 |
| Yannick & Stéphane Willems van Black Vulture - foto © Christel Schoepen |
Posts tonen met het label Metal. Alle posts tonen
Posts tonen met het label Metal. Alle posts tonen
maandag, november 04, 2013
Black Vulture doopt album ‘Ascendancy’ met hyper-strakke live-set
zondag, maart 10, 2013
Mechelse groove metal-sensatie Black Vulture pakt uit met eigen festival
 |
| Black Vulture op Dijlefeesten '12 - © Markec |
woensdag, augustus 15, 2012
Circle II Circle zet majestueus Wake of Magellan neer
Het zijn mooie tijden voor Savatage-fans. Nee, er zit nog niet meteen een reunie aan te komen van de symphonische power metal-legende. Maar Jon Oliva’s Pain tourt met ‘The Hall of The Mountain King 25th Anniversary’, én Circle II Circle doen hetzelfde met ‘The Wake Of Magellan’! Het enige Magellan-concert in de benelux vond plaats in Nederland. Dus reden vier hongerige Savatage-fans naar de Bosuil in Weert zaterdagavond 11 augustus waar Circle II Circle om middernacht zou spelen.
We hebben het ons niet beklaagd. Wat een show! Eten en drinken! Strak gespeeld en raak. En Zak heeft nog steeds een keel om U tegen te zeggen! De hoge verwachtingen – zeker na die geweldige doortocht in Vosselaar (alweer drie jaar geleden) – werden moeiteloos ingelost.
donderdag, mei 10, 2007
The Haunted
Dinsdag 8 mei trokken we nog eens naar Vosselaar, in de Biebob zou The Haunted , die we eerder dit jaar moesten missen, revanche nemen ... The Haunted deed wat van hen verwacht/ verhoopt werd: een stevig feestje bouwen, uitpakken met een sterk en dynamisch optreden. Al was dat wel erg kort, maar goed.
De zweden moesten het voor een halfvolle Biebob zien te redden, het leek wel of de interesse voor de support acts groter was...
THE HAUNTED speelde erg strak, en vol overgave. Live klinkt het allemaal smeriger, rauwer en gemener dan op de albums, en daar hadden we niks op tegen. De combinatie van thrash en melodic death metal leek live vooral toch vooral over te hellen naar de laatste categorie.
Ik hoopte dat de heren "The Flood" en "The Medication" en als het even kon ook "The Fallout". Ik zou op mijn wenken bediend worden...
De band opende met een supersneltreinversie van "The Flood", meteen gevolgd door "The Medication", beiden van het nieuwe album "The Dead Eye". Later zouden ook nog "The Drowning" en, ja hoor: "The Fallout" uit dat album volgen. Verder op de set ondermeer: "99", "Absymal", "In Vein" en "D.O.A."...
Een hoogtepunt was toch wel "The Fallout" waarin zanger Peter Dolving, de screams en ruige zang mooi combineert met 'cleane' vocals. Ook daar is ie goed in., en hij mag dat eigenlijk wel eens meer doen...
Al bij al was het een wel heel erg korte set: iets meer dan een uurtje, en tot mijn verbazing: géén bisnummers...
Maar een goed optreden, dat wel. Niet de show van het jaar, en ik had er wel erg naar uitgekeken, en ik verwachtte een iets grotere 'impact', maar het was gewoon goed.
.
De zweden moesten het voor een halfvolle Biebob zien te redden, het leek wel of de interesse voor de support acts groter was...
THE HAUNTED speelde erg strak, en vol overgave. Live klinkt het allemaal smeriger, rauwer en gemener dan op de albums, en daar hadden we niks op tegen. De combinatie van thrash en melodic death metal leek live vooral toch vooral over te hellen naar de laatste categorie.
Ik hoopte dat de heren "The Flood" en "The Medication" en als het even kon ook "The Fallout". Ik zou op mijn wenken bediend worden...
De band opende met een supersneltreinversie van "The Flood", meteen gevolgd door "The Medication", beiden van het nieuwe album "The Dead Eye". Later zouden ook nog "The Drowning" en, ja hoor: "The Fallout" uit dat album volgen. Verder op de set ondermeer: "99", "Absymal", "In Vein" en "D.O.A."...
Een hoogtepunt was toch wel "The Fallout" waarin zanger Peter Dolving, de screams en ruige zang mooi combineert met 'cleane' vocals. Ook daar is ie goed in., en hij mag dat eigenlijk wel eens meer doen...
Al bij al was het een wel heel erg korte set: iets meer dan een uurtje, en tot mijn verbazing: géén bisnummers...
Maar een goed optreden, dat wel. Niet de show van het jaar, en ik had er wel erg naar uitgekeken, en ik verwachtte een iets grotere 'impact', maar het was gewoon goed.
.
zondag, april 29, 2007
Operation Annihilation in AB Box
Vanavond een wel heel goed, maar helaas ultrakort, optreden gezien van Jeff Waters, David Padden & Co .... ANNIHILATOR !!! Wat een overgave en power, wat een knappe gitaarsoli en wat een goede zanger is die David Padden toch (nu toch al drie albums lang - voor Annihilator een record - de zanger bij Waters....)
Men moet mij nog steeds uitleggen waarom een levende legende als ANNIHILATOR moet een set van ocharme acht (8!!) nummers spelen als support act van een - volgens mij - overgewaardeerde band zoals Trivium!!! Maar goed...
Uiteindelijk: wat verwacht werd, hoe kan het ook anders, geschiedde: ANNIHILATOR speelde iedereen naar huis en was dus de ongekroonde King of Thrash, de enige echte HOOFDACT... ;-)))
For the record: 'the bill' was: Sancity - Annihilator -Trivium
ONZE hoofdact was dus;.. Annihilator !
En Sancity namen we er ook graag bij ... deze heren zetten ook een zeer geslaagd optreden neer, en waren in hun enthousiasme zeer duidelijk, en hadden het dus volop over de band die na hen speelde, dus niet de hoofdact, dus niet Trivium, maar wél ANNIHILATOR ;-)
Zo rond tien voor acht nam ik een zo goed mogelijke positie, zo ver mogelijk vooraan, om toch zeker Waters & co goed te kunnen bewonderen... Niet dat ik daar lang zou staan. Na amper twee nummers, mijn pint bier ondertussen naar God weet ik waar gevlogen, belandde ik voor ik het goed en wel besefte in een poel van "moshende" muziekfans .... omdat ik ook iets aan de muziek van de band waar IK voor kwam wou hebben, liet ik me wijselijk wat meer naar achteren uitzakken ( ja, ik wordt.. erh.. al wat ouder?... ) , om daar toch volop te kunnen genieten van het vervolg van de sterke setlist en laaiend enthousiast te wezen over het prachtige gitaarspel van JEFF WATERS en de heerlijke vocals van DAVID PADDEN. Hij is nu al een tijdje van de partij.. hopelijk houdt Waters deze zanger aan boord! De man kan zowel de lage als hoge noten aan... en hoe !!! En... Jeff Waters zien soleren was een plezier voor oog en oor.... Maar ook de andere Annihilator-muzikanten kweten zich meer dan goed van hun taken...
Een veel te korte, maar schitterende setlist, met eerst twee songs uit het nieuwe album "Metal" en vervolgens werk uit met name "King of the Kill", "Alice in Hell", "Never, Neverland" en "Set the world on Fire"....
We kregen volgende songs:
OPERATION ANNIHILATION (Metal)
CLOWN PARADE (Metal)
NEVER, NEVERLAND (Never, Neverland)
KING OF THE KILL (King of the Kill)
REFRESH THE DEMON (Refresh The Demon)
SET THE WORLD ON FIRE (Set The World on Fire)
THE FUN PALACE (Never, Neverland)
CRYSTAL ANN/ ALISON HELL (Alice In Hell)
Na Annihilator - we waren met drie - gingen we met z'n tweeën resoluut naar buiten: Trivium boeit ons matig tot niet, een van ons wou deze mensen wel eens bezig zien, maar zou ons een weinig later vervoegen op het terraske, waar we zaten, naast de AB, ...
Toen we daar op dat terras zaten, bleek als snel dat we niet de enige waren die NIET voor Trivium gekomen waren.... Ook kwamen we nog Jeff Waters tegen die we eerst met zijn show feliciteerde, en later tweemaal tevergeeds vroegen om met ons iets te komen drinken...
TRIVIUM: ach, het zal vast wel goed geweest zijn, wie weet, hopelijk even goed als de gecreeerde hype en beter dan wat ik er al van hoorde...
Goed nieuws: er is sprake van een "echte" tour van Annihilator, dus als headliner.....
Daar wil ik zeker bij zijn !!!!!
Ondertussen blijf ik het een grote schande vinden dat een METAL ICOON en LEGENDE zoals ANNIHILATOR wordt gedegradeerd tot support act van Broekies die nog niks bewezen hebben en naar de naam Trivium luisteren.. Het zou verdorie andersom moeten zijn !!!
Enfin, een troost: Trivium-fans, niet met het werk van Annihilator vertrouwd, gingen uit hun dak..... Waters komt hopelijk dra terug als HEADLINER ;-)
.
Men moet mij nog steeds uitleggen waarom een levende legende als ANNIHILATOR moet een set van ocharme acht (8!!) nummers spelen als support act van een - volgens mij - overgewaardeerde band zoals Trivium!!! Maar goed...
Uiteindelijk: wat verwacht werd, hoe kan het ook anders, geschiedde: ANNIHILATOR speelde iedereen naar huis en was dus de ongekroonde King of Thrash, de enige echte HOOFDACT... ;-)))
For the record: 'the bill' was: Sancity - Annihilator -Trivium
ONZE hoofdact was dus;.. Annihilator !
En Sancity namen we er ook graag bij ... deze heren zetten ook een zeer geslaagd optreden neer, en waren in hun enthousiasme zeer duidelijk, en hadden het dus volop over de band die na hen speelde, dus niet de hoofdact, dus niet Trivium, maar wél ANNIHILATOR ;-)
Zo rond tien voor acht nam ik een zo goed mogelijke positie, zo ver mogelijk vooraan, om toch zeker Waters & co goed te kunnen bewonderen... Niet dat ik daar lang zou staan. Na amper twee nummers, mijn pint bier ondertussen naar God weet ik waar gevlogen, belandde ik voor ik het goed en wel besefte in een poel van "moshende" muziekfans .... omdat ik ook iets aan de muziek van de band waar IK voor kwam wou hebben, liet ik me wijselijk wat meer naar achteren uitzakken ( ja, ik wordt.. erh.. al wat ouder?... ) , om daar toch volop te kunnen genieten van het vervolg van de sterke setlist en laaiend enthousiast te wezen over het prachtige gitaarspel van JEFF WATERS en de heerlijke vocals van DAVID PADDEN. Hij is nu al een tijdje van de partij.. hopelijk houdt Waters deze zanger aan boord! De man kan zowel de lage als hoge noten aan... en hoe !!! En... Jeff Waters zien soleren was een plezier voor oog en oor.... Maar ook de andere Annihilator-muzikanten kweten zich meer dan goed van hun taken...
Een veel te korte, maar schitterende setlist, met eerst twee songs uit het nieuwe album "Metal" en vervolgens werk uit met name "King of the Kill", "Alice in Hell", "Never, Neverland" en "Set the world on Fire"....
We kregen volgende songs:
OPERATION ANNIHILATION (Metal)
CLOWN PARADE (Metal)
NEVER, NEVERLAND (Never, Neverland)
KING OF THE KILL (King of the Kill)
REFRESH THE DEMON (Refresh The Demon)
SET THE WORLD ON FIRE (Set The World on Fire)
THE FUN PALACE (Never, Neverland)
CRYSTAL ANN/ ALISON HELL (Alice In Hell)
Na Annihilator - we waren met drie - gingen we met z'n tweeën resoluut naar buiten: Trivium boeit ons matig tot niet, een van ons wou deze mensen wel eens bezig zien, maar zou ons een weinig later vervoegen op het terraske, waar we zaten, naast de AB, ...
Toen we daar op dat terras zaten, bleek als snel dat we niet de enige waren die NIET voor Trivium gekomen waren.... Ook kwamen we nog Jeff Waters tegen die we eerst met zijn show feliciteerde, en later tweemaal tevergeeds vroegen om met ons iets te komen drinken...
TRIVIUM: ach, het zal vast wel goed geweest zijn, wie weet, hopelijk even goed als de gecreeerde hype en beter dan wat ik er al van hoorde...
Goed nieuws: er is sprake van een "echte" tour van Annihilator, dus als headliner.....
Daar wil ik zeker bij zijn !!!!!
Ondertussen blijf ik het een grote schande vinden dat een METAL ICOON en LEGENDE zoals ANNIHILATOR wordt gedegradeerd tot support act van Broekies die nog niks bewezen hebben en naar de naam Trivium luisteren.. Het zou verdorie andersom moeten zijn !!!
Enfin, een troost: Trivium-fans, niet met het werk van Annihilator vertrouwd, gingen uit hun dak..... Waters komt hopelijk dra terug als HEADLINER ;-)
.
zondag, april 22, 2007
Pestpop 2007: Fantastisch (Savatage) Feestje
Na het verdienstelijke optreden van SENGIR en de indrukwekkende doortocht van JON OLIVA'S PAIN vrijdag, reden we zaterdagmorgen opnieuw naar Wieze voor een veelbelovende tweede dag van PESTPOP ... met - zo dachten we: - wie weet een Savatage-reunietje...
Nu waren er twee podia, waarvan dat kleinere, "second stage", blijkbaar vooral bestond uit bands uit eigenland en/of veelal het hier meestal Death Metal bands betrof. Van deze groepen kan ik jullie weinig te vertellen, want het meeste hebben we er van - al dan niet bewust - gemist...
Ik heb het in dit verslagje dus enkel over de bands op de 'main stage':
TOMORROW'S EVE zou normaliter openen om 11.10, maar door dat SAVAGE CIRCUS hun tour hadden afgezegd werd er wat geschoven op de affiche, en zo stond Tomorrow"s Eve om 13.30 op het podium, hun plaats als opener werd ingenomen door nieuwe toevoeging aan de affiche: TEMPESTA (CH). En deze TEMPESTA viel verre van tegen.... strakke stevige, groovy hard rock 'n roll met ballen... niks meer niks minder, niet wereldschokkend of uitmuntend in originaliteit, maar wel gewoon goed: een uitstekende power trip... Met een zanger met een al even uitstekende strot... soms deed die strot een beetje denken aan James Hetfield in zijn beste momenten... Een zeer overtuigend optreden voor een dan nog zo goed als lege Oktoberhalle...
AFTER ALL (B) - niet gezien, maar buiten hoorden we het wel en dan hoorden we vooral snare drum een heel veel drukdoenerige muziek, of het eerste gehoor een soort van een iets te zenuwachtige power metal.... Maar goed een echt oordeel kan ik niet geven, wegens niet gezien...
TOMORROW'S EVE (D); om die reden waren we al van bij aanvang present op Pestpop, eens aangekomen zou dan blijken dat de band dus pas om 13.30 zou spelen, - we hadden dus eigenlijk wat langer kunnen slapen - gelukkig viel Tempesta ook heel goed mee (zie hoger). De show van Tomorrow's Eve was erg goed, conventionele, goede metal zonder franjes met een zeer energieke zanger die er overduidelijk veel zin in had.... Helaas: ook dan nog voor een amper gevulde zaal.... Een aangename eerste kennismaking met deze band....
ELIS (LI)
Eén van de optredens - naast de Savatage-familie natuurlijk - waar ik enorm naar uitkeek was dat van Elis. Zeker ook omdat ik ze nog niet live had kunnen bewonderen, en ze nu ook hun nieuwe zangeres zouden voorstellen. Elis wordt steevast in het Gothic Metal genre gesitueerd. En ik vind dat deze band daar bij de absolute top behoren, en integenstelling tot - wat mij betreft: helaas - heel wat Gothic-bands is één van de troeven van Elis (net als 'ons eigen Sengir' trouwens) dat de zang erg zuiver is, en geen would-be operagedoe à la Epica en andere After Forevers, dat is nu net het soort Gothc Metal dat ik toch liever mijd. Dus de hoop was dat de nieuwe stem van Elis ook in de goede traditie verder ging. De nieuwe stem van Elis heet Sandra Schleret. Op haar schouders rust de zware taak om de veel te vroeg overleden Sabine Dünser te vervangen. En lukt dat? Ik vond van wel! Ze is natuurlijk 'geen tweede Sabine', maar ook Sandra heeft een zeer aangenaam stemgeluid. Net zoals Sabine kan ze met haar stem veel kanten op, hoog zingen zonder te forceren, of te vervallen in would-be operagedoe.... En de overal-live-sound zat zeer goed.
Mijn (hoge) verwachtingen mbt Elis werden zeker ingevuld. Helemaal in de wolken met hun prima album "Griefshire" (nog met Sabine Dünser) was ik erg benieuwd naar hoe een en ander zich live zou vertalen. Heel erg goed dus, er werd heel goed gemusiceerd Sandra Schleret was een zeer aangename verschijning voor het oor, maar zeer zeker ook voor het oog. Sandra bewoog zich lenig als een kat over het podium en zong de songs met enorm veel overtuiging. Alleen is er nog wat werk aan haar bindteksten. Het is echt niet nodig om na elk nummer in een verkavelingsengels "thank you so much" uit te roepen, hoe dankbaar je ook bent ;-) Nog een klein puntje van kritiek: daar waar synths gebruikt worden in de nummers, kwamen die nu helaas van een 'tape'. Waarom geen keyboardspeler 'van vlees en bloed' meenemen? Dat zorgt m.i. toch voor een beter en voller geluid...
Op de setlist o.m.:
SEIT DEM ANBEGINN DER ZEIT / SHOW ME THE WAY (schitterend!) / PHOENIX FROM THE ASHES / DER LETZTE TAG / TALES FROM HEAVEN AND HELL / A NEW DECADE / THE BURNING
ELIS was wat mij betreft een eerste hoogtepunt van de tweede Pestpopdag...
