Neil Young op Rock Werchter!

Heugelijk nieuws bereikt de Neil Young-fan vandaag. Amper bekomen van het sublieme concert in de Antwerpse Stadsschouwburg (11/02), horen we nu de blijde boodschap dat NEIL YOUNG naar Rock Werchter komt!

Het was weer van '96 geleden dat Young op Werchter stond (in '93 was ie er ook). En op vrijdag 4 juli opnieuw dus. Fantastisch. Het zal natuurlijk niet zo intiem zijn als in de Stadsschouwburg, maar dat het goed wordt, daar ben ik nogal gerust in...

Ben benieuwd of ie met zijn huidige band komt, dan wel met de "full" CRAZY HORSE !

Enfin, dan dit jaar toch een reden om naar WERCHTER af te zakken. Goed: misschien donderdag (REM en Chris Cornell !) ook wel.....
*

Maak kennis met Anymotion

ANYMOTION. Je ziet het vast bij mij af ten toe voorbijkomen op de Last.FM. player. En, de frequentie zal voorlopig NIET minderen, hoe meer ik hun eerste Demo beluister, hoe beter ik het vind. Jawel!

Ja, ik loop echt warm voor deze jonge getalenteerde muzikanten, en dat mag ook u best weten. Meer nog: u moet dat weten! En nog beter: ga de band live zien, en koop hun demo ;-)

In de zomer van 2007, meerbepaald, zaterdag 4 augustus, leerde ik deze sympathieke meisjes en jongens, aka ANYMOTION kennen. Anymotion speelde toen de spreekwoordelijke pannen van het al even spreekwoordelijke dak in het Venezolaanse café "A Mi Manera", in Antwerpen. Hoe goed het was, lees u in het laaiende enthousiaste artikel dat ik toen schreef.

Mijn enthouisiasme hoef ik nog lang niet op te bergen. Mijn lof ook niet. De eerste demo van het gezelschap is uitstekend! De mooie wisselwerking tussen de prachtige, heldere vocalen van Sanne, de prima ritmesectie met knap baswerk van Mike en strakke drums van Charlotte, zeg maar de Isolde Lasoen van Ekeren, dat heerlijke gitaarspel van Michael én het méér dan fraaie en uitstekende toestenwerk van Kaat, dat een belanrijke rol speelt in het werk van Anymotion. Klasse!

De demo bevat vijf tracks, en wat mij betreft, alle vijf goed: "Blue Balloon", "Annie", "The More The Less", "Chaos in Paradise" en "Mr. Beggar". Alle vijf goed dus, maar toch nog twee liedjes die nog net dat ietsje méér: "Chaos in Paradise" en "The More The Less".

Je kan de demo online beluisteren op de mySpace-webstek van de band, maar als ik u was kocht ik die demo gewoon, doe de band en uzelf dat plezier! Of ga ze eens live bewonderen, ik zal me vast gelijk geven: deze band verdient het om het hélémaal te gaan maken!

U kan de demo bestellen bij Kaat: kaatschellen@hotmail.com

Info Anymotion: MySpace.com/anymotionmusic
Anymotion op Last.FM: http://www.last.fm/music/Anymotion
Concertverslag Anymotion @ A Mi Manera: "Die avond in Antwerpen..;"

[ foto bij dit artikel: [c] Stijn Swinnen.]
.

From Hank to Neil: Journey through past & present

(Antwerpen. Die legendarische avond, 11 februari 2008) - Een, maanden geleden, in no time uitverkochte Stadsschouwburg, astronomische prijzen ten spijt, werd ruim tweeënhalf uur getrakteerd op een indrukwekkende reis door verleden en heden. From Hank to Hendrix? Beter! From Hank to Neil! Levende legende, Dinosaur Sr, oftewel Neil Young speelde een uniek en lichtjes fantastisch concert.

Breekbaar adembenemend akoestisch en geweldig elektrisch.

Peperduur? Ja, klopt als een bus. Ben ik dan gek, zoveel geld uit te geven voor een concert? Wellicht wel, en samen met mij velen. Maar Neil Young zorgde er wel voor dat niemand zich bekocht zou voelen. Het werd immers een onvergetelijke avond. Zo eentje om in te lijsten. Van 21.00 t/m 23.40 u - gaf Dinosaur Sr. het beste van zichzelf....

Bij het binnenkomen van de stadsschouwburg viel, eens goed en wel gezeten, het nogal rommelige, maar tegelijk huiselijk aandoende en dus gezellige decor op, dat het podium sierde, je voelde je meteen thuis.

PEGI YOUNG
De eerste 40 minuten van de avond waren voor Pegi Young. Jawel, Neil's echtgenote, die onlangs haar eerste album uitbracht. De liedjes van Mevrouw Neil Young waren zeker niet slecht, maar beklijven deden ze niet. En na een dik halfuur had ik eigenlijk al wel genoeg country-liedjes gehoord. Nu wil het geval dat ik niet zo'n country-fan ben, en Neil Young's countrysongs tot de uitzonderingen behoren die ik dan wel appreciëren kan. Pegi deed haar best, en kreeg dan ook een warm aanmoedigingsapplaus, maar je 'durfde' haast niet anders voor mevrouw Neil Young.

Als het optreden van Pegi Young dan voorbij was, volgde een korte pauze, en om 21.00 was het dan eindelijk zo ver. Op het podium stonden ondertussen een hele batterij aan akoestische instrumenten klaar, akoestische gitaren en een banjo. En er stonden ook een piano en een het orgel dat je al naar After the Goldrush of Journey Through The Past deed verlangen. (Neil zou zo ook zijn mondmuziekske gebruiken, zo zou blijken). Spannend dus. En, daar was ie al! Haast voorzichtig, wandelde Neil, moederziel alleen, het podium op, uiteraard verwelkomd door luid applaus.

FROM HANK TO NEIL
Neil ging rustig zitten, nam zijn tijd, en zette 'From Hank To Hendrix' in. De nog levende legende die twee andere legendes bezingt. Bloedmooi. En wat een mooie klankkleur, daar in de Antwerpse stadsschouwburg. Neil zou een weinig later trouwens die goede akoestiek van de zaal ook roemen. Niet dat Young zo spraakzaam was, al zou dat gaandeweg de avond steeds beteren, hij leek ook steeds vriendelijker te worden.

Meteen één van dé hoogtepunten van de avond volgde al. Een adembenemend, beklemmend, imponerend "Ambulance Blues". Die stem, dat accordeonspel.... de dramatiek en sfeer... Voor de volle 9 minuten werd je naar de keel gegrepen. Maar het zou de hele avond hoogtepunten blijven regenen. En ook "Sad Movies", een nummer dat Neil nog niet uitgebracht heeft totnogtoe, hoort daar bij: mooi! Een ander nooit eerder uitgebracht nummer, "No One Seems To know", bedoeld voor "Chrome Dreams (I)", is een nummer dat er stààt.

En het kippenvelmoment der kippenvelmomenten was toch wel "A Man Needs A Maid". Met Young in de hoge vocalen, en aan de piano gezeten. Hier zonder London Symphony Orchestra, zoals op "Harvest", maar ook ontdaan van alle franjes, zo prachtig. En, ook de titeltrack van hetzelfde album ontbrak niet natuurlijk: 'dream up, dream up, let me fill your cup, with the promise of a man'; "Harvest". Nog zo'n streling voor het oor. En we kregen nog meer moois uit datzelfde, legendarische album, want ook "Out of the Weekend" zou nog volgen.

