaring toen Springsteen in Antwerpen was met THE SEEGER SESSIONS en ik ook op het middenplein stond..;
> Voor de volledigheid, de SETLIST:
1. SO YOUNG AND IN LOVE
2. RADIO NOWHERE
3. THE TIES THAT BIND
4. PROMISED LAND
5. SPIRIT IN THE NIGHT
6. MAGIC
7. TRAPPED
8. 4th OF JULY, ASTBURY PARK (SANDY)
9. PROVE IT ALL NIGHT
10. THUNDERCRACK
11. BECAUSE THE NIGHT
12. SHE 'S THE ONE
13. LIVIN' IN THE FUTURE
14. MARY'S PLACE
15. FIRE
16. POINT BLANK
17. THE RISING
18. LAST TO DIE
19. LONG WALK HOME
20. BADLANDS
Er was dus van "Magic" helaas weinig sprake. Doodjammer. Als er een DVD van uitkomt zal ik me die best aanschaffen... als troost.
•
dinsdag, juni 17, 2008
Arrow Rock '08: Rockfestijn van (h)erkenning
Zondag 15 juni - Nijmegen: Arrow Rock 2008. Voor mij was het een wel zeer aangename manier om mijn verjaardag door te brengen. En dat is op muzikaal gebied in éérste plaats de verdienste van GOTTHARD, die dan misschien niet bijster origineel zijn in wàt ze doen - Whitesnake meets Deep Purple meets Krokus meets AC/DC, maar dat wel allemaal perfect en met verve doen. En wàt een sound. En STEVE LEE moet echt wel een van de meest onderschatte zangers zijn ! Ook een van de weinige performers op Arrow die echt goed bij stem was en alle noten haalde. Op David Coverdale's stem, maar het respect blijft, zit, begrijperlijkerwijze al enige sleet maar het zou hem en zijn briljante muzikanten niet beletten een prachtige show neer te zetten. JOE ELLIOTT's (Deff Leppard) stem was ook niet meer jedat, en de alweer tweede zanger in één jaar tijd van Journey deed net iets te hard zijn best, wat me doet vrezen dat zijn stem niet lang zal meegaan...
GOTTHARD stond garrant voor een zeer knappe set, met uiteraard enkele klassiekers zoals "Top of the World" en "Anytime, Anywhere" alsook "Mountain Mama" en "Mighty Quinn". Maar ook een sublieme versie van Joe South's "Hush" (wellicht nog het bekendst van de cover door Deep Purple, maar ook Gotthard heeft de cover al lang op het repertoire staan). Het gitaarspel an Leo Leoni is echt subliem!!! En ambiance was er zeker en vast ook bij de sympathieke zwitsers...
SETLIST
1. MASTER OF ILLUSION
2. GONE TOO FAR
3. TOP OF THE WORLD
4. LET IT BE
5. HUSH (Joe South)
6. I WONDER
7. MIGHTY QUINN
8. ANYTIME, ANYWHERE
9. MOUNTAIN MAMA
10. THE OSCAR GOES TO
11. LIFT U UP
Omdat we REO SPEEDWAGON slechts vanop afstand konden horen/zien (het klonk zeker niet slecht), toen "Can"t Stop Loving You" weerklonk, stond ik al klaar op de "Open Airrow Stage" voor Gotthard, dus waren de Zwitsere Rockers de eerste band die ik 'echt' zag. En ze zorgden meteen voor een (en misschien wel HET) hoogtepunt!
JOURNEY: één van de namen waar ik enorm benieuwd naar was, en veel van verwachtte stelde toch enigszins teleur. Aan de setlist lag het geenszins en puur muzikaal zat het zeker snor. Maar enorm jammer dat de sound bij Journey niet altijd even goed zat en soms 'gewoon wegdraaide': PA-man ingeslapen? En de nieuwe Filipijnse zanger had best veel podiumpresence, én een stem die erg aan STEVE PERRY deed denken, maar hoe goed ook, vond ik zijn effort net ietsje te geforceerd eigenlijk. Hij perste erg hard om de hoge Perry-noten te halen. Misschien iets té hard zelfs. En ik hoop dat ie zijn stem niet te hard aan het martelen is, zodat ie die stem over pakweg een jaar of vijf nog heeft!...
KANSAS was behoorlijk goed, en eigenlijk beter dan op hun vorige doortocht, maar heb er maar een deel van gezien, want we wilden tijdig naar DEF LEPPARD vertrekken. Maar ik pikte ondermeer nog puike versies mee van "Point of Known Return" en "Dust in The Wind"...
DEFF LEPPARD. Goed van hen eens aan het werk gezien te hebben. En de ambiance was er zeker. De stem van JOE ELLIOTT was nu wel niet je dat, en sommige bronnen zegden me zelfs dat ie redelijk vals zong, al heb ik dat niet zelf vastgesteld. De band bracht ondermeer "Rocket", "Make Love Like A Man", "Armageddon It" en "Let's Get Rocked", maar ook "C'Mon C'Mon" van het jongste album "Songs from the Sparkle Lounge"...
MOTORHEAD en TWISTED SISTER gemist, omdat we al goed vooraan wilden staan bij WHITESNAKE én KISS. Samen met GOTTHARD en Journey de belangrijkste reden(en) om naar Arrow af te zakken voor mij... Gelukkig treedt MOTORHEAD nog steeds erg vaak op, dus er komen nog kansen genoeg om Lemmy & Co nog es aan het werk te zien!
Eigenlijk meer nog dan naar Journey, keek ik uit naar WHITESNAKE. Als DEEP PURPLE-fan, en ook liefhebber van zowel de MK II ('classic line-up met Gillan) als MK III (met Coverdale en Hughes) én Whitesnake-liefhebber was ik erg benieuwd natuurlijk. Ik las ondertussen her een en ander over de 'slechte prestatie' van Coverdale op Arrow Rock. Goed: de man was inderdaad niet 100% goed bij stem, en liet misschien hier en daar een steekje vallen, het weerhield me niet om van dit Whitesnake-optreden te genieten!
Coverdale én zijn huidige Whitesnake-lineup zette een goed concert neer! En we werden getrakteerd op enkele Whitesnake-classics natuurlijk. Helaas géén "Ain't No Love In The Heart of The City", maar wel "In The still Of the Night" (!), "Is This Love", "Love Ain't No Stranger", "Fool For Your Lovin'" én uit het nieuwe album, de sterke setopener "Best Years" (was helaas niet over Coverdale's stem kan gaan!) én "Good To be Bad". En een andere klassebak van formaat was afsluiter "Here I Go Again", waarbij Coverdale "an old friend" op het podium riep. De acte de presence van Ad Vandenberg - met oranje hoed! - was idd. leuk, maar ook niet veel meer dan dat...
De ritmesectie zat prima, en de gitarist was top. De Whitesnake-show mocht er zijn. Enige zwakke schakel was Covedale's stem met momenten. Hopelijk is ie binnenkort op Graspop beter bij stem.SETLIST
1. BEST YEARS
2. FOOL FOR YOUR LOVIN'
3. GOOD TO BE BAD
4. LOVE AIN'T NO STRANGER
5. LAY DOWN YOUR LOVE
6. IS THIS LOVE
7. GUILTY OF LOVE
8.
9. IN THE STILL OF THE NIGHT
10. HERE I GO AGAIN - featuring Adje Vandenberg
NIJMEGEN, ROCK CITY
Op 15 juni was niet Detroit, maar Nijmegen 'Rock City'! Jawel. Met KISS, ook al is Paul Stanley niet altijd even stemvast, en is het een opeenstapeling van kitsch, nog meer kitsch en huizenhoge clichés, was het FEESTEN geblazen. Van zodra, na de intro, de integrale versie van The Who's "Won't Get Fooled Again" voorbij was, het doek viel, ging de Kiss-trein van start. Een wervelende show vol letterlijk en figuurlijk vuurwerk!!! Indrukwekkend, en met een prima setlist !! Goed, dit is geen ingenieuze of ingewikkelde, laat staan intellectualistische muziek. Neen! En er zijn dus zeer zeker betere zangers dan Paul Stanley (tijdens "I Was Made for Lovin' You" liet ie bv. wel wat steken vallen - maar net dààr was er de 'back up' van het publiek). Neen, maar het was wel 200% amusement en hard rock & roll van de bovenste plank. Show is wat verwacht kan worden van Kiss, Show is dan ook wat je krijgt. Larger than life!En zij die KISS afdoen als 'voor mietjes' of 'kitsch' of whatever, ik ben bijna zéker dat zij - indien aanwezig - ook stonden mee te brullen met de vele Kiss-classics!
Voor mij was het de eerste kans die ik had/ en of aangreep om deze band mee te maken, en daar heb ik geen spijt van hoor. Wat een spektakel en wat een lekkere rock & roll ;-)Hoogtepunten: "Hotter Than Hell", "Lick It Up" (met een klein stukje "Won't Get Fooled Again"), "Parasite", "Shout it out Loud", "Black Diamond" en "Love Gun"!
