Doe de Anciaux

Minister van Jeugd en Sport Bert Anciaux (Spirit) komt tot hoogst opmerkelijke voorstellen met dit warme weer. Op zijn weblog biedt Anciaux een 'ingenieuse' (ahum) oplossing voor geluidsoverlast en wil de luchthaven van Zaventem sluiten, de luchthaven te verplaatsen (naar waar meneer Anciaux?) en er één van Europa’s mooiste sportsites bouwen. Hij wil er dan de Olympische Spelen organiseren. Tja...

Gazet van Antwerpen komt nu met een ludieke actie op de proppen: heeft u zelf een waanzinnig voorstel, mail het hen dan door. Eén voorwaarde: het moet wel een bestaand probleem in ons land kunnen oplossen.

GVA engageert zich om alles in het werk te stellen om het meest waanzinnige plan uit te voeren. Doe de Anciaux! Nog gekker, onozeler, kinderachtiger dan Bertje's voorstel? Moet kunnen!

De trein is altijd een beetje reizen...

De trein is altijd een beetje reizen. Een al wat oudere slogan van de NMBS. Ik maak er soms van "de trein is altijd een beetje lijden". Nu ja, maakte moet ik zeggen, want vooral vroeger was dat zo. Dat deed ik vooral toen ik nog dagelijks met de trein naar het werk pendelde. Maar er is de laatste jaren wel véél verbeterd aangaande stiptheid en andere problemen op het spoor.

Maar, soms kan het toch nog wel eens tegenvallen. Zo-ook gisteren. 'k Had net enkele zeer ontspannende dagen doorgebracht in de Zwitserse Alpen, en verliet - nu ja, de trein: de IRIS - Basel om 16.20 uur om omstreeks 23.00 in Mechelen te arriveren. Een zeer voorspoedige reis werd het, niet te druk, en gelukkig werkte de airco, want met die hitte... Een voorspoedige reis, dat wil zeggen toch tot in Namen. Wanneer je dat lange stuk tussen Luxemburg en Namen (via Aarlen) voorbij bent, wéét je... bijna in Brussel; de afstand Namen-Brussel is nu niet zo ver meer. Goed. We rijden het station van Namen buiten en opeens, in "the middle of nowhere", rond de klok van 22 uur, stopt de trein. Vijf minuten gingen voorbij. "Vreemd", dacht ik. Vijf minuten werden tien, vijftien minuten. Mensen in de trein begonnen te morren, zich zaken af te vragen. Twintig minuten... Vijfentwintig minuten.... stonden we nu al stil en: radiostilte. Iedereen die rondkeek, naar mekaar, mopperde en allemaal met dezelfde vraag: "wat is er in Godsnaam aan de hand, en mogen we dat misschien ook wéten?"

En ja, dan toch, we stonden al een vol halfuur stil: COMMUNICATIE! De conducteur vertelde ons dat er een technische panne was. De locomotief was stuk! Er moest een 'nieuwe' komen uit Gembloux. Dat zou nog een halfuurtje kunnen duren, en "zodra die locomotief er is kunnen we misschien een kwartier later vertrekken" klonk het. Een aantal mensen begon spontaan (groen) te lachen, en iemand zei "bienvenue en Belgique". Niet eens zo'n rare opmerking, want - zo liet ik me vertellen - het is wel eens eerder voorgevallen dat een Belgische locomotief op dat traject de geest gaf (zoals u weet wordt bij een internationale trein in elk land een andere locomotief eraan gekoppeld).

Het zou dus nog een tijdje wachten worden in een ondertussen toch wel warme trein, de airco werkte niet nu de trein volledig stil stond, wachten, niet op Godot, maar op die "nieuwe" locomoief. Tja. Niet leuk. Maar goed we wisten nu eindelijk waar we aan toe waren. Nu ja, "we": de Franstaligen en Nederlandstaligen toch want hij had het niet in het Duits of Engels omgeroepen. Wel vreemd in een INTERNATIONALE TREIN - tenminste; denk ik dan. De Duitstaligen hadden blijkbaar toch al één en ander uit de context begrepen, en die Amerikaanse reiziger heb ik dan maar even tewoord gestaan. De jongen was meteen een pak geruster...


Goed. De locmotief kwam er inderdaad ongeveer een halfuur later. Maar het zou nog bijna een halfuur duren eer we konden vertrekken. Ondertussen begon menigeen, waaronder uw diennaar, zich zorgen te maken over hun verbindingen vanuit Brussel. Ondertussen was het al 23.40. Als je weet dat de laatste trein naar Mechelen vanuit Brussel om 23.55 gaat... Er werd beloofd aan de reizigers dat men zijn uiterste best ging doen om iedereen 'tijdig' thuis te krijgen. De conducteur kwam ook in de trein aan elkeen vragen naar waar hij/zij nog door moest reizen.

Een weinig later werd omgeroepen dat mensen voor Leuven en Antwerpen een Taxi werd aangeboden aan het station van Brussel Noord. Een trein voor de richting Gent zou nog wachten. En reizigers voor Hamburg en Amsterdam, Rotterdam werden een hotel aangeboden door de Nmbs. En Mechelen? Daar werd niet over gerept.
Dus bij het binnenrijden van Brussel Noord vroeg ik aan de conducteur: en Mechelen?
"Ah meneer, dat is geen probleem he. De trein naar Antwerpen wacht op ons, op hetzelfde perron!". Meteen toch een geruststelling voor mij. Mooi! "Maar", zo repliceerde ik, "dat had u dan best wel ook omgeroepen". "Heeft mijn collega dat dan niet gedaan?. Sorry daarvoor meneer". Nu ja, kan gebeuren. De man deed natuurlijk ook maar zijn best... en wist niet meer waar zijn hoofd stond met al die mensen met vele vragen...

Goed, om 0.14 stopt de trein in Brussel Noord, ik spurt de trein uit - niet handig met die baggage - recht de boemeltrein (van 23.55 dus) in... veel boze gezichten daar; zo van "dat is één van die mensen waardoor wij zolang moesten wachten om te kunnen vertrekken", zo leek het wel.... ;-)

Uiteindelijk heeft het spoorpersoneel correcten adequaat gehandeld. Iedereen geraakte thuis of kreeg een goed alternatief aangeboden. Alleen: die communicatie! Reizigers een halfuur in onwetenheid laten zitten in een warme trein (de airco stond toen ook niet meer aan) dat doe je niet!! Nu ja, dat vind ik.. maar wie ben ik?

De DUVEL daarna op het teras van de Boesj aan het Station in Mechelen maakte véél goed.... en zoals ik toen al zei: eigenlijk had ik ook wel op kosten van de Spoorwegen eens een nachtje in een Brussels hotel willen doorbrengen... alhoewel...

En die vakantie in Zwitserland? Ja, daar kom in nog wel op terug...

Vaarwel Kapitein Zeppos - R.I.P. Senne Rouffaer

Kapitein Zeppos is niet meer. Vlaamse acteur Senne Rouffaer is op tachtigjarige leeftijd overleden. Hij begon zijn carrière in het theater (KVS) maar verwierf vooral bekendheid met de jeugdserie "Kapitein Zeppos", waarvan hij ook regisseur was. Ook voor 'Johan en de Alverman' en 'Keromar' deed Rouffaer de regie. Zijn laatste rol speelde de acteur in de VTM-serie 'Spoed'.











Rouffaer's grootste passie was het theater. 40 jaar lang was hij aan de KVS verbonden waar hij vooral genoot van zijn vertolkingen van het werk van Shakespeare. Hij speelde ook in vele films zoals bijvoorbeeld "De Man die zijn haar liet kort knippen". Maar het grote publiek kende hem natuurlijk als Kapitein Zeppos, een serie uit de jaren '60, maar ook bekend bij dertigers en twintigers omdat deze serie ook nog herhaald werd in de jaren '80. Onlangs, 40 jaar na de eigenlijke serie uitgezonden werd, verscheen er nog een DVD-box van. Die Zeppos-DVD-box stond trouwens al op mijn verlanglijstje. Jeugdsentiment...

Kaptein Zeppos en zijn avonturen. Heb er als kind véél naar gekeken, Zeppos was echt een held voor mij en mijn kameraadjes... Later zag ik Rouffaer ook meermaals aan het werk in films maar vooral op de planken, en mijn respect voor deze grote meneer werd er alleen maar groter door. Een groot acteur, een natuurtalent.

Met Senne Rouffaer verliest Vlaanderen een groot acteur en een aangenaam mens.

Goede reis kaptitein!

Rust in vrede Senne Rouffaer.

11 juli in Mechelen: Schoon volk, Kleinkunstgoden, vuurwerk en een Trien om (niet) te zien

Een fijne zomerse 11 juli was het, eerst genietend van een lekkere Margriet op een terrasje op de Grote Markt, later het Kleinkunstfestival bijwonend, samen met veel "goed volk' , met ook weer aangenaam weerzien van vele bekenden. Sommigen zag ik de afgelopen dagen al wel meer op andere 11-julivieringen. Bij anderen was het wat langer geleden.

Kleinkunstlegenden Miek & Roel mochten de spits afbijten en deden dat met verve. Zij werden ouder, de relevantie van sommige van hun liedjesteksten is soms zoek, andere nummers blijven dan weer brandend actueel, maar hun mooie stemmen zijn nog in tact en het was meer dan aangenaam naar deze pretentieloze luisterliedjes te mogen horen. Onder de vele bekende 'classics' kregen we "Het Beloofde Land" en natuurlijk "Jij en Ik".

Thomas Lauwers die straks op stap gaat met een hommageproject rond Ramses Shaffy, bracht een mooie mix uit eigen werk en liedjes van anderen. Een zeer aangename stem, die bij momenten aan Johan Verminnen deed denken (als dat geen compliment is!). Hele mooie liedjes bracht deze Thomas Lauwers ons. Een meer dan aangename verrassing, en wat mij betreft: DE revelatie van de avond

Noppes: Ja. Noppes dus. Ongeloofelijk tegengevallen. Zo goed als ik ze vond op NekkaNacht, zo slecht vond ik ze nu. Saai, slaapverwekkend, weinig beklijvend (te) véél van hetzelfde. Noppes dus.