Dat het publiek van Pestpop zowat uit 3/4 (ok, misschien iets minder) Savatage-fans bestond, was goed af te leiden uit de vele Savatage-t-shirts, naast T-shirts van Circle II Circle en Jon Oliva's Pain. Het eerste grote moment van de dag, voor die Savatage-fans, was er om 16.00 toen de voormalige Savatage gitarist (1987 t/m 1990, vanaf 1995 t/m 2002) CHRIS CAFFERY (USA) het podium opkwam en meteen voor het tweede hoogtepunt van de dag zou zorgen! CAFFERY bleek in topform en verwende het publiek met zijn o zo typische gitaarspel. "I know you guys are expecting some Savatage stuff, but I'll leave that to Mr. Jon Oliva later on today" maakte Caffery meteen duidelijk. Dat hij zélf nog enkele cameo's zou gaan doen met zijn andere Savatage helden vertelde hij er nog niet bij toen.... En Oliva moet toen ergens in de buurt van het podium gestaan hebben, want Caffery zei ook nog "and there he is Mr. Oliva". Geen Savatage-songs dus, maar wel een prima set met veel werk uit zijn recentste album "Pins & Needles".
Dat CAFFERY een meester-gitarist is, dat wisten we al, dat man ook redelijk kan zingen konden we afleiden uit diens albums, maar live bracht hij het er op het vocale gebied ook zeker erg goed vanaf... Ok, het is geen Zachary Stevens of Jon Oliva, maar zijn stem is zeker in orde...
Caffery, duidelijk goed gemutst, bleek te denken dat het enige woord om het publiek aan op te zwepen het woord "beer" was.. Welnu, het bleek wonderwel te werken daar in Wieze... Hij toonde zich ook zeer bezorgd om zijn publiek: "jullie hebben toch genoeg bier"?
De prima, maar veel te korte set, bevatte o.m.:
REACH OUT AND TORMENT AGAIN / CHAINED / THE TIME / FADE INTO THE X / ABANDONED ...
En... een prachtige intstrumental: een nummer van de Michael Schenker Group waarbij we een gitaarspel kregen om duimen en vingers bij af te likken... WOW !
Ook in de setlist, en aangekondigd door Caffery als ".... not Savatage, but am going to do something different, a song which is one of my all time favourites" : een verpletterende, sublieme uitvoering van Black Sabbath's SYMPTOM OF THE UNIVERSE" (van Sabotage, 1975). Jawadde !!!!
Fantastisch!
Caffery liet ons nog achter met de nodige wensen "enjoy JON OLIVA and CIRCLE II CIRCLE, if Mr. Stevens can get off his lazy ass that is" .... en dan... "BEEER!!!"
KOTIPELTO (FIN) heb ik gemist, dan stond ik buiten de halle van het zonnetje te genieten, druk na te praten over het uitstekende optreden van CHRIS CAFFERY, samen met vrienden luidop dromende van een SAVATAGE-mini-reunie later op de dag, aangezien zowel Zachary Stevens, Chris Caffery als Jon Oliva die dag aanwezig waren, verder vooruitkijkende naar optredens van CIRCLE II CIRCLE en natuurlijk JON OLIVA'S PAIN die daags voordien nog beloofde om de integrale 'STREETS' te zullen brengen: vraag bij ons natuurlijk : mét of zonder Stevens en Caffery.... En zo hadden we nog verhopingen/ vragen, maar die zouden later al dan niet beantwoord worden.... Wat ik - buiten - van Kotipelto horen kon, klonk zeker niet slecht, maar een oordeel vellen kan ik niet..
Nu het bijna de beurt was aan CIRCLE II CIRCLE bleek er toch - eindelijk - wat meer volk toe te stromen naar de Oktoberhalle, maar nog steeds geen grote massa. Lag het aan het goede weer? Zijn de namen op de affiche te onbekend bij de niet-Savatage aanhangers? Ontbrak er nog een grote(re) / bekendere naam? Ik weet het niet... Alleszins: de afwezigen hadden kilometers ongelijk, Pestpop '07 was een editie van wel zeer hoge kwaliteit. Dat wist ik al rond de vooravond, met net Chris Caffery achter de rug, en daags voordien de uitstekende akoestische set van Jon Oliva, en dan moesten de knallers van CIRCLE II CIRCLE en JON OLIVA'S PAIN nog komen!!!
Van knallers gesproken...
Het Savatage-feestje annex verwenpartij kon verder gaan....
Zodra de grote doek met daarop de bandnaam en titel van het nieuwe album (Burden of Truth) viel werd het - nu toch al wat talrijkere - publiek zenuwachtig... En ja, daar stonden ze, de heren van CIRCLE II CIRCLE (USA), een intro werd ingezet en ZACHARY STEVENS kwam letterlijk het podium opgerend om vervolgens een super dynamische set neer te zetten waarbij het het publiek geen seconde met rust zou laten: "let me see those hands!"!
CIRCLE II CIRCLE is de enige telg van de Savatage-family waarvan ik nog geen noot music op voorhand gehoord had, de kennismaking gebeurde dus "nu". En wat een kennismaking. De nummers die gebracht werden uit het album "Burden of Truth" - dat ik nadien uiteraard ook aanschafte - stonden als huis, wat ook geldt voor de rest van songs in de set. CIIC speelde erg strak en stevig, en de sound doet denken aan erh.. Savatage.. maar is dat vreemd? Zoals mijn kameraad Wim het gisteren nog mooi zei: voor Stevens was Circle II Circle het logische vervolg op Savatage.
Wat een keel heeft die Zachary Stevens toch.. Jongens jongens! En dan zeggen dat de heren, zoals Stevens ons vertelde, al 15 dagen on-ondebroken on the road waren! Ja, hij zag er moe uit, maar neen dat hield hem en de zijnen niet tegen om er een ferme melodieuze lap op te geven!!!! Eén van de superkelen van Savatage, net zoals Jon Oliva een weinig later: in topform !
O, en het moet gezegd: de solo-gitarist van Circle II Circle mag ook een aparte vermelding krijgen: wat een gitaarspel annex soli ! Met zijn tanden speelde de man op een bepaald moment zelfs gitaar. Je moet het maar doen...
Sprak ik niet van Savatage-feestje? Jawel! Ook bij Circle II Circle, want .. We werden in de set ook getrakteerd met SAVATAGE tracks!!! Er werd geput uit het "Edge of Thorns" album met 'FOLLOW ME', 'LABYRINTHS' en 'CONVERSATION PIECE' (!!!) en van "Handful of Rain" kregen we een verpletterende versie van 'TAUNTED COBRAS'....
En....
Als spetterende finale werd ene CHRIS CAFFERY op het podium geroepen, en ja hoor... samen brachten de heren 'EDGE OF THORNS'... de kers op de taart! Kippenvel !!!!
En dan.... wat mij betreft: de eigelijke absolute onbetwiste Headliner van de affiche....
JON OLIVA'S PAIN (USA)
Zou het nu gaan gebeuren?
Een kleine Savatage-reunie? Of toch niet....
Zouden de heren mekaar uitvoerig gesproken hebben 'backstage'?....
....
Het grote Tage Mahal (oliva's vorige CD) doek hing er nog... je hoorde druk soundchecken... voor de eerste keer die dag bleek er veel meer volk in de zaal te zijn, toch: nog steeds geen massa..... Maar het SAVATAGE-LEGION was er natuurlijk wél.. en zij - waaronder ondergetekende - werden ongeduldig... en dan ging het doek naar omlaag.... John Zahner, Kevin Rothney, Christopher Kinder, Shane French en Matt Laporte wandelden rustig het podium op, en een weinig later... de volumineuze frontman, onder luid applaus onthaald: JON OLIVA....
Met veel vuurwerk werd meteen ingezet met een oeroude SAVATAGE-classic, door alle kelen meegebruld: 'WARRIORS' (van 'Power of the Night'), meteen gevolgd met het IJzersterke "SIRENS" !!!!! Fantastisch, schitterend.... en nog een pak superlatieven x2, maar ik moet er nog wat bewaren voor de overige songs in de set ;-)
Na de twee ouder Savatage-krakers, nam Oliva pas het woord, en.. hij herbevestigde zijn belofte van vrijdag: "rightaway we are going to do the whole STREETS album". Hallelujah !!! "but first some songs of our new album"..... En we kregen knallende versies van "MANIACAL RENDERINGS", "THE EVIL BESIDE YOU" en "TIMELESS FLIGHT" (!!!) Dat laatste nummer blijkt Oliva's favoriet op het album te zijn, en werd opgedragen aan betreurde en nog steeds door Jon erg gemiste broer Chris.
En dan was het tijd voor de beloofde uitvoering van het STREETS-album ! Sublieme versies van zowat alle songs van STREETS...... gebracht met o zo veel overtuiging... Er één song uitpikken als hoogepunt is zo moeilijk, want de volledige set was o zo prachtig... Met een Jon Oliva wiens stem alsmaar beter lijkt te worden, zacht, vol en warm in de rustige stukken, en lekker smerige in de wildere stukken..... Maar goed dan toch enkele uitschieters van de sublieme Streets-verwennerij:
"Tonight he grins again" en "Strange Reality" maar ook "If I Go Away"- kippenvel !!!!
"Ghost in the Ruins" - dynamiet !!!
"Somewhere in Time/ Believe" - hoe kan het ook anders!!!! Super-kippenvel..
Ook nu weer was HET kippenvel annex meezing-moment BELIEVE.... genieten met de grote G, maar dat geldt dus voor de hele show van JOP !!
Matt Laporte bewees, net als gisteren in de akoestische set, een meer dan prima gitarist te zijn... en de hele PAIN bracht het "Streets" album op sublieme wijze....
Na "STREETS" bracht Oliva nog de openingstrack van zijn nieuwe album: "THROUGH THE EYES OF THE KING", dat dit stuk eigenlijk een soort sequel op "Hall of the Mountain King" is, had ik al verhoopt/ vermoed, maar werd nu door Oliva bevestigd: "... and the King is very mad!"....
Tussen de nummers door was er ruimte te over voor Jon om gekke bekken te trekken, maar zelf werd hij ook niet gespaard van de nodigde grappen: zo kwam er plots iemand in zijn ondergoed het podium opgelopen met een drankje voor JON ( met of zonder Jagermeister, zoals gisteren, vroeg ik me af ), dan weer was het Chris Caffery die datzelfde podium opkwam en Jon iets kwam brengen....
Van een verhoopte "Savatage-reunie" met Caffery & Stevens kwam helaas niets in huis...maar..... Wie werd voor de sublieme afsluiter op het podium geroepen? Juist: CHRIS CAFFERY. En wat was die afsluiter?
"THE HALL OF THE MOUNTAIN KING" !!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!! (genoeg uitroeptekens???)
Dit was zo geweldig !!!
En Jon Oliva die Chris Caffery over het bolletje aait, een dikke knuffel geeft... aandoenlijk....
Setlist van Jon Oliva's Pain:
WARRIORS
SIRENS
MANIACAL RENDERINGS
THE EVIL BESIDE YOU
TIMELESS FLIGHT
STREETS
JESUS SAVES
TONIGHT HE GRINS AGAIN
STRANGE REALITY
A LITTLE TOO FAR
NEW YORK CITY DON'T MEAN NOTHING
IF I GO AWAY
GHOST IN THE RUINS
AGONY AND ECSTASY / HEAL MY SOUL
SOMEWHERE IN TIME
BELIEVE
THROUGH THE EYES OF THE KING
HALL OF THE MOUNTAIN KING - met Caffery
Niet alleen de Savatage-songs waren subliem, de songs van Oliva's sterke plaat "Maniacal Renderings" bewijzen ook live echte knallers te zijn....
En op Pestpop hoorde ik toch weer geruchten (opnieuw) opduiken over een mogelijke Savatage-tour.... en misschien hébben de heren wel backstage een en ander bekokstoofd... laat het ons hopen ?!!!!! We zullen zien en (on)geduldig afwachten.....
Voor MY DYING BRIDE (UK) zijn we uiteindelijk niet gebleven, al had ik die wel eens aan het werk willen zien.. Maar het was mooi geweest en de vermoeidheid begon toe te slaan.. Zodus, rustig terug naar Mechelen... Maar hopelijk speelde MDB niet voor een lege halle, want velen deden hetzelfde als ons: vertrekken......My Dying Bride: daarover schrijft hopelijk misschien iemand anders nog wel een stukje?
Pestpop 2007: een meer dan geslaagde editie, alleen hoop ik dat de organisatoren uit de kosten komen, want een overrompeling was het niet.....
Wat een prachtig weekend was het toch... mooi gevuld met o zo veel mooie muziek... ik ben nog aan het bekomen en aan het nagenieten ;-))
.
Nu waren er twee podia, waarvan dat kleinere, "second stage", blijkbaar vooral bestond uit bands uit eigenland en/of veelal het hier meestal Death Metal bands betrof. Van deze groepen kan ik jullie weinig te vertellen, want het meeste hebben we er van - al dan niet bewust - gemist...
Ik heb het in dit verslagje dus enkel over de bands op de 'main stage':
TOMORROW'S EVE zou normaliter openen om 11.10, maar door dat SAVAGE CIRCUS hun tour hadden afgezegd werd er wat geschoven op de affiche, en zo stond Tomorrow"s Eve om 13.30 op het podium, hun plaats als opener werd ingenomen door nieuwe toevoeging aan de affiche: TEMPESTA (CH). En deze TEMPESTA viel verre van tegen.... strakke stevige, groovy hard rock 'n roll met ballen... niks meer niks minder, niet wereldschokkend of uitmuntend in originaliteit, maar wel gewoon goed: een uitstekende power trip... Met een zanger met een al even uitstekende strot... soms deed die strot een beetje denken aan James Hetfield in zijn beste momenten... Een zeer overtuigend optreden voor een dan nog zo goed als lege Oktoberhalle...
AFTER ALL (B) - niet gezien, maar buiten hoorden we het wel en dan hoorden we vooral snare drum een heel veel drukdoenerige muziek, of het eerste gehoor een soort van een iets te zenuwachtige power metal.... Maar goed een echt oordeel kan ik niet geven, wegens niet gezien...
TOMORROW'S EVE (D); om die reden waren we al van bij aanvang present op Pestpop, eens aangekomen zou dan blijken dat de band dus pas om 13.30 zou spelen, - we hadden dus eigenlijk wat langer kunnen slapen - gelukkig viel Tempesta ook heel goed mee (zie hoger). De show van Tomorrow's Eve was erg goed, conventionele, goede metal zonder franjes met een zeer energieke zanger die er overduidelijk veel zin in had.... Helaas: ook dan nog voor een amper gevulde zaal.... Een aangename eerste kennismaking met deze band....
ELIS (LI)
Eén van de optredens - naast de Savatage-familie natuurlijk - waar ik enorm naar uitkeek was dat van Elis. Zeker ook omdat ik ze nog niet live had kunnen bewonderen, en ze nu ook hun nieuwe zangeres zouden voorstellen. Elis wordt steevast in het Gothic Metal genre gesitueerd. En ik vind dat deze band daar bij de absolute top behoren, en integenstelling tot - wat mij betreft: helaas - heel wat Gothic-bands is één van de troeven van Elis (net als 'ons eigen Sengir' trouwens) dat de zang erg zuiver is, en geen would-be operagedoe à la Epica en andere After Forevers, dat is nu net het soort Gothc Metal dat ik toch liever mijd. Dus de hoop was dat de nieuwe stem van Elis ook in de goede traditie verder ging. De nieuwe stem van Elis heet Sandra Schleret. Op haar schouders rust de zware taak om de veel te vroeg overleden Sabine Dünser te vervangen. En lukt dat? Ik vond van wel! Ze is natuurlijk 'geen tweede Sabine', maar ook Sandra heeft een zeer aangenaam stemgeluid. Net zoals Sabine kan ze met haar stem veel kanten op, hoog zingen zonder te forceren, of te vervallen in would-be operagedoe.... En de overal-live-sound zat zeer goed.
Mijn (hoge) verwachtingen mbt Elis werden zeker ingevuld. Helemaal in de wolken met hun prima album "Griefshire" (nog met Sabine Dünser) was ik erg benieuwd naar hoe een en ander zich live zou vertalen. Heel erg goed dus, er werd heel goed gemusiceerd Sandra Schleret was een zeer aangename verschijning voor het oor, maar zeer zeker ook voor het oog. Sandra bewoog zich lenig als een kat over het podium en zong de songs met enorm veel overtuiging. Alleen is er nog wat werk aan haar bindteksten. Het is echt niet nodig om na elk nummer in een verkavelingsengels "thank you so much" uit te roepen, hoe dankbaar je ook bent ;-) Nog een klein puntje van kritiek: daar waar synths gebruikt worden in de nummers, kwamen die nu helaas van een 'tape'. Waarom geen keyboardspeler 'van vlees en bloed' meenemen? Dat zorgt m.i. toch voor een beter en voller geluid...
Op de setlist o.m.:
SEIT DEM ANBEGINN DER ZEIT / SHOW ME THE WAY (schitterend!) / PHOENIX FROM THE ASHES / DER LETZTE TAG / TALES FROM HEAVEN AND HELL / A NEW DECADE / THE BURNING
ELIS was wat mij betreft een eerste hoogtepunt van de tweede Pestpopdag...
Dat het publiek van Pestpop zowat uit 3/4 (ok, misschien iets minder) Savatage-fans bestond, was goed af te leiden uit de vele Savatage-t-shirts, naast T-shirts van Circle II Circle en Jon Oliva's Pain. Het eerste grote moment van de dag, voor die Savatage-fans, was er om 16.00 toen de voormalige Savatage gitarist (1987 t/m 1990, vanaf 1995 t/m 2002) CHRIS CAFFERY (USA) het podium opkwam en meteen voor het tweede hoogtepunt van de dag zou zorgen! CAFFERY bleek in topform en verwende het publiek met zijn o zo typische gitaarspel. "I know you guys are expecting some Savatage stuff, but I'll leave that to Mr. Jon Oliva later on today" maakte Caffery meteen duidelijk. Dat hij zélf nog enkele cameo's zou gaan doen met zijn andere Savatage helden vertelde hij er nog niet bij toen.... En Oliva moet toen ergens in de buurt van het podium gestaan hebben, want Caffery zei ook nog "and there he is Mr. Oliva". Geen Savatage-songs dus, maar wel een prima set met veel werk uit zijn recentste album "Pins & Needles".
Dat CAFFERY een meester-gitarist is, dat wisten we al, dat man ook redelijk kan zingen konden we afleiden uit diens albums, maar live bracht hij het er op het vocale gebied ook zeker erg goed vanaf... Ok, het is geen Zachary Stevens of Jon Oliva, maar zijn stem is zeker in orde...
Caffery, duidelijk goed gemutst, bleek te denken dat het enige woord om het publiek aan op te zwepen het woord "beer" was.. Welnu, het bleek wonderwel te werken daar in Wieze... Hij toonde zich ook zeer bezorgd om zijn publiek: "jullie hebben toch genoeg bier"?