SETLIST
#intro: "Won't Get Fooled Again" (The Who)
1. DEUCE
2. STRUTTER
3. GOT TO CHOSE
4. HOTTER THAN HELL
5. NOTHING TO LOSE
6. C' MON AND LOVE ME
7. PARASITE
8. SHE
9. 100.000 YEARS
10. COLD GIN
11. LET ME GO, ROCK & ROLL
12. BLACK DIAMOND
13. ROCK & ROLL ALL NIGHT
Encores:
14. SHOUT IT OUT LOUD
15. LICKT IT UP
16. I LOVE IT LOUD
17. I WAS MADE FOR LOVIN' YOU
18. LOVE GUN
19. DETROIT ROCK CITY
Wanneer de zoveelste explosies en vuurwerk voorbijwaren, en op het grote scherm "Kiss Thanks You Nijmegen" verscheen, zat Arrow Rock erop. Alsook mijn verjaardag. Jawel. Ondertussen was ik 36 en ik had mijn dag kunnen vullen met Rock & Roll. Toch niet slecht dacht ik zo ;-)
Samengevat:Beste prestatie 'overall': GOTTHARD. Voor mij dé revelatie van Arrow '08! Pakkende, degelijke songs, knappe gitaarsoli, een zeer goede overall sound, en Steve Lee: wat een stem zeg !!!
Beste show, klank en lichtspel, en ideale afsluitter: KISS !
Alle foto's: (c) Markec. Veel meer Arrow Rock-foto's op mijn Flickrpagina. Enjoy!
.
zondag, juni 08, 2008
Levende Legendes heersen op TW Classic
GEWELDIGE SCABS, GOEDE STOOGES EN FENOMENALE POLICE !
Op de laatste tonen van dat éne liedje dat ik van JUANES kén, kwamen we het festivalterrein van Werchter op. Eerst even ons voorzien van de veel te dure (€ 2,5 !) drankbonnetjes (Werchter het goedkoopste festival van Europa, Herman?), schoven we, terwijl de Juanes-fans zich richting togen of uitgang haastten, goed naar voren om ons alvast een goede plaats te verzekeren voor The Scabs.
> THE SCABS
De grote doek, die er ook in dat unieke reünieconcert in de AB was, met het bandlogo, simpel maar duidelijk "The Scabs", hing er al, en toen dan eindelijk de aankondiging van 'de mannen van Diest' kwam door Hans Otten (of all people, maar goed...), steeg bij zowat iedereen de adrenaline. En daar waren ze dan Guy, Willy Willy, Frankie, Fons, aangesterkt door Jan Hautekiet en Patrick Riguelle - de Royalty In Exile-bezetting dus. THE SCABS openden sterk met "(Ain't No One Gonna) Take My Soul Away", alleen leek het geluid toen niet echt goed te zitten, maar dat euvel bleek snel verholpen tijdens het tweede nummer van de set: "Hello Lonesome", een van de vele parels van het toen helaas slecht geproducedte "Jumping the Tracks", en live telkens, ook dus in hun 'hey days' een succesnummer...
Er zou nog uit "Jumping the Tracks" geput worden, maar meer nog uit "Royalty In Exile", misschien toch wel hun allerbeste album dat ze vorig jaar (september 2007) in de AB nog integraal brachten. Zo-ook dus met een nummer als "You don't Need A Woman", dat volgde, als later in de set "Little Lady" en het o zo simpele maar ijzersterke "I Need You". En jawel, uiteraard, of wat dacht u, kregen we ook en sublieme versie van "Hard Times" en ook het al even geweldigee "Time" was van de partij. Maar dé Royalty-adrenalinestoot bij uitstek was toch wel, zo bleek eens te meer, "Crime Wave", dat Guy Swinnen opdroeg aan alle ladies... Uit "Skintight" kregen we het aboslute feestnummer bij uitstek "Let's have A Party", ook "inbetweenies" kwam aan bod met het breekbare "Can't Call me Yours" én de country-pastiche "Four Aces" (uit "Dog Days Are Over") was ook best leuk...
Het spelplezier bij deze Vlaamse Clash/Rolling Stones droop er af, ze hadden er duidelijk zelf kilometers plezier in! Ja, het moge duidelijk zijn. The Scabs waren in bloedvorm en men zou stiekem gaan hopen dat deze reünie een nieuw begin wordt, en zo niet: dan mogen ze alleszins om de zoveel jaar nog eens live aantreden. De Scabs-klassiekers blijven fantastisch en de heren doen het nogaltijd met verve. En gisteren werd dus ook nog eens duidelijk welke wonderlijke ROCK & ROLLgroep we dus eigenlijk kwijt zijn.. Want tot nader order zijn The Scabs niet meer, en kaderen hun festivaldoortochten (ze zouden ook naar Suikerrock komen ving ik gisteren op) in een eenmalige reunie..
Dat THE SCABS destijds, tot aan hun split in '95, dé ultieme live-sensatie waren in onze contreien, werd opnieuw, en met verve bewezen...The Scabs maakten er een echt feest van met de eerder genoemde topsongs, maar uiteraard ontbraken ook klassebakken zoals "Keep On Driving" en"Robbin' The Liquor Store" niet.... En.. jawel, ook "Matchbox Car". Toen werd het publiek - voor zover dat al niet het geval was - hélémaal wild !
Als Neil Young-fan ben ik natuurlijk telkens blij als Guy Swinnen een NY-cover ten beste geeft. Dat doet hij met zijn band Swinnen ei zo na altijd, dat deed hij destijds met The Scabs ook. En ja hoor: ook gisteren kregen we een denderende, nu nog nazinderende versie van "Rocking In the Free World".
The Scabs op Werchter, voor de derde keer dus. En hopelijk niet voor het laatst (een mens màg hopen he!)
> SETLIST:
1. (AIN'T NO ONE GONNA) TAKE MY SOUL AWAY
2. HELLO LONESOME
3. YOU DON'T NEED A WOMAN
4. LET'S HAVE A PARTY
5. DON'T YOU KNOW
6. LITTLE LADY
7. I NEED YOU
8. CAN"T CALL ME YOURS
9. FOUR ACES
10. HARD TIMES
11. TIME
12. CRIME WAVE
13. MATCHBOX CAR
14. KEEP ON DRIVING
15. NOTHING ON MY RADIO
16. ROBBIN' THE LIQUOR STORE
#encore:
17. ROCKING IN THE FREE WORLD (Neil Young)
> IGGY & THE STOOGES
Na het erg goede optreden van The Scabs, met al een eerste punkuitstapje, onder de vorm van "Matchbox Car" was de toon al gezet voor de oerpunk van Iggy & The Stooges. Al had ik geen héél grote verwachtingen, feit is dat Iggy live altijd wel synoniem staat voor tonnen energie en entertainment. Maar het optreden van The Stooges was voor mij zeker geen hoogtepunt.
Foto: (c) Luc Swaenen - Liveshowz
Iggy, ondanks zijn leeftijd, nog steeds erg lenig en goed bij stem. Het was best goed, en het klonk zeker niet slecht, en waardig ouder worden in de punkrock is de heren zeker gelukt, maar écht beklijven deed het niet voor mij. Dat sommige nummers nodeloos werden uitgesponnen (hallo, dit is punkrock heren?) deed er geen goed aan... Ja, Iggy was in form, en ook nu weer werden de fans op het podium gevraagd om een dansje te placeren tijdens "No Fun"...
Foto: (c) Luc Swaenen - Liveshowz
Dé adrenalinekick, die je toch van The Stooges zou kunnen verwachten, bleef echter uit. Al was de aanzet er wel bij opener "Loose" en in "1969" maar zelfs "I Wanna Be Your Dog" klonk vrij ongeïnspireerd en op de automatische piloot gespeeld. Toch wel jammer.
Goed dus, maar niet geweldig...
> SETLIST:
1. LOOSE
2. DOWN ON THE STREET
3. 1969
4. I WANNA BE YOUR DOG
5. TV EYE
6. DIRT
7. REAL COOL TIME
8. NO FUN
9. 1970
10. MINDROOM
11. FUN HOUSE/ L.A. BLUES
12. SKULL RING
13. MY IDEA OF FUN
14. SEARCH & DESTROY
#encore
15. I GOT A RIGHT
16. LITTLE ELECTRIC CHAIR
*Foto's van de show van Iggy & The Stooges op LiveShowz
> THE POLICE
Alle sceptici en sommige negatieve concert-reviews ten spijt was ik enorm benieuwd en vervuld van heel hoge verwachtingen naar het optreden van THE POLICE toe ! En het was ook de hoofdreden om naar TW Classic af te zakken. De heren hadden ook nog wat goed te maken na hun agelaste show in Antwerpen, dus ik had zoiets van "it better be good". Welnu. It wasn't good. It was fantastic! Hallelujah! Wat een show zeg!
The Police was blijkbaar erg gretig en ogeduldig, want de band begon een kwartier te vroeg aan haar set, met een knallend "Message in A Bottle"! Kwestie van meteen een statement te maken: "hier zijn we". Ja, daar waren ze. En hoe! F*ck alle sceptici. En de negatieve concertreviews die al las... hadden die schrijvers dan St*** in hun oren? ;-)
De sound die The Police neerzetten was geweldig. Gordon Summer, beter bekend als Sting, met baard deze keer, was ongeloofelijk goed bij stem, zijn bas klonk lekker strak. De gitaarpartijen van Andy Summers waren subliem en een echt oorgasme voorwaar! Stewart Copeland is nog steeds de geweldige 'the Rhythmatist" met zijn strakke en perfecte drum- en percussiewerk.