Neen, dan liever Bart Herman: subliem. Wat een mooie teksten. wat warme stem. Heb hem altijd zo'n beetje als volwaardige "opvolger" van de betreurde Wim de Craene - één van mijn 'Vlaamse Helden' toch wel - gezien. Dezelfde goede mix tussen kleinkunst, chanson en rock. Herman bracht vele van zijn bekende liedjes waaronder natuurlijk ook het kippenvel factor 100 nummer "Ik ga dood aan jou". Slik. Amai.
Bij Bart Herman was er eindelijk wat meer volk toegestroomd naar de Grote Markt en terecht deze man is zéér goed. Prachtig optreden. Smaakte naar méér!

Sabien Tiels: een absolute RAMP. Flauwe smartlapmuziek - mijn ding niet, maar kom dat is mijn probleem: maar was dit niet een kleinkunstfestival? - op de maat zingen kan de juffrouw ook al niet. En dan die flauwe 'bindteksten'. Eddy Wally was nooit ver weg. Bijna had ik geroepen: "geweee-eeeldig!". Blijf volgende keer aub van de muziek van Wim de Craene af. De interpretatie van de Craene's "Tante Emma" sloeg echt nergens op. En, juffrouw Tiels: als je nog eens W. de Craene's werk "zingt", zég dat dan ook en doe niet alsof het je eigen nummer is.
Wat Sabien Tiels op deze 11-juliviering kwam doen, en dan nog als hoofdact was me een groot raadsel. 11 juli is nog steeds geen "T(r)ien om Te Zien" dacht ik...

Het wachten op het Vuurwerk was dan ook lang, het optreden van La Tiels leek maar nooit te stoppen. Al vrij snel verliet ik de Grote Markt en zakte naar de Schoenmarkt af, waar al veel volk verzameld was. Voor La Tiels? Grapje zeker? Neen, voor het vuurwerk natuurlijk! En dat Vuurwerk mocht er zijn... Mechelen werd verwend. Prachtig.

Een fijne Vlaamse Feestdag!

Morgen viert de Vlaanderen feest; 11 Juli. Voor elk van u een fijne, aangename, zonnige Vlaamse feestdag toegewenst! En: hopelijk bent u bij de gelukkigen die morgen vrij heeft, want het is nog steeds géén officiële feestdag. Ook al werd al beloofd door de regeringspartijen werk te maken van die Vlaamse Feestdag, er moet blijkbaar nog véél water door de Schelde, Leie, Dender, IJzer, Zenne, Nete, Rupel ... vloeien.

Maar u mag naar verluidt wel gratis parkeren op 11 juli. Komt misschien mooi uit - als u zich al vrij kàn maken - wanneer u naar een 11-juliviering afzakt in uw stad. In Brussel, of zoals ondergetekende op de Mechelse Grote Markt, waar "De Gulden Ontsporing" op een heus kleinkunstfestival zal uitdraaien, met Miek & Roel, Noppes, Thomas Lauwers en Bart Herman. Vanaf 19 uur begint het spektakel met vuurwerk achteraf...

Als u naar Brussel gaat, kan u al vanaf de middag terecht op het Sint-Katelijnepleintje voor de radicale viering van de Vlaamse Volksbeweging. 's Avonds is er dan de Gulden Ontsporing.

STING en SIMPLE MINDS regeren op TW CLASSIC

Druk druk druk... en warm dat het was... Bloedheet! Verbrand, hees en voldaan thuisgekomen besluit ik echter ook: het was vooral een zeer geslaagde festivaldag, met héél veel sfeer, goedgezinde mensen, maar vooral prima concertjes. Dan hebben we het over Werchter Classic '06 ...

Queensrÿche Setlist!

Het heeft even geduurd... maar dan heb ik uiteindelijk toch de Setlist van het fantastische Queensrÿche-optreden kunnen bemachtigen.... (voor die éne keer dat ik eens niet pen en papier meehad!)
Ondertussen speelde de band ook al verpletterende sets elders, ondermeer op Arrow Rock, zo heb ik me laten vertellen. Een knap fotoverslag van dit evenement, met trouwens nog véél meer topacts, vind je hier, op de prog-nosewebstek en op Metal-nose: een uitstekend verslag en mooie foto's van Queensrÿche in Hof Ter Lo.

[ 1. Revolution Calling/ 2. Operation Mindcrime/ 3. Spreading The Disease/ 4. Suite Sister Mary/ 5. The Needle Lies/ 6. Breaking The Silence/ 7. I Don't Believe In Love/ 8. I'm American/ 9. One Foot In Hell/ 10. Hostage/ 11. The Hands/ 12. Signs Say Go/ 13. Murderer?/ 14. If I Could Change It All/ 15. An Intentional Confrontation/ 16. Eyes Of A Stranger //// 17. Jet City Woman/ 18. Empire ]

Operation Live Crime I & II - Queensrÿche !

Amai. Jawadde.
Jongens, jongens... Phew!

Net terug van Antwerpen, Hof Ter Lo ... Queensrÿche: Operation Mindcrime I & II ....

Geweldig!

Na een toch wel teleurstellend dertien in een dozijn hardrock/metal optreden van KILLER, - we hebben zelfs na het vijfde nummer besloten om maar weer naar de bar te gaan - steeg de spanning en al gauw was het tijd om naar de zaal terug te keren voor.. QUEENSRŸCHE !

Wat zou volgen was een schitterend spektakel....
Stipt 21.15 doofden de zaallichten. Het was zover!

Queensryche zette de set meteen stevig in met REVOLUTION CALLING... en ik wist toen al: er moet al veel gebeuren om dit concert nog te laten fout gaan... wat een power... wat een ambiance..... dan volgden OPERATION MINDCRIME - u raadt het: net als zijn voorganger luidkeels meegezongen...

SPEAK...... SPREADING THE DISEASE....

SISTER MARY....... THE NEEDLE LIES...... BREAKING THE SILENCE.....
I DON'T BELIEVE IN LOVE.....

De nummers van Mindcrime I werden niet allemaal gebracht maar toch ei zo na....
En hoe!!

Meteen na deze krakers van Mindcrime I kregen we een flinke portie Mindcrime II songs voorgeschoteld.. aangezien ik die CD nog steeds niet heb (maar hij is besteld!) , hoorde ik deze vandaag voor 't eerst; en ... ik was allerminst teleurgesteld, ze halen zonder moeite het hoge niveau van de voorganger!!!

Na de Mindcrime II set kregen we als afsluiter en grande finale EYES OF A STRANGER (van Mindcrime I)... Fenomenaal.....

Goeff Tate zijn stembereik is ongeloofelijk goed... dat is het minste wat gezegd kan worden... en er werd ongeloofelijk knap gemusiceerd..... O ja.. en er was ook een ander te zien natuurlijk: het hele verhaal wordt ook mooi geacteerd door Geoff Tate en gaste "Sister Mary"

Geen grote barcoschermen en veel rook.. Wel vijf fantastische muzikanten met een goed verhaal... en voor het spektakel zorgde in de eerste plaats het muzikale talent ..

Na EYES OF A STRANGER was de Mindcrime set over, maar het publiek riep om meer...

Wanneer de band terugkeerde werden we nog op een kleine trip naar het "EMPIRE"- album getrakteerd met utimuntende versies van JET CITY WOMAN en ... EMPIRE!!!!!!!

Ik hoopte nog stiekem op "Silent Lucidity", maar een mens kan niet alles hebben, is het niet?

Hoogtepunten? Goh.... er waren er zoveel.....

Revolution Calling! Operation Mindcrime! The Needle It Lies!!! Breaking The Silence!!! Empire!!! Eyes Of A Stranger!!

Was er dan niets "slecht"? Ja toch wel: het was vééél te kort! ;-))


2006 is al een goed concert-jaar geweest - enkele uitzonderingen niet te na gesproken - met enkele uitschieters... en daar is deze Queensrÿche zéker bij!!!!

Laat die Mindcrime II CD nu maar snel aankomen met Proxis, ennne.. hopelijk maken ze nog een Live CD & DVD van het hele Mindcrime I & II verhaal (LiveCrime hadden we al, maar nu kan het HELE verhaal verteld worden he!)

Na het optreden nog een praatje gemaakt met andere tevreden concertgangers - want tevreden dat was duidelijk iedereen, Queensrÿche kwam, zag en overwon - en dan voldaan teruggekeerd naar Mechelen!

Sisters in the mist. Veel rook, géén vuur

Het concert van The Sisters Of Mercy op 22 april was uitverkocht in no time. En spijt dat ik had van naast een ticket gegrepen te hebben. Gelukkig werd een extra show geregeld op 11 mei, daarvoor leek de ticketverkoop heel wat minder hard te gaan, zelfs gisteren, de dag van het concert waren er nog tickets te krijgen. Met mijn ticket al op zak voor 11 mei las ik meteen na het optreden in april toch wel erg zorgwekkende negatieve commentaren. Met een bang hartje trok ik dus naar de AB gisteren...

Eldritch & co zouden pas aan hun concert beginnen om 21.00. Eerst was het aan de band BLUTCH om de zaal, dan nog halfleeg, op te warmen. "Nous sommes Blutch. Nous sommes Belges", klonk het. De set begon veelbelovend met een instrumentaal harde en strakke song die me spontaan aan de vroegere SWANS deed denken. Maar... wat volgde was een halfuur hemeltergende teringherrie... een drummer die zou solliciteren voor houthakker, dan nog een idioot die zjjn gitaar mishandelde, een bassist die we soms hoorden, en de "zanger" (what's in a name) die de keuze duidelijk nog niet gemaakt had tussen "screamo schreeuwer" en "death metal grunter". Ik denk dat ze hem in géén van beide genres graag zien komen.. heel strakke, logge sound.. met zang/ schreeuw/ gebrul dat nergens naar toe ging.. en jammerlijke lIJdensweg van een veel te lang halfuur!!!! Doelloos geram en gedram - jammer dan ...

Naarmate we de klok van 21 uur naderden begon de zaal dan toch langzaamaan vol te lopen..... [ moest ik geweten hebben welke teringherrie "blutch" brengen zou, ik zou ook niet voor 21 uur de zaal binnengegaan zijn!! ]

SISTERS IN THE MIST - ELDRITCH DEFINITIEF HET NOORDEN KWIJT?
Rond 21.00 ontplooide zich een heus rookgordijn.. En niet veel later stonden daar silhouetten die THE SISTERS OF MERCY bleken te zijn. Tenminste als je goed keek doorheen het rookgordijn zag je gestalten va Eldritch en de zijnen. Anno 2006 zijn dat Andrew Eldritch (vocals), Doctor Avalanche (Drums & Synths), Nurse (de man die drumcomputer Dr. Avalanche bedient), Chris Catalyst (guitar en backing vocals) en Ben Christo (guitar en backing vocals).