Alle superlatieven zullen aan het eind van dit verslag wel opgebruikt zijn, want we zijn nog niet halfweg, en er kwam nog véél moois. Bijvoorbeeld fenomenale "Journey Through the Past".

Van "Tonight's The Night" kwam "Mellow My Mind" en het waarheid als koe bevattende "Love is A Rose" (alleen te vinden op de compilatie "Decade", 1977) en het nog niet uitgebrachte "Love Art Blues" completeerden de sublieme akoestische set.

Een set, met een dus heel ontspannen Young, die ook vertelde dat hij bewust naar 'kleinere' zalen teruggreep, 'om te voelen hoe het vroeger was'. Hij sprak over de "nieuwe gitaar" die hij in 1968 van Stephen Stills kreeg. "Toen was ze toch Nieuw". Grappig was ook hoe Young regelmatig opstond en dan rondliep, en leek te aarzelen welk instrument ie nu zou uitpikken om de volgende song aan te vatten. All part of the act, natuurlijk, maar wel goed gedaan.

Iedereen was al zwaar onder de indruk, maar deel II moest nog volgen. Dat kwam er aan na een klein kwartiertje. Het podium was ondertussen aangepast voor het elektrische gedeelte. En daar kwamen ze: Ben Keith (steel gitaar), Rick Rosas (bass) en Ralph Molina (drums) en natuurlijk Neil Young (akoestische en elekrische gitaren, mondharmonica, zang!).

Na de ingetogen en sublieme unplugged set, was er nu ruimte om te rocken. En hoe! De zaal ging zowat door het dak toen werd ingezet met... "Mr. Soul" ! mamma mia! Gevolgd door een immer geïnspireerd en fantastisch "Everybody Knows this is Nowhere", om dan over te gaan tot portie "Chrome Dreams II" (het nieuwe album). "Dirty Old Man" stààt dus ook live als een huis, en is een dijk van meezinger. Young, zijne alertheid en allesziendheid zelve - zo bleek, richtte zich als inleiding tot iemand in het publiek: "I saw what you did there! This one's for you!". Heel de Schouwburg vroeg zich bijgevolg af wie die Dirty old Man in de zaal wel was! Young & co vervolgden met "Spirit Road", nog zo'n recente parel van "Chrome Dreams II".

Na "Bad Fog of Loneliness" (Johnny Cash), maakte Neil tijd om zijn long time friends, annex zijn begeleiders voor te stellen, om vervolgens "Winterlong" in te leiden en op te dragen aan de betreurde Danny Whitten. Een ontroerend moment. En jongens, wàt een versie van "Winterlong"! Hallelujah!

Met "Oh Lonesome Me", zij het in de elektrische bezetting, deden de heren het even wat rustiger aan, om dan een song uit "Are You Passionate?", te brengen; "The Believer". Een wat vreemde keuze vond ik, maar wel weerom fijn gedaan.

En dan volgde toch, zonder enige twijfel, hét hoogtepunt van de elektrische set, en een der hoogtepunten van de avond. Een geweldige, superversie van het an sich al geweldige "No Hidden Path" (Chrome Dreams II)! Mindblowing! Met Young's zo (a)typische heerlijke snerende, dissonante, noisy, epileptische, gitaarsoli en salvo's. Een ongeloofelijk vitaal en krachtig hoogtepunt van bijna 20 minuten. Dit was genieten met de grote G, en deze epical Young-song zet zich zo moeiteloos mee in de eregallerij met "Cortez The Killer", "Down By the River" en "Cowgirl in the Sand".

No Hidden Path. Het mocht eeuwig blijven duren voor mij, maar dat deed het niet. Erger nog: het betekende al het einde van de set. Maar gelukkig zou Young nog terugkeren om ons te vergasten op een fijne finale: "Cinnamon Girl" !!!! Yearh !!! En, en.. jawel... uw diennaar zo gelukkig als een kind: "Cortez The Killer". Mijn all time favourite Neil Young-song!

Maar nu was het helaas ook écht gedaan. Neil Young dankte zijn publiek uitvoerig, de band, inclusief Pegi groette uitvoerig en voor we het goed en wel beseften was datgene waar we maandenlang naartoe hadden geleefd alweer voorbij. Voor mij had de show nog uren mogen doorgaan!

Tonight's The Night. Hij zong het niet die avond, maar that night was the night! Dit werd een avond om in te lijsten en te koesteren, en lang te herinneren. Ge moogt gerust zijn!
En... hét concert van het (nog jonge) jaar. Dàt sowieso !

Setlists Neil Young:

SET 1 - ACOUSTIC:
1. FROM HANK TO HENDRICKX (Harvest Moon)
2. AMBULANCE BLUES (On The Beach)
3. SAD MOVIES
4. A MAN NEEDS A MAID (Harvest)
5. NO ONE SEEMS TO KNOW
6. HARVEST (Harvest)
7. JOURNEY THROUGH THE PAST (Time Fades Away)
8. MELLOW MY MIND (Tonight's The Night)
9. LOVE ART BLUES
10. OUT ON THE WEEKEND (Harvest)
11. LOVE IS A ROSE

SET 2 - ELECTRIC
12. MR. SOUL (Buffalo Springfield Again)
13. EVERYBODY KNOWS THIS IS NOWHERE (Everybody Knows this is Nowhere)
14. DIRTY OLD MAN (Chrome Dreams II)
15. SPIRIT ROAD (Chrome Dreams II)
16. BAD FOG OF LONELINESS (Johny Cash)
17. WINTERLONG (Decade)
18. OH LONESOME ME (After The Gold Rush)
19. THE BELIEVER (Are You Passionate?)
20. NO HIDDEN PATH (Chrome Dreams II)

BIS
21. CINNAMON GIRL (Everybody Knows this is Nowhere)
22. CORTEZ THE KILLER (Zuma)

Foto's in dit artikel: (c) Frank Benneker
@

Maskesmachine gijzelt, Laïs redt en rockt

Foto: [c] Jeronimo's Eye

En blij dat ik was toen ik het nieuws vernam. 'Laïs in de stadsschouwburg in Mechelen'. Na eerst een klein vreugdedansje gemaakt, bestelde ik snel tickets! Vrijdag 8 februari was het dan zover, een avond met Laïs! Tenminste, dat dacht ik. Er bleek ook nog een voorprogramma te zijn. An sich is dat géén probleem. Maar...

MASKESMACHINE

"Men" - wie "men" dan ook moge zijn - besloot om als 'support' een gedrocht dat naar de naam "Maskesmachine" luistert, te programmeren. 'Prettig gestoord' beloofde het boekje van het CC. Nu, hou het maar gewoon op 'gestoord'! Een aanslag op oren en zenuwen en dat velen dat zo ervoeren getuigden de lauwe tot ronduit negatieve reacties in de zaal, de algehele verontwaardiging nadien in de 'foyer' en zij die gewoon vertrokken zijn, ... Gelukkig zou Läis, voor zij die de marteling doorstaan hadden toch, véél, om niet te zeggen alles, goed maken.

'Was het dan ZO slecht?' hoor ik u al vragen. Toch wel. Twee meisjes gehuld in iets wat voor kleding moet doorgaan, een bassist en een gitarist die het hele optreden lang in het donker moesten blijven staan (en wellicht wel goede muzikanten zijn maar dat niet mogen tonen!). Maar goed dat is dan nog maar de "vorm". Maar dan, de inhoud. Erh. Inhoud zei u? Wélke inhoud?
Vooraleer op te komen tergde dit gezelschap de zaal met een minuten lange dreunende drone, om dan - eens eindelijk opgekomen - aan een DVD-opstelling te gaan prutsen, en wat onzinnige dingen tegen mekaar te brabbelen, en dan vervolgens ons te trakteren (nu ja) op een of ander would-be danske - of was het toch gymnastiek voor beginners?.