De setlist bevatte behalve de verwachtte hits zoals "Message In A Bottle", "Walking On The Moon", "Don"t Stand So Close To Me" (gelukkig niet in de '86-versie maar de '80-versie), "De Do Do Do De Da Da Da", "Roxanne" en het door merg en been gaande, immer mooie "Every Breathe you Take", ook minder voor de hand liggend songs zoals "Demolition Man", "Hole In My Life" en "When the World is Running Down, You Make The Best of What's Still Around" !
Net zoals bij The Stooges, kregen sommige nummers een wat langer uitgesponnen versies, maar bij The Police bleek dat duidelijk wél goed te werken, met daar dan de kans voor Andy Summers om ons zijn practige gitaarspel te presenteren.
Het publiek, waaronder uw dienaar, genoot met volle teugen. En dat kon ook niet anders. We kregen stuk voor stuk sublieme versies van songs uit de rijke Police-catalogus. Mijn stem, en ik ben wellicht niet de enige die dit ervaart, is nu ei zo na wég, want zoals velen brulde ik de vele klassiekers woord voor woord mee ;-)
En een ding is duidelijk: dit was 'af', geweldig goed! Nee, wat zeg ik: FENOMENAAL!!!!!!!
Absolute hoogtepunten, wat mij betreft dan toch, waren zeer zeker: "Demolition Man', 'When The World is Running Down', 'Don't Stand So Close To Me', 'Every Little Thing She Does', 'Invisble Sun' (ook zonder het toestenwerk bijzonder sfeervol!), het fantastische 'I Can't Stand Losing You', het - als bis - oeroude 'Next To You' én "Every Breath You Take'...
De Police-machine is duidelijk goed geölied en draait op volle toeren, jammer dat het bijna (en vermoedelijk definitief) gedaan is...
> SETLIST:
1. MESSAGE IN A BOTTLE
2. WALKING ON THE MOON
3. DEMOLITION MAN
4. VOICES INSIDE MY HEAD
5. WHEN THE WORLD IS RUNNING DOWN, YOU MAKE THE BEST OF WHAT'S STILL AROUND
6. DON'T STAND SO CLOSE TO ME
7. DRIVEN TO TEARS
8. A HOLE IN MY LIFE
9. EVERY LITTLE THING SHE DOES IS MAGIC
10. WRAPPED AROUND YOUR FINGER
11. DE DO DO DO DE DA DA DA
12. INVISBLE SUN
13. I CAN 'T STAND LOSING YOU
#encore 1
14. ROXANNE
15. KING OF PAIN
16. SO LONELY
17. EVERY BREATHE YOU TAKE
#encore 2
18. NEXT TO YOU
The Police zorgde duidelijk, wat mij betreft toch, voor één van de betere concerten van 2008, en halen op zijn minst een top 10 plaats in mijn concerappreciatie van 2008.
En misschien was dit wel de beste hoofdact 'ooit' van het nog jonge TW Classic!"
#
Op de laatste tonen van dat éne liedje dat ik van JUANES kén, kwamen we het festivalterrein van Werchter op. Eerst even ons voorzien van de veel te dure (€ 2,5 !) drankbonnetjes (Werchter het goedkoopste festival van Europa, Herman?), schoven we, terwijl de Juanes-fans zich richting togen of uitgang haastten, goed naar voren om ons alvast een goede plaats te verzekeren voor The Scabs.
> THE SCABSDe grote doek, die er ook in dat unieke reünieconcert in de AB was, met het bandlogo, simpel maar duidelijk "The Scabs", hing er al, en toen dan eindelijk de aankondiging van 'de mannen van Diest' kwam door Hans Otten (of all people, maar goed...), steeg bij zowat iedereen de adrenaline. En daar waren ze dan Guy, Willy Willy, Frankie, Fons, aangesterkt door Jan Hautekiet en Patrick Riguelle - de Royalty In Exile-bezetting dus. THE SCABS openden sterk met "(Ain't No One Gonna) Take My Soul Away", alleen leek het geluid toen niet echt goed te zitten, maar dat euvel bleek snel verholpen tijdens het tweede nummer van de set: "Hello Lonesome", een van de vele parels van het toen helaas slecht geproducedte "Jumping the Tracks", en live telkens, ook dus in hun 'hey days' een succesnummer...
Er zou nog uit "Jumping the Tracks" geput worden, maar meer nog uit "Royalty In Exile", misschien toch wel hun allerbeste album dat ze vorig jaar (september 2007) in de AB nog integraal brachten. Zo-ook dus met een nummer als "You don't Need A Woman", dat volgde, als later in de set "Little Lady" en het o zo simpele maar ijzersterke "I Need You". En jawel, uiteraard, of wat dacht u, kregen we ook en sublieme versie van "Hard Times" en ook het al even geweldigee "Time" was van de partij. Maar dé Royalty-adrenalinestoot bij uitstek was toch wel, zo bleek eens te meer, "Crime Wave", dat Guy Swinnen opdroeg aan alle ladies... Uit "Skintight" kregen we het aboslute feestnummer bij uitstek "Let's have A Party", ook "inbetweenies" kwam aan bod met het breekbare "Can't Call me Yours" én de country-pastiche "Four Aces" (uit "Dog Days Are Over") was ook best leuk...
Het spelplezier bij deze Vlaamse Clash/Rolling Stones droop er af, ze hadden er duidelijk zelf kilometers plezier in! Ja, het moge duidelijk zijn. The Scabs waren in bloedvorm en men zou stiekem gaan hopen dat deze reünie een nieuw begin wordt, en zo niet: dan mogen ze alleszins om de zoveel jaar nog eens live aantreden. De Scabs-klassiekers blijven fantastisch en de heren doen het nogaltijd met verve. En gisteren werd dus ook nog eens duidelijk welke wonderlijke ROCK & ROLLgroep we dus eigenlijk kwijt zijn.. Want tot nader order zijn The Scabs niet meer, en kaderen hun festivaldoortochten (ze zouden ook naar Suikerrock komen ving ik gisteren op) in een eenmalige reunie..
Dat THE SCABS destijds, tot aan hun split in '95, dé ultieme live-sensatie waren in onze contreien, werd opnieuw, en met verve bewezen...The Scabs maakten er een echt feest van met de eerder genoemde topsongs, maar uiteraard ontbraken ook klassebakken zoals "Keep On Driving" en"Robbin' The Liquor Store" niet.... En.. jawel, ook "Matchbox Car". Toen werd het publiek - voor zover dat al niet het geval was - hélémaal wild !
Als Neil Young-fan ben ik natuurlijk telkens blij als Guy Swinnen een NY-cover ten beste geeft. Dat doet hij met zijn band Swinnen ei zo na altijd, dat deed hij destijds met The Scabs ook. En ja hoor: ook gisteren kregen we een denderende, nu nog nazinderende versie van "Rocking In the Free World".
The Scabs op Werchter, voor de derde keer dus. En hopelijk niet voor het laatst (een mens màg hopen he!)
> SETLIST:
1. (AIN'T NO ONE GONNA) TAKE MY SOUL AWAY
2. HELLO LONESOME
3. YOU DON'T NEED A WOMAN
4. LET'S HAVE A PARTY
5. DON'T YOU KNOW
6. LITTLE LADY
7. I NEED YOU
8. CAN"T CALL ME YOURS
9. FOUR ACES
10. HARD TIMES
11. TIME
12. CRIME WAVE
13. MATCHBOX CAR
14. KEEP ON DRIVING
15. NOTHING ON MY RADIO
16. ROBBIN' THE LIQUOR STORE
#encore:
17. ROCKING IN THE FREE WORLD (Neil Young)
> IGGY & THE STOOGES
Na het erg goede optreden van The Scabs, met al een eerste punkuitstapje, onder de vorm van "Matchbox Car" was de toon al gezet voor de oerpunk van Iggy & The Stooges. Al had ik geen héél grote verwachtingen, feit is dat Iggy live altijd wel synoniem staat voor tonnen energie en entertainment. Maar het optreden van The Stooges was voor mij zeker geen hoogtepunt.
Foto: (c) Luc Swaenen - LiveshowzOnaangekondigd, en plotseling, we stonden nog rustig een veel te duur pintje te drinken, knalde "LOOSE" over de weide.. 'ah The Stooges' zijn al bezig...' We haasten ons naar richting podium en zagen de wildeman van de punkrock zoals altijd in ontbloot bovenlijf wild om zich heen slaan. En het was een goed optreden, het moet gezegd. Met zowat alle Stooges-klassiekers; al vrij vroeg in de set "1969" en "I Wanna Be Your Dog", wat ik vreemd vond, en verder uiteraard ook "No Fun" en "Search & Destroy".
Iggy, ondanks zijn leeftijd, nog steeds erg lenig en goed bij stem. Het was best goed, en het klonk zeker niet slecht, en waardig ouder worden in de punkrock is de heren zeker gelukt, maar écht beklijven deed het niet voor mij. Dat sommige nummers nodeloos werden uitgesponnen (hallo, dit is punkrock heren?) deed er geen goed aan... Ja, Iggy was in form, en ook nu weer werden de fans op het podium gevraagd om een dansje te placeren tijdens "No Fun"...
Foto: (c) Luc Swaenen - LiveshowzDé adrenalinekick, die je toch van The Stooges zou kunnen verwachten, bleef echter uit. Al was de aanzet er wel bij opener "Loose" en in "1969" maar zelfs "I Wanna Be Your Dog" klonk vrij ongeïnspireerd en op de automatische piloot gespeeld. Toch wel jammer.