De prima, maar veel te korte set, bevatte o.m.:
REACH OUT AND TORMENT AGAIN / CHAINED / THE TIME / FADE INTO THE X / ABANDONED ...
En... een prachtige intstrumental: een nummer van de Michael Schenker Group waarbij we een gitaarspel kregen om duimen en vingers bij af te likken... WOW !
Ook in de setlist, en aangekondigd door Caffery als ".... not Savatage, but am going to do something different, a song which is one of my all time favourites" : een verpletterende, sublieme uitvoering van Black Sabbath's SYMPTOM OF THE UNIVERSE" (van Sabotage, 1975). Jawadde !!!!
Fantastisch!
Caffery liet ons nog achter met de nodige wensen "enjoy JON OLIVA and CIRCLE II CIRCLE, if Mr. Stevens can get off his lazy ass that is" .... en dan... "BEEER!!!"
KOTIPELTO (FIN) heb ik gemist, dan stond ik buiten de halle van het zonnetje te genieten, druk na te praten over het uitstekende optreden van CHRIS CAFFERY, samen met vrienden luidop dromende van een SAVATAGE-mini-reunie later op de dag, aangezien zowel Zachary Stevens, Chris Caffery als Jon Oliva die dag aanwezig waren, verder vooruitkijkende naar optredens van CIRCLE II CIRCLE en natuurlijk JON OLIVA'S PAIN die daags voordien nog beloofde om de integrale 'STREETS' te zullen brengen: vraag bij ons natuurlijk : mét of zonder Stevens en Caffery.... En zo hadden we nog verhopingen/ vragen, maar die zouden later al dan niet beantwoord worden.... Wat ik - buiten - van Kotipelto horen kon, klonk zeker niet slecht, maar een oordeel vellen kan ik niet..
Nu het bijna de beurt was aan CIRCLE II CIRCLE bleek er toch - eindelijk - wat meer volk toe te stromen naar de Oktoberhalle, maar nog steeds geen grote massa. Lag het aan het goede weer? Zijn de namen op de affiche te onbekend bij de niet-Savatage aanhangers? Ontbrak er nog een grote(re) / bekendere naam? Ik weet het niet... Alleszins: de afwezigen hadden kilometers ongelijk, Pestpop '07 was een editie van wel zeer hoge kwaliteit. Dat wist ik al rond de vooravond, met net Chris Caffery achter de rug, en daags voordien de uitstekende akoestische set van Jon Oliva, en dan moesten de knallers van CIRCLE II CIRCLE en JON OLIVA'S PAIN nog komen!!!
Van knallers gesproken...
Het Savatage-feestje annex verwenpartij kon verder gaan....
Zodra de grote doek met daarop de bandnaam en titel van het nieuwe album (Burden of Truth) viel werd het - nu toch al wat talrijkere - publiek zenuwachtig... En ja, daar stonden ze, de heren van CIRCLE II CIRCLE (USA), een intro werd ingezet en ZACHARY STEVENS kwam letterlijk het podium opgerend om vervolgens een super dynamische set neer te zetten waarbij het het publiek geen seconde met rust zou laten: "let me see those hands!"!
CIRCLE II CIRCLE is de enige telg van de Savatage-family waarvan ik nog geen noot music op voorhand gehoord had, de kennismaking gebeurde dus "nu". En wat een kennismaking. De nummers die gebracht werden uit het album "Burden of Truth" - dat ik nadien uiteraard ook aanschafte - stonden als huis, wat ook geldt voor de rest van songs in de set. CIIC speelde erg strak en stevig, en de sound doet denken aan erh.. Savatage.. maar is dat vreemd? Zoals mijn kameraad Wim het gisteren nog mooi zei: voor Stevens was Circle II Circle het logische vervolg op Savatage.
Wat een keel heeft die Zachary Stevens toch.. Jongens jongens! En dan zeggen dat de heren, zoals Stevens ons vertelde, al 15 dagen on-ondebroken on the road waren! Ja, hij zag er moe uit, maar neen dat hield hem en de zijnen niet tegen om er een ferme melodieuze lap op te geven!!!! Eén van de superkelen van Savatage, net zoals Jon Oliva een weinig later: in topform !
O, en het moet gezegd: de solo-gitarist van Circle II Circle mag ook een aparte vermelding krijgen: wat een gitaarspel annex soli ! Met zijn tanden speelde de man op een bepaald moment zelfs gitaar. Je moet het maar doen...
Sprak ik niet van Savatage-feestje? Jawel! Ook bij Circle II Circle, want .. We werden in de set ook getrakteerd met SAVATAGE tracks!!! Er werd geput uit het "Edge of Thorns" album met 'FOLLOW ME', 'LABYRINTHS' en 'CONVERSATION PIECE' (!!!) en van "Handful of Rain" kregen we een verpletterende versie van 'TAUNTED COBRAS'....
En....
Als spetterende finale werd ene CHRIS CAFFERY op het podium geroepen, en ja hoor... samen brachten de heren 'EDGE OF THORNS'... de kers op de taart! Kippenvel !!!!
En dan.... wat mij betreft: de eigelijke absolute onbetwiste Headliner van de affiche....
JON OLIVA'S PAIN (USA)
Zou het nu gaan gebeuren?
Een kleine Savatage-reunie? Of toch niet....
Zouden de heren mekaar uitvoerig gesproken hebben 'backstage'?....
....
Het grote Tage Mahal (oliva's vorige CD) doek hing er nog... je hoorde druk soundchecken... voor de eerste keer die dag bleek er veel meer volk in de zaal te zijn, toch: nog steeds geen massa..... Maar het SAVATAGE-LEGION was er natuurlijk wél.. en zij - waaronder ondergetekende - werden ongeduldig... en dan ging het doek naar omlaag.... John Zahner, Kevin Rothney, Christopher Kinder, Shane French en Matt Laporte wandelden rustig het podium op, en een weinig later... de volumineuze frontman, onder luid applaus onthaald: JON OLIVA....
Met veel vuurwerk werd meteen ingezet met een oeroude SAVATAGE-classic, door alle kelen meegebruld: 'WARRIORS' (van 'Power of the Night'), meteen gevolgd met het IJzersterke "SIRENS" !!!!! Fantastisch, schitterend.... en nog een pak superlatieven x2, maar ik moet er nog wat bewaren voor de overige songs in de set ;-)
Na de twee ouder Savatage-krakers, nam Oliva pas het woord, en.. hij herbevestigde zijn belofte van vrijdag: "rightaway we are going to do the whole STREETS album". Hallelujah !!! "but first some songs of our new album"..... En we kregen knallende versies van "MANIACAL RENDERINGS", "THE EVIL BESIDE YOU" en "TIMELESS FLIGHT" (!!!) Dat laatste nummer blijkt Oliva's favoriet op het album te zijn, en werd opgedragen aan betreurde en nog steeds door Jon erg gemiste broer Chris.
En dan was het tijd voor de beloofde uitvoering van het STREETS-album ! Sublieme versies van zowat alle songs van STREETS...... gebracht met o zo veel overtuiging... Er één song uitpikken als hoogepunt is zo moeilijk, want de volledige set was o zo prachtig... Met een Jon Oliva wiens stem alsmaar beter lijkt te worden, zacht, vol en warm in de rustige stukken, en lekker smerige in de wildere stukken..... Maar goed dan toch enkele uitschieters van de sublieme Streets-verwennerij:
"Tonight he grins again" en "Strange Reality" maar ook "If I Go Away"- kippenvel !!!!
"Ghost in the Ruins" - dynamiet !!!
"Somewhere in Time/ Believe" - hoe kan het ook anders!!!! Super-kippenvel..
Ook nu weer was HET kippenvel annex meezing-moment BELIEVE.... genieten met de grote G, maar dat geldt dus voor de hele show van JOP !!
Matt Laporte bewees, net als gisteren in de akoestische set, een meer dan prima gitarist te zijn... en de hele PAIN bracht het "Streets" album op sublieme wijze....
Na "STREETS" bracht Oliva nog de openingstrack van zijn nieuwe album: "THROUGH THE EYES OF THE KING", dat dit stuk eigenlijk een soort sequel op "Hall of the Mountain King" is, had ik al verhoopt/ vermoed, maar werd nu door Oliva bevestigd: "... and the King is very mad!"....
Tussen de nummers door was er ruimte te over voor Jon om gekke bekken te trekken, maar zelf werd hij ook niet gespaard van de nodigde grappen: zo kwam er plots iemand in zijn ondergoed het podium opgelopen met een drankje voor JON ( met of zonder Jagermeister, zoals gisteren, vroeg ik me af ), dan weer was het Chris Caffery die datzelfde podium opkwam en Jon iets kwam brengen....
Van een verhoopte "Savatage-reunie" met Caffery & Stevens kwam helaas niets in huis...maar..... Wie werd voor de sublieme afsluiter op het podium geroepen? Juist: CHRIS CAFFERY. En wat was die afsluiter?
"THE HALL OF THE MOUNTAIN KING" !!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!! (genoeg uitroeptekens???)
Dit was zo geweldig !!!
En Jon Oliva die Chris Caffery over het bolletje aait, een dikke knuffel geeft... aandoenlijk....
Setlist van Jon Oliva's Pain:
WARRIORS
SIRENS
MANIACAL RENDERINGS
THE EVIL BESIDE YOU
TIMELESS FLIGHT
STREETS
JESUS SAVES
TONIGHT HE GRINS AGAIN
STRANGE REALITY
A LITTLE TOO FAR
NEW YORK CITY DON'T MEAN NOTHING
IF I GO AWAY
GHOST IN THE RUINS
AGONY AND ECSTASY / HEAL MY SOUL
SOMEWHERE IN TIME
BELIEVE
THROUGH THE EYES OF THE KING
HALL OF THE MOUNTAIN KING - met Caffery
Niet alleen de Savatage-songs waren subliem, de songs van Oliva's sterke plaat "Maniacal Renderings" bewijzen ook live echte knallers te zijn....
En op Pestpop hoorde ik toch weer geruchten (opnieuw) opduiken over een mogelijke Savatage-tour.... en misschien hébben de heren wel backstage een en ander bekokstoofd... laat het ons hopen ?!!!!! We zullen zien en (on)geduldig afwachten.....
Voor MY DYING BRIDE (UK) zijn we uiteindelijk niet gebleven, al had ik die wel eens aan het werk willen zien.. Maar het was mooi geweest en de vermoeidheid begon toe te slaan.. Zodus, rustig terug naar Mechelen... Maar hopelijk speelde MDB niet voor een lege halle, want velen deden hetzelfde als ons: vertrekken......My Dying Bride: daarover schrijft hopelijk misschien iemand anders nog wel een stukje?
Pestpop 2007: een meer dan geslaagde editie, alleen hoop ik dat de organisatoren uit de kosten komen, want een overrompeling was het niet.....
Wat een prachtig weekend was het toch... mooi gevuld met o zo veel mooie muziek... ik ben nog aan het bekomen en aan het nagenieten ;-))
.
vrijdag, april 20, 2007
Jon Oliva: Akoestisch en Adembenemend!
Aan de vooravond van Pestpop was het volop genieten geblazen in de vorm van een akoestische set van Jon Oliva's Pain. Eerst pikte ik nog SENGIR mee, die tegen alle verwachtingen/afspraken in niet akoestisch speelden, maar; goed, ja dat was het wel. We mogen hier in Vlaanderen trots zijn op "onze" Sengir...
Maar ik was natuurlijk gekomen om de grote meneer (ook letterlijk kan je wel stellen!) JON OLIVA te bewonderen... En jongens, wat was het goed!
We werden verwend met een mix van ADEMBENEMENDE versies van Savatage-klassiekers en songs uit Jon Oliva's Pain albums 'Tage Mahal' en 'Maniacal Renderings';
SETLIST:
NEW YORK CITY DON'T MEAN NOTNING
outtake 'Streets': NIGHT FADES AWAY
JESUS SAVES - 'original version, not on the album' - dixit Oliva
THE ANSWER (van Maniacal Renderings)
FLY AWAY (Tage Mahal)
STILL I PRAY FOR YOU NOW (Maniacal Renderings)
STRANGE REALITY
A LITTLE TOO FAR
OUT IN THE STREETS
SLEEP
CHANCE
SUMMER RAIN
GHOST IN THE RUINS
STARE INTO THE SUN
IF I GO AWAY
** beatles set **
A DAY IN A LIFE
ELEANOR RIGBY
**
SOMEWHERE IN TIME
BELIEVE
***
EVERYBODY'S GOT SOMETHING TO HIDE EXCEPT ME AND MY MONKEY (Beatles)
Echt indrukwekkend was het. De Savatage-klassiekers in 'uitgeklede versies' bezorgen je gewoon puur kippenvel, en dan in de eerste plaats 'A Little Too Far', 'Sleep', 'Summer Rain', 'Jesus Saves', 'Ghost In the Ruins' en uiteraard het door iedereen meegebrulde 'Believe'. Maar ook de nummers van Oliva's Pain zijn fantastisch akoestisch, met als uitschieter "Still I Pray for You Now", voor Jon's betreurde broer Chris. En hoe fijn was het wel niet om een oude kraker als 'Out in the Streets' nog eens te horen, en akoestisch dan nog wel...
Maar dé verrassing was toch wel Oliva's interpretatie van Beatlesnummers zoals "A Day in A Life" - je ogen sluiten en je zou denken dat John Lennon zelf daar zat! - "Eleanor Rigby" en "Everybody's got something to hide except me and my monkey" !
Oliva bleek erg veel dorst te hebben, of goesting... Maar wat ie dronk was nu niet bepaald water. Wat erook in die cola-beker zat, de toevoeging ken ik, ik zag wat men telkens in de beker deed: Jägermeister! En na afloop zag ik Oliva de hele fles, of wat ervan over was, meenemen....
Jon Oliva's Pain: Fantastisch Fenomenaal..en nog veel meer superlatieven zijn hier op hun plaats, en dan overdrijf ik echt niet. Deze grote meneer verdient alle respect. En ik voel me vereerd de man twee maal na mekaar aan het werk te kunnen zien: morgen elektrisch, met - wie weet - gezien de aanwezigheid van Chris Caffery en Zachary Stevens, een Savatage-rëunietje?
Het wordt alleszins erg goed, zaterdag, want... Jon Oliva beloofde ons vanavond om morgen het integrale STREETS-album te zullen brengen! Als dat niets is om naar uit te kijken!
Enne, hij zei ook: "I've got some friends here tomorrow"... dus.... Wie weet....
.
Maar ik was natuurlijk gekomen om de grote meneer (ook letterlijk kan je wel stellen!) JON OLIVA te bewonderen... En jongens, wat was het goed!
We werden verwend met een mix van ADEMBENEMENDE versies van Savatage-klassiekers en songs uit Jon Oliva's Pain albums 'Tage Mahal' en 'Maniacal Renderings';
SETLIST:
NEW YORK CITY DON'T MEAN NOTNING
outtake 'Streets': NIGHT FADES AWAY
JESUS SAVES - 'original version, not on the album' - dixit Oliva
THE ANSWER (van Maniacal Renderings)
FLY AWAY (Tage Mahal)
STILL I PRAY FOR YOU NOW (Maniacal Renderings)
STRANGE REALITY
A LITTLE TOO FAR
OUT IN THE STREETS
SLEEP
CHANCE
SUMMER RAIN
GHOST IN THE RUINS
STARE INTO THE SUN
IF I GO AWAY
** beatles set **
A DAY IN A LIFE
ELEANOR RIGBY
**
SOMEWHERE IN TIME
BELIEVE
***
EVERYBODY'S GOT SOMETHING TO HIDE EXCEPT ME AND MY MONKEY (Beatles)
Echt indrukwekkend was het. De Savatage-klassiekers in 'uitgeklede versies' bezorgen je gewoon puur kippenvel, en dan in de eerste plaats 'A Little Too Far', 'Sleep', 'Summer Rain', 'Jesus Saves', 'Ghost In the Ruins' en uiteraard het door iedereen meegebrulde 'Believe'. Maar ook de nummers van Oliva's Pain zijn fantastisch akoestisch, met als uitschieter "Still I Pray for You Now", voor Jon's betreurde broer Chris. En hoe fijn was het wel niet om een oude kraker als 'Out in the Streets' nog eens te horen, en akoestisch dan nog wel...
Maar dé verrassing was toch wel Oliva's interpretatie van Beatlesnummers zoals "A Day in A Life" - je ogen sluiten en je zou denken dat John Lennon zelf daar zat! - "Eleanor Rigby" en "Everybody's got something to hide except me and my monkey" !
Oliva bleek erg veel dorst te hebben, of goesting... Maar wat ie dronk was nu niet bepaald water. Wat erook in die cola-beker zat, de toevoeging ken ik, ik zag wat men telkens in de beker deed: Jägermeister! En na afloop zag ik Oliva de hele fles, of wat ervan over was, meenemen....
Jon Oliva's Pain: Fantastisch Fenomenaal..en nog veel meer superlatieven zijn hier op hun plaats, en dan overdrijf ik echt niet. Deze grote meneer verdient alle respect. En ik voel me vereerd de man twee maal na mekaar aan het werk te kunnen zien: morgen elektrisch, met - wie weet - gezien de aanwezigheid van Chris Caffery en Zachary Stevens, een Savatage-rëunietje?
Het wordt alleszins erg goed, zaterdag, want... Jon Oliva beloofde ons vanavond om morgen het integrale STREETS-album te zullen brengen! Als dat niets is om naar uit te kijken!
Enne, hij zei ook: "I've got some friends here tomorrow"... dus.... Wie weet....
.
woensdag, januari 17, 2007
Edelmetaal: I - Between Two Worlds
Een album uit 2006 dat eigenlijk gerust een top 10-plaats in mijn top 30 van 2006 had kunnen, mogen, moeten innemen, is "Between Two Worlds", het eerste album van het Noorse "I", een 'supergroep' met leden van Immortal (voormalig Immortal-opperhoofd Abbath en I-vocalist richtte "I" op), Gorogroth, Enslaved en Sagh. Een knappe combinatie van Brutal Metal, Black Metal, Epic Metal en klassieke Heavy Metal. Het resultaat? Edelmetaal...