Edritch & co openden met CRASH & BURN - één van de vele nummers die ze vaak live brengen, maar die nog steeds geen studioversie kennen (laatste album dateert alweer van 1991. Ja!). Ik kende het nummer al van de live-bootlegs. Een sterk nummer, maar zo flets en vlak gebracht. Als de opener van een concert al niet overtuigd. Eldritch was nauwelijks te horen, zingen kon je het niet noemen. We hoorden wat gewauwel en flarden van zijn o zo typerende grafstem. Maar het zou nog erger worden. Zelfs de drumbeat van DR. AVALANCHE, klonk eerder klef.

Als tweede song volgde RIBBONS, wat bij mij een aha erlebnis opriep, en me hoopvol stemde. Je hoorde al wat meer flarden stemgeluid van de opperzuster. Ook met WILL I DREAM, dezelfde problemen. Je hoorde iets wat in de verte op zang leek, verstaan deed je niets. De melodieën kon je in de nogal slordige geluidsbrij min of meer ontwaren. Zien deed je nog niks, maar dat zou ook niet meer of amper gebeuren, ja veel spots en rook, daaraan geen gebrek.

Bij FLOOD I (een van de betere songs uit "Floodland" - 1987) leek Eldritch er door te komen en bij momenten klonk het zelfs goed. Maar tijdens ON THE WIRE was het alweer kommer en kwel...

De setlistkeuze van THE SISTERS was gedurfd, en allerminst voospelbaar, géén greatest hits dus. Zo slaagden ze erin zo goed als niets van "First And Last And Always", behalve dan het titelnummer, te spelen, en zelfs een kraker zoals Temple Of Love achterwege te laten - wat veel fans boos maakte, zo zou ik achteraf horen. Wel nummers zoals "SUMMER" (tenminste dat meende ik in de geluidsbrij toch te herkennen), "WE ARE THE SAME SUZANNE" te spelen, die eigenlijk nog nooit gereleased werden maar enkel te vinden zijn op Live-bootlegs.... en dat vind ik op zich een pluspunt, wan die nummers staan er allemaal. Alleen niet gisteren. Want jongens wat een zootje.. Wazige, slordige versies... met een Eldritch die klonk of ie kilometers verder stond.

In de huidige line-up van THE SISTERS OF MERCY blijkt uitgerekend spilfiguur ANDREW ELDRITCH de zwakste schakel te zijn... zijn vocals komen er amper door en als je al iets hoort is het vooral galm.

Er waren kleine lichtpuntjes.

Zo waren de versies van GIVING GROUND (The Sisterhood), DOMINION/ MOTHER RUSSIA en FIRST AND LAST AND ALWAYS en vooral LUCRETIA MY REFLECTION en ALICE alsook een deel van FLOOD I verdienstelijk, Eldritch dan zelfs verstaanbaar en hoorbaar, en de zaal tot meezingen bewogen. Wat al minder lukte met een wel heel erg rommelig ANACONDA.

Bij de rustige songs zoals SOMETHING FAST en I WAS WRONG werd nog pijnlijker duidelijk dat er op zijn minst iets mis is met de stem van Andrew Eldritch. Een beetje professional met respect voor zijn fans zou dan concerten uitstellen en die stem verzorgen, maar dat is wellicht 's mans laatste zorg: respect voor de fans. Getuige ook de nul-interactie met het publiek.

Toen na "FIRST AND LAST AND ALWAYS" de band al een eerste maal van het podium vertrok, dacht ik "wablief? Nu al aan de bisnummers beginnen". En ja, om stipt 22.20 was het vet al van de soep en floepten, na een wel heel rommelige versie van VISION THING de zaallichten al aan. Een dik uurtje dus. Enkele (cult-) klassiekers er in sneltempo slordig doorgejaagd.. met zang die soms amper als zodanig te herkennen was, en vooral héél veel rook... Vraag me dus niet hoe Eldritch er tegenwoordig uit ziet, noch zijn huidige bandleden.. ik zou het niet weten. En hoe het klonk? Tja.

De weinige "aha-momenten" waren er toen een bekende "classic" werd ingezet, maar die resulteerden al snel in "oei" en "ach", alsook "tja" toen dat dan weer als een pudding in mekaar zakte. Wat maakt dat ik niet zo goed weet of ik een volgende keer opnieuw 35 euro neertel voor een volgende doortocht van THE SISTERS.

Een paar maanden geleden speelde die andere Newwave/ Postpunk iconen en generatiegenoten van Eldricth & co in de AB..... BAUHAUS... Maar o jongens.. wat een verschil... de strakke, kristalheldere sound toen.. de o zo zuivere vocals van Peter Murphy... het staat in schril contrast met het WAZIGE en inspirarieloze concert van THE SISTERS OF MERCY gisteren. Eldritch is duidelijk de weg kwijt. Misschien zet ie beter zijn zonnebril eens af ...

>> SETLIST
CRASH AND BURN
RIBBONS
WILL I DREAM?
FLOOD I
ON THE WIRE
WE ARE THE SAME SUZANNE
GIVING GROUND
SUMMER
DOMINON / MOTHER RUSSIA
ROMEO DOWN
WAR ON DRUGS
ALICE (1993)
ANACONDA
NEVERLAND (a fragment)
I WAS WRONG
FIRST AND LAST AND ALWAYS

#encore 1
SOMETHING FAST
LUCRETIA MY REFLECTION

# encore 2
(instrumental)
VISION THING


Goed. Ik héb een van mijn jeugdidolen gezien. Nou nee. Niet gezien. Gehoord.. en dan nog. Wat een teleurstelling.

Pestpop 2006: Edele Metalen...

Zaterdag 29/04, voor 't eerst kennis gemaakt met het PESTPOP festival. Het waren vooral de programmatie van JON OLIVA'S PAIN en BEYOND THE LABYRINTH, SENGIR die me overtuigden om naar Wieze te trekken. Een verslag.

Rond 13.10 aangekomen aan de Oktoberhallen in Wieze, dus mooi op tijd voor BEYOND THE LABYRINTH - en maar hopen dat ze deze keer, zoals zondag in de Biebob - niet te vroeg begonnen - maar die vrees bleek ongegrond. Bij het naderen van hallen hoorden we nog flarden van VALKYRE en op het eerste gehoor was dat een gothic-operastemgeluid, wat ons deed besluiten: we hebben dit "niet gemist"...

Na een paar bekende gezichten begroet te hebben aan de ingang, de hallen in gedoken, ons voorzien van drankbonnen, en een pilsje en richting podium, om ons te positioneren voor BEYOND THE LABYRINTH die dan al aan hun soundcheck begonnen waren.


BEYOND THE LABYRINTH [ B ] (13.30 - 14.10)
Dat de setlist niet veel zou verschillen van deze een week eerder in de Biebob (23.04) wisten we al, dat het opnieuw erg goed ging zijn was een verwachting die probleemloos ingevuld werd. Opnieuw werd geopend met een ijjzersterke versie van MEDIA VISION, een ideale opener, en een prachtsong. Een song waarmee een band als BTL meteen ten volle kan tonen welke sterke kwaliteiten ze in huis hebben, en dan begint de show nog maar net! Ook weer erg genoten van (Tearing Down The) ICONS en FREAK SHOW, waarbij Jo en Geert nog wat tijd hadden om te dollen on stage... fijn, fijn. Ook deze keer kregen we A HOLE IN THE SKY (nu ja, eigenlijk TOMORROW'S WORLD), en een superversie van DIGITAL WORLD (met Jo's bindtekst: "time bang your head now"). De band besloot met IN FLANDERS FIELDS en deed dat weerom op stijlvolle wijze.

Het was goed om te zien, dat zij die BTL nog niet kenden toch goed aan het mee 'shaken' waren, of op ziin minst goedkeurend aan het knikken waren... En met nummers als MEDIA VISION, FREAK SHOW en DIGITAL WORLD kan het in principe niet stukgaan op een festival zoals Pestpop. Persoonlijk had ik ook graag UNHOLY WAR in de set gehad, desnoods ten nadele van ICONS of zelfs IN FLANDERS FIELDS (hoe prachtig ik dat nummer ook vind!!!) en zeker BEYOND THE LABYRINTH er aan toegevoegd: een goede meezinger die stevig rockt, maar de band kreeg nu eenmaal maar 40 minuten, en moest zelfs de set nog inkorten...

Ik hoop zeker ook binnenkort nog eens een "full show" van BTL te mogen meemaken en juweetljes zoals "THE VISIONARY", "WELCOME TO PARADISE", "PROPHET OF DOOM" en "IN PERPETUAL MOTION" alsook het eerder vernoemde "BEYOND THE LABYRINTH" en ook "FOR ETERNITY" nog eens te horen... misschien 21.05 wanneer BTL in Gent (The Frontline) speelt..

BEYOND THE LABYRINTH: veel te korte maar uitstekende set, hopelijk resutleerde het ook in wat "extra btl zieltjes". Goed gedaan van Jo, Geert, Fréderic, Bart, Danny en Filip!!


ELVENKING [ I ] (15.30 - 16.15)
Na wat op de bandsitte rondgekeken te hebben en al een aantal samples te hebben beluisterd, was ik wel eens benieuwd naar het Italiaanse ELVENKING. Na een (iets té!) lange bombastische filmische intro (ik moest - vraag me niet waarom - meteen aan "Lord Of The Rings" denken) betrad de band het podium om er meteen in te vliegen. Aanvankelijk was ik nogal onder de indruk; goede sound, vette bas en drums, knap gitaarwerk, de de viool leek een leuke toevoeging. Zodra de zanger het podium betrad, nu ja: opliep, en zijn keel openzette was het al een pak minder. De man bleek moeite te hebben met toon te houden en zong er - tenminste volgens MIJN oren - meer naast dan wat anders. Hij zong er natuurlijk niet télkens naast, maar wat me opviel is dat hij wel steeds erg "slordig" zong. Nu moet ik ook wel toegeven dat de zang ook al een probleem vond bij nummers die ik op voorhand beluisterde, en ik vind het sowieso niet echt een goede stem... Het trukje met de viool ging gaandeweg het optreden ook meer en meer vervelen. En een metalnummer met folkinslag: het is wel eens leuk, maar een heel optreden lang dergelijke (halfgeslaagde) folkexperimentjes: het hoefde niet écht, temeer dat andere bands dit stukken béter doen..