Goed dus, maar niet geweldig...
> SETLIST:
1. LOOSE
2. DOWN ON THE STREET
3. 1969
4. I WANNA BE YOUR DOG
5. TV EYE
6. DIRT
7. REAL COOL TIME
8. NO FUN
9. 1970
10. MINDROOM
11. FUN HOUSE/ L.A. BLUES
12. SKULL RING
13. MY IDEA OF FUN
14. SEARCH & DESTROY
#encore
15. I GOT A RIGHT
16. LITTLE ELECTRIC CHAIR
*Foto's van de show van Iggy & The Stooges op LiveShowz
> THE POLICE
Alle sceptici en sommige negatieve concert-reviews ten spijt was ik enorm benieuwd en vervuld van heel hoge verwachtingen naar het optreden van THE POLICE toe ! En het was ook de hoofdreden om naar TW Classic af te zakken. De heren hadden ook nog wat goed te maken na hun agelaste show in Antwerpen, dus ik had zoiets van "it better be good". Welnu. It wasn't good. It was fantastic! Hallelujah! Wat een show zeg!
The Police was blijkbaar erg gretig en ogeduldig, want de band begon een kwartier te vroeg aan haar set, met een knallend "Message in A Bottle"! Kwestie van meteen een statement te maken: "hier zijn we". Ja, daar waren ze. En hoe! F*ck alle sceptici. En de negatieve concertreviews die al las... hadden die schrijvers dan St*** in hun oren? ;-)De sound die The Police neerzetten was geweldig. Gordon Summer, beter bekend als Sting, met baard deze keer, was ongeloofelijk goed bij stem, zijn bas klonk lekker strak. De gitaarpartijen van Andy Summers waren subliem en een echt oorgasme voorwaar! Stewart Copeland is nog steeds de geweldige 'the Rhythmatist" met zijn strakke en perfecte drum- en percussiewerk.
De setlist bevatte behalve de verwachtte hits zoals "Message In A Bottle", "Walking On The Moon", "Don"t Stand So Close To Me" (gelukkig niet in de '86-versie maar de '80-versie), "De Do Do Do De Da Da Da", "Roxanne" en het door merg en been gaande, immer mooie "Every Breathe you Take", ook minder voor de hand liggend songs zoals "Demolition Man", "Hole In My Life" en "When the World is Running Down, You Make The Best of What's Still Around" !
Net zoals bij The Stooges, kregen sommige nummers een wat langer uitgesponnen versies, maar bij The Police bleek dat duidelijk wél goed te werken, met daar dan de kans voor Andy Summers om ons zijn practige gitaarspel te presenteren.
Het publiek, waaronder uw dienaar, genoot met volle teugen. En dat kon ook niet anders. We kregen stuk voor stuk sublieme versies van songs uit de rijke Police-catalogus. Mijn stem, en ik ben wellicht niet de enige die dit ervaart, is nu ei zo na wég, want zoals velen brulde ik de vele klassiekers woord voor woord mee ;-)
En een ding is duidelijk: dit was 'af', geweldig goed! Nee, wat zeg ik: FENOMENAAL!!!!!!!
Absolute hoogtepunten, wat mij betreft dan toch, waren zeer zeker: "Demolition Man', 'When The World is Running Down', 'Don't Stand So Close To Me', 'Every Little Thing She Does', 'Invisble Sun' (ook zonder het toestenwerk bijzonder sfeervol!), het fantastische 'I Can't Stand Losing You', het - als bis - oeroude 'Next To You' én "Every Breath You Take'...
De Police-machine is duidelijk goed geölied en draait op volle toeren, jammer dat het bijna (en vermoedelijk definitief) gedaan is...
> SETLIST:
1. MESSAGE IN A BOTTLE
2. WALKING ON THE MOON
3. DEMOLITION MAN
4. VOICES INSIDE MY HEAD
5. WHEN THE WORLD IS RUNNING DOWN, YOU MAKE THE BEST OF WHAT'S STILL AROUND
6. DON'T STAND SO CLOSE TO ME
7. DRIVEN TO TEARS
8. A HOLE IN MY LIFE
9. EVERY LITTLE THING SHE DOES IS MAGIC
10. WRAPPED AROUND YOUR FINGER
11. DE DO DO DO DE DA DA DA
12. INVISBLE SUN
13. I CAN 'T STAND LOSING YOU
#encore 1
14. ROXANNE
15. KING OF PAIN
16. SO LONELY
17. EVERY BREATHE YOU TAKE
#encore 2
18. NEXT TO YOU
The Police zorgde duidelijk, wat mij betreft toch, voor één van de betere concerten van 2008, en halen op zijn minst een top 10 plaats in mijn concerappreciatie van 2008.
En misschien was dit wel de beste hoofdact 'ooit' van het nog jonge TW Classic!"
#
donderdag, mei 22, 2008
Alles Wieder Offen: Creatief met staal, rubber, phonoplaat, winkelkarretje ...
De heren waren best in form woensdagavond in de AB.... Blixa Bargeld had al in een interview verklaard voornamelijk recent werk te zullen spelen, dus zeker ook veel van het nieuwe album. Ik juich het telkens toe als een band zulks doet, tenslotte toert men toch om een nieuw album voor te stellen. Nu, het nieuwe Neubauten-album Alles Wieder Offen vind ik best goed, maar het werd geen topper zoals Halber Mensch, Haus Der Luege of Tabula Rasa noch wordt het niveau gehaald van Silence Is Sexy en Perpetuum Mobile. Maar goed, het ging vast méévallen - ik zag trouwens totnogtoe nog géén slécht Neubauten-concert - en hoopte toch gelijkertijd stiekem op een favoriet zoals Die Befindigkeit des Landes, Redukt, of zelfs Headcleaner, ZNS, ... Mijn gebeden zouden deels verhoord worden...
Op een podium dat geheel was aangekleed zoals de Alles Wieder Offen-hoes, incluis grote knalrode lampen, startten de heren al om 20.15 met hun set. Een set met inderdaad voornamelijk (gloed-)nieuw werk... En ja hoor: de nummers van Alles Wieder Offen vallen me live dubbel zo goed mee dan hun albumversies, en het nieuwe album kwam zo goed als compleet aan bod, aangevuld met voornamelijk werk uit Silence is Sexy en Perpetuum Mobile...
Het was weerom goed uitkijken naar het instrumentarium: welke instrumenten en/of constructies zouden ze nu gebruiken? En het was weerom een loepzuivere sound en performances waren uitstekend.... Blixa goed, nee uitstekend bij stem... En hij bleek, getuige zijn vele flauwe grapjes, goed, erg goed gemutst...
Knappe interpretaties, een weerom perfect huwelijk van conventionele instrumenten en indrustriele elementen, er zat letterlijk muziek in... Of wat je met een slijpschijf, een bak metalen pijpje die je uitstort als geluidseffect, een phonoplaat, een winkelkarretje en jawel, ook een Ukelele al allemaal niet kan doen...
Het contrast tussen Blixa's warme zangstem en diens kunstige krijsen...
Het was allemaal best wow... en 'amai'...
Maar... misschien omdat het 'tempo' laag lag, misschien omdat er niet echt een explosief nummer à la Hirnlego, Redukt, ZNS, Yu Gung in zat? Er was iets dat ik miste.. En daarom was dit 'gewoon' een erg goed optreden, maar het gevoel van 'overweldiging' en 'diep onder de indruk zijn' zoals ik dat met de "Silence Is Sexy-tour' beleefde, nee, dat was er niet bij..
Flauw dat ze Halber Mensch inzetten maar vervolgens dan iets anders (Von Wegen, een goede song, daar niet van) speelden...
En zo vond ik het van hun AB-doortochten dit de minste, maar an sich nog wel heel goed natuurlijk...
De mooiste herinneringen heb ik dus aan de Silence is Sexy tour (2000) in de AB, en op de tweede plaats komt dan de 25th anniversary tour...
SETLIST
1. DIE WELLEN
2. NAGORNY KARABACH
3. DEAD FRIENDS (AROUND THE CORNER)
4. LET'S DO IT A DADA
5. WEIL WEIL WEIL
6. UNVOLLSTÄNDIGKEIT
7. TAGENLANG WEISS
8. RAMPE
9. HALBER MENSCH/ VON WEGEN
10. DIE BEFINDLICHKEIT DES LANDES
11. SABRINA (I WISH THIS WOULD BE YOUR COLOUR)
12. SUSEJ
13. ICH WARTE
===
# bis 1
===
14. EIN LEICHTES LEISES SÄUSELN
15. HEAVEN IS OF HONEY
16. ?
* band introduction
17. ALLES
===
# bis 2
===
18 ?
19. ICH HATTE EIN WORT
Over drie dagen kan ik op de neubauten.org site checken of mijn setlist wel klopt ...
Op een podium dat geheel was aangekleed zoals de Alles Wieder Offen-hoes, incluis grote knalrode lampen, startten de heren al om 20.15 met hun set. Een set met inderdaad voornamelijk (gloed-)nieuw werk... En ja hoor: de nummers van Alles Wieder Offen vallen me live dubbel zo goed mee dan hun albumversies, en het nieuwe album kwam zo goed als compleet aan bod, aangevuld met voornamelijk werk uit Silence is Sexy en Perpetuum Mobile...