Markec en Black Metal?Nou, nou... Inderdaad: ik wist niet of ik dit wel zo goed zou vinden, maar na enkele lovende reviews bestelde ik dit album blindelings en ik ben geenszins ontgoocheld... Geen doelloos gebeuk, gegrom of gegil; hier wordt knap gespeeld, lekker smerig 'gezongen'. Veel variatie, tempowisselingen in de muziek.. traag, slepend, dan weer wat sneller... overheerlijke gitaarsolo's... veel sfeer... Dit album zal nog vaak in de CD-speler geschoven worden, huize Markec.
En er waren nog 'late ontdekkingen' of met ander woorden; albums uit 2006, die ik nu pas kon beluisteren. Zo hadden eigenlijk ook volgende juweeltjes in de top 30 van 2006 thuisgehoord:
* Glenn Hughes - Music for the Divine: the voice of rock, funkier then ever!
* Ian Gillan - Gillan's Inn: die àndere voice of rock, en Deep Purple-opperhoofd...
En de laatste Thunder (Robert Johnson's Thombstone) is ondertussen besteld, als die zo goed gaat klinken als hun andere albums, zal ook daar gelden: had in die top 30, met top 10-plaats, gehoeven...
Thunder zie ik dra Live in den Biebob (Maart). Hallelujah!
Hopelijk toert ook "I" binnenkort...
zondag, november 12, 2006
Strike of the beast: Exodus !
En we waren weer op stap, weer voor een avondje zwaar metaal. Het doel: Bay Area Speed- en Trashmetalsensatie Exodus... (jaaa: die bestaan nog!)
Aangekomen in Hasselt, aan "the venue" bekroop me de vrees van "jezus, wat voor een geluid gaan we hier krijgen". Een grote hangar op een bedrijventerrein, dat is Muziek-O-Droom. Met de akoestiek zou het uitdeindelijk nogal meevallen zou blijken.
> THE DYING (B)
Toen we binnekwamen was het Limburgse THE DYING (B) al aan zijn laatste songs bezig. Leuk: bij het binnenkomen kregen we meteen een CD-single van de band cadeau .... Van het weinige dat ik hoorde kan ik alleen maar zeggen dan dat het inderdaad een soort van hard'n metalcore-rooted-neo-trash is, zoals ze dat zelf omschrijven in hun bio. THE DYING heette voorheen CHIMAERA. Ik had hier al eens van gehoord.. Van het woord dan. Maar dat heeft denk ik eerder te maken met MISSION IMPOSSIBLE II. Maar of Tom Cruise met die link gediend is...
Heb dat CD'tje ondertussen beluisterd en dat klinkt helemaal niet slecht, heel energiek en agressief... alleen de zang/ schreeuw is toch wel even wennen...
> STORMRIDER (NL/ B)
We (= mijn concertbuddie & me) kwamen aanvankelijk alleen écht voor EXODUS, totdat we gisterenmiddag bij het rondsurfen op de sites van de deelnemende bands in de mot kregen waar Stormrider voor staat en wie het zijn... 80's heavy-trash-speed-metal tribute ! Daar keken we dan al even zeer naar uit dan naar de headliner! Dus zodra we even hadden 'bijgetankt' zochten we ons een goed plaatsje om zeker niets te missen... En het was echt de moeite dit 'tribuut aan de zware metalen'.... Genieten van het knappe gitaarspel van Marcel Coenen !! Maar ook de andere muzikanten lieten zich niet onbetuigd.... voor de 'classical heavy metal/ trash/ speed metal' songs (1-2-3-4) en voor de extremere metalen songs (5-6-7) hadden ze twee verschillende zangers meegebracht....
Goed optreden, maar veel te snel voorbij.. zo gaat dat wel vaker met iets dat goed is...
Op de setlist: TESTAMENT ("Over the Wall"), ANNIHILATOR ("The Fun Palace"), HELLOWEEN ("Future World"), ANGELWITCH ("Angelwitch"), TESTAMENT met een veel zwaarder nummer, SEPULTURA ("Inner Self"), ENTOMBED ("Left Hand Path").
> BIOMECHANICAL (UK)
Op de site van "heartbreaktunes.com" stond er bij BIOMECHANICAL te lezen: "prog/orchestral-tinged thrash metal w/ thick, crunching riffing a la old school Pantera/Nevermore and vivid traditional heavy metal overtones that often suggest Judas Priest". Phew! Wel ..... De omschrijving zou kunnen kloppen al kon ik echter niet het prog-element erin vinden. Er werd zeer knap gemusiceerd en all of the above klopt verder wel... Als met de link naar Judas Priest het haast onnatuurlijk hoogzingen van de zanger bedoeld wordt, of de afsluitende cover van "Painkiller" bedoelen, mja.. dan volg ik wel een beetje....
Het was heel apart, vooral de zang dan: heel extreem 'doorzingen', enorm hoog ook, heel expressief.. ik dacht: straks springen zijn stembanden... en wel eens tof om 'te zien' maar mijn ding is het toch niet echt..... Wel respect voor deze vocale capacitieiten.. als ie dat élke avond moet doen !!!
Opvallend: hoe veel keer in een heel korte tijd kan je "fuck" en "fucking" zeggen. Dat dat wel veel kan zijn bewees de zanger van BIOMECHANICAL die het F-woord blijkbaar als stopwoordje verworven had.... Ja, ook bij EXODUS zouden de nodige "fucks" en "fuckers" vallen, maar deze man heeft toch het record denk ik... Heel leuk was de "Star Wars Imperial March" die ze in hun set brachten: maar, waarom dit niet bij de aanvang spelen? Kan toch als intro dienen? En ... de cover van Judas Priest's "Painkiller" was erg leuk, en uiteraard door allen meegekeeld!!!
> EXODUS (USA)
Deze week had ik een afspraak met enkele Metal-legendes die ik nu eindelijk - beter laat dan nooit - aan het werk zag.... was het donderdagavond nog dat fantastische SLAYER-concert, dan was het nu tijd om eens EXODUS live te mogen beleven.... Het was natuurlijk niet meer met vocalist Steve Souza - onderweg hoorde ik nog een knap concert van de "Fabulous Disaster-tour" - maar er werd mij verzekerd dat ook de 'nieuwe zanger' "ass kickt" ..... zo zou inderdaad blijken.... De 'nieuwe' zanger luistert naar de naam ROB DUKES is een echt showbeest..... en beest is een goedgekozen woord ;-)
Van Exodus is van de originele line-up enkel gitarist GARY HOLT overgebleven. Wat kan die man spelen zeg... goh.... Gitaarpartijen om van te smullen! Maar ook het gitaarwerk van LEE ALTUS mocht er zijn. Op strakke bas deed JACK GIBSON goed zijn ding, en de drummer bleek niemand minder te zijn dan PAUL BOSTAPH (die we ook kennen van zijn werk bij SLAYER). Een lekkere strakke ritmesectie was het trouwens...
En wat een concert !!! Mijn eerste Exodus-live-ervaring was er eentje om in te lijsten, en het zal niet bij één blijven! Wat een ambiance zeg... er werd een heus feest gebouwd, voor 3/4 in de mosh pit, voor het resterende 1/4 daar net buiten... En ROB DUKES ontpopte zich als een echte volksmenner, aanstoker, mosh-pit-coördinator en organisator - "I want a circle pit, not a fucking footbal square... come on you fuckers!!!!!". DUKES spoorde het publiek alsmaar aan om nog enthousiaster, luider vooral, te zijn... Met als absolute hoogtepunt - net voordat ze een Exodus-klassieker uit 1985, "A LESSON IN VIOLENCE" (!) in zouden zetten: "If you do not make some more fucking noise we will start playing ENTER SANDMAN" ... ( u weet wel: de Kirk Hammet: ex-exodus - nu: MetallicA en diens "vertrek" link...)
De band blijkt live dus enorm goed te zijn en de SPEED- en BAY AREAY TRASH METAL gaan er in als zoete broodjes.. Agressief, maar tegelijk subtiel want vergis je niet: hoe agressief het ook mag klinken, muzikaal zit dit enorm knap in elkaar.. de vele knappe riffs en soli, en de overall sound die gewoon stààt als een huis...
EXODUS bracht een goede mix van recent werk (met name uit Shovel Headed Kill Machine) en tot menigeen's groot plezier veel klassiekers dus, of zoals Dukes & Holt het zegden: "some old shit". Het optreden had een enorme drive, en barste van het enthousiasme & spelplezier... en de moshpittende en headbangende en/of meekelende zaal luste er pap van....
Opmerkelijk ook hoeveel jongelingen de oude songs vaak konden meebrullen....
# S E T L I S T:
BONDED BY BLOOD
DEATHAMPETHAMINE
RAZE
BLACKLIST
PIRANHA
I AM ABOMINATION
SCAR SPANGLED BANNER
AND THEN THERE WERE NONE...
LAST ACT OF DEFIANCE
A LESSON IN VIOLENCE
. 44 MAGNUM OPUS
SHOVEL HEADED KILL MACHINE
==
FABULOUS DISASTER
WAR IS MY SHEPHERD
STRIKE OF THE BEAST
Een zeer sterke setlist met een perfect balans tussen nieuw werk en de klassiekers - zoals het altijd zou moeten zijn... Favorieten: "Bonded by Blood", "Blacklist", "Shovel Headed Kill Machine", "War is My Shepherd" (!!!) en "A Lesson in Violence"
ROB DUKES. Aparte kerel: een corpulente haarbol die zo uit Lord of the Rings bleek weg te zijn gelopen, die enorm boos kon kijken; op gegeven moment dacht ik dat ie de mosh pit zou induiken om iedereen te tonen hoe het nu eigenlijk wel moet.... Maar dat gebeurde niet.... Bovenal bleek Dukes een Exodus-waardige zanger en een goed sfeerbrenger/ volksmenner....
O ja, en zowel HOLT als DUKES loofden ons omwille van hoe Fucking' Great we wel waren
GREAT, ja.. Dat wàs het!!!!
Wow...... Bij een volgende Exodus-doortocht ben ik er zéker opnieuw bij!
Aangekomen in Hasselt, aan "the venue" bekroop me de vrees van "jezus, wat voor een geluid gaan we hier krijgen". Een grote hangar op een bedrijventerrein, dat is Muziek-O-Droom. Met de akoestiek zou het uitdeindelijk nogal meevallen zou blijken.
> THE DYING (B)
Toen we binnekwamen was het Limburgse THE DYING (B) al aan zijn laatste songs bezig. Leuk: bij het binnenkomen kregen we meteen een CD-single van de band cadeau .... Van het weinige dat ik hoorde kan ik alleen maar zeggen dan dat het inderdaad een soort van hard'n metalcore-rooted-neo-trash is, zoals ze dat zelf omschrijven in hun bio. THE DYING heette voorheen CHIMAERA. Ik had hier al eens van gehoord.. Van het woord dan. Maar dat heeft denk ik eerder te maken met MISSION IMPOSSIBLE II. Maar of Tom Cruise met die link gediend is...
Heb dat CD'tje ondertussen beluisterd en dat klinkt helemaal niet slecht, heel energiek en agressief... alleen de zang/ schreeuw is toch wel even wennen...
> STORMRIDER (NL/ B)
We (= mijn concertbuddie & me) kwamen aanvankelijk alleen écht voor EXODUS, totdat we gisterenmiddag bij het rondsurfen op de sites van de deelnemende bands in de mot kregen waar Stormrider voor staat en wie het zijn... 80's heavy-trash-speed-metal tribute ! Daar keken we dan al even zeer naar uit dan naar de headliner! Dus zodra we even hadden 'bijgetankt' zochten we ons een goed plaatsje om zeker niets te missen... En het was echt de moeite dit 'tribuut aan de zware metalen'.... Genieten van het knappe gitaarspel van Marcel Coenen !! Maar ook de andere muzikanten lieten zich niet onbetuigd.... voor de 'classical heavy metal/ trash/ speed metal' songs (1-2-3-4) en voor de extremere metalen songs (5-6-7) hadden ze twee verschillende zangers meegebracht....
Goed optreden, maar veel te snel voorbij.. zo gaat dat wel vaker met iets dat goed is...
Op de setlist: TESTAMENT ("Over the Wall"), ANNIHILATOR ("The Fun Palace"), HELLOWEEN ("Future World"), ANGELWITCH ("Angelwitch"), TESTAMENT met een veel zwaarder nummer, SEPULTURA ("Inner Self"), ENTOMBED ("Left Hand Path").
> BIOMECHANICAL (UK)
Op de site van "heartbreaktunes.com" stond er bij BIOMECHANICAL te lezen: "prog/orchestral-tinged thrash metal w/ thick, crunching riffing a la old school Pantera/Nevermore and vivid traditional heavy metal overtones that often suggest Judas Priest". Phew! Wel ..... De omschrijving zou kunnen kloppen al kon ik echter niet het prog-element erin vinden. Er werd zeer knap gemusiceerd en all of the above klopt verder wel... Als met de link naar Judas Priest het haast onnatuurlijk hoogzingen van de zanger bedoeld wordt, of de afsluitende cover van "Painkiller" bedoelen, mja.. dan volg ik wel een beetje....
Het was heel apart, vooral de zang dan: heel extreem 'doorzingen', enorm hoog ook, heel expressief.. ik dacht: straks springen zijn stembanden... en wel eens tof om 'te zien' maar mijn ding is het toch niet echt..... Wel respect voor deze vocale capacitieiten.. als ie dat élke avond moet doen !!!
Opvallend: hoe veel keer in een heel korte tijd kan je "fuck" en "fucking" zeggen. Dat dat wel veel kan zijn bewees de zanger van BIOMECHANICAL die het F-woord blijkbaar als stopwoordje verworven had.... Ja, ook bij EXODUS zouden de nodige "fucks" en "fuckers" vallen, maar deze man heeft toch het record denk ik... Heel leuk was de "Star Wars Imperial March" die ze in hun set brachten: maar, waarom dit niet bij de aanvang spelen? Kan toch als intro dienen? En ... de cover van Judas Priest's "Painkiller" was erg leuk, en uiteraard door allen meegekeeld!!!
> EXODUS (USA)
Deze week had ik een afspraak met enkele Metal-legendes die ik nu eindelijk - beter laat dan nooit - aan het werk zag.... was het donderdagavond nog dat fantastische SLAYER-concert, dan was het nu tijd om eens EXODUS live te mogen beleven.... Het was natuurlijk niet meer met vocalist Steve Souza - onderweg hoorde ik nog een knap concert van de "Fabulous Disaster-tour" - maar er werd mij verzekerd dat ook de 'nieuwe zanger' "ass kickt" ..... zo zou inderdaad blijken.... De 'nieuwe' zanger luistert naar de naam ROB DUKES is een echt showbeest..... en beest is een goedgekozen woord ;-)
Van Exodus is van de originele line-up enkel gitarist GARY HOLT overgebleven. Wat kan die man spelen zeg... goh.... Gitaarpartijen om van te smullen! Maar ook het gitaarwerk van LEE ALTUS mocht er zijn. Op strakke bas deed JACK GIBSON goed zijn ding, en de drummer bleek niemand minder te zijn dan PAUL BOSTAPH (die we ook kennen van zijn werk bij SLAYER). Een lekkere strakke ritmesectie was het trouwens...
En wat een concert !!! Mijn eerste Exodus-live-ervaring was er eentje om in te lijsten, en het zal niet bij één blijven! Wat een ambiance zeg... er werd een heus feest gebouwd, voor 3/4 in de mosh pit, voor het resterende 1/4 daar net buiten... En ROB DUKES ontpopte zich als een echte volksmenner, aanstoker, mosh-pit-coördinator en organisator - "I want a circle pit, not a fucking footbal square... come on you fuckers!!!!!". DUKES spoorde het publiek alsmaar aan om nog enthousiaster, luider vooral, te zijn... Met als absolute hoogtepunt - net voordat ze een Exodus-klassieker uit 1985, "A LESSON IN VIOLENCE" (!) in zouden zetten: "If you do not make some more fucking noise we will start playing ENTER SANDMAN" ... ( u weet wel: de Kirk Hammet: ex-exodus - nu: MetallicA en diens "vertrek" link...)
De band blijkt live dus enorm goed te zijn en de SPEED- en BAY AREAY TRASH METAL gaan er in als zoete broodjes.. Agressief, maar tegelijk subtiel want vergis je niet: hoe agressief het ook mag klinken, muzikaal zit dit enorm knap in elkaar.. de vele knappe riffs en soli, en de overall sound die gewoon stààt als een huis...
EXODUS bracht een goede mix van recent werk (met name uit Shovel Headed Kill Machine) en tot menigeen's groot plezier veel klassiekers dus, of zoals Dukes & Holt het zegden: "some old shit". Het optreden had een enorme drive, en barste van het enthousiasme & spelplezier... en de moshpittende en headbangende en/of meekelende zaal luste er pap van....
Opmerkelijk ook hoeveel jongelingen de oude songs vaak konden meebrullen....
# S E T L I S T:
BONDED BY BLOOD
DEATHAMPETHAMINE
RAZE
BLACKLIST
PIRANHA
I AM ABOMINATION
SCAR SPANGLED BANNER
AND THEN THERE WERE NONE...
LAST ACT OF DEFIANCE
A LESSON IN VIOLENCE
. 44 MAGNUM OPUS
SHOVEL HEADED KILL MACHINE
==
FABULOUS DISASTER
WAR IS MY SHEPHERD
STRIKE OF THE BEAST
Een zeer sterke setlist met een perfect balans tussen nieuw werk en de klassiekers - zoals het altijd zou moeten zijn... Favorieten: "Bonded by Blood", "Blacklist", "Shovel Headed Kill Machine", "War is My Shepherd" (!!!) en "A Lesson in Violence"
ROB DUKES. Aparte kerel: een corpulente haarbol die zo uit Lord of the Rings bleek weg te zijn gelopen, die enorm boos kon kijken; op gegeven moment dacht ik dat ie de mosh pit zou induiken om iedereen te tonen hoe het nu eigenlijk wel moet.... Maar dat gebeurde niet.... Bovenal bleek Dukes een Exodus-waardige zanger en een goed sfeerbrenger/ volksmenner....
O ja, en zowel HOLT als DUKES loofden ons omwille van hoe Fucking' Great we wel waren
GREAT, ja.. Dat wàs het!!!!
Wow...... Bij een volgende Exodus-doortocht ben ik er zéker opnieuw bij!
zaterdag, november 11, 2006
Tool: Klinische perfectie mist bezieling
De ietwat arty-farty avant-gardistische rock, van vreemde metaleend in de bijt: Tool. Ik wou dat wel eens live aanschouwen. En die kans kreeg ik gisteren, in Vorst Nationaal (Brussel). En het was goed hoor, knap zelfs, heel knap, indrukwekkend, haast perfect. Een schitterende lichtshow... Allemaal ongeloofelijk goed en nauwgezet gedaan. En daar wringt 'em dan ook het schoentje: want; o zo klinisch kil en koud... waar zat de emotie??? En waarom dat belachelijke gasmasker, meneer Maynard?