Jim Kerr Complex
De zanger bleek een groot Jim Kerr complex te hebben. De zaal moest altijd maar in de handjes klappen, ook was de man niet gespeend van de grote gebaren. Maar anders dan de echte Jim Kerr, was deze Kerr van de metal dus niet erg stemvast.

ELVENKING begon voor mij dus redelijk veelbelovend, maar mede door de tegenvallende zang, maar toch ook - naar mijn mening - zwakke composities, zakte het al snel als een pudding in mekaar. Maar misschien hadden de heren een "off dagje"?

CRUCIFIED BARBARA [ S ] (14.30 - 15.10)
We stonden links van het podium, met zicht op de backstage, een praatje te maken met Filip, Danny, Jo en Geert van Beyond The Labyrinth. Benieuwd waren we wàt te verwachten van CRUCIFIED BARBARA. "Een soort vrouwelijke Mötorhead" werd nog geopperd. Onze woorden waren nog niet koud toen we opmerkten dat vier mooie verschijningen opdoken vanuit de backstage en richting podium liepen. Eerste reactie: "hmm." Tweede reactie, ons naar de eerste rangen voor het podium haastende: "Wow!". Mijn concertgezel stelde voor om me in mijn verslag te beperken tot dat éne woordje: "Wow!". Maar dat ga ik uiteindelijk niet doen..

CRUCIFIED BARBARA dus. Hard Rock 'N Roll met ballen. Een meidengroep, mja, maar wat voor een! De vier knappe dames gaven flink van jetje en verwenden Wieze met een flinke portie "in your face" no-nonsense meezing rock 'n roll. Origineel? Zeker niet. Leuk en goed gedaan: dat zéker. Of zoals ik het hier op mijn notities terugvind: "Suzy Quattro, Joan Jett & Chrissie Hynde in overdrive - maar dan véél knapper". Het zweedse viertal bleek niet alleen een streling voor het oog (altijd meegenomen, vindt u niet?), de vocalen van Mia Coldheart mochten er zeker zijn en de gitaar soli van deze dame alsook van Klara Force mochten er zeer zeker zijn...

MÖTORHEAD? Met momenten ging de vergelijking toch wel op, muzikaal gezien uiteraard. De dames zien er gelukkig niet uit als LEMMY, of andersom: Lemmy ziet er niet uit. De POWER hebben ze zeker gemeen mét Mötorhead, én er was... jaja.. de obligate Mötorhead-cover: "Killed By Death". En dat werd met brio gedaan. Leuk optreden, en de dames mogen altijd eens langskomen ;-)

Over ALTARIA kan ik niets zinnigs vertellen, want op dat moment hadden we een korte pauze ingelast, en liepen we eventjes door het stille en mooie dorpje dat Wieze is, en maakten we tijd om de innerlijke mens te versterken.


SENGIR [ B ] (17.40 - 18.35)
SENGIR was jongste maanden goed aanwezig in de (metal-) pers, en die aandacht is zeker niet onterecht, zo zou ook blijken op Pestpop met het prima optreden dat de formatie neerzette. SENGIR was één van de bands waar ik, na één en ander gelezen en beluisterd te hebben, echt naar uitkeek. Ik zou niet teleurgesteld worden. De band omschrijft hun sound zelf als een combinatie van Blondie, The Mission en Within Temptation. En daar valt wel wat voor te zeggen. Ze worden nog vaak in het Gothic Metal straatje geplaatst, en in één adem genoemd met Lacuna Coil, Epica en After Forever, ten onrechte eigenlijk, want bij SENGIR wordt veel minder met bombast uitgepakt en Ellen Schutyser zingt ook met "eigen stem". 'Geen operagedoe' dus bij SENGIR. Een bewuste keuze, zoals Schutyser onlangs ook nog verklaarde in een interview met MetalNose.org.

Het optreden van SENGIR was hoe ik het verhoopt had: énorm goed, intens met veel sfeer. Geen overbodige bombast, wel sfeervolle momenten, muziek die soms erg poppy, dan weer eerder symfonisch klinkt, en op nog andere momenten gaat het dan weer de donkere newwave en gothic kant op. De stem van Ellen Schutyser is zeker een belangrijke troef voor deze band. Een prachtig stemgeluid dat me soms doet denken aan dat van Anneke Van Giersbergen (The Gathering), en dan weer aan Petronella Nettermalm (Paatos). Eigenlijk vind ik op dit moment SENGIR minstens zo sterk als THE GATHERING, misschien zelfs beter...
Het was echt genieten bij dit optreden, mij hebben ze helemaal overtuigd, dit is een band die ik verder in de gaten ga houden...

Toch één minpuntje. Waar er dan toch backing vocals of koortjes waren, kwamen deze jammer genoeg uit "een doosje", een backing vocaliste meenemen op tour geef wellicht een 'warmer' geluid!

Ellen Schutyzer mag zeker meedingen voor de prijzen 'mooiste verschijning van de dag' en zeer zeker ook 'meest sympathieke', maar, en eigenlijk het belangrijkste, zeer zeker is ze in de running dan voor "beste vocalist" ;-)

SENGIR; toch wel de ontdekking van de dag voor mij...

EPICA [ NL ] (18.55 - 19.55)
Lang geleden had ik al wel eens iets van EPICA gehoord, en ik weet nog dat ik toen dat niet echt mijn 'pakkie an' vond. Dat bleek nu niet anders te zijn. Ik wil zelfs meer zeggen: voor mij was dit echt het absolute dieptepunt van het hele festival. Het klonk zoals ik had gevreesd: veel te zware synthesizertapijten, houthakkersdrums en doelloos gegrunt, met als klap op de vuurpijl het ronduit irritante operagezwam van Simonne Simons.

Eén lichtpuntje: met momenten, wanneer de grunts en geforceerde operastemmen zwegen, en er niet houtgehakt, maar gedrumd werd, (maar dat was zelden) waren er stukken in de muziek die ik wel goed vond klinken...

Het is mij een raadsel waarom perse de cover van DEATH ("Crystal Mountain", één van de bétere Death-nummers!) op ons moest worden losgelaten, dan nog niet eens goed gedaan.

Pijnlijk slecht vond ik dit alles. Nochthans, getuige de t-shirts die gedragen werden door hen; vooral de jeugdigere concertgangers leken er wel pap van te lusten, en door het opmerkelijke minder aantal toeschouwers NA het optreden van EPICA zou je denken dat zij vooral voor deze groep gekomen waren, of ze zijn natuurlijk massaal gaan lopen van dit overbodige lawaai ;-)

Gelukkig zou het dieptepunt van Pestpop meteen worden goedgemaakt door het grootse hoogtepunt, want het was bijna tijd voor JON OLIVA'S PAIN. We haastten ons dan ook meteen, nà het EPICA gedreun naar de eerste linies voor het podium om daar dicht bij Jon Oliva te staan zodra die aan zijn set zou beginnen...

JON OLIVA'S PAIN [ US ] (20.15 - 21.20)
Dé belangrijkste reden om naar Pestpop af te zakken was voor mij, alsook de vrienden die bij me waren, toch wel in de eerste plaats JON OLIVA'S PAIN, al denk ik dat zij ook enkel voor Doro zouden gekomen zijn. Had Oliva nog aan het werk gezien op Bospop met SAVATAGE tijdens hun "Poets and Madman"-tour, een album waarop Oliva voor het eerst sinds lang weer de vocalen voor zijn rekening nam. En nu de man naar Pestpop kwam moest ik niet lang twijfelen om tot de aanschaf van het concertticket over te gaan. Met één solo album uit (Tag Mahal) en de indrukwekkende SAVATAGE-erfenis op zijn naam, lag het in de lijn van verwachtingen dat er zeer veel SAVATAGE nummers op het menu zouden staan. En zo geschiedde...

Een goedlachse JON OLIVA verscheen ten tonele, en een ware tractatie werd meteen op ons losgelaten. Meteen werd de SAVATAGE-catalogus geopend, met een krachtig JESUS SAVES ('Streets'), volmondig meegezongen/gebruld door de eerste rijen waarin menig Savatage t-shirt te bespeuren viel. Het was het begin van een aaneenschakeling van hoogtepunten, met ook het superkrachtige AGONY AND ECSTASY en TONIGHT HE GRINS AGAIN ( ook beiden van 'Streets').

Na deze SAVATAGE-klassiekers kregen we twee nummers uit JON OLIVA'S PAIN's jonste album ('Tag Mahal): THE DARK, waarmee Oliva bewijst dat zijn solowerk iniet moet onderdoen voor de SAVATAGE-catalogus en GIMME SOME HELL, dat vol vette knipogen zit naar het rijke SAVATAGE verleden, zowat alle titels van Savatage-classics worden in dit nummer verrmeld. Fantastisch!!

Van fantastisch gesproken! Wat volgt is HOUNDS (van 'Gutter Ballet') én.... GUTTER BALLET !!!!! Schitterend. Prachtig.. geweldig!!

En Dan: een ronduit schitterend BELIEVE. "I am the way, I am the light, I am the dark inside the light". Luidkeels meegezongen door het publiek... "all I ask of you is.. believe"... een absoluut kippenvel (en aansteker-) moment.. Amai. Grote klasse.

Daarna werd er weer stevig gerockt met CITY BENEATH THE SURFACE en daarna SIRENS. Ook lichtjes fantastisch. Om daarna meteen al naar de finale te gaan: HALL OF THE MOUNTAIN KING (!). Subliem.

Een veel te kort maar ongeloofelijk intens goed optreden van een goedlachse Oliva die er klaarblijkelijk zelf van genoot en zich ten volle gaf. Zijn doorleefde stem mag er nog altijd zijn, en een mens hoopt stilletjes dat ie ook nog eens iets doet met zijn Savatage-buddies...

Het is me een raadsel waarom deze JON OLIVA niet helemaal bovenaan de affiche prijkte, want hét hoogtepunt van de avond dat was zeker deze innemende (en dat kan je in Oliva's geval ook letterlijk nemen!), enorm intense, en quasi perfecte prestatie van Oliva en de zijnen. De band (bestaande uit ex-leden van Circle II Circle) speelde enorm goed, met als aandachtspunt toch wel de gitaarsoli die om van te smullen waren.

JON OLIVA'S PAIN. Fantastisch natuurlijk, en véél te kort. Van mij mag ie ook volgend jaar naar Pestpop komen, maar misschien moeten we zo lang niet wachten om hem nog eens te mogen aanschouwen...