Maar goed, het ergste moest nog komen. Jawel: melodiën die daar in de verste verte niet op leken, maar wat veel erger is: beide dames die in een soort Verkavelingsvlaams - soms zelfs verstaanbaar, het moet gezegd - het publiek gijzelden met hun hemeltergende stemgeluid, dat naar alle kanten behalve 'ergens heen' leek te gaan, zonder enige zin voor melodie of muzikaliteit! Nee, zingen kon je dit bezwaarlijk noemen. Ergerlijke klanken uitbraken veeleer... En als het dan al af en toe wat op zingen leek, was het steevast goed vals.

Ik heb niets tegen experimentele muziek, niets tegen avant-garde en no-wave of noise... Kom maar eens in mijn platen- en CD-kast kijken. Maar voor de mensen van Maskesmachine maak ik graag een uitzondering en treed ik het liedje van De Nieuwe Snaar bij, waar Jan de Smet zingt: "ik moet niet hebben van moderne muziek". Heel, even, jawel, heel even maar, was er een lichtpuntje en dreigde een liedje zowaar leuk te worden (stel je voor!), maar dat maakten de dames zelf maar al te gretig gauw weer ongedaan.

Iets zegt me dat deze meiskes heel graag zoals Deerhoof en Akron/Family zouden willen klinken. Maar de verschillen zijn nog heel groot, en als ze heel erg hun best doen maken ze misschien wel eens iets wat op een zwak moment van bovengenoemde namen kàn lijken. Misschien...

Tijdens de pauze: en geloof me, daar was zowat iedereen aan toe nà Maskesmachine, hoorde ik overal rondom mij slechts één ding: grote verontwaardiging. Terug in de zaal gekomen, bleken heel wat mensen de zaal verlaten te hebben om daar niet meer naar terug te keren, heel erg jammer, want het zou eindelijk toch nog een muzikale avond gaan worden!!! Dit kan toch niet de bedoeling geweest zijn????

LAÏS EN DE AVOND WAS GERED...
Vreemd, Laïs in de o zo prachtige stadsschouwburg en toch zovele lege plaatsen nog. Eén reden kent u ondertussen, maar ik vernam ook dat het concert niet uitverkocht was. Misschien speelde de 'Krokusvakantie' (dan zijn laatste dag ingegaan) daarbij mee? De meisjes en hun prima begeleiders lieten het allemaal niet aan hun hart komen, en brachten een zeer fijne set, vooral - hoe kan het ook anders - toegespitst op hun recentste CD, 'The Ladies' Second Song'.

Nathalie, Annelies en Jorunn zagen er verrukkelijk uit in hun blauwe jurkjes (die ze later voor sexy zwarte kleedjes zouden inruilen.......)

Er werd net zoals bij de cd-voorstelling in de AB (27/09) gestart met het 'donkere' LEDA EN DE ZWAAN, het prachtige sfeervolle lied over Agamemnon (en erh Leda en de Zwaan dus). Hier werd de luisteraar die nog geen noot gehoord had van de nieuwe plaat nog enigszins met een erg vertrouwd geluid beloond, maar later op de avond zou ook meer dan ooit blijken dat Laïs anno 2008 meer dan ooit swingt en rockt, met een verfrissend nieuw en gedurfd geluid ....

Foto: [c] Jeronimo's Eye

Het ingetogen TUMBLING met zijn knappe vocalen en heel erg bescheiden electro-pop vleugje, heeft iets, en kon me al veel beter overtuigen dan in september. Maar toch liever PANDORA dat rustig opbouwt, aanvankelijk er ingetogen is, en gaandeweg meer funky wordt en dan naar het einde toe in beste post rock-traditie wat uitzwermt in prachtige (elektrische) gitaarklanken: en het mag voor mij zelfs nog ietsje meer zijn, flink ge-injecteerd met Mogwai!

Maar dan zou een van mijn favoriete nummers van de nieuwe plaat volgen; het jazzy en swingende - en tevens: onweerstaanbare -THE WILD SWANS AT THE COOLE (The Woodlands). Heel erg overtuigend gebracht en nadat Jorunn ons nog even inlichtte over het nieuwe album en de grote invloed van ene Yates, kregen we al een tweede hoogtepunt van de set te horen. De titelsong: THE LADY'S SECOND SONG. Wooww! Ik had heel veel zin om uit volle borst mee te zingen, maar dat wilde ik mijn mede-concertgangers bij nader inzien toch niet aandoen... Wat een knap nummer is dit toch zeg ! Wat een briljante opbouw en wat een killer-chorus "lord have mercy, lord have mercy upon us..;". (nu ben ik toch nog aan meezingen, maar u hoort dat gelukkig niet!)

De single "JOSKESONG", ondertussen ben ik van dat liedje, dat ik eerst maar 'zo zo' vond (ja, het is best wennen aan de nieuwe Lais-sound: toegegeven!), toch wel wat gaan houden. Een zeer leuk catchy nummer... En dat bleek de zaal ook te vinden, want een opmerkelijk fenomeen... het applaus groeide in de loop van de set aan, en als ik me niet vergis begon die 'verheviging' met deze JOSKESONG..

ASTRONAUT (van Spinvis), met een vermelding voor Eric De Jong (Spinvis dus) "die speciaal voor onze stemmen de song herarrangeerde", volgde. De tekst blijft schitterend en de stemmen van Annelies, Jorunn en Nathalie lijken dan ook als voorbestemd voor deze song. Al vond ik dat er in de schouwburg bij deze interpretatie best nog wat meer schwung mocht inztiten, voorwaar toch: heel mooi !!!

Foto: [c] Jeronimo's Eye

Het werd opeens veel intiemer toen de dames zich comfortabel dicht bij mekaar zetten, vooraan op het podium en volledig a capella en zonder enige versterking een heel erg mooi lied brachten, het door hen op muziek gezette gedicht van Hafid Bouazza; "WEER VERLIEFD", daarbij enkel begeleid door duimharp. Fantastisch! Een brok in de keel bij het genieten van zoveel mooie stemmenpracht.

LAIS MEETS SWANS & NO WAVE
'Contrast moet er zijn', moeten de dames gedacht hebben. Na hun korte a capella intermezzo gingen ze af, en de drummer gaf van jetje alsof zijn leven er vanaf hing. Wat zou volgen: niemand wist het. Maar je kon een of andere No Wave, Noise, Shockrock of Metalsong verwachtten. Het drumgeweld, steeds een beetje meer versterkt door de andere instrumenten werd alsmaar heviger, en eens onze vocalisten weerom op het podium stonden, zou de song ten volle losbarsten in een soort van LAÏS meets the SWANS (!). En dat is voor deze SWANS-liefhebber géén bezwaar. Echt waar. Heel even dacht ik hier een soort van SWANS met dan wel "drie Jarboe's" in plaats van één Michael Gira en één Jarboe aan de vocalen te zien... (Jarboe: zangers van The Swans). En: zo is er weer een zwanenverwijzing bij dit Laïs-project.