Was ook wel benieuwd naar het voorprogramma: Mastodon... maar door de files op de Brusselse Ring en afrit naar Vorst het voorprogramma dus volledig gemist.... Daar kan ik dus niets over melden.. Toen we aankwamen was Tool net klaar met "Stinkfist". Na wat gevloek vonden we toch een goed plaatsje en lieten ons in de TOOL-ervaring onderdompelen. Met:
STINKFIST
THE POT
FORTY SIX & 2
JAMBI
SCHISM
ROSETTA STONED
SWAMP SONG
LATERALUS
VICARIOUS (10,000 Days)
=
AENEMA
Uitstekende setlist, maar wel wat beknopt. Knappe show, prima sound, technisch perfect, maar ik miste dus "soul", "bezieling", "enthousiasme".... Voor Tool leek dit gewoon 'doing their job', 'business as usual'; voor hen is dat blijkbaar; perfect, strak, foutloos en kristalhelder spelen. Dat is zeker gelukt! Maar, wat mij betreft: misschien toch liever hier en daar een muzikaal-technisch foutje, maar met bezieling in plaats van andersom?
Was ook wel benieuwd naar het voorprogramma: Mastodon... maar door de files op de Brusselse Ring en afrit naar Vorst het voorprogramma dus volledig gemist.... Daar kan ik dus niets over melden.. Toen we aankwamen was Tool net klaar met "Stinkfist". Na wat gevloek vonden we toch een goed plaatsje en lieten ons in de TOOL-ervaring onderdompelen. Met:
STINKFIST
THE POT
FORTY SIX & 2
JAMBI
SCHISM
ROSETTA STONED
SWAMP SONG
LATERALUS
VICARIOUS (10,000 Days)
=
AENEMA
Uitstekende setlist, maar wel wat beknopt. Knappe show, prima sound, technisch perfect, maar ik miste dus "soul", "bezieling", "enthousiasme".... Voor Tool leek dit gewoon 'doing their job', 'business as usual'; voor hen is dat blijkbaar; perfect, strak, foutloos en kristalhelder spelen. Dat is zeker gelukt! Maar, wat mij betreft: misschien toch liever hier en daar een muzikaal-technisch foutje, maar met bezieling in plaats van andersom?
vrijdag, november 10, 2006
To hell and back: SLAYER & The Unholy Aliance II
Gisterenavond even naar de "hel" geweest..... maar toch weer behouden terug thuisgekomen... In de Brabanthal (Haasrode, Leuven) was hell awaiting voor The Unholy Alliance II, met Thin Eyes Bleed, Lamb of God, Children of Bodom, In Flames en vooral trashmetal-pioniers SLAYER!Vooral geïnteresseerd in de hoofdact maar ook In Flames en een beetje nieuwsgierig naar Children of Bodom trokken we rond 19 uur naar Leuven. Goed en wel aangekomen, net op tijd voor Children of Bodom, enkele van 'the usual suspects' ontmoet, ons voorzien van gerstenat en klaar voor onze afspraak met The Unholy Alliance...
Children of Bodom: Liet me eigenlijk warm noch koud. Echt slecht klonk het allemaal niet, maar speciaal vond ik het ook niet. We stonden natuurlijk wel achteraan in de zaal, en ook waren daarom - anders dan de COB-fans in de eerste rangen - ook wel minder 'betrokken' bij het gebeuren.
Had al van verschillende personen gehoord hoe goed In Flames live wel zijn, maar ging dat nu zelf kunnen beoordelen. Na een korte pauze na Children of Bodom, mochten de zweden het podium betreden. De lichten doofden en... 'WTF!'... de tune van Knight Rider - inclusief flitsende rode ledjes en al op de lichtbatterijn op podium - weerklonk! Lachen... Wat volgde was een knappe en meer dan overtuigende show van deze heren. In Flames bracht een goede mix van het oudere werk en songs van - uiteraard - het recente "Come Clarity" album. Op de set ondermeer een magistrale versie van "Take this life", "Come Clarity" en "Colony". Meer dan overtuigend. Een band die ik wat meer van nabij ga volgen...
Per band werd het volume in de zaal aanzienlijk verhoogd. En bij In Flames al waren oordopjes géén luxe. Voor headliner Slayer stond het geluid dan ook, traditiegetrouw, loeihard. SLAYER; jawel. Dààr waren we voor gekomen natuurlijk. Ondertussen was ik wat verder naar voren afgezakt, niet té ver, want in de mosh pit waag ik me toch niet meteen, en 'ready to be slayed'. Zonder veel blabla betraden Tom Arraya, Kerry King, Jeff Hanneman en Dave Lombardo het podium en de Slayer-pletwals werd meteen in gang gezet.We kregen een setlist om U tegen te zeggen, aangevat met al meteen een absoluut hoogtepunt: "Disciple" en met verder toppers zoals "South of Heaven", "Reign in Blood" en "Death Skin Mask". Uit het nieuwe album "Christ Illusion" kregen we "Cult", "Consfearacy" en "Eyes of the Insane" en een schitterend "Jihad". De songs werden telkens vergezeld van knappe visuals, die thematisch bij de songs of het album waar de songs uitkwamen hoorden, en mochten we vergeten wie er aan het spelen was: regelmatig het Slayer-logo in the picture. Dé afsluiter was - hoe kan het ook anders - 'cultklassieker' Angel of Death, door de volle zaal meegebruld - of wat dacht u?
'Vollen bak' headbangen, de nummers meekelen met superstrot Arraya, genieten van het gitaarspel van King en Hanneman.... Het was genieten van A tot Z, maar mét oordopjes! Goh, Wat een set, wat een pletwals, wat een dynamiek; Slayer deed zijn uitstekende live-reputatie alle eer aan...
Dit was - voor zover ik het goed heb - de setlist:
1. DISCIPLE (God Hates Us All, 2001)
2. WAR ENSEMBLE (Seasons in the Abyss, 1990)
3. JIHAD (Christ Illusion, 2006)
4. CULT (Christ illusion, 2006)
5. DIE BY THE SWORD (Show No Mercy, 1983)
6. DEAD SKIN MASK (Seasons in the Abyss, 1990)
7. MANDATORY SUICIDE (South of Heaven, 1988)
8. SEASONS IN THE ABYSS (Seasons in the Abyss, 1990)
9. CONSFEARACY (Christ Illusion, 2006)
10. EYES OF THE INSANE (Christ Illusion, 2006)
11. CHEMICAL WARFARE (Haunting the Chapel, 1984)
12. RAINING BLOOD (Reign in Blood, 1986)
13. SOUTH OF HEAVEN (South of Heaven, 1988)
14. ANGEL OF DEATH (Reign in Blood, 1986)
Superkrachtig, ongeloofelijk goed, maar veel te kort natuurlijk... Maar de heren komen ongetwijfeld nog eens terug.
zondag, november 05, 2006
Blikfest III: Herfst - Double Diamond !!!
Gisteren naar BLIKFEST III getrokken in Jeugdhuis Togenblik in Beveren Waas. Doel van onze missie: een concertje meepikken van DOUBLE DIAMOND ... Maar ook HERFST wilden we wel eens aan het werk zien.... wegens bekend met 'den Arne' (dat is de vocalist)...
Toen we rond 20 uur aankwamen, zagen we nog de laatste nummers van de set van MY LAMENT. Met twee nummers gezien/gehoord, kan je natuurlijk geen correct oordeel over een optreden vellen, maar mijn eerste oppervlakkige indruk was er een van "hmm.. niet slecht, maar ook niet bijzonder". Waar we toen stonden was het geluid ook verschrikkelijk slecht, te luid, overstemd. Het droeg alvast niet bij tot een positieve indruk van dit optreden...
We besloten om sowieso wat meer naar voren te schuiven om daar ten volle te kunnen genieten van HERFST en vooral ook DOUBLE DIAMOND.
Om 21 uur was het dan tijd voor HERFST om de show te stelen. Zelf omschrijven ze hun muziek als Necromantic Metal, 't was alleszins de leuze die prijkte op hun banner. Op de webstek van Herfst heet het echter 'Raging Death Metal'. Raging, ja dat was het zéker, want... Wat zou volgen was een enorm energiek en strak optreden, met gitaarsoli om van te smullen. De keel en podiumpresence van Arne deden de rest. De Necromantic Metal (toch een prachtige term) van HERFST is een variant van Death Metal, een progressieve variant. De gewone rechttoe-rechtaan moshpit nummers zijn zeker mijn ding niet, maar de nummers die meer midtempo waren - en dat waren er toch enkele -, met ruimte voor gitaarsoli konden me meer dan matig bekoren. Ik zal nu wel geen Deathmetalfreak worden, maar wat Herfst doet is zeer zeker te verteren. Het kon mij alleszins bekoren! Arne heeft een indrukwekkend stemgeluid en zijn grunts zijn echt wel te pruimen... maar, hij mag gerust ook wat meer zijn 'volle' stem gebruiken zoals hij in één nummer deed: nog van datte...
HERFST dus. De naam deed me meer vermoeden dat het om Epic Doom Metal - wat een genre is waarin ik sinds kort me steeds beter thuis voel - zou gaan, maar de 'progressieve atmospheric death metal' die ze brengen kan me dus ook wel bekoren... al mogen ze wat mij betreft gerust evolueren naar bvb. het Opeth-straatje .... aan hun talent zal het alleszins niet liggen... Deze heren zijn technisch zeer sterk: een prima geluid, héél veel variatie in de het spel en knap gitaarwerk.... en ook: sfeer ....
Na een korte pauze, net genoeg om op te stellen en een korte soundcheck te doen, betrad DOUBLE DIAMOND het podium. Als voorlaaste act stonden ze geprogrammeerd - maar wat ons betreft de hoofdact: voor hén waren we naar Beveren afgereis, én ze zouden zonder probleem de hoofdact naar huis spelen (!).
DOUBLE DIAMOND opende sterk met "Ride The Wind" uit het 'Stand Up and Fight" album. En meteen was duidelijk dat heren er zin in hadden en van plan waren om iedereen naar huis te komen spelen met alweer een verpletterend goede set. En zo geschiedde.
"Murder at Midnight" (één van mijn favoriete DD-nummers) en "Run if You Can" (ook van SU&F) volgden. "Run if You Can" werd opgedragen aan ene Michael Jackson...
En dan was het tijd "... to go back to the In Danger" album..." aldus zanger/ megastrot annex podiumbeest Filip. En we kregen het prachtige "Anubis". We werden ook getrakteerd met twee nieuwe songs, uit het dra te verschijnen album: "Hell Or Paradise", dat ze ook al hadden gebracht in Sas Van Ghent, en ook "Fire Storm". Twee potige metalsongs die je doen snakken naar dat nieuwe album. Als de rest van het nieuwe materiaal even sterk is wordt het een knaller!
"... 'bout your worst nightmares" beloofde Filip en de band zette "Dreams" (de magistrale opener van Stand Up and Fight) in... En ook de Double Diamond-klassieker "Conquer with Steel", inclusief de zwaard-act mocht niet ontbreken. Op de eerste rij - jaja, daar had ik postgevat - leek het soms of we onthoofd dreigden worden (nu ja...). Superversies van "Father of Time" en "Hell Or Paradise" (van SU&F) volgden, en voor we het goed en wel beseften bleken we al aan het einde van de set te zitten. Deze werd traditiegetrouw beeindigd met de alom gekende Hymne van MANOWAR... inderdaad: "Battle Hymn".... Uiteraard door alle metalheads meegezongen, of wat had u gedacht....
Na een weerom briljante doortocht van Double Diamond, met deze keer gelukkig wat méér ruimte voor gitaarsoli (in vergelijking met Sas van Ghent, 'mijn' vorige DD-optreden), en opnieuw fantastische set.. maar veel te kort: mooie liedjes duren dan ook niet lang, riepen we natuurlijk om méér... en we kregen nog één toemaatje (ik denk een song uit Stand Up and Fight, kon het in alle euforie niet meer noteren.... en ik had dan wel een setlist gekregen van de DD-crew, daarop stond die bis niet vermeld) en dan was het jammer genoeg écht gedaan...
Weerom een Double Diamond-optreden om in te kaderen !!!!!!
Hopelijk komt er gauw wéér een kans om de heren aan het werk te zien, en ze mogen natuurlijk ook die nieuwe plaat dra afwerken ;-)
# Setlist DOUBLE DIAMOND 04.11.06
1. RIDE THE WIND (Stand Up and Fight)
2. MURDER AT MIDNIGHT (Stand Up and Fight)
3. RUN IF YOU CAN (Stand Up and Fight)
4. ANUBIS (In Danger)
5. FIRE STORM (new song)
6. DREAMS (Stand Up and Fight)
7. CONQUER WITH STEEL (Conquer with Steel)
8. FATHER OF TIME (Stand Up and Fight)
9. HELL OR PARADISE (new song)
10. FLASH IN THE SKY (Stand Up and Fight)
11. BATTLE HYMN (MANOWAR)
De italiaanse band GRAVEWORM was de headliner van Blikfest III. We hadden het sowieso niet op ons 'programma' staan, maar toch benieuwd naar wat dit dan wel was - want nooit eerder van deze band gehoord - , besloten we nog even te blijven. Tijdens de opstelling en soundcheck zag het er veelbelovend uit. Er bleken ook keyboards aanwezig en het riedeltje dat de keyboarspeelster speelde tijdens de soundcheck klonk wel lekker...
Bon... De zaallichten doofden en we kregen een bombastische kamerbreed aanzwellende klavierpartij te horen... veel belovend dus... maar.. er kwam dan een soort wildeman het podium opgestormd.. de intro stopte abrupt, ging over in een of ander fragment van een nummer van weet ik veel wie, dat werd dan weer afgebroken en de wildeman begon wat doelloos door de microfoon te gaan staan brullen, dan weer krijsen: althans: dénken we want zijn microfoon bleek eerst niet aan te staan.. een weinig later blijkbaar wel, getuige het oorverdovende gepiep en nu (helaas) wel hoorbare vocale wangedrag... en telkens lekker buiten de maat (de bedoeling???)... we zagen de keyboardspeelster ijverig haar ding doen, maar hoorden géén ene noot van die keys.. de gitaren klonken als een grote vette brij, en de durmmer bleek gewoon de houthakker van dienst te zijn die mee op tour mocht.. hm....
Was dit nu black death metal of gewoon black metal.. of Death...alles vedronk alleszins in één grote brij waarbij je alleen het varkensgekeel - sorry zang - van de 'vocalist' kon horen en de houthakkersdrums... tja.. Ik hou het dan maar op 'geluidsoverlast' ;-)
Heb toch mijn bedenkingen: een hoofdact waarbij het geluid op geen Kl.. trekt, en waar de overal sound één grote brij is, waar twee van onze plaatselijke bands (Herfst en Double Diamond om ze niet te noemen) er wel in slagen een sound neer te zetten om U tegen te zeggen, zonder al die geluidsproblemen... ZIJ kwamen alleszins professioneler over... Maar Graveworm... .......
We besloten het nog even vol te houden... maar toen ook het tweede nummer rampzalig klonk, hielden we het voor bekeken en reden we terug naar Mechelen...
Nu... nog even rustig aan doen, en dan op naar een heel erg drukke concertweek:
Dinsdag: Bruce Springsteen
Donderdag: Slayer - In Flames - Children of Bodom
Vrijdag: Tool
Zaterdag: Exodus
Amai...
Toen we rond 20 uur aankwamen, zagen we nog de laatste nummers van de set van MY LAMENT. Met twee nummers gezien/gehoord, kan je natuurlijk geen correct oordeel over een optreden vellen, maar mijn eerste oppervlakkige indruk was er een van "hmm.. niet slecht, maar ook niet bijzonder". Waar we toen stonden was het geluid ook verschrikkelijk slecht, te luid, overstemd. Het droeg alvast niet bij tot een positieve indruk van dit optreden...
We besloten om sowieso wat meer naar voren te schuiven om daar ten volle te kunnen genieten van HERFST en vooral ook DOUBLE DIAMOND.
Om 21 uur was het dan tijd voor HERFST om de show te stelen. Zelf omschrijven ze hun muziek als Necromantic Metal, 't was alleszins de leuze die prijkte op hun banner. Op de webstek van Herfst heet het echter 'Raging Death Metal'. Raging, ja dat was het zéker, want... Wat zou volgen was een enorm energiek en strak optreden, met gitaarsoli om van te smullen. De keel en podiumpresence van Arne deden de rest. De Necromantic Metal (toch een prachtige term) van HERFST is een variant van Death Metal, een progressieve variant. De gewone rechttoe-rechtaan moshpit nummers zijn zeker mijn ding niet, maar de nummers die meer midtempo waren - en dat waren er toch enkele -, met ruimte voor gitaarsoli konden me meer dan matig bekoren. Ik zal nu wel geen Deathmetalfreak worden, maar wat Herfst doet is zeer zeker te verteren. Het kon mij alleszins bekoren! Arne heeft een indrukwekkend stemgeluid en zijn grunts zijn echt wel te pruimen... maar, hij mag gerust ook wat meer zijn 'volle' stem gebruiken zoals hij in één nummer deed: nog van datte...HERFST dus. De naam deed me meer vermoeden dat het om Epic Doom Metal - wat een genre is waarin ik sinds kort me steeds beter thuis voel - zou gaan, maar de 'progressieve atmospheric death metal' die ze brengen kan me dus ook wel bekoren... al mogen ze wat mij betreft gerust evolueren naar bvb. het Opeth-straatje .... aan hun talent zal het alleszins niet liggen... Deze heren zijn technisch zeer sterk: een prima geluid, héél veel variatie in de het spel en knap gitaarwerk.... en ook: sfeer ....
Na een korte pauze, net genoeg om op te stellen en een korte soundcheck te doen, betrad DOUBLE DIAMOND het podium. Als voorlaaste act stonden ze geprogrammeerd - maar wat ons betreft de hoofdact: voor hén waren we naar Beveren afgereis, én ze zouden zonder probleem de hoofdact naar huis spelen (!).