SONATA ARCTICA [ Finland ] (21.40 - 22.45)
Wegens nog even napraten van de fantastische Jon Oliva én het versterken der innerlijke mens, hebben we slechts een deel van SONATA ARCTICA meegemaakt. Dat was zeker niet slecht. Strakke powermetal met een uitstekende zanger. Het klonk allemaal goed en af. Alleen ik miste iets. Het kwam me allemaal te koud en technisch over en op geen enkel moment 'raakte' het me. Maar ik zeg er natuurlijk wel bij dat ik slechts 2/4 van dit optreden zag, en me wat meer achterin de zaal gepositioneerd had.

Na SONATA ARCTICA nog even wat gedronken, en dan terug wat meer vanvoor gaan staan, want mijn kameraden bleken eigenlijk groter DORO-fans dan ik vermoed had, en ja, ik het toch ook allemaal wel van dichtbij aanschouwen. Een lelijke madamme is Doro Pesch toch niet, en ik ben niet ongevoelig voor vrouwelijk schoon, zodus...


DORO [ D ] (23.05 - 00.20)
DORO is natuurlijk een begrip in de Metalwereld. Eerst maakte ze het mooie weer bij WARLOCK om dan onder eigen naam verder te gaan. En slécht vond/vind ik dat niet echt, maar het is eigenlijk nooit echt mijn ding geweest. En ook ik ken de bekende songs wel, maar heb Warlock of Doro dus nooit ecth gevolgd. Wat niet wegneemt dat ik eens benieuwd was naar hoe La Doro het er live zoal vanaf brengt...

Eerlijk gezegd had ik het me toch een ietwat complexer en harder voorgesteld. Maar het was eigenlijk nogal heel simpel, rechtoe-rechtaan, en een opeenstapeling van clichés met tenenkromende lyrics. "Stay hard !/ True as steel/ Stay hard ! We’re goin’ down in history/ Stay hard !/ True as steel/ Stay hard ! stay hard !" ... Tja.... Màg het ietsje méér zijn?
Of.. "All we are, we are all", het mag dan een van haar grootste hits zijn. Maar over de tekst zullen we het dan maar niet hebben zeker?

De oude Warlock- en Dorohits zijn allerminst mijn ding, maar ik was zeer aangenaam verrast door de songs van haar nieuwe album zoals "STRANGERS YESTERDAY" en vooral de titel track "WARRIOR SOUL".

Ik mag zeker niet vergeten te vermelden dat de Judas Priest-cover BREAKING THE LAW héél veel goed maakte. Ze deed dat met verve.

Ben ook zeer te spreken over de vocale prestatie van Doro Pesch, want mevrouw Pesch kan natuurlijk wel een fraai stukje zingen. Maar haar bindteksten in krom Koeter-Duits-Engels, daar moet ze toch dringend eens iets aan gaan doen ;-)

Maar het was wél een leuk optreden. Zondermeer een goede live prestatie, en perfecte interactie met het publiek. Doro wint zeker de prijs van 'interactie met publiek' met als verdienstelijke tweede JON OLIVA. Ook kan Doro, samen met Ellen Shutyser én Jon Oliva & BTL meedingen voor meest SYMPATHIEKE artiest van Pestop ;-)

Setlist:
EARTHSHAKER ROCK
I RULE THE RUINS
YOU ARE MY FAMILY
ALWAYS LIVE TO WIN
HAUNTED HEART
BURNING THE WITCHES
TRUE AS STEEL
ABOVE THE ASHES
HELLBOUND
STRANGERS YESTERDAY
FÜR IMMER
FIGHT
ALL WE ARE
=====================
WARRIOR SOUL
BREAKING THE LAW


Of er nog iemand gebleven is voor NATIVE INSTINCT is me een raadsel, want na Doro was het al 1.00 uur. De zaal liep langzaam maar zeker leeg en ook wij besloten naar Mechelen af te zakken, om aldaar het alsnog véél te laat te maken in Metal/Wave café "Kramamboeli" (maar wij zeggen "De Kram"), maar dàt is een ander verhaal...

PESTPOP 2006 zit er dus op. Het was een dag van hoogtepunten (Jon Oliva, Beyond the Labyrinth en Sengir), één Dieptepunt: Epica, en twijfelgevallen....
Een affiche die eigenlijk ideaal was: enkele bekende namen, en namen die voor de meesten minder bekend en dus te ontdenkken waren, soms werkt dat, soms niet. En zo heb ik er een bandje om te koesteren bij (Sengir) ...

Met wat geluk zien ze me volgend jaar wel terug op Pestpop...

Smells like Nirvana

Van "Eat it", over "Like A Surgeon" tot "Bohemian Polka" en "Smells Like Nirvana". Weird Al' Yankovic. Kent u 'em nog? De olijke Amerikaan maakte er zijn handelsmerk van om de draak te steken met de grote namen in de muziekindustrie. Zo mochten Michael Jackson, Madonna, Queen en ook Nirvana er aan geloven. Wat de laatsgenoemden betreft; hier kan je nog eens genieten van wat Weird Al' terecht bracht van Nirvana's "Smells Like Teen Spirit"; de superleuke videoclip van... "Smells Like Nirvana"!

Lyrics kan je hier vinden.

27.04: De schreeuw vanop het tapijt...

Met Loathus (B), Black Heart Rebellion (B), Am I Dead Yet! (B) en A Day In Black And White (US) pakte Jeugdhuis Tsentroem afgelopen donderdag (27.04) uit met een heus hardcore festival, met de nadruk op emocore en screamo. Niet voor watjes. Het werd een fijne avond, gevuld met jong muzikaal geweld, met een zeer grote intensiteit.

Jaren geleden was het dat ik nog in JH Tsentroem geweest was. Heb er in mijn jeugdjaren menig vrijdagavondje doorgebracht, zij het op een punk festivalletje of een fuif, of gewoon om een goei pint te drinken en er gegarandeerd verzeild te raken in de ene of andere discussie over een politiek of sociaal thema, of muziek of.. het leven.

Tsentroem lijkt anno 2006 nog niet erg veel veranderd te zijn, tenminste: ik voelde me er meteen ook weer thuis....

LOATHUS mocht om 19.30 de spits afbijten en betrad het podium... erh.. Tapijt !. Jawel; een groot tapijt dàt was het podium in het kleine zaaltje. Een kwestie van je meteen 'thuis' te voelen?

Het trio bracht een zeer overtuigende set van intense emocore waarbij elk instrument belangrijk was: drum, bas, gitaar maar ook de zang/ screams. Een sterke sfeer wordt opgeroepen in de muziek van Loathus, met een gezonde portie melancholie en heel grote intensiteit. Daarbij zijn de zang en screams een gepaste toevoeging die het plaatje doen passen. De emocore van Loathus neigt soms eerder naar screamcore, dan weer naar indie of lo-fi. Natuurlijk: what's in a name. Het belangrijkste is: het lijkt te werken en sprak mij in elk geval aan...

Bij BLACK HEART REBELLION had ik iets meer vraagtekens bij de zang. Muzikaal vond ik het allemaal dik in orde, en bij momenten moest ik aan het schotse Mogwai denken, maar de screams leken mij bij gezelschap perfect weggelaten te kunnen worden. Dit optreden kon me minder bekoren, en de hele tijd was ik aan het denken: "laat die zang weg" en je hebt een heel goede postrockgroep...

Geweldig/ Geweldadig. Dat lees ik in mijn notities bijj AM I DEAD YET! Zeer intense, agressieve en heel erg strakke screamcore waarbij er werd ge-pogo'd/ ge(mini)crowdsurfed dat het een lieve lust was. En haast iedereen in de zaal moest er aan geloven. Het optreden had iets van een ritueel voor de deelnemers, met de band als soundtrack en de zanger (of moet ik zeggen "screamer") als hogepriester (of lees ik teveel stripverhalen?). Ook AM I DEAD YET! zou wat mij betreft perfecte postrock maken, als ze de screams weglaten, maar daar gaan zij wellicht niet mee akkoord. Dit gezegd zijnde: de screams bij AIDY hebben me er niet van tegengehouden om hiervan te genieten. En zeggen dat er een bandlid is die me vooraf had voorspeld "ik denk dat je bij het eerste nummer al buiten zal gaan". Toch niet.


De hoofdact op het tapijt donderdagavond was het Amerikaanse A DAY IN BLACK AND WHITE. Een blik op hun concertkalender leert dat Mechelen hun enigste stop was in ons land op hun Europese tour. De muziek van ADIBAW heeft eigenlijk méér uitstaans met indierock, Lo-fi of/ en de meer conventionelere punkrock dan wel met screamcore. Er komen dan ook geen screams aan te pas. in hun meest intense momenten deed deze groep me denken aan MDC, dan weer flitsten Sebadoh of Reiziger door mijn hoofd. Maar de band heeft natuurlijk in de eerste plaats een eigen sound zoveel is duidelijk. Ik vond het erg goed en nu vind ik het jammer dat ik na het optreden op het aanwezige standje niet het nieuwe album "Notes" (2005) kocht. in het kader van die CD situeert zich dan natuurlijk ook de tour waaraan ze nu volop bezig zijn.

Een avondje Emocore, Screamcore en indiepunkrock. Gepaard aan interessant en sympathiek gezelschap. Het waren goede ingredienten voor een geslaagde donderdagavond. De muzikale horizont kon weer verbreed worden, een uitdaging die je niet aan je voorbij mag laten gaan. Je pikt altijd wel iets op..

Nog van da...

23.04 - Beyond The Labyrinth & Riverside !

Biebob, Vosselaar: Vlaanderen - Polen: 1 - 1. De Vlaamse Prog-Rock/ Classic Rock sensatie Beyond The Labyrinth mocht gisteren openen voor het terecht felbejubelde sympathieke en uiterst getalenteerde Riverside uit Polen. Beide bands gaven het beste van zichzelf. Beyond The Labyrinth binnen hun veel te korte aangemeten 40 minuten, en Riverside een mooie 2 uur lang. Beide bands zag ik al eerder aan het werk, en voor beide bands geldt: ook bij hun volgende passages zal ik erbij zijn!

Toen we aan de Biebob aankwamen ietsje over half acht, de optredens zouden om acht uur starten, hoorde ik 'Media Vision' al weerklinken op straat. Eenmaal binnengekomen, vroeg ik aan de man aan de kassa: "hoe is het al bezig dàn?". Antwoord: "jà, maar het is nog maar het voorpramma hoor". (sic). "Maar ik kom ook voor dat voorpramma" antwoordde ik. De man legde me uit dat ze alles een beetje vervroegd hadden, Riverside zou een lange set spelen... vandaar... en ook: "Ze zijn nog maar net bezig hoor". Nu; dat wist ik wel. Immers het gebeurt wel vaker dat Beyond The Labyrinth opent met "Media Vision".