Het nummer zelf? We hebben het over Nico's "ALL THAT IS MY OWN"!!! Hier dus een ongeloofelijke straffe, strakke en loeiharde song, waar je in de verste verte niet meer kan inbeelden dat dit ook "de meiskes" waren van "houdt uw kanneke proper dianneke"..... Tijdens deze song gingen de dames ook elkeen naar de op het podium aanwezige dieren. Jorunn ging bij het konijn zitten, Annelies vervoegde zich bij de zwaan en Nathalie koos het aangeklede paard als maatje....

NI VANDAAG; de vrolijke onzin of net harde realiteit, de electro-pop à la Vive La Fète, maar dan honderd keer beter (eat your heart out Els Pynnoo, deze dames kunnen namelijk wél zingen) zou volgen ... fantastisch..... "ik zien u zo graag ik zien u zo graag, maar ni vandaag"...
Daarna kondigde Nathalie "een Heksenlied" aan en we kregen het al even gekke als geniale en stevige ITEM-SORTILEGIUM voorgeschoteld. Niet zo hard zoals in de AB Club in september, maar toch duivels en hels genoeg om helemaal in de sfeer te komen. Lais rocks !

Annelies: "Spiegeltje, Spiegeltje aan de wand, wie is de mooiste van het land..." en BEFORE THE WORLD WAS MADE (Mirror Mirror) zou volgen. Mooi, mmmoooiiii !!! Maar - zo mogelijk - nog véél mooier: A CLYMENE wat er net na volgde.

Foto: [c] Jeronimo's Eye

Na A CLYMENE volgden nog twee heel mooie liedjes, die ik helaas niet kan benoemen (nieuw werk, covers?). En Annelies ons maar plagen: "ge moogt meezingen" en ons pogen wijs te maken: "den tekst ligt onder uwe stoel!".

Met LEDA AND THE SWAN en een uitmuntend WITTE BIJ werd in stijl de set besloten, maar niet zonder eerst de band voorgesteld te hebben, en zoals verwacht (en toch ook terecht) volgde dat door een luid applaus. Luid en lang genoeg om de band opnieuw op het podium te krijgen ;-)

In de "toegevoegde tijd" kregen we nog SERENADE PORTUGESE, het van "Douce Victime" afkomstige MARIE MADELEINE en ....een pareltje van Khaled, de fantastische wereldmuziekpop die BABOUR is, ook in dit leuke Laïs-jasje!

Maar dan was het helaas echt gedaan, want tot mijn grote verbazing applaudiseerde Mechelen niet massaal en gingen dan ook de zaallichten aan. Maar goed het was dan ook al half twaalf....

Of hoe na de gijzeling en aanslag op de goede smaak, de ultieme redding volgde...

-
Foto's bij dit artikel zijn van de hand van "Jeronimo's Eye" (c) , niet van het optreden in Mechelen, maar van de Handelsbeurs-show (Gent), van dezelfde tour. Gelieve eerst Jeronimo te contacteren indien je een van zijn foto's wenst te gebruiken.
..

Met Yevgueni aan de arbeid: overal schoonheid

'Aan de Arbeid!' verzocht zanger Klaas Delrue de nokvolle Mechelse Stadsschouwburg. Of sloeg het opzichzelf? Alleszins: wat zou volgen was: 'Overal Schoonheid', jawel! Yevgueni liet gisteren (18/01/08) géén kans onbenut om te bewijzen dat ze de nr. 1 zijn van wat we de 'kleinkunstpop' zijn gaan noemen.

Yevgueni charmeerde, intrigeerde, ontroerde en amuseerde. Met de lotgevallen van Sara, Robbie en Marcel, het verhaal van de Verloren Zoon, het aangrijpende Honger, de feel-good vibe van Als Ze Lacht. Het Eco-statement dat 'Laat ons een Bloem' nog altijd is... Maar evengoed een lied over 'Tita Tovenaar' (inclusief vingergeknip). En 'Morgen komt ze thuis'!

De mooie melodieën, de o zo prachtige stem van Klaas Delrue, die soms doet denken aan de betreurde Wim de Craene, de uitstekende teksten... Kleinkunstpop van de bovenste plank, meneer, mevrouw! Zij die erbij waren gisteren gaan dat vast niet tegenspreken. 'Onze éérste uitverkochte zaal op deze tour' zei Klaas Delrue trots. En, trots mag hij zijn, want goed, nee, héél goed, dat was het.

Mechelen ontving Klaas & de zijnen met open armen en genoot met volle teugen. De verschijning van Wigbert van Lierde op akoestische gitaren was een aangename verrassing. Maar ik stel me dan de vraag, wanneer maakt deze top-muzikant nog eens zelf een album? Wigbert, lees je mee?

Gewoon vrolijk, maatschappijkritisch, melancholisch, dan weer een flinke dosis humor en ironie. En muzikaal vakmanschap. Allemaal ingrediënten voor een fijn avondje Yevgueni.

En die zag er zo uit:
1. AAN DE ARBEID
2. TITA TOVENAAR
3. OVERAL SCHOONHEID
4. EENZAAM MET JOU
5. SARA
6. ALSOF ER NIETS GEBEURDE
7. HONGER
8. MAN ZIJN
9. VERLOREN ZOON
10. ZO DONKER (I see a Darkness - Bonnie Prince Billy)
11. IN DEZE STAD (In Liverpool - Suzanne Vega)
12. MARCEL
13. VERGIF
14. GEZELLIG
15. ROBBIE
16. ROBBIE II
17. OUD EN VERSLETEN
18. KANNIBAAL
19. MORGEN KOMT ZE THUIS
20. ALS ZE LACHT
==
21. MAMA, IK WIL PAPA (nieuwe versie)
22. LAAT ONS EEN BLOEM (Louis Neefs)

Hoogtepunten?
Wat mij betreft zeer zeker "Honger" (slik!), "Marcel" (dito), "Gezellig" (niet gezellig dus! De tekst: niet om vrolijker van te worden, maar o zo sterk!) en ook: "Als Ze Lacht" (dat blijft een ijzersterke song), "Robbie I & II", "Sara" en "Laat Ons een Bloem"... maar een 'dieptepunt'? Nee, sorry dàt kon ik, met de beste wil van de wereld, niet ontwaren...

"Yevgueni is genomineerd voor een Mia-award in de categorie Wereldmuziek & roots" vertelde Klaas, enigszins verbaasd, "Dus hebben we een nieuwe 'wereldmuziekversie' gemaakt van "mama, ik wil papa". Dat ze die award maar snel binnenhalen, want: méér dan geslaagd als u het mij vraagt!

Waar is de tijd. In 2003 zag ik dit "bandje" nog het Mechelse Folkfestival openen in het Cultuurcentrum. Anno 2008 zijn ze - en terecht! - een gevestigde waarde in Vlaanderen. Nu nog de rest van de wereld. Ze verdienen het!

Komaan, Vlaanderen, laat u niet onbetuigd. Koop de albums. Ga ze zien en "spread the word".

Aan de arbeid, dus !
.