Het was weerom goed uitkijken naar het instrumentarium: welke instrumenten en/of constructies zouden ze nu gebruiken? En het was weerom een loepzuivere sound en performances waren uitstekend.... Blixa goed, nee uitstekend bij stem... En hij bleek, getuige zijn vele flauwe grapjes, goed, erg goed gemutst...
Knappe interpretaties, een weerom perfect huwelijk van conventionele instrumenten en indrustriele elementen, er zat letterlijk muziek in... Of wat je met een slijpschijf, een bak metalen pijpje die je uitstort als geluidseffect, een phonoplaat, een winkelkarretje en jawel, ook een Ukelele al allemaal niet kan doen...
Het contrast tussen Blixa's warme zangstem en diens kunstige krijsen...
Het was allemaal best wow... en 'amai'...
Maar... misschien omdat het 'tempo' laag lag, misschien omdat er niet echt een explosief nummer à la Hirnlego, Redukt, ZNS, Yu Gung in zat? Er was iets dat ik miste.. En daarom was dit 'gewoon' een erg goed optreden, maar het gevoel van 'overweldiging' en 'diep onder de indruk zijn' zoals ik dat met de "Silence Is Sexy-tour' beleefde, nee, dat was er niet bij..
Flauw dat ze Halber Mensch inzetten maar vervolgens dan iets anders (Von Wegen, een goede song, daar niet van) speelden...
En zo vond ik het van hun AB-doortochten dit de minste, maar an sich nog wel heel goed natuurlijk...
De mooiste herinneringen heb ik dus aan de Silence is Sexy tour (2000) in de AB, en op de tweede plaats komt dan de 25th anniversary tour...
SETLIST
1. DIE WELLEN
2. NAGORNY KARABACH
3. DEAD FRIENDS (AROUND THE CORNER)
4. LET'S DO IT A DADA
5. WEIL WEIL WEIL
6. UNVOLLSTÄNDIGKEIT
7. TAGENLANG WEISS
8. RAMPE
9. HALBER MENSCH/ VON WEGEN
10. DIE BEFINDLICHKEIT DES LANDES
11. SABRINA (I WISH THIS WOULD BE YOUR COLOUR)
12. SUSEJ
13. ICH WARTE
===
# bis 1
===
14. EIN LEICHTES LEISES SÄUSELN
15. HEAVEN IS OF HONEY
16. ?
* band introduction
17. ALLES
===
# bis 2
===
18 ?
19. ICH HATTE EIN WORT
Over drie dagen kan ik op de neubauten.org site checken of mijn setlist wel klopt ...
.
donderdag, mei 08, 2008
Elliott Murphy's "Notes From the Underground"
MURPHY STELT NIEUW ALBUM VOOR IN OVERVOLLE AB CLUB
... en lost weerom, zoals verhoopt en verwacht, de hoge verwachtingen in. Er zijn nog zekerheden in het leven!
Woensdag 7 mei, in een nokvolle AB-club, waar het veel te warm was, stelde Elliott Murphy zijn nieuwe CD "Notes From The Underground" voor. Album nr. 30 alweer (jawel !). Zonder zijn Normandy All Stars, maar bijgestaan door zijn onafscheidelijke copain én geweldige gitarist Olivier Durand bewees Murphy wat ie al lang niet meer hoéft te bewijzen,; dat ie er staat, maar ook: hoe sterk die nieuwe nummers wel zijn!
Jazeker: het werd, weerom, een muzikale avond om in te lijsten, met een immer montere en schijnbaar nimmer vermoeibare Elliot, die er, samen met Olivier én het enthousiaste pubiek er een waar feest van maakte. Al werd het dit keer geen 'uitputtingsslag' (In Verviers speelde Elliott vorig jaar 4 uur en 27 minuten!), Murphy speelde toch een dikke tweeënhalf uur. Ja, 'maar', tweeënhalf uur. Al is dat best wel lang, het ging voor ons Murphy-fans natuurlijk allemaal toch veels te snel voorbij en mocht gerust nog langer duren. Ja, ik had met enkele scenario's reeds rekening gehouden: overnachten in Brussel, de eerste trein op donderdagochtend en nachtje doordoen, liften... Maar het uiteindelijke scenario zou de met een halfuur (!) vertraagde voorlaatste trein te worden, die binnenreed op het moment dat de laatste trein dat had moeten doen. Maar goed, over de neverending NMBS-tragedie/komedie gaan we hier niet uitwijden ;-)
De sublieme en evenwichtige setlist bewees dat de songs uit het gloednieuwe "Notes From The Underground" niet alleen ijzersterk zijn, maar bovendien perfect passen tussen de "Murphy-gems", en ook halen ze zonder moeite hetzelfde hoge niveau.
- CREPUSCULE (Notes from the Underground)
- BLACK CROW (Soul Surfing)
- SONNY (Beauregard)
- GREEN RIVER (Strings of the Storm)
- PNEUMONIA ALLEY (Coming Home Again)
- OPHELIA (Notes from the Underground)
- RAZZMATAZZ (Notes from the Underground)
- CANARIES IN THE MIND (Coming Home Again)
- YOU NEVER KNOW WHAT YOU'RE IN FOR (Night Lights)
- LAST OF THE ROCK STARS (Aquashow) // SHOUT
- ON ELVIS PRESLEY'S BIRTHDAY (12)
- SCANDINAVIAN SKIES (Notes from the Underground)
- A TOUCH OF KINDNESS (Coming Home Again)
- AND GENERAL ROBERT E. LEE (Notes from the Underground)
- DIAMONDS BY THE YARD (Night Lights)
# encore 1
- LA WOMAN / / BABY PLEASE DON'T GO/ / SPOONFUL // I GOT MY MOJO
- SICILY (12)
- DESTINY (12)
- THE VALLEY BELOW / ON MY MIND (Notes from the Underground)
# encore 2
- FRANKENSTEIN'S DAUGHTER (Notes from the Underground)
#encore 3
- COME ON LOUANN (Soul Surfing)
#encore 4
- DUSTY ROSES (Murph the Surf)
Murphy & Durand begonnen eraan om 20.40 en om 22.58 was het feest dus 'al' gedaan. Maar niet getreurd: op 4 oktober komt Murphy terug naar de AB, dan de grote, zaal, nu ja, AB BOX, mét de Normandy All Stars (en dus ook bandleider Olivier Durand)...
Ik kan niet wachten !
Alle foto's: Markec / méér foto's van het optreden hier.
.
... en lost weerom, zoals verhoopt en verwacht, de hoge verwachtingen in. Er zijn nog zekerheden in het leven!
Jazeker: het werd, weerom, een muzikale avond om in te lijsten, met een immer montere en schijnbaar nimmer vermoeibare Elliot, die er, samen met Olivier én het enthousiaste pubiek er een waar feest van maakte. Al werd het dit keer geen 'uitputtingsslag' (In Verviers speelde Elliott vorig jaar 4 uur en 27 minuten!), Murphy speelde toch een dikke tweeënhalf uur. Ja, 'maar', tweeënhalf uur. Al is dat best wel lang, het ging voor ons Murphy-fans natuurlijk allemaal toch veels te snel voorbij en mocht gerust nog langer duren. Ja, ik had met enkele scenario's reeds rekening gehouden: overnachten in Brussel, de eerste trein op donderdagochtend en nachtje doordoen, liften... Maar het uiteindelijke scenario zou de met een halfuur (!) vertraagde voorlaatste trein te worden, die binnenreed op het moment dat de laatste trein dat had moeten doen. Maar goed, over de neverending NMBS-tragedie/komedie gaan we hier niet uitwijden ;-)
Jawel, het was volop genieten. Een goedgemutste en energieke Murphy (is het ooit anders), die nogmaals vertelde hoe graag ie wel naar hier, en meerbepaald in de AB kwam, en dat ook liet blijken. Hij bleek ook erg trots te zijn op zijn jongste album. Terecht als u het mij vraagt!
De fans, nog een goede gewoonte waar Murphy gelukkig niet van afwijkt, werden getrakteerd op een zeer goed gebalanceerde setlist, met hier en daar enkele verrassingen, natuurlijk veel nieuwe nummers alsook voorspelbare en minder voorspelbare Murphy-gems. Fijn ook dat ook nog enkele songs van "Coming Home Again" in die set zaten...
Hoogtepunten waren zonder enige twijfel "SICILY" volledig a capella gezongen en "DESTINY", jawel, maar ook het fonkelnieuwe "FRANKENSTEIN'S DAUGHTER" dat ook al een instant crowd-pleaser blijkt. Andere hoogtepunten waren toch ook wel weer "SONNY" en ook "BLACK CROW", "GREEN RIVER", "DIAMONDS BY THE YARD" én "DUSTY ROSES" een 'oldie' die van verre stoffig klonk!
De Uitstekende Setlist:Hoogtepunten waren zonder enige twijfel "SICILY" volledig a capella gezongen en "DESTINY", jawel, maar ook het fonkelnieuwe "FRANKENSTEIN'S DAUGHTER" dat ook al een instant crowd-pleaser blijkt. Andere hoogtepunten waren toch ook wel weer "SONNY" en ook "BLACK CROW", "GREEN RIVER", "DIAMONDS BY THE YARD" én "DUSTY ROSES" een 'oldie' die van verre stoffig klonk!