Beyond The Labyrinth speelde een korte maar krachtige set waarbij het album "Signs" centraal stond. Ik hoopte stiekem ook op "Beyond The Labyrinth" en "For Eternity", van het nog te verschijnen "Castles In The Sand", maar al te horen in sommige (langere) livesets, maar een mens kan niet alles hebben, niet waar?

In de veel te korte 40 minuten kregen we toch sublieme selectie songs, waarbij ik opener "Media Vision", "Icons" en "Digital World" tot de hoogtepunten reken, en zeker ook het brilliante "In Flanders Fields". Eindigen in schoonheid noemen ze dat.

De uitstekende setlist van BTL:
MEDIA VISION
(Tearing Down The) ICONS
FREAK SHOW
TOMORROW IS GONE (A Hole In The Sky)
DIGITAL WORLD
UNHOLY WAR
IN FLANDERS FIELDS

De lovende kritieken die ik gelezen had over het optreden in The Spirit of '66, daags voordien, hadden mijn toch al erg hoogespannen verwachtingen nog meer gevoed. Riverside: het beloofde een waar feest te worden. En niets bleek minder waar. We kregen een schitterende mix van de albums OUT OF MYSELF en SECOND LIFE SYNDROME met een aaneenschakeling van hoogtepunten! Zoals bijvoobeeld Reality Dream I, II én III, Out Of Myself, zeker ook Dance With The Shadow (!), Second Life Syndrome en de sublieme opener Conceiving you, met een een uitstapje naar Pink Floyd's "Shine On Your Crazy Diamond". Pure Klasse!

Hoera!!

Ik weet het, ik zeg het wellicht elke keer opnieuw, telkens als ik van een Riverside-optreden terugkeer: maar dit was ongetwijfeld de beste (ook wel "hardste", "luidste") prestatie van deze polen wat mij betreft. Marius & co, pakten, zoals verhoopt de Biebob in met hun unieke sound: soms dromerig en zweverig, dan weer heel erg strak, en hard... en altijd bijzonder sfeervol. De geesten van Porcupine Tree en Pink Floyd zijn nooit erg ver weg, maar de unieke "Riverside-sound" krijgt toch telkens weer de bovenhand. Riverside is een band om heel erg in de gaten te houden en te koesteren.

Songs op de setlist:
CONCEIVING YOU (incl. stukje Shine On You Crazy Diamond !)
OUT OF MYSELF
SECOND LIFE SYNDROME
ARTIFICIAL SMILE
I BELIEVE (met band introductie)
REALITY DREAM I
DANCE WITH THE SHADOW
THE CURTAIN FALLS
=================
bis # 1
REALITY DREAM II
THE SAME RIVER
REALITY DREAM III
LOOSE HEART
=================
bis # 2
BEFORE

Zo.. En nu aftellen voor Pestpop ( met Beyond The Labyrinth, Valkyre, Sengir, Elvenking, Epica, Jon Oliva's Pain, Doro )...

can't wait...


>> bekijk ook het knappe verslagje van Vera op Lords Of Metal.

Domino op Paasdag: Het urbi en orbi van de AB

Voor de tiende keer al organiseerde de AB, het Dominofestival. Het recept is nog steeds: een interessante mengeling van nieuwe en bekende ingredienten, een frisse mix van een hele reeks uiteenlopende genres en subgenres. Naar jaarlijkse gewoonte kon de muziekliefhebber ook nu weer een hele week terecht in de AB en hoppen van folk naar indie, van post rock naar industrial. En zo huisden afgelopen week de beats van Coldcut, de mooie luisterliedjes van Isobel Campbell, de trance soundscapes van Sunn O))) en de apocalyptische postrock van Mogwai broederlijk onder één dak. En dan noem ik maar enkele van de vele Domino-acts.

Uit het diverse Domino-aanbod koos ik dit jaar voor de slotdag, en, toegegeven; het aantreden van MOGWAI aldaar had daar natuurlijk veel mee te maken, en ook de andere - mij onbekende bands, leken mij, afgaande op de info op de AB-site wel het ontdekken waard. En ik zou niet bedrogen uitkomen. Bijna alle acts gisteren waren goed tot subliem te noemen. Maar ook het optreden van chanteuse Isobel Campbell, eerder in de week (13.04) moet heel erg goed geweest zijn, zoals je trouwens hier kan lezen.

Naast Mogwai, ondertussen al een gevestigde waarde kan je stellen, stonden ook Grails, 65 days of static, Wolf Eyes en Akron/Family geprogrammeerd. Van de laastgenoemde had ik al wel gehoord, maar dat was het dan ook. Voor allevier zou het dus een eerste kennismaking worden, voor drie van de vier was het ook een zeer aangename kennismaking. 4/5 van de Domino-avond was zonder meer geslaagd. 4/5 - dat mag je gerust letterlijk nemen.

Grails (US) mocht de spreekwoordelijke spits afbijten. De heren waren zo enthousiast dat ze blijkbaar besloten hadden om ietsje te vroeg te beginnen. Bij het binnenkomen van de zaal kwamen oosterse klanken ons tegemoet. Een sitar? Nee, het was de banjo die het werk deed. Het instumentarium van Grails bestaat uit veelal akoestische, snaarinstrumenten aangevuld met knappe elektrische ingetogen gitaar partijen, strakke drums. Heel knappe mooie, vaak ingetogen, immers sfeervolle instrumentale composities die het midden houden tussen folk, country, jazz en postrock. Sfeervolle soundscapes. Dat is Grails. Het halfuurtje dat de groep toegemeten kreeg was zo om, en smaakt zeker naar méér. Ook eens proeven? Luister hier naar "Burden of Hope".

Het toch wel knotsgekke Akron/ Family, uit Brooklyn (US) werd gelanceerd door voormalig Swans-brein Michael Gira, tijdens de afscheidstour van zijn band (The Swans). Die zwanezang betekende niet alleen een nieuwe carièrre voor Gira als Young Gods label eigenaar, Angels Of Light-frontman en 'professioneel talentontdekker', maar dus ook het begin voor ondermeer deze Akron/ Family. Dit kwartet brengt een aanstekelijke, geniale, verwarrende, totaal geschifte en onvoorspelbare mix van folk, country, kampvuurliedjes, zeemzoeterige popdeuntjes en akoestische punk. Akron/Family performt het hele optreden al zittend, en elk groepslid lijkt een beurtrol gekregen te hebben om de zangpartijen voor zijn rekening te mogen nemen. En zingen dat kunnen ze allemaal erg goed. Soms zingen ze gewoon gezellig door mekaar in verschillende toonaarden of in canon, dan weer mooi harmonieus. En ook geen enkel ander instrument kent geheimen voor deze heren. Afwisseling troef, vaak binnen één song, en aan spelvreugde geen gebrek. Zappa-iaanse akoestische geschifte folkrock. Unplugged post-rock. Of houden we het simpel: goede muziek? Je hoort hier vast nog meer van. Een naam om te onthouden dus: Akron/Family!

'Drastic Fucking Music', 'indsutriele hardcore noise, niet voor doetjes'. Het zijn enkele omschrijvingen in het AB-programma voor Wolf Eyes (US). Een vergelijking met Throbbing Gristle werd zelfs gemaakt. Een trio met als spilfiguur ene Nate Young, die volgens de bio 'noise met electronica' genereert. Op papier klinkt het natuurlijk allemaal goed. Live klonk het echt nergens naar. Nu ja, was dat maar zo: nergens. Pokkeherrie. Hels lawaai. Dàt was het. Neem een would be gitarist die repetetief dezelfde drie snaren mishandelt, een andere "muzikant" die op iets onbenoembaars "driesnarigs" speelt, en een of andere klojo die door een microfoon richtingsloos als een wanhopige loopt te krijsen... verder veel bliepjes uit elektronische kistjes die ook al nergens naar toe leidden. Het eerste 'nummer' (nu, ja) heb ik nog met stijgende verbazing en ergernis ondergaan, tijdens het tweede nummer besloot ik de zaal te verlaten, en dacht ook 3/4 van de zaal erover. Het duurde dan ook niet lang of er stond meer volk in de agora dan in de zaal. Wolf Eyes; ik verwachtte me aan een soortement Suicide nieuwe stijl of zelfs Coil in zijn meest montone en experimentele periode had er wel ingekunnen. Maar dit? Ik begrijp dan ook niet dat de AB dergelijk non-talent programmeert op een verder superb Domino-festival. Maar goed: doorspoelen en vergeten. Zo toch een Stella méér kunnen drinken in de Agora, op de tonen van DJ Big Train. En eens bekomen, op tijd naar de alweer voorlaatste groep van de avond...

'Het perfect voorprogramma voor Mogwai', zo vatte mijn kameraad en concertgezel Jeroen het optreden van 65 Days Of Static (UK) perfect samen. Een enorm energiek en geïnspireerd optreden was dat. Hyperkinetisch kan je ook wel zeggen. De Britten leken soms op Duracell-konijntjes in overdrive: al gitaarspelend, alsof hun leven er vanaf hing, stonden ze hyperactief op elke toon mee te bewegen. Energiek en hyperkinetisch, maar nooit enerverend. Daar waar Wolf Eyes niet verder kwam dan het bijhebben van wat electronica en een concentioneel instrument, daar is het werk van 65 Days of Static een perfect huwelijk van toetsenpartijen en electronica en heerlijk verantwoord gitaargeweld. Wel jammer dat alle electronica geprogrammeerd was. Enkel de gitaren en drums waren dus live. De heren uit Sheffield verzorgden een erg hard en strak optreden, waarbij de melodielijn nooit uit het oog verloren werd. Beslist een groep die ik ga blijven volgen, maar volgende keer mogen ze van mij gerust een toesenist meebrengen.