De 30 beste CD's van 2007

2007 bleek een rijk muzikaal jaar te zijn. Zo kan ik zonder veel moeite een CD top 30 samenstellen. Maar de top 10 zet ik natuurlijk graag extra in de verf:

1. Blackfield - Blackfield II
2. Porcupine Tree - Fear of a Blank Planet
3. Deadsoul Tribe - A Lullaby for the Devil
4. Black Lab - Passion Leaves a Trace
5. Therion - Gothic Kabbalah
6. Dream Theater - Systematic Chaos
7. Sieges Even - Paramount
8. Soetkin Collier - Nocturne
9. Neil Young - Chrome Dreams II
10. October File - Holy Armour from the Jaws of God

11. The Tragically Hip - World Container
12. Ray Wilson & Stiltskin - Live
13. Swinnen - Live In Brussels
14. Pain of Salvation - Scarsick
15. Prong - Power of the Damager
16. Exodus - The Attrocitiy Exhibition: Exhitbit A
17. Ministry - The Last Sucker
18. Megadeth - United Abdominations
19. The Cult - Born Into This
20. Novembre - The Blue

En verder: (21) Novembers Doom - The Novella Reservoir, (22) Paradise Lost - In Requiem, (23) Chris Caffery - Pins & Needles, (24) Laïs - The Ladies' Second Song, (25) Renaud - Tournée Rouge Sang: Paris/ Bercy, (26) Annihilator - Metal, (27), Mostly Autumn - A Heart Full Of Sky, (28) Boudewijn de Groot - Lage Landen, (29) Marillion - Somewhere Else, (30) Kamelot - Ghost Opera.

Ook niet slecht: Epica - The Divine Conspiracy, Grinderman - Grinderman, Angels of Light - We Are Him, Ana Popovic - Still Making History, Magic Pie - Circus of Life, Christian Death - American Inquisition.

Tegenvallers:
* Riverside - Rapid Eye Movement (pff... Geeuw!)
* The End - Elementary (leuk in het begin, maar het truukje gaat me snel vervelen...)

Gemist en dus op het menu van 2008 om te beluisteren:
* Fish - 13th Star
* Heaven and Hell - Live
* Amorphis - Silent Waters
* Threshold - Dead Reckoning
* Nightwish - Dark Passion Play

Wat 2008 betreftkijk ik alvast erg uit naar het album "Everything" van Anathema, het album van The Gutter Twins (Greg Dulli en Mark Lanegan) én een nieuw album van, jawel: Bauhaus!
.

2007, een bijzonder fijn concertjaar!

Een lijstje maken met de beste concerten van 2007, en vooral dan de volgorde (alleen van mijn top 3 brengen ze me absoluut niet af, die is overduidelijk) is echt moeilijk. Immers: ik heb een heel pak concertjes bezocht. Maar niet alleen dat, ik voel me verwend in 2007. Want het was op concertgebied een echt feest. Zovele goede, hoogstaande concerten!

Toch een poging tot een top 30. Dertig? Jawel. En, ik zag er nog een pak meer (!). De concerten waarvan een verslag bestaat op deze blog zijn aanklikbaar. En dat zijn ze bijna allemaal...

1. BLACKFIELD - 18.02, Biebob, Vosselaar
2. SOETKIN COLLIER QUARTET - 05.07, The Music Village, Brussel
3. DEADSOUL TRIBE - 02.12, Biebob, Vosselaar
4. JON OLIVA'S PAIN - 21.04, Oktoberhallen, Wieze
5. DREAM THEATER - 04.10, Lotto Arena, Antwerpen
6. THE SCABS - 07.09, AB, Brussel
7. PAIN OF SALVATION - 04.03, Biebob, Vosselaar
8. MARILLION - 01.05, 013, Tilburg (NL)
9. ARENA - 02.06, De Boerderij, Zoetermeer
10. MICHAEL GIRA - 11.10, AB Club, Brussel
11. ANA POPOVIC BAND - 19.08, Wespelaar Swing
12. ANNIHILATOR - 29.04, AB, Brussel
13. ELLIOTT MURPHY - 17.11, Stadsschouwburg, Mechelen
14. THE TRAGICALLY HIP - 30.09, AB, Brussel
15. LUKA BLOOM - 03.11, Cactus, Brugge
16. VRIJDAG - 18.05, SoFa, Grote Markt, Mechelen
17. THE STRANGLERS UNPLUGGED - 22.11,Stadsschouwburg, Mechelen
18. THE WHO - 08.06, Lotto Arena, Antwerpen
19. ROGER WATERS - 26.04, Sportpaleis, Antwerpen
20. JOE JACKSON - 07.06, Koningin Elizabethzaal
21. BOUDEWIJN DE GROOT - 02.12, Kon. Elisabethzaal, Antwerpen
22. SLINT - 23.03, AB, Brussel
23. SWINNEN - 25.08, Maanrock, Botermarkt, Mechelen
24. ANYMOTION - 04.08, A Mi Manera, Antwerpen
25. LANA LANE & ROCKET SCIENTISTS - 10.04, Biebob, Vosselaar
26. LA GUNS - 06.05, The Spirit of 66, Verviers
27. THE HAUNTED - 08.05, Biebob, Vosseaar
28. LAÏS - 28.09, AB Club, Brussel
29. THE DUBLINERS - 07.10, Kon. Elisabethzaal, Antwerpen
30. CARNIVORE - 13.12, Muziekodroom, Hasselt

Enorm genoten dit jaar, en weinig écht 'slechte' zaken gezien, behalve dan sommige voorprogramma's en dat stukje Vive La Fête en helaas de 'full show' van The Crab Four op Maanrock...

Mijn muzikale hart is blij, want ook de concertagenda voor 2008 ziet er niet slecht uit !
.

Ambiance met Belgian Asociality op... 28/12 (!)

Belgian Asociality @ "De Rots"in hartje Antwerpen. De mannen zijn 20 jaar bezig, maar ze rocken nog altijd als de be(e)sten... 't werd een fijn feestje, gisteren (28.12) in "De Rots", ja, op "onozel kinderen". Toeval?

Het concert van het jaar was het zeker niet. Slecht evenmin. Gewoon een goede gig met veel ambiance (en Jupiler, of wat had u gedacht: we're talking 'bout BA, right?!) en prima setlist:

- STAGEDIVE
- EUROSONGSHOW
- AMBETANTE TANTE
- DE GEFRUSTREERDE AUTOMOBILIST
- DIE VAN ONS (een nieuw nummer)
- BOERDERIE (inclusief "sla hem pa! aaaaaaah...")
- MORREGEN
- FEASTY BOYS
- VAGINAAL SCHANDAAL
- WESTERN
- FRAK AAN!
- JUPILER REGGAE
- BOMPA PUNK
- WODKA
- HET IS GEDAAN
- VAN DE SELLE EN DE JO
- SPANJE
- 2 (nieuw nummer)
- MIEP MIEP !
- EXTREMISTEN
- VAN MIJN ERF
- IRON MÄDCHEN HEIDI
- KEERBERGEN
- SIGARET
- NON, NON RIEN VA CHANGER
- GOE WEER

Met andere woorden: zowat de hele carrière passeerde de revue, van elke Asociality-plaat werd wel wat gespeeld... Ondergetekende heeft zich nog eens goed laten gaan, goe meegezongen en goe gelachen ;-)

Wel vreemd om een punkgroepken te zien in een café waar voornamelijk Metalheads rondlopen, maar die bleken er toch wel pap van te lusten. En zo bleek je bij punk evengoed te kunnen "moshen" als te "pogo'en" ;-)

Enfin: 20 jaar Belgian Asociality. De tijd vliegt. Alleszins, Marc Vosté en co, kunnen 't nog altijd; verantwoord 't zwijn uithangen...

Op naar de volgende 20 jaar Pretpunk ;-)
.