DOUBLE DIAMOND opende sterk met "Ride The Wind" uit het 'Stand Up and Fight" album. En meteen was duidelijk dat heren er zin in hadden en van plan waren om iedereen naar huis te komen spelen met alweer een verpletterend goede set. En zo geschiedde."Murder at Midnight" (één van mijn favoriete DD-nummers) en "Run if You Can" (ook van SU&F) volgden. "Run if You Can" werd opgedragen aan ene Michael Jackson...
En dan was het tijd "... to go back to the In Danger" album..." aldus zanger/ megastrot annex podiumbeest Filip. En we kregen het prachtige "Anubis". We werden ook getrakteerd met twee nieuwe songs, uit het dra te verschijnen album: "Hell Or Paradise", dat ze ook al hadden gebracht in Sas Van Ghent, en ook "Fire Storm". Twee potige metalsongs die je doen snakken naar dat nieuwe album. Als de rest van het nieuwe materiaal even sterk is wordt het een knaller!
"... 'bout your worst nightmares" beloofde Filip en de band zette "Dreams" (de magistrale opener van Stand Up and Fight) in... En ook de Double Diamond-klassieker "Conquer with Steel", inclusief de zwaard-act mocht niet ontbreken. Op de eerste rij - jaja, daar had ik postgevat - leek het soms of we onthoofd dreigden worden (nu ja...). Superversies van "Father of Time" en "Hell Or Paradise" (van SU&F) volgden, en voor we het goed en wel beseften bleken we al aan het einde van de set te zitten. Deze werd traditiegetrouw beeindigd met de alom gekende Hymne van MANOWAR... inderdaad: "Battle Hymn".... Uiteraard door alle metalheads meegezongen, of wat had u gedacht....
Na een weerom briljante doortocht van Double Diamond, met deze keer gelukkig wat méér ruimte voor gitaarsoli (in vergelijking met Sas van Ghent, 'mijn' vorige DD-optreden), en opnieuw fantastische set.. maar veel te kort: mooie liedjes duren dan ook niet lang, riepen we natuurlijk om méér... en we kregen nog één toemaatje (ik denk een song uit Stand Up and Fight, kon het in alle euforie niet meer noteren.... en ik had dan wel een setlist gekregen van de DD-crew, daarop stond die bis niet vermeld) en dan was het jammer genoeg écht gedaan...
Weerom een Double Diamond-optreden om in te kaderen !!!!!!
Hopelijk komt er gauw wéér een kans om de heren aan het werk te zien, en ze mogen natuurlijk ook die nieuwe plaat dra afwerken ;-)
# Setlist DOUBLE DIAMOND 04.11.06
1. RIDE THE WIND (Stand Up and Fight)2. MURDER AT MIDNIGHT (Stand Up and Fight)
3. RUN IF YOU CAN (Stand Up and Fight)
4. ANUBIS (In Danger)
5. FIRE STORM (new song)
6. DREAMS (Stand Up and Fight)
7. CONQUER WITH STEEL (Conquer with Steel)
8. FATHER OF TIME (Stand Up and Fight)
9. HELL OR PARADISE (new song)
10. FLASH IN THE SKY (Stand Up and Fight)
11. BATTLE HYMN (MANOWAR)
De italiaanse band GRAVEWORM was de headliner van Blikfest III. We hadden het sowieso niet op ons 'programma' staan, maar toch benieuwd naar wat dit dan wel was - want nooit eerder van deze band gehoord - , besloten we nog even te blijven. Tijdens de opstelling en soundcheck zag het er veelbelovend uit. Er bleken ook keyboards aanwezig en het riedeltje dat de keyboarspeelster speelde tijdens de soundcheck klonk wel lekker...
Bon... De zaallichten doofden en we kregen een bombastische kamerbreed aanzwellende klavierpartij te horen... veel belovend dus... maar.. er kwam dan een soort wildeman het podium opgestormd.. de intro stopte abrupt, ging over in een of ander fragment van een nummer van weet ik veel wie, dat werd dan weer afgebroken en de wildeman begon wat doelloos door de microfoon te gaan staan brullen, dan weer krijsen: althans: dénken we want zijn microfoon bleek eerst niet aan te staan.. een weinig later blijkbaar wel, getuige het oorverdovende gepiep en nu (helaas) wel hoorbare vocale wangedrag... en telkens lekker buiten de maat (de bedoeling???)... we zagen de keyboardspeelster ijverig haar ding doen, maar hoorden géén ene noot van die keys.. de gitaren klonken als een grote vette brij, en de durmmer bleek gewoon de houthakker van dienst te zijn die mee op tour mocht.. hm....
Was dit nu black death metal of gewoon black metal.. of Death...alles vedronk alleszins in één grote brij waarbij je alleen het varkensgekeel - sorry zang - van de 'vocalist' kon horen en de houthakkersdrums... tja.. Ik hou het dan maar op 'geluidsoverlast' ;-)
Heb toch mijn bedenkingen: een hoofdact waarbij het geluid op geen Kl.. trekt, en waar de overal sound één grote brij is, waar twee van onze plaatselijke bands (Herfst en Double Diamond om ze niet te noemen) er wel in slagen een sound neer te zetten om U tegen te zeggen, zonder al die geluidsproblemen... ZIJ kwamen alleszins professioneler over... Maar Graveworm... .......
We besloten het nog even vol te houden... maar toen ook het tweede nummer rampzalig klonk, hielden we het voor bekeken en reden we terug naar Mechelen...
Nu... nog even rustig aan doen, en dan op naar een heel erg drukke concertweek:
Dinsdag: Bruce Springsteen
Donderdag: Slayer - In Flames - Children of Bodom
Vrijdag: Tool
Zaterdag: Exodus
Amai...
zaterdag, augustus 19, 2006
18.08: MINISTRY @ Pukkelpop: TOTAL IMPACT !
Gisteren, tegen de avond aan naar Pukkelpop vertrokken, eigenlijk vooral, of beter; enkel om industrial/ metal-sensatie MINISTRY te zien. Spijtig genoeg doen ze in onze contreien enkel de festivals aan ... geen zaaloptredens... Dus de enige mogelijkheid ze te kunnen beleven bleek Pukkelpop!!!Had er enorm naar uitgekeken MINISTRY eens live aan het werk te zien en wist niet of dit live wel mee zou vallen, maar tjongen, wat een concert!!! Fantastisch gewoon.... wat een brok energie....
Industrial-Punk-Speed- Metal hoe je het ook noemen wil....... het werkt ... ook live!!!!!
Genadeloze drumsalvo's, véél gitaargeweld.. de bezwerende Jourgensen aan zijn typische microfoonstandaard die zijn teksten - veelal scheldtirades aan htet adres van ene George W. BUSH.... uitkotst, schreeuwt....
De briljante stevige bass van Paul Raven (Killing Joke), de extreme harde en onvermijdelijke gitaren van Tommy Victor (Prong), méér gitaarvirtuositeit nog van Mike Saccia, keys door John Bechdel (Fear Factory, Killing Joke, Prong) en.. misschien wel de 'best industrial drummer in the world': Joey Jordison...
Aan intensiteit géén gebrek bij Jourgensen & co.
Ministry Kwam zag en overwon..
Setlist was opgebouwd rondom de twee recenste MINISTRY-platen, de eerste twee in het grote 'anti-bush' drieluik: "Houses of the Molé" en "Rio Grande Blood"... Jourgensen's persoonlijke kruistocht tegen Bush en diens waanzinnige politiek, alsook tegen Blair en de
andere schoothondjes van Bush, én het hele Irak- en 'war on terrorism-beleid' natuurlijk....
Maar we kregen ook een tractatie uit "Psalm 69", met "N.W.O" en "Psalm 69" én uit "The Mind is A Terrible Thing To taste": "Thieves"....
Total Impact!!!!
Wat een pletwals.. verantwoorde herrie.. geweldig/ geweldadig n overweldigend was het, fantastisch.. bezwerend een meeslepend.. en vooral heel erg intens, het had iets van een ritueel...
S E T L I S T
1. Fear (Is Big Business)
2. Senor Peligro
3. No W
4. Rio Grande Blood
5. Waiting
6. Lies Lies Lies
7. N.W.O.
8. Just One Fix
9. Thieves
10. Khyber Pass
=
bis:
11. Psalm 69
Zeer knappe, geweldige/geweldadige, harde, genadeloze, maar veel te korte set van Jourgensen/ Victor/ Raven & co....
Had nog gehoopt op "Gangreen" of/en "The Land Of Rape And Honey" en "Jesus Built My Hot Rod".... maar een mens kan niet alles hebben in het leven ;-)
donderdag, juni 22, 2006
Queensrÿche Setlist!
Het heeft even geduurd... maar dan heb ik uiteindelijk toch de Setlist van het fantastische Queensrÿche-optreden kunnen bemachtigen.... (voor die éne keer dat ik eens niet pen en papier meehad!)Ondertussen speelde de band ook al verpletterende sets elders, ondermeer op Arrow Rock, zo heb ik me laten vertellen. Een knap fotoverslag van dit evenement, met trouwens nog véél meer topacts, vind je hier, op de prog-nosewebstek en op Metal-nose: een uitstekend verslag en mooie foto's van Queensrÿche in Hof Ter Lo.
[ 1. Revolution Calling/ 2. Operation Mindcrime/ 3. Spreading The Disease/ 4. Suite Sister Mary/ 5. The Needle Lies/ 6. Breaking The Silence/ 7. I Don't Believe In Love/ 8. I'm American/ 9. One Foot In Hell/ 10. Hostage/ 11. The Hands/ 12. Signs Say Go/ 13. Murderer?/ 14. If I Could Change It All/ 15. An Intentional Confrontation/ 16. Eyes Of A Stranger //// 17. Jet City Woman/ 18. Empire ]
dinsdag, juni 06, 2006
Operation Live Crime I & II - Queensrÿche !
Amai. Jawadde.
Jongens, jongens... Phew!
Net terug van Antwerpen, Hof Ter Lo ... Queensrÿche: Operation Mindcrime I & II ....
Geweldig!
Na een toch wel teleurstellend dertien in een dozijn hardrock/metal optreden van KILLER, - we hebben zelfs na het vijfde nummer besloten om maar weer naar de bar te gaan - steeg de spanning en al gauw was het tijd om naar de zaal terug te keren voor.. QUEENSRŸCHE !
Wat zou volgen was een schitterend spektakel....
Stipt 21.15 doofden de zaallichten. Het was zover!
Queensryche zette de set meteen stevig in met REVOLUTION CALLING... en ik wist toen al: er moet al veel gebeuren om dit concert nog te laten fout gaan... wat een power... wat een ambiance..... dan volgden OPERATION MINDCRIME - u raadt het: net als zijn voorganger luidkeels meegezongen...
SPEAK...... SPREADING THE DISEASE....
SISTER MARY....... THE NEEDLE LIES...... BREAKING THE SILENCE.....
I DON'T BELIEVE IN LOVE.....
De nummers van Mindcrime I werden niet allemaal gebracht maar toch ei zo na....
En hoe!!
Meteen na deze krakers van Mindcrime I kregen we een flinke portie Mindcrime II songs voorgeschoteld.. aangezien ik die CD nog steeds niet heb (maar hij is besteld!) , hoorde ik deze vandaag voor 't eerst; en ... ik was allerminst teleurgesteld, ze halen zonder moeite het hoge niveau van de voorganger!!!
Na de Mindcrime II set kregen we als afsluiter en grande finale EYES OF A STRANGER (van Mindcrime I)... Fenomenaal.....
Goeff Tate zijn stembereik is ongeloofelijk goed... dat is het minste wat gezegd kan worden... en er werd ongeloofelijk knap gemusiceerd..... O ja.. en er was ook een ander te zien natuurlijk: het hele verhaal wordt ook mooi geacteerd door Geoff Tate en gaste "Sister Mary"
Geen grote barcoschermen en veel rook.. Wel vijf fantastische muzikanten met een goed verhaal... en voor het spektakel zorgde in de eerste plaats het muzikale talent ..
Na EYES OF A STRANGER was de Mindcrime set over, maar het publiek riep om meer...
Wanneer de band terugkeerde werden we nog op een kleine trip naar het "EMPIRE"- album getrakteerd met utimuntende versies van JET CITY WOMAN en ... EMPIRE!!!!!!!
Ik hoopte nog stiekem op "Silent Lucidity", maar een mens kan niet alles hebben, is het niet?
Hoogtepunten? Goh.... er waren er zoveel.....
Revolution Calling! Operation Mindcrime! The Needle It Lies!!! Breaking The Silence!!! Empire!!! Eyes Of A Stranger!!
Was er dan niets "slecht"? Ja toch wel: het was vééél te kort! ;-))
2006 is al een goed concert-jaar geweest - enkele uitzonderingen niet te na gesproken - met enkele uitschieters... en daar is deze Queensrÿche zéker bij!!!!
Laat die Mindcrime II CD nu maar snel aankomen met Proxis, ennne.. hopelijk maken ze nog een Live CD & DVD van het hele Mindcrime I & II verhaal (LiveCrime hadden we al, maar nu kan het HELE verhaal verteld worden he!)
Na het optreden nog een praatje gemaakt met andere tevreden concertgangers - want tevreden dat was duidelijk iedereen, Queensrÿche kwam, zag en overwon - en dan voldaan teruggekeerd naar Mechelen!
Jongens, jongens... Phew!
Net terug van Antwerpen, Hof Ter Lo ... Queensrÿche: Operation Mindcrime I & II ....
Geweldig!
Na een toch wel teleurstellend dertien in een dozijn hardrock/metal optreden van KILLER, - we hebben zelfs na het vijfde nummer besloten om maar weer naar de bar te gaan - steeg de spanning en al gauw was het tijd om naar de zaal terug te keren voor.. QUEENSRŸCHE !
Wat zou volgen was een schitterend spektakel....
Stipt 21.15 doofden de zaallichten. Het was zover!
Queensryche zette de set meteen stevig in met REVOLUTION CALLING... en ik wist toen al: er moet al veel gebeuren om dit concert nog te laten fout gaan... wat een power... wat een ambiance..... dan volgden OPERATION MINDCRIME - u raadt het: net als zijn voorganger luidkeels meegezongen...
SPEAK...... SPREADING THE DISEASE....
SISTER MARY....... THE NEEDLE LIES...... BREAKING THE SILENCE.....
I DON'T BELIEVE IN LOVE.....
De nummers van Mindcrime I werden niet allemaal gebracht maar toch ei zo na....
En hoe!!
Meteen na deze krakers van Mindcrime I kregen we een flinke portie Mindcrime II songs voorgeschoteld.. aangezien ik die CD nog steeds niet heb (maar hij is besteld!) , hoorde ik deze vandaag voor 't eerst; en ... ik was allerminst teleurgesteld, ze halen zonder moeite het hoge niveau van de voorganger!!!
Na de Mindcrime II set kregen we als afsluiter en grande finale EYES OF A STRANGER (van Mindcrime I)... Fenomenaal.....
Goeff Tate zijn stembereik is ongeloofelijk goed... dat is het minste wat gezegd kan worden... en er werd ongeloofelijk knap gemusiceerd..... O ja.. en er was ook een ander te zien natuurlijk: het hele verhaal wordt ook mooi geacteerd door Geoff Tate en gaste "Sister Mary"
Geen grote barcoschermen en veel rook.. Wel vijf fantastische muzikanten met een goed verhaal... en voor het spektakel zorgde in de eerste plaats het muzikale talent ..
Na EYES OF A STRANGER was de Mindcrime set over, maar het publiek riep om meer...
Wanneer de band terugkeerde werden we nog op een kleine trip naar het "EMPIRE"- album getrakteerd met utimuntende versies van JET CITY WOMAN en ... EMPIRE!!!!!!!
Ik hoopte nog stiekem op "Silent Lucidity", maar een mens kan niet alles hebben, is het niet?
Hoogtepunten? Goh.... er waren er zoveel.....
Revolution Calling! Operation Mindcrime! The Needle It Lies!!! Breaking The Silence!!! Empire!!! Eyes Of A Stranger!!
Was er dan niets "slecht"? Ja toch wel: het was vééél te kort! ;-))
2006 is al een goed concert-jaar geweest - enkele uitzonderingen niet te na gesproken - met enkele uitschieters... en daar is deze Queensrÿche zéker bij!!!!
Laat die Mindcrime II CD nu maar snel aankomen met Proxis, ennne.. hopelijk maken ze nog een Live CD & DVD van het hele Mindcrime I & II verhaal (LiveCrime hadden we al, maar nu kan het HELE verhaal verteld worden he!)
Na het optreden nog een praatje gemaakt met andere tevreden concertgangers - want tevreden dat was duidelijk iedereen, Queensrÿche kwam, zag en overwon - en dan voldaan teruggekeerd naar Mechelen!
maandag, mei 01, 2006
Pestpop 2006: Edele Metalen...
Zaterdag 29/04, voor 't eerst kennis gemaakt met het PESTPOP festival. Het waren vooral de programmatie van JON OLIVA'S PAIN en BEYOND THE LABYRINTH, SENGIR die me overtuigden om naar Wieze te trekken. Een verslag.
Rond 13.10 aangekomen aan de Oktoberhallen in Wieze, dus mooi op tijd voor BEYOND THE LABYRINTH - en maar hopen dat ze deze keer, zoals zondag in de Biebob - niet te vroeg begonnen - maar die vrees bleek ongegrond. Bij het naderen van hallen hoorden we nog flarden van VALKYRE en op het eerste gehoor was dat een gothic-operastemgeluid, wat ons deed besluiten: we hebben dit "niet gemist"...
Na een paar bekende gezichten begroet te hebben aan de ingang, de hallen in gedoken, ons voorzien van drankbonnen, en een pilsje en richting podium, om ons te positioneren voor BEYOND THE LABYRINTH die dan al aan hun soundcheck begonnen waren.
BEYOND THE LABYRINTH [ B ] (13.30 - 14.10)
Dat de setlist niet veel zou verschillen van deze een week eerder in de Biebob (23.04) wisten we al, dat het opnieuw erg goed ging zijn was een verwachting die probleemloos ingevuld werd. Opnieuw werd geopend met een ijjzersterke versie van MEDIA VISION, een ideale opener, en een prachtsong. Een song waarmee een band als BTL meteen ten volle kan tonen welke sterke kwaliteiten ze in huis hebben, en dan begint de show nog maar net! Ook weer erg genoten van (Tearing Down The) ICONS en FREAK SHOW, waarbij Jo en Geert nog wat tijd hadden om te dollen on stage... fijn, fijn. Ook deze keer kregen we A HOLE IN THE SKY (nu ja, eigenlijk TOMORROW'S WORLD), en een superversie van DIGITAL WORLD (met Jo's bindtekst: "time bang your head now"). De band besloot met IN FLANDERS FIELDS en deed dat weerom op stijlvolle wijze.