- CREPUSCULE (Notes from the Underground)
- BLACK CROW (Soul Surfing)
- SONNY (Beauregard)
- GREEN RIVER (Strings of the Storm)
- PNEUMONIA ALLEY (Coming Home Again)
- OPHELIA (Notes from the Underground)
- RAZZMATAZZ (Notes from the Underground)
- CANARIES IN THE MIND (Coming Home Again)
- YOU NEVER KNOW WHAT YOU'RE IN FOR (Night Lights)
- LAST OF THE ROCK STARS (Aquashow) // SHOUT
- ON ELVIS PRESLEY'S BIRTHDAY (12)
- SCANDINAVIAN SKIES (Notes from the Underground)
- A TOUCH OF KINDNESS (Coming Home Again)
- AND GENERAL ROBERT E. LEE (Notes from the Underground)
- DIAMONDS BY THE YARD (Night Lights)
# encore 1
- LA WOMAN / / BABY PLEASE DON'T GO/ / SPOONFUL // I GOT MY MOJO
- SICILY (12)
- DESTINY (12)
- THE VALLEY BELOW / ON MY MIND (Notes from the Underground)
# encore 2
- FRANKENSTEIN'S DAUGHTER (Notes from the Underground)
#encore 3
- COME ON LOUANN (Soul Surfing)
#encore 4
- DUSTY ROSES (Murph the Surf)
Murphy & Durand begonnen eraan om 20.40 en om 22.58 was het feest dus 'al' gedaan. Maar niet getreurd: op 4 oktober komt Murphy terug naar de AB, dan de grote, zaal, nu ja, AB BOX, mét de Normandy All Stars (en dus ook bandleider Olivier Durand)...
Ik kan niet wachten !
Alle foto's: Markec / méér foto's van het optreden hier.
.
zondag, mei 04, 2008
Markec' Muxtape
Op 'Voer voor Melomanen', de weblog van kameraad Jeroen, met wie ik onlangs nog het fantastische Wire-concert bezocht in Leuven, botste ik op een voor mij nieuw fenomeen: Muxtape!
Een soort van online-manier om eigen compilaties te maken en met mekaar te delen. Jeroen verwees er ook al naar, wij wisselden vroeger vaak cassettebandjes uit, om zo elkaars muzikale horizonten te verbreden, bij hem was dat zijn huidige weblognaam: "Voer voor Melomanen", ik koos toen voor "Daddy Never Understood" (wat ik van Deluxx Folk Implosion - aka Lou Barlow - ontleende).
Nu is er dus MUXTAPE. Jeroen stelde reeds zijn eerste muxtape samen, mijn eerste "online cassettebandje" vind je hier. En moeilijk is het niet hoor: je maakt je een account aan, en dan rest je nog een aantal mp3'tjes up te loaden naar de site, en klaar is Kees of Klara...
Laat me gerust weten hoe goed of slecht je m'n keuze vindt.
.
Nu is er dus MUXTAPE. Jeroen stelde reeds zijn eerste muxtape samen, mijn eerste "online cassettebandje" vind je hier. En moeilijk is het niet hoor: je maakt je een account aan, en dan rest je nog een aantal mp3'tjes up te loaden naar de site, en klaar is Kees of Klara...
Laat me gerust weten hoe goed of slecht je m'n keuze vindt.
.
woensdag, april 30, 2008
WIRE neemt de (tegen)draad weer op in Leuven!
En hoe. Practice Makes Perfect. Het is een van de cult-classics van WIRE. Het geldt zeker ook voor hen zelf...
Het was alweer een paar jaar geleden (2004) sinds de band nog live optrad, maar verleerd zijn het dus zeker niet ! Oefening baart kunst dus, zoals hun gelijnamige nummer van hun dus vertelt.
Wire, in haar recentste lineUp, nog enkel met de originele leden Colin Newman en Graham Lewis (kan iemand me vertellen wat er met Bruce Gilbert gebeurde, Robert Gottobed was al langer van het toneel verdwenen, maar...), die met "SEND" in 2003 weer aanknoopten met hun orginele avant-gardistische art-punkrocksound van weleer (denken we aan "Pink Flag", "Chairs Missing" en "154", dié sound dus) bewees gisteren in 'tSTUK in Leuven dat ze er méér dan ooit staan. WIRE anno 2008 omvat behalve Newman en Lewis, Robert Grey en Margaret Fiedler mcGinnis (voorheen bij de band Laika en in PJ Harvey's begeleidingsband.)
Met het zeer overtuigende voorprogramma SILVESTER ANFANG, die besloten niet OP het podium maar te midden van het publiek op te treden, begon de avond al veelbelovend. Heerlijke dromerige postrock die rustig opbouwde naar een echte explosie. Zeg maar de Gentse variant van Mogwai en Godspeed You! Black Emperor. Drones, samples uit Boudewijn de Groot's "Heksensabbath" (jawel!), ingetogen gitaargeluiden, de bas die prominenter wordt, de gitaren die meer en meer aanzwellen... erg origineel is het misschien niet, getuige eerder genoemde voorbeelden/invloeden. Maar wel erg goed gedaan.
LIVE WIRE
Rond 21.30 was het dan Wire-time. Haast onopgemerkt, en alsof ze niét die (cult-)legende zijn, dié ze zijn, stond WIRE plots op het podium. Colin Newman: "hi, we"re Wire". Waarop het meteen menens was en de muzikale overrompeling van start ging, met een song die ik meende te herkennen, en toch niet kon plaatsen. Wellicht een van de vele nieuwe songs die ze brachten, maar evenwel in de (a)typische Wire-sound. Een song die instant een wauw-gevoel creëerde bij de toehoorders, al kan dat van de héle show gezegd worden.
In de 'main set' vooral nieuwe songs van het nog te verschijnen album (13 juli) "Object 47", (ik kijk alvast heel erg uit naar dàt album, afgaande op wat ik gisteren hoorde) maar ook aandacht voor nummers uit het "Send"-album (2003) met als absolute hoogtepunt "COMET". En vergeten we niet het fantastische "I Don't Understand", dat we kennen van de "Read & Burn 01"-EP (2002). Wat een versie!
Tijdens zowat elke (ultrakorte) pauze tussen de nummers, poogde een fan telkens te roepen "Mr. Suit" (een der Wire-klassiekers), waarop Newman droog "we don't do requests". Maar dat was ook niet nodig, want de songkeuze die ze zélf maakten was meer dan prima. Toegegeven, ook ik had graag (meer van) mijn favoriete songs (bv. "Outdoor Miner", "Strange", "I Should Have Know Better", "Practice Makes Perfect", "In The Art Of Stopping") gehoord, maar een mens kan niet alles hebben, nietwaar?
Na de strakke main-set van ongeveer 45 minuten, zou Wire drie keer terugkeren, en ja hoor, in deze toegiften was er meer dan ruimte voor enkele ouroude en minder oude classics !
Géén "Strange", "Practice Makes Perfect" of "I should Have Known Better", noch "40 Versions", maar wel ... het hilarische, scherpe, niet gespeend van typische Wire-humor "1.2.X.U", met de onvergetelijke tekst "I saw you in a mag kissing a man" en een potige versie van "Three Girl Rhumba". Nu wéét ik weer waar destijds Elastica de riff van hun "Connected" gestolen hebben !!!! Ook van de partij : "Lowdown". Verder dacht ik ook nog "Too late" en "Reuters" te horen....
Jongens toch, hoe fris klonken toch die ouroude songs !!!
Minder oud, alhoewel ook al van 1988, en een heel erg onverwachtte keuze, was een sublieme versie van "The Boiling Boy" (van "A Bell Is A Cup Untill It Is Struck", toen Wire's sound, nog steeds avant-garde, maar trager, en ik zou haast zeggen "poppy" was, poppy dan naar Wire-normen, want tegendraads waren ze toen ook nog en zullen ze steeds blijven!) ! Helemaal anders dan de studio-versie, en toch zo herkenbaar vanaf de eerste noot....meteen ook een hoogtepunt ! Een ietsje sneller, en een heel pak steviger...
Metéén na "Boiling Boy" kregen we een geweldig "The 15th" (van "154"), en maar meezingen 'it was not there' ;-)
Na de derde bisronde, nu ja ronde, in die derde ronde kregen we nog één nummer; niets minder dan "Pink Flag", was het dan écht gedaan: "This Really is the end, folks. Thanks!".
Wire anno 2008. Er is zeker nog een plaats voor. Met de voorspelbare opmerking over de goede wijn die met jaren béter wordt, Colin Newman's stem klinkt beter dan ooit, en de hele live-sound staat als een huis. En nog meer goed nieuws: de band gaat nog meer tourdates aan de kalender toevoegen en zou ook gaan touren nà de release van "Object 47".
Een avondje Wire. Met op de boterham: Een dikke anderhalfuur tegendraadse Art-Punk-Avant-Garde-Rock met TGV vaart, die naar méér, nog veel meer smaakte !
"nog choco!"
> Filmpje van gisteren: 12.X.U !! (YouTube)
.
.