CARNIVORE: 100% amusement, 0 % Subtiliteit ;-)

De koningen de wansmaak regeerden gisteren in Hasselt. PETER STEELE (ook bekend van Type O Negative natuurlijk) die de draad terug opgepikt heeft bij CARNIVORE, streek neer in de Muziekodroom in Hasselt....

Na het voorprogramma (Raging Speedhorn - een wat ongelukkig huwelijk tussen screamo, hardcore en metalcore) leek het wachten wel eindeloos te zijn.... met behalve de uistekende DANZIG-songs die door de boxen knalde, af en toe irritante "Efteling-papier-hier-geluidjes" en zelfs hoempapa-muziek, die het wachten soms tot een kwelling maakte....

Totdat het dan toch zover gekomen bleek te zijn... volledig over the top bombastische intromuziek, en daar kwamen de mannen van Carnivore.... allen in uniform: rood t-shirt en beschilderd gezicht... Peter Steele: jongens, wat is dat toch een reus.... Een nummer werd ingezet, en meteen weer afgebroken: "Thank you, Goodnight!"...
En af... ??? !!!!

Een weinig later kwamen de heren terug om er echt aan te beginnen. Compromisloos, zonder genade, hard, traag, loodzwaar en ontdaan van elke nuance of fijngevoelighied.... maar het werkte en zou een goed optreden opleveren...

CARNIVORE bracht dan weer snelle thrashmetal, dan ging het weer haast richting punk om vervolgens toch meer de Type-O-Negative richting op te gaan. Het publiek lustte er pap van en er werd ook een flink potje gemoshed....

Het zat erg strak allemaal, met als enige (belangrijke) minpunt het feit dat het in het begin wel erg rommelig overkwam en Steele's stem niet de hele tijd je dat bleek te zijn, maar halverwege de set leek dat probleem opgelost en was dat dan ook weer even snel vergeven en vergeten.. (hm, waarom schrijf ik het dan? Tja..)

Bij de hoogtepunten van de set hoort zeer zeker de cover van HELTER SKELTER (Lennon/ McCartney), en natuurlijk, hoe kan het ook anders: "this is a song that made us very popular in Germany" - "JEZUS HITLER" - we waren dan al wel in de bisronde, en de heren waren nu verschenen in bebloedde slagersschort . En ook "SEX & VIOLENCE" mocht niet op de set ontbreken natuurlijk...

Tijdens de finale werden bebloedde (of wat daar voor door moest gaan) verbandjes in de zaal gekatapulteerd.... Ja, héél fijnzinnig allemaal...

CARNIVORE. Het was een trip, een aparte trip, dat wel... Niet alles klonk even geniaal, laat staan origineel, en de drumsolo hoefde wat mij betreft al helemaal niet, maar het was wel een vermakelijk optreden met enkele uitschieters... zeker niet het concert van het jaar, wel gewoon goed....

En.. verder kijk ik toch vooral uit om TYPE O NEGATIVE eens aan het werk te zien (die kans heb namelijk nog niet gehad/ genomen ). Eigenlijk was Steele nog braaf... die fles wijn die ie mee op het podium nam, was niet eens halfleeg gedronken.... ;-)

Zo... mijn concertseizoen zit er bijna op.... 28 december nog BELGIAN ASOCIALITY in De Rots (Antwerpen), misschien komt er nog wel iets bij - maar ik betwijfel het...
.
En op naar 2008 dan voor een nieuw concertjaar...

Fijn feestje, en weerom géén R'n B

De derde editie van "No R'N B This Time!" (za 8 december) bleek een succes. Een pak meer volk als op de vorige twee edities en minstens evenveel ambiance. De vele toffe reacties en ons eigen enthousiasme plaveien de weg naar editie 4 ! Joepie! En ook: dankjewel, gewaardeerd publiek!
Ondermeer op de playlist van dj moon* (enfin, ondermeer: 't zijn ze bijna allemaal denk ik...) prijkten volgende liedjes:

- Waltz In Black (The Stranglers) (als intro op de eerste set)
- Waterfront (Simple Minds)
- Love Like Blood (Killing Joke)
- The Walk (The Cure)
- Don't Go (Yazoo)
- Smalltown Boy (Bronski Beat)
- Popmuzik (M)
- Fade to Grey (Visage)
- Safety Dance (Men Without Hats)
- Big In Japan (Alphaville)
- Death Disco (Arbeid Adelt)
- A.G.N.E.S. (1000 Ohm)
- No Shuffle (Front 242)
- Sleeper in Metropolis (Anne Clark)
- Coitus Interuptus (Fad Gadget)
- The Fashion Party (Neon Judgement)
- Lena Lena (2Belgen)
- New Gold Dream 12" Remix (Simple Minds)
- Just can't Get Enough - Schizo Mix (Depeche Mode)
- Spike Jones (Telex)
- Temple of Love (Sisters of Mercy)
- Baby Turns Blue (Virgin Prunes)
- The Passion of Lovers (Bauhaus)
- I Will Follow - Live (U2)
- She Sells Sanctuary (The Cult)
- An End Has A Start (The Editors)
- Love Will Tear Us Apart (Joy Division)
- No More Heroes (The Stranglers)
- Rock over Belgium (The Kids)
- Pretty Vacant (Sex Pistols)
- Two Pints of lager and a packet of crips please (Splodgenessabounds)
- Hangin' On The Telephone (Blondie)
- Pick It Up (The Employees)
- Papa's Got a Brand New Pigbag (Pigbag)
- I Can't get you outta of my head on a Blue Monday (Kylie Minogue/ New Order)
- Love Missile F1-11 (Sigue Sigue Sputnik)
- My Sharona (The Knack)
- Undercover of the Night (Rolling Stones)
- Like A Virgin (Lords of the New Church)
- Boys Don't Cry (The Cure)
- Oh La La La - 12" version (TC Matic)
- (Shit, ik Ben) Verliefd op Sandra Kim (Bange Konijnen)
- Teenage Kicks (The Undertones)
- Screamager (Therapy?)
- Smells Like Teen Spirit (Nirvana)
- Song2 (Blur)
- Debaser (Pixies)
- Unbelievable (EMF)
- Crazy (Gnarls Barkley)
- Love Spreads (Stone Roses)
- Alice (Sisters Of Mercy)
- Firestarter (The Prodigy)
- Taste In Men (Placebo)
- Putain Putain (TC Matic)
- This Is Not A Love Song (PIL)
- ...
dj tairrie B speelde ondermeer :
- Paranoid (Black Sabbath)
- Highway to Hell (AC/ DC)
- Smoke on the Water (Deep Purple)
- Black Betty (Ram Jam)
- The Jean Genie (David Bowie)
- (You Gotta) Fight For Your Right (To Party) - Beastie Boys
- ...
- Galvanize (Chemical Brothers)
- Blue Monday (New Order)
- Our Darkness (Anne Clark)
- Tragedy For You (Front 242)
- ...

Maar ook Sepultura, Queens Of The Stone Age en The Haunted kwamen voorbij !
De laatste song die gespeeld werd was MACHINE HEAD's "Davidan"... stevig eindigen noemen ze dat...

Foto's in dit artikeltje zijn van de hand van Marc Van Campenhout, waarvoor dank! Voor meer foto-impressies van de fuif kan je hier terecht. Enjoy!

dj tairrie B & dj moon* danken de fuifbeesten voor hun aanwezigheid, en hopen hen, alsook de 'afwezigen, die zoals gewoonlijk ongelijk hadden', zeker (terug) te zien op de volgende editie...

Wij kunnen alvast niet wachten.. en jij?
.