Tijd voor de kers op de taart dan: Mogwai. Het schotse kwintet dat net als het Domino-festival haar 10de verjaardag vierde, en ondertussen vaste gast in de AB. Hun epische sfeervolle alsook beklemmende en apocalyptische post-rock kende al vele navolgers. Maar zoals dat gaat: het origineel is altijd beter dan de kopie. En dat werd door de band dan ook moeiteloos gedemonstreerd. Mogwai concerteerde met grote klasse voor de volgepakte AB-zaal. Er werd zeer sfeervol geopend met een ingetogen nummer uit Mr. Beast, waarop een grote rol voor indringende pianostukken was weggelegd, en ook de rest van het eerst deel van de set bestond uit wat meer ingetogen nummers (voornamelijk uit Happy Songs for Happy People en Rock Action). Maar de meer explosieve nummers zouden ook snel aan bod komen. Er werd doorheen de set voornamelijk geput uit Mr. Beast, de eerder genoemde Rock Action en Happy Songs for Happy People en toch ook het verpletterende debuut: Young Team. Rocksongs met de grote R. De ondertussen tot cultklassiekers verheven epics. Kippenvelmomenten en momenten van extase. Met als absolute hoogtepunten: Like Herod (uit: Young Team) en Rats in The Capital (Happy Songs..), maar vooral toch het absoluut subliem Mogwai Fear Satan waarmee ze hun lichtjes fantastische set mee afsloten.

En met Mogwai, werd niet allleen de concertavond, maar ook de tiende editie van Domino afgesloten. Kan je een mooiere manier bedenken om dergelijk festival af te sluiten. Op naar de 11de editie van Domino. En van mij mag ook Mogwai weer terugkomen...

>> lees ook Jeroen's recensie van de Domino-avond.

Prettig Pasen !

Voor elk van u een prettig Paasgebeuren toegewenst!

IJzersterke Paranoiacs, Sublieme Wolfbanes

Vanavond was sportcentrum "De Pollepel" in Duffel, the place to be voor liefhebbers van pretentieloze, potige rasechte rock 'n roll. Een trip down to memory lane met een knaller van een optreden van de voor de gelegenheid herenigde WOLFBANES, die de twaalf jaar dat ze 'afwezig' waren moeiteloos van tafel veegde met een sublieme liveset, die overduidelijk naar méér smaakte...

"Barbara Carerra", "As The Bottle Runs Dry", "Fire In the Woods", "Miles Away From here", "Where's The Party"... de klassiekers passeerden allemaal de revue!

Het feest begon al met een ijzersterke set van de immer sympathieke punkrockers die The Paranoiacs zijn, de Vlaamse Ramones, zoals ik ze wel eens noem...


THE PARANOIACS
Op de tonen van Van Halen's "Running With The Devil" verschenen de bandleden één na één op het podium, om vervolgens te doen wat van hen verwacht werd, en met verve: de zaal inpakken met stevige no-nonsense punkrock, in de beste Ramones traditie, en met een veelheid aan meebrul nummers. Good 'old hard rock 'n roll, en het 'kickte' zeker 'ass' ;-)

Ik stond goed vooraan, op de tweede rij, al was van "staan" nog weinig sprake eens de pogohel (nu ja) goed en wel losbarstte ;-)

Deze kerels (punk-) rocken alsof hun leven er vanaf hangt, en dat resulteert in een superenergiek en dito stevig optreden.

Op de setlijst ondermeer:
Song for Debbie H./ I Wanna Be Loved/ Don't Wanna Waste My Time/ You'll Never Be My Girl/ I've Been Waitin'/ I Gotta Go/ Back From Nowhere/ I Want It Now/ Being With You

Hoogtepunten: de New Rose cover in de bisronde, met Rafke on vocals, het door de hele zaal meegebrulde "Being with You" ;-)


THE WOLFBANES
Eigenlijk ging ik vooral voor The Paranoiacs, het was té lang geleden dat ik deze punkrock sensatie nog eens aan het werk zag, het was voor mij al reden genoeg om naar 'De Pollepel' af te zakken. Maar natuurlijk was ik toch wel nieuwsgierig naar hoe The Wolfbanes het er zouden vanaf brengen, dus waarom niet: "dat pikken we ook wel mee"... En goed dat ik dat deed, of ik zou toch anders wel een fantastisch optreden gemist hebben!

Destijds was ik hevig The Scabs-fan, en The Wolfbanes stonden voor mij altijd een beetje in de schaduw van Guy Swinnen & Co, ik zou haast zeggen: 'een trapje lager'. Maar Wimmeke Punk & de zijnen verdienen natuurlijk beter. Ik ken ook de Wolfbanes songs ook bijlange niet zo goed als dat met The Scabs en menig ander groep het geval is, maar.. al bij al leek mijn kennis over wat ik voorgeschoteld kreeg nog goed mee te vallen.. Ze hebben me vanavond ook meer dan aangenaam verrast. Hun sterke catalogus is me dus beter bekend dan ik gedacht had... en tjonge, de heren zijn het rocken na 12 jaar nog lang niet verleerd hoor... ze gaven er een ferme lap op en hoe!!

Het was ENORM GOED!

Wimmeke Punk weet hoe een zaal mee te krijgen, en niet alleen met de liedjes, maar 'smans gevoel voor humor doet de rest. Zijn bindteksten waren op zijn zachtst gezegd enorm grappig, ontwapenend... hilarisch...

The Wolfbanes hadden er duidelijk zin in. "Feestje bouwen" moeten ze gedacht hebben, en dat kregen we ook. En hoe!


De setlijst (behoudens fouten en vergissingen. Vraagtekens = niet zeker van de songtitel)
1. Let's Make Luv
2. Even When You're Gone(?)
3. This dime is the last one
4. Tne One That Counts
5. I wouldn't Take it (?)
6. Miles away From here
7. Fragile (?)
8. Over You
9. I only Wanna Be With You (Dusty Springfield)
10. Barbara Carerra
11. Eventually (?)
12. Me and my night chills
13. Two Years (?)
14. The Clown
15. You Can't Heat The Ceiling
16. Tell Me Why Do Kisses Hurt
17. James (akoesitsch)
18. Untill You Do
19. Absolutely Speelery (Bob Dylan)
20. Where's The Party
21. Fire In The Woods
22. As The Bottle Runs Dry

# BIS
23. Street Car Named Desire
24. Rock 'N Roll Heart (Lou Reed)
25. Together With You

The Wolfbanes hebben me dus méér dan aangenaam verrast. Kan haast niet geloven dat het al 12 jaar geleden was dat deze heren nog op een podium stonden.. ze klonken alleszins okselfris...

De bedoeling is dat The Wolfbanes, na vandaag nog een aantal concerten doen, en dan... opnieuw 12 jaar stoppen? Of... gewoon voortdoen? Waarom niet?!!!

Op de tonen van "If the kids are united" begon DJ P'ke aan de set voor de fuif die op de concerten volgde. Ik hoorde ook nog "Temple of love" (Sisters of Mercy)... de fuif, die nu (01.56) ongetwijfeld nog bezig is, beloofde heel erg goed te worden... Hopelijk was dat ook zo ;-)

In elk geval, de Chiro van Duffel Oost mogen hun borst nat maken en fier zijn. Ze hebben dat verdorie goed gefikst!!! De Wolfbanes na 12 jaar weer bij mekaar krijgen en er een topavond (volledig uitverkocht) van maken!! Je moet het maar doen!

Hoedje af, en .. bedankt mannen !!!
Enne... volgend jaar misschien een reunieconcert van.. The Scabs?

Wa doede goa in maon brievebus?

'Wa doede goa in maon brievebus?' - op enigszins verwijtende toon, 'Hoe héb je dàt voor mekaar gekregen?', 'ah daar se.. onzen bekende Vlaming!', 'Zeg, nu heb je me wel doen schrikken, hoor, en dàt in mijn vakantie!!' (een collega), 'Ons mama vindt dat ge andere restaurants moet kiezen, meneer' (een leerling) en 'Peter Mark gij staat in een boekje!!' (mijn petekindje) ... en de mensen die mekaar aankeken als ik voorbijfietste of wandelde, zo van 'is em et of is em et ni?' Het is een korte bloemlezing uit de soms vreemde maar meestal leuke en positieve reacties die ik de voorbije weken mocht ontvingen. Of wat een mens kan overkomen als hij met zijn tronie in het tijdschriftje staat van zijn thuisstad!

Wat was er gebeurd?
De stad Mechelen heeft een eigen tijdschrift, getiteld "Onder Den Toren". Dit stadsblad verschijnt elke twee maanden, en heeft sinds kort een rubriek op de achterbladzijde die heet "Het Mechelen Gevoel Van...". Een 'onbekende Mechelaar' wordt gecontacteerd over zijn favoriete plekjes in de stad, favoriete eet- en drankgelegenheden, levensmoto... enzoverder. Dàt is het concept.

"Via Mechelen Blogt", zo vertelde me iemand van de stad Mechelen, "kwamen we bij u terecht. We lazen uw bijdragen daar en u leek ons wel een interessante persoon voor 'het Mechelen gevoel van'. De eerlijkheid gebiedt me te zeggen dat ik niet lang geaarzeld heb om hier op in te gaan! Enkele vraagjes beantwoord en een afspraak met fotograaf Luc Hilderson die me fotografeerde aan mijn favoriete plekje in Mechelen, tijdens mijn middagpauze, die dag in januari, verder, was het alleen nog wachten op de verschijningsdatum van Onder Den Toren, twee maanden later...

Wanneer het nummer dan verscheen in Maart, was ik het al haast vergeten. Maar dat veranderde snel toen ik, heel pril in die maand: jawel, op 1 maart, 's morgens mijn krant ging kopen en al een en ander te horen kreeg.... Mijn reflex: "ah, het is verschenen".

Het is een 'apart gevoel' BM (Bekende Mechelaar) te zijn. Toch ook wel aangenaam. Maar dra is het de beurt aan iemand anders. In Mei verschijnt een nieuwe Onder Den Toren. Benieuwd wie dan plots "BM" worden zal...

TIJDLOOS. Ultieme hommage aan Bram Vermeulen - AB, Brussel, dinsdag, 21.03.06

Wat een concert, wat een avond, wat een mooi eerbetoon aan Bram...

Het 'ultieme hommageconcert', want feestelijke hekkensluiter in een hele reeks, "Tijdloos", in de AB in Brussel. Een afgeladen volle AB die met volle teugen genoot van het o zo boeiende repertoire van Bram Vermeulen. En dat een goede drie uur lang! Om 20.05 begon het spektakel, om pas om 23.10 te eindigen.

Fantastisch was het.

BRAM VERMEULEN; in eigen land te weinig gekend en geapprecieerd, in Vlaanderen op handen gedragen. De man ging véél te vroeg [Vermeulen stierf op 4 september 2004 onverwacht aan een hartaanval]. Hij liet ons echter een schat aan liedjes na, alsook vele prachtige teksten. Dat de Vermeulen postuum in eigen land dan toch nog in ere hersteld werd is een goede zaak. Al is het boter na de maaltijd.