Het was alweer een paar jaar geleden (2004) sinds de band nog live optrad, maar verleerd zijn het dus zeker niet ! Oefening baart kunst dus, zoals hun gelijnamige nummer van hun dus vertelt.Wire, in haar recentste lineUp, nog enkel met de originele leden Colin Newman en Graham Lewis (kan iemand me vertellen wat er met Bruce Gilbert gebeurde, Robert Gottobed was al langer van het toneel verdwenen, maar...), die met "SEND" in 2003 weer aanknoopten met hun orginele avant-gardistische art-punkrocksound van weleer (denken we aan "Pink Flag", "Chairs Missing" en "154", dié sound dus) bewees gisteren in 'tSTUK in Leuven dat ze er méér dan ooit staan. WIRE anno 2008 omvat behalve Newman en Lewis, Robert Grey en Margaret Fiedler mcGinnis (voorheen bij de band Laika en in PJ Harvey's begeleidingsband.)
Met het zeer overtuigende voorprogramma SILVESTER ANFANG, die besloten niet OP het podium maar te midden van het publiek op te treden, begon de avond al veelbelovend. Heerlijke dromerige postrock die rustig opbouwde naar een echte explosie. Zeg maar de Gentse variant van Mogwai en Godspeed You! Black Emperor. Drones, samples uit Boudewijn de Groot's "Heksensabbath" (jawel!), ingetogen gitaargeluiden, de bas die prominenter wordt, de gitaren die meer en meer aanzwellen... erg origineel is het misschien niet, getuige eerder genoemde voorbeelden/invloeden. Maar wel erg goed gedaan.
LIVE WIRE
Rond 21.30 was het dan Wire-time. Haast onopgemerkt, en alsof ze niét die (cult-)legende zijn, dié ze zijn, stond WIRE plots op het podium. Colin Newman: "hi, we"re Wire". Waarop het meteen menens was en de muzikale overrompeling van start ging, met een song die ik meende te herkennen, en toch niet kon plaatsen. Wellicht een van de vele nieuwe songs die ze brachten, maar evenwel in de (a)typische Wire-sound. Een song die instant een wauw-gevoel creëerde bij de toehoorders, al kan dat van de héle show gezegd worden.
In de 'main set' vooral nieuwe songs van het nog te verschijnen album (13 juli) "Object 47", (ik kijk alvast heel erg uit naar dàt album, afgaande op wat ik gisteren hoorde) maar ook aandacht voor nummers uit het "Send"-album (2003) met als absolute hoogtepunt "COMET". En vergeten we niet het fantastische "I Don't Understand", dat we kennen van de "Read & Burn 01"-EP (2002). Wat een versie!
Tijdens zowat elke (ultrakorte) pauze tussen de nummers, poogde een fan telkens te roepen "Mr. Suit" (een der Wire-klassiekers), waarop Newman droog "we don't do requests". Maar dat was ook niet nodig, want de songkeuze die ze zélf maakten was meer dan prima. Toegegeven, ook ik had graag (meer van) mijn favoriete songs (bv. "Outdoor Miner", "Strange", "I Should Have Know Better", "Practice Makes Perfect", "In The Art Of Stopping") gehoord, maar een mens kan niet alles hebben, nietwaar?
Na de strakke main-set van ongeveer 45 minuten, zou Wire drie keer terugkeren, en ja hoor, in deze toegiften was er meer dan ruimte voor enkele ouroude en minder oude classics !
Géén "Strange", "Practice Makes Perfect" of "I should Have Known Better", noch "40 Versions", maar wel ... het hilarische, scherpe, niet gespeend van typische Wire-humor "1.2.X.U", met de onvergetelijke tekst "I saw you in a mag kissing a man" en een potige versie van "Three Girl Rhumba". Nu wéét ik weer waar destijds Elastica de riff van hun "Connected" gestolen hebben !!!! Ook van de partij : "Lowdown". Verder dacht ik ook nog "Too late" en "Reuters" te horen....
Jongens toch, hoe fris klonken toch die ouroude songs !!!
Minder oud, alhoewel ook al van 1988, en een heel erg onverwachtte keuze, was een sublieme versie van "The Boiling Boy" (van "A Bell Is A Cup Untill It Is Struck", toen Wire's sound, nog steeds avant-garde, maar trager, en ik zou haast zeggen "poppy" was, poppy dan naar Wire-normen, want tegendraads waren ze toen ook nog en zullen ze steeds blijven!) ! Helemaal anders dan de studio-versie, en toch zo herkenbaar vanaf de eerste noot....meteen ook een hoogtepunt ! Een ietsje sneller, en een heel pak steviger...
Metéén na "Boiling Boy" kregen we een geweldig "The 15th" (van "154"), en maar meezingen 'it was not there' ;-)
Na de derde bisronde, nu ja ronde, in die derde ronde kregen we nog één nummer; niets minder dan "Pink Flag", was het dan écht gedaan: "This Really is the end, folks. Thanks!".
Wire anno 2008. Er is zeker nog een plaats voor. Met de voorspelbare opmerking over de goede wijn die met jaren béter wordt, Colin Newman's stem klinkt beter dan ooit, en de hele live-sound staat als een huis. En nog meer goed nieuws: de band gaat nog meer tourdates aan de kalender toevoegen en zou ook gaan touren nà de release van "Object 47".
Een avondje Wire. Met op de boterham: Een dikke anderhalfuur tegendraadse Art-Punk-Avant-Garde-Rock met TGV vaart, die naar méér, nog veel meer smaakte !
"nog choco!"
> Filmpje van gisteren: 12.X.U !! (YouTube)
.
.
zondag, maart 30, 2008
Adam Bomb: Vuurwerk & Rock 'n Roll
"I know it's only rock and roll, but I like it, like it, yes I do!". Méér moet dat niet zijn? Of toch? Misschien gitaren die vuurwerk spuwen of in brand gestoken worden? Ok, voeg daar dan nog een flinke dosis 'ambiance' en de woorden 'rock' en 'feestje' en je hebt een fraaie samenvatting van het uitstekende optreden van Adam Bomb en de zijnen, gisteren in Jeugdhuis Joko.
Drie bands (Dieselrocker en Motorcity Braggs, beiden goed maar zeker niet fantastisch en headliner Adam Bomb), twee gratis vaten én gratis inkom! Het leek haast té mooi om waar te zijn, maar dàt was het scenario. We speelden dan maar al té graag de rol van enthousiast en dankbaar publiek.
Adam Bomb begon aan zijn energieke set omstreeks half elf, wat goed uikwam, want ondertussen waren ook de vele KV Mechelen-supporters aangekomen, ze hadden wel niet gewonnen 'maar 't was toch een goei match'. Allez, vooruit. Ze waren alleszins nog op tijd voor de gratis vaten én om te rocken!
Rock like fuck! Het is nog steeds het devies van Adam Bomb. En precies dat zou hin een dikke twee uur, of was het toch langer, doen. Al bij het eerste nummer spuwde Bombs gitaar veelvuldig vuur, en dat zou tijdens het optreden nog enkele keren herhaald worden. En de muziek vraagt u? In your face (glam-/ hard-) rock 'n roll van de bovenste plank, met schitterend gitaargeweld. Voor minder doet Bomb het niet. Met eigen werk waaronder van "Rock Like Fuck" ondermeer "If This is Love I want My Money Back", "Mess Around", "Backbiter" en natuurlijk "Rock Like Fuck". Maar ook songs uit andere albums zoals "Get Animal I & II", "Fatal Attraction", "Pure Sex" en "New York Times" kwamen aan bod. En, ook dit keer werden we getrakteerd op enkele fijne covers, in ruwe Bomb-rockjasjes. Zoals Frank Sinatra's "New York, New York", "Rock And Roll All Night" van Kiss, The Who's "Won't Get Fooled Again" en natuurlijk "It's Only Rock 'n Roll" van de rollende steentjes...
Aan het einde van de set werd, als vast ritueel, Bombs roze (jawel) gitaar in brand gestoken, waarna Bomb & co nog enkele malen teruggeroepen werden voor opnieuw stomende bissen; weerom knallers van rocksongs. Of wat had u gedacht?
Yes. It's only rock 'n roll. But I sure did and do like it ! Adam Bomb will return. Ik zal erbij zijn. En u?
Alle foto's: (c) Markec / met dank aan Luc Swaenen (Foto Bomb & Markec)
Méér foto's op mijn flickr.com page:
.
Drie bands (Dieselrocker en Motorcity Braggs, beiden goed maar zeker niet fantastisch en headliner Adam Bomb), twee gratis vaten én gratis inkom! Het leek haast té mooi om waar te zijn, maar dàt was het scenario. We speelden dan maar al té graag de rol van enthousiast en dankbaar publiek.
Adam Bomb begon aan zijn energieke set omstreeks half elf, wat goed uikwam, want ondertussen waren ook de vele KV Mechelen-supporters aangekomen, ze hadden wel niet gewonnen 'maar 't was toch een goei match'. Allez, vooruit. Ze waren alleszins nog op tijd voor de gratis vaten én om te rocken!
Alle foto's: (c) Markec / met dank aan Luc Swaenen (Foto Bomb & Markec)
Méér foto's op mijn flickr.com page:
.
donderdag, maart 27, 2008
De fantaytische Quantumtrip
Zo. De kop is er af!
Het eerste optreden van de (veelbelovende) mini-tour van QUANTUM FANTAY was er eentje om in te lijsten. Europa, be prepared for dit illustere ferm getalenteerde gezelschap !!