Prachtige slaapliedjes van DEADSOUL TRIBE

k had best wel uitgekeken naar, wat mij betreft dé eigenlijke headliner gisteren, DEADSOUL TRIBE... En na de lofbetuigingen, was ook wel nieuwsgierig naar AUTUMN. Van THE OLD DEAD TREE had ik eerlijk gezegd nog nooit gehoord, en achteraf bekeken ga ik ze misschien ook maar verder vergeten...

AUTUMN stelde geenszins teleur, al mag zangeres Nienke de Jong,haar kennis van de taalgebieden in dit land wel eens bijschaven. Natuurlijk spreken we allen Nederlands, in Vlaanderen, (allez, dat zou toch moeten) juffrouw ;-) Maar goed.. zelfs in deze tijden van communautaire spanningen: een kniesoor die erom maalt! Want, het gaat natuurlijk om de MUZIEK. En die muziek was dik in orde vond ik. "Ge gaat dat zeker goed vinden Mark, en béter dan DELAIN"... De voorspelling kwam uit. Dit is dus duidelijk wél mijn ding. En niet alleen omdat ik meteen gecharmeerd was door de mooie Verschijning die de zangeres is ;-)))
Ook omdat het meiske een prachtige keel heeft. Dit waren pretentieloze maar oerdegelijke (Goth) hardrock songs. 't Klonk bijzonder strak en goed en ik ga me zeker ook eens in hun CD-werk verdiepen.

DE SLAAPLIEDJES VAN DEADSOUL TRIBE
Daarvoor kamen we dus in de eerste plaats. Via mijn makker, Leslie deze band (samen met SIEGES EVEN trouwens) leren kennen. Ik ben hem daar dankbaar voor! De kennismaking kwam er met de sublieme CD "A Murder of Crows". Toen ik destijds die CD hoorde, ging ook het belletje rinkelen ... die stem (Devon Graves)! Ja die had ik al gehoord op AYREON's "Human Equation".

Dat het LIVE goed ging zijn dat hoopte ik. Dat het subliem zou zijn, nee dat kon ik niet verhopen. Want, subliem dat was het!!! Wat een fantastische mooie stem heeft Devon Graves toch, en wat een bereik zeg... en wat een podiumpresence zeg! Fantastisch gewoon... En 'smans heerlijke gitaarspel, en zijn dwarsfluit intermezzi niet te vergeten... En wat dan te denken van het zalige drumwerk van Adel Moustaffa ... De songs, waren allemaal ook zo goed. Zo sterk. Wat een optreden. En blij dat ik was dat ze ook "SOME THINGS YOU CAN'T RETURN" brachten, wat ik een wereldnummer vind....

We kregen natuurlijk ook werk uit de nieuwe CD "Lullaby for the Devil" te horen, klonk meer dan in orde... Wel bijzonder jammer dat het optreden zo ultrakort was.. althans het léék toch zeker zo..

Na het optreden heb ik mijn portefeuille/ bankrekening een serieus infarct bezorgd, maar mijn muziekhart veel vreugde: want zowat de hele in de Biebob en Metalzone beschikbare backcatalogue van DEADSOUL TRIBE aangeschaft, én de nieuwe CD natuurlijk én ook een zeer mooi t-shirt...

RARE SOEP VAN THE OLD DEAD TREE
Door de aankopen en even een en ander te gaan wegleggen in de wagen, maar net op tijd terug voor THE OLD DEAD TREE. Wat ik hier van vond ? Echt slecht zeker niet. Maar of ik het "goed" kon noemen... Probleem dat ik had: het klonk als een "we kunnen wel goed koken, maar een recept gebruiken we niet, en we gooien dus maar vanalles in de pot en we zien dan wel hoe en of het smaakt". Een veelheid aan stijlen, variatie, .. het is nu in principe iets waar ik absoluut NIETS tegen kàn hebben, maar het soepje van THE OLD DEAD TREE smaakte me toch niet zo heel goed.... ik heb ze niet uitgespuugd, maar zou ze niet meteen nog bestellen....
Maar sommige ingredienten mochten er zeker zijn, en zo herinner ik me tegen Leslie te zeggen op gegeven moment: "wat een geweldig nummer!", maar voor het merendeel van het optreden werd ik er eigenlijk vooral zenuwachtig van. En ik hoorde gisteren dat ze wel eens met Opeth vergeleken zouden worden? Hm, sorry maar Opeth speelt toch twee divisies hoger hoor !
Een andere song die ik me herinner goed te vinden heette denk ik "It's The same for everyone" (van hun eerste plaat gewijd aan de zelfmoord van een vriend, zo las ik nadien).

De zanger's stem bij de cleane vocals vond ik best te pruimen, en het gegrunt stoorde me niet echt, maar ik vond het meestal helemaal niet nodig, en er zijn zovele betere grunters ook...

Misschien smaak ik TODT toch nog wel eens als ze hun soepje bijkruiden? ;-)))

Maar al bij al:
Een fijne avond in de Biebob, waar eigenlijk véél te weinig volk was, maar goed het was natuurlijk wel zondag.... Jammer dat DEADSOUL TRIBE niet de HEADLINER was !
En heel erg leuk van nog een aantal mensen weer eens te zien...

No R'n B This Time - Part III

Na de twee vorige succesvolle edities kon het niet uitblijven, we (dj Tairrie b & dj moon* aka ondergetekende) doen het zelf ook veel te graag. So here it is: NO R'N B THIS TIME - Part 3!



Wees welkom! Het kost je maar € 2.
Place to be: Boesjkelder

Mocht je een verzoekje willen plaatsen: berichtje op onze party-blog: of een mailtje naar c-moon@telenet.be .
#

GEZOCHT: MIJN Fiets ;-(

Gisterenavond, maandag 26/11. Nog even wat gaan drinken na de avondcursus die ik geef. En wat was het gezellig. Maar de Anti-climax zou volgen. Toen ik buitenkwam bleek mijn fiets verdwenen. Een flauwe grap dacht ik eerst nog, en in de buurt nog gaan zoeken. Maar neen, hij was wel degelijk weg. Diegene die hem meenam vond het wellicht goedkoper om maar een fiets 'mee te nemen' in plaats van zélf de moeite te moeten doen om er een te kopen. Brute pech voor mij want die fiets was mijn enige vervoersmiddel. 26 november 2007 is dus de avond dat mijn fiets van eigenaar veranderde zonder mijn instemming wel te verstaan.

Als u een fiets ziet van het merk Granville, met verder specificaties: Citybike, kleur: Grijs - Zwart, vooraan onder stuur: geel witte sticker met gestilleerde Vlaamse leeuw; achteraan op spatbord onder licht: schildje zwitserland... dat is "de mijne". (zie ook foto)

Contacteer me dan aub: markec@telenet.be

De kans dat ik mijn fiets terugzie is natuurlijk klein, of onbestaande....Ik doe ook aangifte: al is het maar voor de statistieken...

En verder: mijn portemonnee is dra weer wat lichter, want ik heb uiteraard opnieuw een fiets nodig. Of misschien moet ik er ook een 'nemen'?
#

Akoestische wurggreep...

Een akoestisch optreden van THE STRANGLERS en dan nog in een stadsschouwburg met zitplaatsen. Het leek geruime tijd even waarschijnlijk als Eddy Wally die een Death Metal plaat uitbrengt (hopelijk breng ik de brave man nu niet op ideeën!). In 1977 zou het hoogst ondenkbaar geweest zijn, maar anno 2007 later touren The Men In Black langs culturele centra met een akoestische greep uit ruim dertig jaar muziek. Zo-ook gisterenavond (22.11) in de Mechelse stadsschouwburg. The Stranglers - Unplugged dus. En hoe!