Brams muziek, zijn teksten, zijn proza... Ze zijn apart, uniek, blijvend zeker! Dat bewijst ook de mooie Hommage "Tijdloos" die dochter Katarina Vermeulen, samen met muzikanten die met Bram bevriend waren, op touw zette.

Er werd getoerd door Nederlandse en Vlaamse zalen, dit met groot succes. Vanavond viel de AB te beurt. En tjonge wat een avond was het!

De vaste groep muzikanten, voor de Vlaamse toer, bestond uit niemand minder dan:

ERNST JANSZ (piano, zang)
PETER WASSENAAR (bas, contrabas)
KOEN DE CAUTER (gitaar, allelei fluiten, zang)
ROY BAKKER (percussie)
PIERRE VAN DUIYL (gitaar, zang)
KATARINA VERMEULEN (zang)
met;
FREDERIC SIOEN (zang, piano)
JAN DE WILDE (zang, gitaar)
GEERT HOUTEKIET (zang, gitaar)
RAF WALSCHAERTS (zang, gitaar, piano)

en met als speciale gasten:
WIGBERT VAN LIERDE
JAN HAUTEKIET

Een fenomenaal gezelschap zegt u? Zeg daar maar donder op!

Bram gezongen door anderen: het was knap gedaan, en ik was menigmaal onder de indruk. Bram zou dit zeker heel erg goed gevonden hebben ook... dat moet haast wel..

Was zeer aangenaam verrast door het stemgeluid van dochter Katarina, en hoogtepunten waren zeer zeker haar versies van "Eén goede reden" en "Bont en Blauw". Maar wat Frederic Sioen vandaag presteerde was ook énorm knap. Zijn groep volg ik iets minder, maar feit is dat deze jongen een ongeloofelijke mooie stem heeft... Hoe hij "De Steen" bracht, hoe doorleefd hij "Misselijk" naar voorbracht, hoe lieftallig "Doe Het" ...

Geert Houtekiet, Jan de Wilde (zélf een ware legende voorwaar!), en Raf Walschaerts gaven elk op hun eigengereide manier de Vermeulen nummers een bijzonder karakter, waarbij ik van Houtekiet vooral "Alle Vrouwen" en "Harder Jan" onthoud, nummers die Geert op het lijf geschreven lijken, van Raf onthou ik vooral zijn schitterende vertolking van "Mevrouw V" (over Vermeulen's dementerende moeder). En Jan de Wilde was zeer goed op dreef met "Verlegen", dat hij ook wel bij zichzelf vond passen...

Maar ook een revelatie voor was de mij volledig onbekende Pierre Van Duiyl. Wat een stem, wat een enthousiasme, wat een durf... Hoe die man "Rode Wijn" bracht.. Wat een klasse!

En muzikaal was het al helemaal een absoluut feest...

Heel goed vind ik dat er géén voor de hand liggende setlijst gekozen werd, en zo zie je dus naast bekende nummers zoals "de wedstrijd" (knap gebracht door Ernst Jansz), "De Steen", "Verlegen" en "Rode Wijn", ook minder bekende of voor de handliggende of zelfs toegankelijke parels aan bod kwamen. En elke artiest bracht de songs op zijn eigen typische manier ook dat was enorm goed..

De vele anekdotes en herinneringen, die verteld werden, waren om van te smullen.. zoals bijvoorbeeld het verhaal van Raf Walschaerts van Vermeulen die een flat naast hem had in Gent (Mariekerke eigenlijk, maar Raf loog 'Gent'), en daar zat te repeteren in zijn kamer, en Raf en zijn vriendin achter de muur, ondertussen geïnstalleerd, kopje koffie erbij, gewoon zaten te luisteren. Of het verhaal van de demo van Geert Houtekiet die Vermeulen meekreeg, maar nooit daarover iets liet weten aan Houtekiet, en pas jaren later bij een toevallige ontmoeting alle 5 de songs volledig zou kunnen citeren...

S E T L I J S T
1. Introductie
2. De Steen (op zang: Frederic Sioen)
3. Eén Goede Reden (op zang: Katarina Vermeulen)
4. Pauline (op zang: Katarina Vermeulen)
5. Een Doodgewone Jongen (op zang: Raf Walschaerts)
6. Alle Vrouwen (op zang: Geert Houtekiet)
7. Harder Jan! (op zang: Geert Houtekiet)
8. Misselijk (op zang: Frederic Sioen)
9. Verlegen (op zang: Jan de Wilde)
10. 1 + 1 = 1 (op zang: Pierre Van Duyil)
11. Mevrouw V (op zang: Raf Walschaerts)
12. Verlangen (op zang: Katarina Vermeulen)
13. Alles Kan (op zang: Katarina Vermeulen)
14. De Toekomst (op zang: Koen De Cauter)
15. Rode Wijn (op zang: Pierre Van Duyil)
16. Dorst (op zang: Pierre Van Duyl)

Pauze

17. Mijn Droom (op zang: Pierre Van Duiyl)
18. Altijd (op zang: Frederic Sioen)
19. Mijn Vriend (op zang: Geert Houtekiet)
20. De Grote Liefde (op zang: op zang: Geert Houtekiet)
21. Meneer Van de Velde (op zang: Raf Walschaerts)
22. Maria (op zang: Jan de Wilde)
23. Vannacht (op zang: Jan de Wilde)
24. Doe Het (op zang: Frederic Sioen)
25. Bont En Blauw (op zang: Katarina Vermeulen)
26. Niet Weggaan (op zang: Katarina Vermeulen)
26. Wedstrijd (op zang: Ernst Jansz)
28. Onzin (op zang: Pierre Van Duiyl/ Jan de Wilde)
29. Te Veel (op zang: Pierre Van Duiyl)
30. Naar Huis (op zang: Raf Walschaerts)
31. De Beuk Erin (op zang: Pierre Van Duiyl)
32. Dans met mij (op zang: Katarina, Raf, Frederic, Wigbert)
33. Bovenop de Berg (op zang: Katarina & Wigbert)

Toegift 1:
34. Polka (allen)

Toegift 2:
35. Klein Liedje (zaal + allen)


Bram, je bent nog lang niet vergeten! Het ga je goed, Bram.

26.02: Simple Minds in Bielefeld (D)

Zoals gebruikelijk als Simple Minds toeren, poog ik telkens ook één of twee concertjes in het buitenland mee te pikken. Dit keer viel de keuze op de concerten in Bielefeld en Düsseldorf (02.03) die netjes in mijn Krokusvakantie vallen. O ja, ik ging ook al naar Amsterdam (17.02). Dan komen we aan drie zeker?

Bielefeld is een 'kleine' 400 kilometer rijden en gezien de afstand was de bedoeling om er te overnachten na het optreden, maar uiteindelijk zouden we toch nog meteen na het concert nog naar huis rijden... (!).

Zover rijden voor een popconcert? Is dat niet een beetje Gek? Is het dat allemaal wel waard? Gek misschien wel. De moeite waard alleszins ... Het mag gezegd: van de vier data die ik uitkoos van de 'Black & White 050505 tour' was Bielefeld totnogtoe het beste concert dat ik mocht beleven. Maar wie weet... wordt Düsseldorf donderdag nog beter?

Zo rond 17 uur hadden we 'Ringlokschuppen', de concertzaal gevonden. En buiten voor de ingang zagen we al enkele bekende gezichten. En, alhoewel niet gepland, niet zoveel later stonden we al mee aan te schuiven, samen met nog een tiental mindsfans. De deuren zouden pas rond 18.45 uur openen. Het voordeel was wel dat dit ons een 'eerste rijplaats' garandeerde. En zo stond ik een weinig later mooi op de eerste rij... dat was alweer geleden van Luxemburg 2003 als ik me niet vergis... En zeggen dat sommige muziekfans dit altijd doen: uren op voorhand buiten, soms in de bittere koude wachten, om hun 'eerste rij-plaats' te verzekeren.

Na het obligate voorprogramma (opnieuw 'Born', uit Nederland), en wat technische problemen: Charlie's gitaar bleek maar niet gestemd te raken, doofden dan uiteindelijk toch de zaallichten en kon het spektakel beginnen. Zoals gewoonlijk betrad de band tijdens de 'Too Much Television' loop het podium, klaar om er een stevige lap op te geven. En dit keer ging het precies zoals ik het me gewenst had: er werd geopend met het ijzersterke STAY VISIBLE, tevens openingstrack van het nieuwe album. Daarna HOME en vervolgens, zoals bij de vorige optredens een fraaie selectie uit Sparkle In The Rain, New Gold Dream, Once Upon A Time en Sons And Fascination, met als hoogtepunten Colours Fly And Catherine Wheel en East At Easter. De eerste aangename verrassing was THE JEWELLER (Part 2)!. Eindelijk. Ik begon al te wanhopen deze song, in de UK steevast op de setlist, nooit live te zullen horen. Maar het wachten werd dus beloond. En tjonge: wat een versie!
Het zou niet de enige verrassing blijken, want aan het einde van de eerste set zou de band uitpakken met een bloedmooie versie van BELFAST CHILD! In zijn volle majestueze glorie, mét een schitterende gitaarsolo van Charlie Burchil. Klasse, en kippenvel!

Gelukkig heeft Kerr nu die lelijke gele zonnebril die ie in Brussel en Amsterdam op had achterwege gelaten. Die Bono-look stond hem écht totaal niet. Dat had ie blijkbaar zelf ook door...

Tijdens de twee bisronders kregen we, net zoals op voorgaande concerten deze tour DIFFERENT WORLD en STRANGER van het nieuwe album, weerom brilliant gebracht én een al even adembenemende versie van Seeing Out The Angel, als bij de vorige keren. Toch goed dat ze deze oude parel hebben opgeblonken!

A LIFE SHOT IN BLACK AND WHITE hoop ik ook eens live te horen... hopelijk donderdag. En ook: KISS THE GROUND, dat in Bielefeld wél gesoundchecked werd, maar niet gespeeld... En DOLPHINS, dat nu moest wijken voor Belfast Child, mag gerust terug in de set...

Het publiek in Bielefeld was laaiende enthousiast, en terecht. Er stond dan ook een band die in prima vorm was, en er zélf ongeloofelijk veel zin in had/ heeft. Een constante deze tour trouwens. Het ziet er lang nog niet naar uit dat Kerr en co er mee zullen stoppen, integendeel zelfs. Het is alsof de voorbije 25 jaar slechts een aanloopje waren naar nog zo veel meer... Time will tell! Voor mij mogen ze alleszinds verder doen...