Het was goed om te zien, dat zij die BTL nog niet kenden toch goed aan het mee 'shaken' waren, of op ziin minst goedkeurend aan het knikken waren... En met nummers als MEDIA VISION, FREAK SHOW en DIGITAL WORLD kan het in principe niet stukgaan op een festival zoals Pestpop. Persoonlijk had ik ook graag UNHOLY WAR in de set gehad, desnoods ten nadele van ICONS of zelfs IN FLANDERS FIELDS (hoe prachtig ik dat nummer ook vind!!!) en zeker BEYOND THE LABYRINTH er aan toegevoegd: een goede meezinger die stevig rockt, maar de band kreeg nu eenmaal maar 40 minuten, en moest zelfs de set nog inkorten...
Ik hoop zeker ook binnenkort nog eens een "full show" van BTL te mogen meemaken en juweetljes zoals "THE VISIONARY", "WELCOME TO PARADISE", "PROPHET OF DOOM" en "IN PERPETUAL MOTION" alsook het eerder vernoemde "BEYOND THE LABYRINTH" en ook "FOR ETERNITY" nog eens te horen... misschien 21.05 wanneer BTL in Gent (The Frontline) speelt..
BEYOND THE LABYRINTH: veel te korte maar uitstekende set, hopelijk resutleerde het ook in wat "extra btl zieltjes". Goed gedaan van Jo, Geert, Fréderic, Bart, Danny en Filip!!
ELVENKING [ I ] (15.30 - 16.15)
Na wat op de bandsitte rondgekeken te hebben en al een aantal samples te hebben beluisterd, was ik wel eens benieuwd naar het Italiaanse ELVENKING. Na een (iets té!) lange bombastische filmische intro (ik moest - vraag me niet waarom - meteen aan "Lord Of The Rings" denken) betrad de band het podium om er meteen in te vliegen. Aanvankelijk was ik nogal onder de indruk; goede sound, vette bas en drums, knap gitaarwerk, de de viool leek een leuke toevoeging. Zodra de zanger het podium betrad, nu ja: opliep, en zijn keel openzette was het al een pak minder. De man bleek moeite te hebben met toon te houden en zong er - tenminste volgens MIJN oren - meer naast dan wat anders. Hij zong er natuurlijk niet télkens naast, maar wat me opviel is dat hij wel steeds erg "slordig" zong. Nu moet ik ook wel toegeven dat de zang ook al een probleem vond bij nummers die ik op voorhand beluisterde, en ik vind het sowieso niet echt een goede stem... Het trukje met de viool ging gaandeweg het optreden ook meer en meer vervelen. En een metalnummer met folkinslag: het is wel eens leuk, maar een heel optreden lang dergelijke (halfgeslaagde) folkexperimentjes: het hoefde niet écht, temeer dat andere bands dit stukken béter doen..
Jim Kerr Complex
De zanger bleek een groot Jim Kerr complex te hebben. De zaal moest altijd maar in de handjes klappen, ook was de man niet gespeend van de grote gebaren. Maar anders dan de echte Jim Kerr, was deze Kerr van de metal dus niet erg stemvast.
ELVENKING begon voor mij dus redelijk veelbelovend, maar mede door de tegenvallende zang, maar toch ook - naar mijn mening - zwakke composities, zakte het al snel als een pudding in mekaar. Maar misschien hadden de heren een "off dagje"?
CRUCIFIED BARBARA [ S ] (14.30 - 15.10)
We stonden links van het podium, met zicht op de backstage, een praatje te maken met Filip, Danny, Jo en Geert van Beyond The Labyrinth. Benieuwd waren we wàt te verwachten van CRUCIFIED BARBARA. "Een soort vrouwelijke Mötorhead" werd nog geopperd. Onze woorden waren nog niet koud toen we opmerkten dat vier mooie verschijningen opdoken vanuit de backstage en richting podium liepen. Eerste reactie: "hmm." Tweede reactie, ons naar de eerste rangen voor het podium haastende: "Wow!". Mijn concertgezel stelde voor om me in mijn verslag te beperken tot dat éne woordje: "Wow!". Maar dat ga ik uiteindelijk niet doen..
CRUCIFIED BARBARA dus. Hard Rock 'N Roll met ballen. Een meidengroep, mja, maar wat voor een! De vier knappe dames gaven flink van jetje en verwenden Wieze met een flinke portie "in your face" no-nonsense meezing rock 'n roll. Origineel? Zeker niet. Leuk en goed gedaan: dat zéker. Of zoals ik het hier op mijn notities terugvind: "Suzy Quattro, Joan Jett & Chrissie Hynde in overdrive - maar dan véél knapper". Het zweedse viertal bleek niet alleen een streling voor het oog (altijd meegenomen, vindt u niet?), de vocalen van Mia Coldheart mochten er zeker zijn en de gitaar soli van deze dame alsook van Klara Force mochten er zeer zeker zijn...
MÖTORHEAD? Met momenten ging de vergelijking toch wel op, muzikaal gezien uiteraard. De dames zien er gelukkig niet uit als LEMMY, of andersom: Lemmy ziet er niet uit. De POWER hebben ze zeker gemeen mét Mötorhead, én er was... jaja.. de obligate Mötorhead-cover: "Killed By Death". En dat werd met brio gedaan. Leuk optreden, en de dames mogen altijd eens langskomen ;-)
Over ALTARIA kan ik niets zinnigs vertellen, want op dat moment hadden we een korte pauze ingelast, en liepen we eventjes door het stille en mooie dorpje dat Wieze is, en maakten we tijd om de innerlijke mens te versterken.
SENGIR [ B ] (17.40 - 18.35)
SENGIR was jongste maanden goed aanwezig in de (metal-) pers, en die aandacht is zeker niet onterecht, zo zou ook blijken op Pestpop met het prima optreden dat de formatie neerzette. SENGIR was één van de bands waar ik, na één en ander gelezen en beluisterd te hebben, echt naar uitkeek. Ik zou niet teleurgesteld worden. De band omschrijft hun sound zelf als een combinatie van Blondie, The Mission en Within Temptation. En daar valt wel wat voor te zeggen. Ze worden nog vaak in het Gothic Metal straatje geplaatst, en in één adem genoemd met Lacuna Coil, Epica en After Forever, ten onrechte eigenlijk, want bij SENGIR wordt veel minder met bombast uitgepakt en Ellen Schutyser zingt ook met "eigen stem". 'Geen operagedoe' dus bij SENGIR. Een bewuste keuze, zoals Schutyser onlangs ook nog verklaarde in een interview met MetalNose.org.
Het optreden van SENGIR was hoe ik het verhoopt had: énorm goed, intens met veel sfeer. Geen overbodige bombast, wel sfeervolle momenten, muziek die soms erg poppy, dan weer eerder symfonisch klinkt, en op nog andere momenten gaat het dan weer de donkere newwave en gothic kant op. De stem van Ellen Schutyser is zeker een belangrijke troef voor deze band. Een prachtig stemgeluid dat me soms doet denken aan dat van Anneke Van Giersbergen (The Gathering), en dan weer aan Petronella Nettermalm (Paatos). Eigenlijk vind ik op dit moment SENGIR minstens zo sterk als THE GATHERING, misschien zelfs beter...
Het was echt genieten bij dit optreden, mij hebben ze helemaal overtuigd, dit is een band die ik verder in de gaten ga houden...
Toch één minpuntje. Waar er dan toch backing vocals of koortjes waren, kwamen deze jammer genoeg uit "een doosje", een backing vocaliste meenemen op tour geef wellicht een 'warmer' geluid!
Ellen Schutyzer mag zeker meedingen voor de prijzen 'mooiste verschijning van de dag' en zeer zeker ook 'meest sympathieke', maar, en eigenlijk het belangrijkste, zeer zeker is ze in de running dan voor "beste vocalist" ;-)
SENGIR; toch wel de ontdekking van de dag voor mij...
EPICA [ NL ] (18.55 - 19.55)
Lang geleden had ik al wel eens iets van EPICA gehoord, en ik weet nog dat ik toen dat niet echt mijn 'pakkie an' vond. Dat bleek nu niet anders te zijn. Ik wil zelfs meer zeggen: voor mij was dit echt het absolute dieptepunt van het hele festival. Het klonk zoals ik had gevreesd: veel te zware synthesizertapijten, houthakkersdrums en doelloos gegrunt, met als klap op de vuurpijl het ronduit irritante operagezwam van Simonne Simons.
Eén lichtpuntje: met momenten, wanneer de grunts en geforceerde operastemmen zwegen, en er niet houtgehakt, maar gedrumd werd, (maar dat was zelden) waren er stukken in de muziek die ik wel goed vond klinken...
Het is mij een raadsel waarom perse de cover van DEATH ("Crystal Mountain", één van de bétere Death-nummers!) op ons moest worden losgelaten, dan nog niet eens goed gedaan.
Pijnlijk slecht vond ik dit alles. Nochthans, getuige de t-shirts die gedragen werden door hen; vooral de jeugdigere concertgangers leken er wel pap van te lusten, en door het opmerkelijke minder aantal toeschouwers NA het optreden van EPICA zou je denken dat zij vooral voor deze groep gekomen waren, of ze zijn natuurlijk massaal gaan lopen van dit overbodige lawaai ;-)
Gelukkig zou het dieptepunt van Pestpop meteen worden goedgemaakt door het grootse hoogtepunt, want het was bijna tijd voor JON OLIVA'S PAIN. We haastten ons dan ook meteen, nà het EPICA gedreun naar de eerste linies voor het podium om daar dicht bij Jon Oliva te staan zodra die aan zijn set zou beginnen...
JON OLIVA'S PAIN [ US ] (20.15 - 21.20)
Dé belangrijkste reden om naar Pestpop af te zakken was voor mij, alsook de vrienden die bij me waren, toch wel in de eerste plaats JON OLIVA'S PAIN, al denk ik dat zij ook enkel voor Doro zouden gekomen zijn. Had Oliva nog aan het werk gezien op Bospop met SAVATAGE tijdens hun "Poets and Madman"-tour, een album waarop Oliva voor het eerst sinds lang weer de vocalen voor zijn rekening nam. En nu de man naar Pestpop kwam moest ik niet lang twijfelen om tot de aanschaf van het concertticket over te gaan. Met één solo album uit (Tag Mahal) en de indrukwekkende SAVATAGE-erfenis op zijn naam, lag het in de lijn van verwachtingen dat er zeer veel SAVATAGE nummers op het menu zouden staan. En zo geschiedde...
Een goedlachse JON OLIVA verscheen ten tonele, en een ware tractatie werd meteen op ons losgelaten. Meteen werd de SAVATAGE-catalogus geopend, met een krachtig JESUS SAVES ('Streets'), volmondig meegezongen/gebruld door de eerste rijen waarin menig Savatage t-shirt te bespeuren viel. Het was het begin van een aaneenschakeling van hoogtepunten, met ook het superkrachtige AGONY AND ECSTASY en TONIGHT HE GRINS AGAIN ( ook beiden van 'Streets').
Na deze SAVATAGE-klassiekers kregen we twee nummers uit JON OLIVA'S PAIN's jonste album ('Tag Mahal): THE DARK, waarmee Oliva bewijst dat zijn solowerk iniet moet onderdoen voor de SAVATAGE-catalogus en GIMME SOME HELL, dat vol vette knipogen zit naar het rijke SAVATAGE verleden, zowat alle titels van Savatage-classics worden in dit nummer verrmeld. Fantastisch!!
Van fantastisch gesproken! Wat volgt is HOUNDS (van 'Gutter Ballet') én.... GUTTER BALLET !!!!! Schitterend. Prachtig.. geweldig!!
En Dan: een ronduit schitterend BELIEVE. "I am the way, I am the light, I am the dark inside the light". Luidkeels meegezongen door het publiek... "all I ask of you is.. believe"... een absoluut kippenvel (en aansteker-) moment.. Amai. Grote klasse.
Daarna werd er weer stevig gerockt met CITY BENEATH THE SURFACE en daarna SIRENS. Ook lichtjes fantastisch. Om daarna meteen al naar de finale te gaan: HALL OF THE MOUNTAIN KING (!). Subliem.
Een veel te kort maar ongeloofelijk intens goed optreden van een goedlachse Oliva die er klaarblijkelijk zelf van genoot en zich ten volle gaf. Zijn doorleefde stem mag er nog altijd zijn, en een mens hoopt stilletjes dat ie ook nog eens iets doet met zijn Savatage-buddies...
Het is me een raadsel waarom deze JON OLIVA niet helemaal bovenaan de affiche prijkte, want hét hoogtepunt van de avond dat was zeker deze innemende (en dat kan je in Oliva's geval ook letterlijk nemen!), enorm intense, en quasi perfecte prestatie van Oliva en de zijnen. De band (bestaande uit ex-leden van Circle II Circle) speelde enorm goed, met als aandachtspunt toch wel de gitaarsoli die om van te smullen waren.
JON OLIVA'S PAIN. Fantastisch natuurlijk, en véél te kort. Van mij mag ie ook volgend jaar naar Pestpop komen, maar misschien moeten we zo lang niet wachten om hem nog eens te mogen aanschouwen...
SONATA ARCTICA [ Finland ] (21.40 - 22.45)
Wegens nog even napraten van de fantastische Jon Oliva én het versterken der innerlijke mens, hebben we slechts een deel van SONATA ARCTICA meegemaakt. Dat was zeker niet slecht. Strakke powermetal met een uitstekende zanger. Het klonk allemaal goed en af. Alleen ik miste iets. Het kwam me allemaal te koud en technisch over en op geen enkel moment 'raakte' het me. Maar ik zeg er natuurlijk wel bij dat ik slechts 2/4 van dit optreden zag, en me wat meer achterin de zaal gepositioneerd had.
Na SONATA ARCTICA nog even wat gedronken, en dan terug wat meer vanvoor gaan staan, want mijn kameraden bleken eigenlijk groter DORO-fans dan ik vermoed had, en ja, ik het toch ook allemaal wel van dichtbij aanschouwen. Een lelijke madamme is Doro Pesch toch niet, en ik ben niet ongevoelig voor vrouwelijk schoon, zodus...
DORO [ D ] (23.05 - 00.20)
DORO is natuurlijk een begrip in de Metalwereld. Eerst maakte ze het mooie weer bij WARLOCK om dan onder eigen naam verder te gaan. En slécht vond/vind ik dat niet echt, maar het is eigenlijk nooit echt mijn ding geweest. En ook ik ken de bekende songs wel, maar heb Warlock of Doro dus nooit ecth gevolgd. Wat niet wegneemt dat ik eens benieuwd was naar hoe La Doro het er live zoal vanaf brengt...
Eerlijk gezegd had ik het me toch een ietwat complexer en harder voorgesteld. Maar het was eigenlijk nogal heel simpel, rechtoe-rechtaan, en een opeenstapeling van clichés met tenenkromende lyrics. "Stay hard !/ True as steel/ Stay hard ! We’re goin’ down in history/ Stay hard !/ True as steel/ Stay hard ! stay hard !" ... Tja.... Màg het ietsje méér zijn?
Of.. "All we are, we are all", het mag dan een van haar grootste hits zijn. Maar over de tekst zullen we het dan maar niet hebben zeker?
De oude Warlock- en Dorohits zijn allerminst mijn ding, maar ik was zeer aangenaam verrast door de songs van haar nieuwe album zoals "STRANGERS YESTERDAY" en vooral de titel track "WARRIOR SOUL".
Ik mag zeker niet vergeten te vermelden dat de Judas Priest-cover BREAKING THE LAW héél veel goed maakte. Ze deed dat met verve.
Ben ook zeer te spreken over de vocale prestatie van Doro Pesch, want mevrouw Pesch kan natuurlijk wel een fraai stukje zingen. Maar haar bindteksten in krom Koeter-Duits-Engels, daar moet ze toch dringend eens iets aan gaan doen ;-)
Maar het was wél een leuk optreden. Zondermeer een goede live prestatie, en perfecte interactie met het publiek. Doro wint zeker de prijs van 'interactie met publiek' met als verdienstelijke tweede JON OLIVA. Ook kan Doro, samen met Ellen Shutyser én Jon Oliva & BTL meedingen voor meest SYMPATHIEKE artiest van Pestop ;-)
Setlist:
EARTHSHAKER ROCK
I RULE THE RUINS
YOU ARE MY FAMILY
ALWAYS LIVE TO WIN
HAUNTED HEART
BURNING THE WITCHES
TRUE AS STEEL
ABOVE THE ASHES
HELLBOUND
STRANGERS YESTERDAY
FÜR IMMER
FIGHT
ALL WE ARE
=====================
WARRIOR SOUL
BREAKING THE LAW
Of er nog iemand gebleven is voor NATIVE INSTINCT is me een raadsel, want na Doro was het al 1.00 uur. De zaal liep langzaam maar zeker leeg en ook wij besloten naar Mechelen af te zakken, om aldaar het alsnog véél te laat te maken in Metal/Wave café "Kramamboeli" (maar wij zeggen "De Kram"), maar dàt is een ander verhaal...
PESTPOP 2006 zit er dus op. Het was een dag van hoogtepunten (Jon Oliva, Beyond the Labyrinth en Sengir), één Dieptepunt: Epica, en twijfelgevallen....
Een affiche die eigenlijk ideaal was: enkele bekende namen, en namen die voor de meesten minder bekend en dus te ontdenkken waren, soms werkt dat, soms niet. En zo heb ik er een bandje om te koesteren bij (Sengir) ...
Met wat geluk zien ze me volgend jaar wel terug op Pestpop...
Rond 13.10 aangekomen aan de Oktoberhallen in Wieze, dus mooi op tijd voor BEYOND THE LABYRINTH - en maar hopen dat ze deze keer, zoals zondag in de Biebob - niet te vroeg begonnen - maar die vrees bleek ongegrond. Bij het naderen van hallen hoorden we nog flarden van VALKYRE en op het eerste gehoor was dat een gothic-operastemgeluid, wat ons deed besluiten: we hebben dit "niet gemist"...Na een paar bekende gezichten begroet te hebben aan de ingang, de hallen in gedoken, ons voorzien van drankbonnen, en een pilsje en richting podium, om ons te positioneren voor BEYOND THE LABYRINTH die dan al aan hun soundcheck begonnen waren.