Ondergetekende kijkt nu al uit naar het moment dat hij zeggen kan, staande tussen een mensenmassa op een groot festival of in een grote zaal: "ja, en ik heb die mannen ooit nog gezien in een Jeugdhuis in Lokeren". Want dààr vond de 'kick off' plaats van hun euro-tour, in Jeugdhuis 'Tklub' in de bands thuisstad.
Aan het begin van de avond was het natuurlijk fijn om weer een aantal bekende gezichten weer te zien, en een praatje te slaan (wat we tussen de optredens en nadien ook nog deden natuurlijk) en dat deden we met op de achtergrond dat prachtige SIEGES EVEN album "Paramount". Het werd zondermee een avond die bol zou staan van goede muziek: dat gold dus ook voor de 'achtergrondmuziek'.
Aanvankelijk weinig volk, en sommigen onder ons vreesden het ergste, gelukkig bleek die vrees in de loop van de avond ongegrond.
GEMINI SEASON
GEMINI SEASON mocht openen voor QT. En dat deden ze het met verve. Zowat alle nummers van hun eerste album "Gone" passeerden de revue al vond ik ze in hun live-jasje een stuk opwindender klinken. Misschien moeten de heren op hun volgende CD proberen dat live-geluid te benaderen? Tijdens het optreden van GS stroomden er alsmaar meer mensen toe, waarmee meteen onze vrees ongegrond bewezen werd. Wel jammer dat de mensen in kwestie niet vroeger kwamen, want GEMINI SEASON pakt uit met een strakke en inspirerende set. Knap gitaarwerk van Dario Frodo, uitstekende vocalen van "Zors", wat een mooie en heldere stem heeft die man, maar de ritmesectie met een haast hyperkinestische "Krid Yrus" op bas en het fraaie, prominent aanwezige, 'sturende', maar nooit storende drumwerk van "Marty", was ook bijzonder goed. Progy rock, funky progmetal, ... u kiest zelf maar een labeltje om erop te kleven, maar 'uitstekend' of gewoon "Gemini Season'' mag natuurlijk ook...
QUANTUM FANTAY
Rond 21.15 was de tijd dan gekomen: QUANTUM FANTAY! En jongens wat was het goed ! Vanaf de eerste tot en met de laatste noot was het genieten van een muzikale, spacy trip van jewelste. Een trip? Jawel. Want een concert van QUANTUM FANTAY is niet zomaar een concert waar je naar komt "kijken", nee je wordt volledig ingepalmd, overdonderd en meegevoerd op een unieke reis met veel spacy en hier en daar Floydiaanse accenten. Een trip waarvoor géén geestesveruimende middelen nodig zijn, of het zouden de 'drugs' moeten zijn genuttigd door het publiek: Alcohol en Caffeine ...
Geweldig Goed. Twee woorden die het optreden eigenlijk perfect samenvatten, of gewoon ook: 'unieke trip'. De zalige toetsenpartijen van Pete Mush, het geweldige gitaarwerk van Dario Frodo (ja, hij wéér), de grootste fluit van Charels Sla, het funky baswerk van Jaro en de strakke drums van Gino Bertollini. Samen goed voor een fantastisch feestje van bijna twee uur. En zelfs de meest houterige Harry moet wel - al was het maar een beetje - bewégen bij deze muziek!
We werden vooral verwend met nummers uit de CD's "Agapanthusterra" en "Ugisiunsi" maar dus ook "From Herzberg to Livingroom", de Live-CD die ze met deze tour deels ook promoten. Met o.m. toppers zoals "Niek Shlut", "The Spirit", "Ugisiunsi" en "Snowballs in Ghostlands" en ook het geweldige "Blocktail". En we kregen nog een gloednieuw nummer te horen ook: "The Cube". Lekker !!!
Of ik de heren nog ga kunnen zien op déze tour is nog niet zeker, maar ik ga proberen ze bij een eerstvolgende mogelijk opnieuw te gaan beleven (want dat is het eerder dan "gaan zien" eh!) zoveel is zeker !!! (Misschien ga ik wel naar Verviers op 6 april, waar ze hun mini-tour afsluiten...)
QUANTUM FANTAY. Moge Europa genieten en dansen, en massaal de CD's kopen ook natuurlijk !! Gisteren Lokeren, vandaag Appeldoorn, dan Wurzburg (D), Znin (PL), Russelheim en Fulda (D) en Belveaux (L). Om voorlopig te besluiten in Verviers. Volgende stap: de rest van Europa en de Wereld? Ik wens het hen vanharte toe !
Zij die nog gaan kijken: hou je klaar voor een Fantaytisch feestje ;-)
Het eerste optreden van de (veelbelovende) mini-tour van QUANTUM FANTAY was er eentje om in te lijsten. Europa, be prepared for dit illustere ferm getalenteerde gezelschap !!
Ondergetekende kijkt nu al uit naar het moment dat hij zeggen kan, staande tussen een mensenmassa op een groot festival of in een grote zaal: "ja, en ik heb die mannen ooit nog gezien in een Jeugdhuis in Lokeren". Want dààr vond de 'kick off' plaats van hun euro-tour, in Jeugdhuis 'Tklub' in de bands thuisstad.
Aan het begin van de avond was het natuurlijk fijn om weer een aantal bekende gezichten weer te zien, en een praatje te slaan (wat we tussen de optredens en nadien ook nog deden natuurlijk) en dat deden we met op de achtergrond dat prachtige SIEGES EVEN album "Paramount". Het werd zondermee een avond die bol zou staan van goede muziek: dat gold dus ook voor de 'achtergrondmuziek'.
Aanvankelijk weinig volk, en sommigen onder ons vreesden het ergste, gelukkig bleek die vrees in de loop van de avond ongegrond.
GEMINI SEASON
GEMINI SEASON mocht openen voor QT. En dat deden ze het met verve. Zowat alle nummers van hun eerste album "Gone" passeerden de revue al vond ik ze in hun live-jasje een stuk opwindender klinken. Misschien moeten de heren op hun volgende CD proberen dat live-geluid te benaderen? Tijdens het optreden van GS stroomden er alsmaar meer mensen toe, waarmee meteen onze vrees ongegrond bewezen werd. Wel jammer dat de mensen in kwestie niet vroeger kwamen, want GEMINI SEASON pakt uit met een strakke en inspirerende set. Knap gitaarwerk van Dario Frodo, uitstekende vocalen van "Zors", wat een mooie en heldere stem heeft die man, maar de ritmesectie met een haast hyperkinestische "Krid Yrus" op bas en het fraaie, prominent aanwezige, 'sturende', maar nooit storende drumwerk van "Marty", was ook bijzonder goed. Progy rock, funky progmetal, ... u kiest zelf maar een labeltje om erop te kleven, maar 'uitstekend' of gewoon "Gemini Season'' mag natuurlijk ook...
QUANTUM FANTAY
Rond 21.15 was de tijd dan gekomen: QUANTUM FANTAY! En jongens wat was het goed ! Vanaf de eerste tot en met de laatste noot was het genieten van een muzikale, spacy trip van jewelste. Een trip? Jawel. Want een concert van QUANTUM FANTAY is niet zomaar een concert waar je naar komt "kijken", nee je wordt volledig ingepalmd, overdonderd en meegevoerd op een unieke reis met veel spacy en hier en daar Floydiaanse accenten. Een trip waarvoor géén geestesveruimende middelen nodig zijn, of het zouden de 'drugs' moeten zijn genuttigd door het publiek: Alcohol en Caffeine ...
Geweldig Goed. Twee woorden die het optreden eigenlijk perfect samenvatten, of gewoon ook: 'unieke trip'. De zalige toetsenpartijen van Pete Mush, het geweldige gitaarwerk van Dario Frodo (ja, hij wéér), de grootste fluit van Charels Sla, het funky baswerk van Jaro en de strakke drums van Gino Bertollini. Samen goed voor een fantastisch feestje van bijna twee uur. En zelfs de meest houterige Harry moet wel - al was het maar een beetje - bewégen bij deze muziek!
We werden vooral verwend met nummers uit de CD's "Agapanthusterra" en "Ugisiunsi" maar dus ook "From Herzberg to Livingroom", de Live-CD die ze met deze tour deels ook promoten. Met o.m. toppers zoals "Niek Shlut", "The Spirit", "Ugisiunsi" en "Snowballs in Ghostlands" en ook het geweldige "Blocktail". En we kregen nog een gloednieuw nummer te horen ook: "The Cube". Lekker !!!
Of ik de heren nog ga kunnen zien op déze tour is nog niet zeker, maar ik ga proberen ze bij een eerstvolgende mogelijk opnieuw te gaan beleven (want dat is het eerder dan "gaan zien" eh!) zoveel is zeker !!! (Misschien ga ik wel naar Verviers op 6 april, waar ze hun mini-tour afsluiten...)
QUANTUM FANTAY. Moge Europa genieten en dansen, en massaal de CD's kopen ook natuurlijk !! Gisteren Lokeren, vandaag Appeldoorn, dan Wurzburg (D), Znin (PL), Russelheim en Fulda (D) en Belveaux (L). Om voorlopig te besluiten in Verviers. Volgende stap: de rest van Europa en de Wereld? Ik wens het hen vanharte toe !
Zij die nog gaan kijken: hou je klaar voor een Fantaytisch feestje ;-)
Abonneren op:
Posts (Atom)