BEYOND THE LABYRINTH [ B ] (13.30 - 14.10)
Dat de setlist niet veel zou verschillen van deze een week eerder in de Biebob (23.04) wisten we al, dat het opnieuw erg goed ging zijn was een verwachting die probleemloos ingevuld werd. Opnieuw werd geopend met een ijjzersterke versie van MEDIA VISION, een ideale opener, en een prachtsong. Een song waarmee een band als BTL meteen ten volle kan tonen welke sterke kwaliteiten ze in huis hebben, en dan begint de show nog maar net! Ook weer erg genoten van (Tearing Down The) ICONS en FREAK SHOW, waarbij Jo en Geert nog wat tijd hadden om te dollen on stage... fijn, fijn. Ook deze keer kregen we A HOLE IN THE SKY (nu ja, eigenlijk TOMORROW'S WORLD), en een superversie van DIGITAL WORLD (met Jo's bindtekst: "time bang your head now"). De band besloot met IN FLANDERS FIELDS en deed dat weerom op stijlvolle wijze.
Het was goed om te zien, dat zij die BTL nog niet kenden toch goed aan het mee 'shaken' waren, of op ziin minst goedkeurend aan het knikken waren... En met nummers als MEDIA VISION, FREAK SHOW en DIGITAL WORLD kan het in principe niet stukgaan op een festival zoals Pestpop. Persoonlijk had ik ook graag UNHOLY WAR in de set gehad, desnoods ten nadele van ICONS of zelfs IN FLANDERS FIELDS (hoe prachtig ik dat nummer ook vind!!!) en zeker BEYOND THE LABYRINTH er aan toegevoegd: een goede meezinger die stevig rockt, maar de band kreeg nu eenmaal maar 40 minuten, en moest zelfs de set nog inkorten...
Ik hoop zeker ook binnenkort nog eens een "full show" van BTL te mogen meemaken en juweetljes zoals "THE VISIONARY", "WELCOME TO PARADISE", "PROPHET OF DOOM" en "IN PERPETUAL MOTION" alsook het eerder vernoemde "BEYOND THE LABYRINTH" en ook "FOR ETERNITY" nog eens te horen... misschien 21.05 wanneer BTL in Gent (The Frontline) speelt..
BEYOND THE LABYRINTH: veel te korte maar uitstekende set, hopelijk resutleerde het ook in wat "extra btl zieltjes". Goed gedaan van Jo, Geert, Fréderic, Bart, Danny en Filip!!
ELVENKING [ I ] (15.30 - 16.15)
Na wat op de bandsitte rondgekeken te hebben en al een aantal samples te hebben beluisterd, was ik wel eens benieuwd naar het Italiaanse ELVENKING. Na een (iets té!) lange bombastische filmische intro (ik moest - vraag me niet waarom - meteen aan "Lord Of The Rings" denken) betrad de band het podium om er meteen in te vliegen. Aanvankelijk was ik nogal onder de indruk; goede sound, vette bas en drums, knap gitaarwerk, de de viool leek een leuke toevoeging. Zodra de zanger het podium betrad, nu ja: opliep, en zijn keel openzette was het al een pak minder. De man bleek moeite te hebben met toon te houden en zong er - tenminste volgens MIJN oren - meer naast dan wat anders. Hij zong er natuurlijk niet télkens naast, maar wat me opviel is dat hij wel steeds erg "slordig" zong. Nu moet ik ook wel toegeven dat de zang ook al een probleem vond bij nummers die ik op voorhand beluisterde, en ik vind het sowieso niet echt een goede stem... Het trukje met de viool ging gaandeweg het optreden ook meer en meer vervelen. En een metalnummer met folkinslag: het is wel eens leuk, maar een heel optreden lang dergelijke (halfgeslaagde) folkexperimentjes: het hoefde niet écht, temeer dat andere bands dit stukken béter doen..
Jim Kerr Complex
De zanger bleek een groot Jim Kerr complex te hebben. De zaal moest altijd maar in de handjes klappen, ook was de man niet gespeend van de grote gebaren. Maar anders dan de echte Jim Kerr, was deze Kerr van de metal dus niet erg stemvast.
ELVENKING begon voor mij dus redelijk veelbelovend, maar mede door de tegenvallende zang, maar toch ook - naar mijn mening - zwakke composities, zakte het al snel als een pudding in mekaar. Maar misschien hadden de heren een "off dagje"?
CRUCIFIED BARBARA [ S ] (14.30 - 15.10)
We stonden links van het podium, met zicht op de backstage, een praatje te maken met Filip, Danny, Jo en Geert van Beyond The Labyrinth. Benieuwd waren we wàt te verwachten van CRUCIFIED BARBARA. "Een soort vrouwelijke Mötorhead" werd nog geopperd. Onze woorden waren nog niet koud toen we opmerkten dat vier mooie verschijningen opdoken vanuit de backstage en richting podium liepen. Eerste reactie: "hmm." Tweede reactie, ons naar de eerste rangen voor het podium haastende: "Wow!". Mijn concertgezel stelde voor om me in mijn verslag te beperken tot dat éne woordje: "Wow!". Maar dat ga ik uiteindelijk niet doen..
CRUCIFIED BARBARA dus. Hard Rock 'N Roll met ballen. Een meidengroep, mja, maar wat voor een! De vier knappe dames gaven flink van jetje en verwenden Wieze met een flinke portie "in your face" no-nonsense meezing rock 'n roll. Origineel? Zeker niet. Leuk en goed gedaan: dat zéker. Of zoals ik het hier op mijn notities terugvind: "Suzy Quattro, Joan Jett & Chrissie Hynde in overdrive - maar dan véél knapper". Het zweedse viertal bleek niet alleen een streling voor het oog (altijd meegenomen, vindt u niet?), de vocalen van Mia Coldheart mochten er zeker zijn en de gitaar soli van deze dame alsook van Klara Force mochten er zeer zeker zijn...
MÖTORHEAD? Met momenten ging de vergelijking toch wel op, muzikaal gezien uiteraard. De dames zien er gelukkig niet uit als LEMMY, of andersom: Lemmy ziet er niet uit. De POWER hebben ze zeker gemeen mét Mötorhead, én er was... jaja.. de obligate Mötorhead-cover: "Killed By Death". En dat werd met brio gedaan. Leuk optreden, en de dames mogen altijd eens langskomen ;-)
Over ALTARIA kan ik niets zinnigs vertellen, want op dat moment hadden we een korte pauze ingelast, en liepen we eventjes door het stille en mooie dorpje dat Wieze is, en maakten we tijd om de innerlijke mens te versterken.
SENGIR [ B ] (17.40 - 18.35)
SENGIR was jongste maanden goed aanwezig in de (metal-) pers, en die aandacht is zeker niet onterecht, zo zou ook blijken op Pestpop met het prima optreden dat de formatie neerzette. SENGIR was één van de bands waar ik, na één en ander gelezen en beluisterd te hebben, echt naar uitkeek. Ik zou niet teleurgesteld worden. De band omschrijft hun sound zelf als een combinatie van Blondie, The Mission en Within Temptation. En daar valt wel wat voor te zeggen. Ze worden nog vaak in het Gothic Metal straatje geplaatst, en in één adem genoemd met Lacuna Coil, Epica en After Forever, ten onrechte eigenlijk, want bij SENGIR wordt veel minder met bombast uitgepakt en Ellen Schutyser zingt ook met "eigen stem". 'Geen operagedoe' dus bij SENGIR. Een bewuste keuze, zoals Schutyser onlangs ook nog verklaarde in een interview met MetalNose.org.
Het optreden van SENGIR was hoe ik het verhoopt had: énorm goed, intens met veel sfeer. Geen overbodige bombast, wel sfeervolle momenten, muziek die soms erg poppy, dan weer eerder symfonisch klinkt, en op nog andere momenten gaat het dan weer de donkere newwave en gothic kant op. De stem van Ellen Schutyser is zeker een belangrijke troef voor deze band. Een prachtig stemgeluid dat me soms doet denken aan dat van Anneke Van Giersbergen (The Gathering), en dan weer aan Petronella Nettermalm (Paatos). Eigenlijk vind ik op dit moment SENGIR minstens zo sterk als THE GATHERING, misschien zelfs beter...
Het was echt genieten bij dit optreden, mij hebben ze helemaal overtuigd, dit is een band die ik verder in de gaten ga houden...
Toch één minpuntje. Waar er dan toch backing vocals of koortjes waren, kwamen deze jammer genoeg uit "een doosje", een backing vocaliste meenemen op tour geef wellicht een 'warmer' geluid!
Ellen Schutyzer mag zeker meedingen voor de prijzen 'mooiste verschijning van de dag' en zeer zeker ook 'meest sympathieke', maar, en eigenlijk het belangrijkste, zeer zeker is ze in de running dan voor "beste vocalist" ;-)
SENGIR; toch wel de ontdekking van de dag voor mij...
EPICA [ NL ] (18.55 - 19.55)
Lang geleden had ik al wel eens iets van EPICA gehoord, en ik weet nog dat ik toen dat niet echt mijn 'pakkie an' vond. Dat bleek nu niet anders te zijn. Ik wil zelfs meer zeggen: voor mij was dit echt het absolute dieptepunt van het hele festival. Het klonk zoals ik had gevreesd: veel te zware synthesizertapijten, houthakkersdrums en doelloos gegrunt, met als klap op de vuurpijl het ronduit irritante operagezwam van Simonne Simons.
Eén lichtpuntje: met momenten, wanneer de grunts en geforceerde operastemmen zwegen, en er niet houtgehakt, maar gedrumd werd, (maar dat was zelden) waren er stukken in de muziek die ik wel goed vond klinken...
Het is mij een raadsel waarom perse de cover van DEATH ("Crystal Mountain", één van de bétere Death-nummers!) op ons moest worden losgelaten, dan nog niet eens goed gedaan.
Pijnlijk slecht vond ik dit alles. Nochthans, getuige de t-shirts die gedragen werden door hen; vooral de jeugdigere concertgangers leken er wel pap van te lusten, en door het opmerkelijke minder aantal toeschouwers NA het optreden van EPICA zou je denken dat zij vooral voor deze groep gekomen waren, of ze zijn natuurlijk massaal gaan lopen van dit overbodige lawaai ;-)
Gelukkig zou het dieptepunt van Pestpop meteen worden goedgemaakt door het grootse hoogtepunt, want het was bijna tijd voor JON OLIVA'S PAIN. We haastten ons dan ook meteen, nà het EPICA gedreun naar de eerste linies voor het podium om daar dicht bij Jon Oliva te staan zodra die aan zijn set zou beginnen...
JON OLIVA'S PAIN [ US ] (20.15 - 21.20)
Dé belangrijkste reden om naar Pestpop af te zakken was voor mij, alsook de vrienden die bij me waren, toch wel in de eerste plaats JON OLIVA'S PAIN, al denk ik dat zij ook enkel voor Doro zouden gekomen zijn. Had Oliva nog aan het werk gezien op Bospop met SAVATAGE tijdens hun "Poets and Madman"-tour, een album waarop Oliva voor het eerst sinds lang weer de vocalen voor zijn rekening nam. En nu de man naar Pestpop kwam moest ik niet lang twijfelen om tot de aanschaf van het concertticket over te gaan. Met één solo album uit (Tag Mahal) en de indrukwekkende SAVATAGE-erfenis op zijn naam, lag het in de lijn van verwachtingen dat er zeer veel SAVATAGE nummers op het menu zouden staan. En zo geschiedde...
Een goedlachse JON OLIVA verscheen ten tonele, en een ware tractatie werd meteen op ons losgelaten. Meteen werd de SAVATAGE-catalogus geopend, met een krachtig JESUS SAVES ('Streets'), volmondig meegezongen/gebruld door de eerste rijen waarin menig Savatage t-shirt te bespeuren viel. Het was het begin van een aaneenschakeling van hoogtepunten, met ook het superkrachtige AGONY AND ECSTASY en TONIGHT HE GRINS AGAIN ( ook beiden van 'Streets').
Na deze SAVATAGE-klassiekers kregen we twee nummers uit JON OLIVA'S PAIN's jonste album ('Tag Mahal): THE DARK, waarmee Oliva bewijst dat zijn solowerk iniet moet onderdoen voor de SAVATAGE-catalogus en GIMME SOME HELL, dat vol vette knipogen zit naar het rijke SAVATAGE verleden, zowat alle titels van Savatage-classics worden in dit nummer verrmeld. Fantastisch!!
Van fantastisch gesproken! Wat volgt is HOUNDS (van 'Gutter Ballet') én.... GUTTER BALLET !!!!! Schitterend. Prachtig.. geweldig!!
En Dan: een ronduit schitterend BELIEVE. "I am the way, I am the light, I am the dark inside the light". Luidkeels meegezongen door het publiek... "all I ask of you is.. believe"... een absoluut kippenvel (en aansteker-) moment.. Amai. Grote klasse.
Daarna werd er weer stevig gerockt met CITY BENEATH THE SURFACE en daarna SIRENS. Ook lichtjes fantastisch. Om daarna meteen al naar de finale te gaan: HALL OF THE MOUNTAIN KING (!). Subliem.
Een veel te kort maar ongeloofelijk intens goed optreden van een goedlachse Oliva die er klaarblijkelijk zelf van genoot en zich ten volle gaf. Zijn doorleefde stem mag er nog altijd zijn, en een mens hoopt stilletjes dat ie ook nog eens iets doet met zijn Savatage-buddies...
Het is me een raadsel waarom deze JON OLIVA niet helemaal bovenaan de affiche prijkte, want hét hoogtepunt van de avond dat was zeker deze innemende (en dat kan je in Oliva's geval ook letterlijk nemen!), enorm intense, en quasi perfecte prestatie van Oliva en de zijnen. De band (bestaande uit ex-leden van Circle II Circle) speelde enorm goed, met als aandachtspunt toch wel de gitaarsoli die om van te smullen waren.
JON OLIVA'S PAIN. Fantastisch natuurlijk, en véél te kort. Van mij mag ie ook volgend jaar naar Pestpop komen, maar misschien moeten we zo lang niet wachten om hem nog eens te mogen aanschouwen...
SONATA ARCTICA [ Finland ] (21.40 - 22.45)
Wegens nog even napraten van de fantastische Jon Oliva én het versterken der innerlijke mens, hebben we slechts een deel van SONATA ARCTICA meegemaakt. Dat was zeker niet slecht. Strakke powermetal met een uitstekende zanger. Het klonk allemaal goed en af. Alleen ik miste iets. Het kwam me allemaal te koud en technisch over en op geen enkel moment 'raakte' het me. Maar ik zeg er natuurlijk wel bij dat ik slechts 2/4 van dit optreden zag, en me wat meer achterin de zaal gepositioneerd had.
Na SONATA ARCTICA nog even wat gedronken, en dan terug wat meer vanvoor gaan staan, want mijn kameraden bleken eigenlijk groter DORO-fans dan ik vermoed had, en ja, ik het toch ook allemaal wel van dichtbij aanschouwen. Een lelijke madamme is Doro Pesch toch niet, en ik ben niet ongevoelig voor vrouwelijk schoon, zodus...
DORO [ D ] (23.05 - 00.20)
DORO is natuurlijk een begrip in de Metalwereld. Eerst maakte ze het mooie weer bij WARLOCK om dan onder eigen naam verder te gaan. En slécht vond/vind ik dat niet echt, maar het is eigenlijk nooit echt mijn ding geweest. En ook ik ken de bekende songs wel, maar heb Warlock of Doro dus nooit ecth gevolgd. Wat niet wegneemt dat ik eens benieuwd was naar hoe La Doro het er live zoal vanaf brengt...
Eerlijk gezegd had ik het me toch een ietwat complexer en harder voorgesteld. Maar het was eigenlijk nogal heel simpel, rechtoe-rechtaan, en een opeenstapeling van clichés met tenenkromende lyrics. "Stay hard !/ True as steel/ Stay hard ! We’re goin’ down in history/ Stay hard !/ True as steel/ Stay hard ! stay hard !" ... Tja.... Màg het ietsje méér zijn?
Of.. "All we are, we are all", het mag dan een van haar grootste hits zijn. Maar over de tekst zullen we het dan maar niet hebben zeker?
De oude Warlock- en Dorohits zijn allerminst mijn ding, maar ik was zeer aangenaam verrast door de songs van haar nieuwe album zoals "STRANGERS YESTERDAY" en vooral de titel track "WARRIOR SOUL".
Ik mag zeker niet vergeten te vermelden dat de Judas Priest-cover BREAKING THE LAW héél veel goed maakte. Ze deed dat met verve.
Ben ook zeer te spreken over de vocale prestatie van Doro Pesch, want mevrouw Pesch kan natuurlijk wel een fraai stukje zingen. Maar haar bindteksten in krom Koeter-Duits-Engels, daar moet ze toch dringend eens iets aan gaan doen ;-)
Maar het was wél een leuk optreden. Zondermeer een goede live prestatie, en perfecte interactie met het publiek. Doro wint zeker de prijs van 'interactie met publiek' met als verdienstelijke tweede JON OLIVA. Ook kan Doro, samen met Ellen Shutyser én Jon Oliva & BTL meedingen voor meest SYMPATHIEKE artiest van Pestop ;-)
Setlist:
EARTHSHAKER ROCK
I RULE THE RUINS
YOU ARE MY FAMILY
ALWAYS LIVE TO WIN
HAUNTED HEART
BURNING THE WITCHES
TRUE AS STEEL
ABOVE THE ASHES
HELLBOUND
STRANGERS YESTERDAY
FÜR IMMER
FIGHT
ALL WE ARE
=====================
WARRIOR SOUL
BREAKING THE LAW
Of er nog iemand gebleven is voor NATIVE INSTINCT is me een raadsel, want na Doro was het al 1.00 uur. De zaal liep langzaam maar zeker leeg en ook wij besloten naar Mechelen af te zakken, om aldaar het alsnog véél te laat te maken in Metal/Wave café "Kramamboeli" (maar wij zeggen "De Kram"), maar dàt is een ander verhaal...
PESTPOP 2006 zit er dus op. Het was een dag van hoogtepunten (Jon Oliva, Beyond the Labyrinth en Sengir), één Dieptepunt: Epica, en twijfelgevallen....
Een affiche die eigenlijk ideaal was: enkele bekende namen, en namen die voor de meesten minder bekend en dus te ontdenkken waren, soms werkt dat, soms niet. En zo heb ik er een bandje om te koesteren bij (Sengir) ...
Met wat geluk zien ze me volgend jaar wel terug op Pestpop...
Abonneren op:
Posts (Atom)