The Men In Black grasduinden door dertig jaar Stranglersgeschiedenis. Ze deden dat met een uitstekende setlist. Op het appél, tongue-in-cheek pop die ze in de jaren '80 maakten zoals "Always The Sun" en "Strange Little Girl", maar even goed oer-oude punkrock-klassiekers zoals "(Get a) Grip (On Yourself)" en "No More Heroes" en zelfs "Princess of the Streets". En voor alle songs gold: het unplugged-jasje paste perfect.

Wil gerust bekennen: ik maakte haast een vreugdedansje toen ik vernam, enkele maanden terug, dat The Men In Black in de Stadsschouwburg zouden spelen (ja, ook Elliott Murphy had me dat al 'gelapt'). Ik had alleen zoiets van: "hmm... The Stranglers: unplugged?". Zeker met enkele van hun heel energieke en stevige live-shows nog vers in mijn geheugen, de glorieuze doortocht op Maanrock (2002) inbegrepen, was ik wel heel benieuwd hoe dat dan wel mocht klinken.

Maar er was nog iets. Heel benieuwd was ik ook naar hoe The Stranglers, anno 2007, na het vertrek van zanger Paul Roberts, zouden klinken. Roberts was de voorbije 16 jaar de bands energieke frontman en podiumbeest pur sang. Een waardig opvolger voor de bands originele en best bekende zanger Hugh Cornwell (van 1977 t/m 1990). De band besloten géén nieuwe vocalist te zoeken. Jean-Jacques Burnell en Baz Warne nemen nu de zangpartijen voor hun rekening. Tja, ik keek met gemengde gevoelens naar de avond uit; uiteraard lichtjes extatisch, want THE Stranglers kwamen naar Mechelen, maar ook met vraagtekens, want zonder de vitale vocalist Paul Roberts. En ook: kunnen Burnell en Warne eigenlijk wel zingen?

Mijn zorg was ongegrond. Ze kunnen wel degelijk zingen. JJ en Baz namen afwisselend en soms samen de zangpartijen voor hun rekening. Bij JJ viel me op hoe dicht ie soms in de buurt kwam van de stem van Hugh Cornwell, en Baz. Dat is een echte revelatie! Wat een mooie stem heeft die man zeg. Het is duidelijk: The Stranglers hebben geen nieuwe zanger nodig, ze hebben er twee uitstekende kelen aan boord.

Het was een heel ontspannen optreden, met, tot mijn grote vreugde, geen al te voorspelbare setlist. Er werd duidelijk ook gekeken naar de meest geschikte nummers voor de unplugged-behandeling, alhoewel. De 'rockers' klonken ook fantastisch in hun akoestische jasje. En zo werd ook een andere zorg snel weggenomen: Stranglers unplugged: it rocks!

Ontspannen optreden zei ik? Ja! Zeker ook met de grapjes van JJ en Baz tussen de nummers door. De heren waren duidelijk ook op de hoogte van de politieke toestand in dit land. " it's really the first time that we play in a country without a government". Fantastic!", merkte JJ op. Er waren de diverse pogingen van Baz om "Stadsschouwburg" uit te spreken. Blijven oefenen Baz! JJ en Baz stelden het publiek ook gerust over de dronken Britse fans die blijkbaar de hele tour meevolgen: "they just make a lot of noise, they won't harm you, just give them a pint....".

Het publiek was aanvankelijk wat mak (op die Britse drinkebroers na dan, alsook, met momenten ondergetekende), maar dat zou na de pauze wel beteren. Nochthans de set bevatte ook wel enkele (misschien niet genoeg?) crowd-pleasers zoals "Always The Sun", toch wel meegezongen door de zaal, en hoe kan het ook anders: "Golden Brown". En als afsluiter: "No More Heroes"!

Hoogtepunten waren toch wel met name "Don't Bring Harry" (we weten nu dat "Harry", Brits slang is voor Heroïne, en meteen begrijp ik de tekst beter, dankjewel voor de uitleg, JJ), "Spectre Of Love", "European Female", "North Winds", de prachtige versie van "Walk On By" en het 'stokoude' "English Towns". Maar zeker ook: "Princess Of The Streets" en "Old Codger", met Baz op mondharmonica...

Jammer dat tijdens de eerste helft van de show het geluid niet altijd goed afgeregeld was, en zo verdronken de anders zo zalige keyboard-partijen van Dave Greenfield in een geluidsbrij bij "Golden Brown", uitgerekend een nummer waar die keys zo belangrijk zijn. Dat werd gelukkig goed gemaakt met ondermeer "Walk On By" (in de tweede helft) waar dat typische orgeltje al even belangrijk is.

Maar, The Stranglers: Unplugged. Ze stààn er. JJ en Baz op akoestische gitaar & vocals, die fantastische keys van Greenfield, het strakke drumwerk van Jet Black en de prima songs uit dertig jaar muziekgeschiedenis. Een garantie voor een fijn avondje met The Men In Black.

The Men In Black waren, gisteren:
Jean-Jacques Burnell (acoustic guitar/ vocal)
Baz Warne (acoustic guitar/ vocal)
David Greenfield (keyboards)
Jet Black (drums)
+ Neil Sparks (percussion)

SETLIST:

1. INSTEAD OF THIS ("96 Tears" Single, 1990)
2. LONG BLACK VEIL (Norfolk Coast, 2004)
3. DUTCH MOON (Norfolk Coast, 2004)
4. THE EUROPEAN FEMALE (IN CELEBRATION OF) (Feline, 1983)
5. PRINCESS OF THE STREETS (Rattus Norvegicus, 1977)
6. STRANGE LITTLE GIRL (The Collection 1977-1982, 1982)
7. ALWAYS THE SUN (Dreamtime, 1987)
8. IN THE END (Coupe de Grace, 1998)
9. ENGLISH TOWNS (No More Heroes, 1977)
10. SOUTHERN MOUNTAINS (Stranglers In The Night, 1993)
11. GOLDEN BROWN (La Folie, 1981)
=
pauze
=
12. SPECTRE OF LOVE (Suite XVI, 2006)
13. (GET A) GRIP (OF YOURSELF) (Rattus Norvegicus, 1977)
14. DON'T BRING HARRY (La Folie, 1981)
15. CRUEL GARDEN (1981)
16. NEVER TO LOOK BACK ("10", 1990)
17. NORTH WINDS (Aural Sculpture, 1984)
18. I HATE YOU (Suite XVI, 2006)
19. OLD CODGER (Black And White, 1978)
20. SANFTE KUSS (Norfolk Coast, 2004)
*
Bis:
21. WALK ON BY (B. Bacharach/ Dave) (1978)
22. NO MORE HEROES (No More Heroes, 1977)

Na het enthousiast meebrullen "no more heroes anymore, no more heroes anymore" bleek helaas dat het écht al gedaan was. Mooie liedjes duren niet lang? zoiets!

Het werd nog extra gezellig na het optreden, met vrienden die ik tijdens, voor en na de show getroffen had, en samen met, jawel: de Britse fans. D'Hanekeef deed wellicht gouden zaken...

En The Stranglers? Dat ze maar snel terugkomen, en het mag ook voor een 'elektrische' show zijn deze keer ...

[ Foto's: foto: (c) Daniela Dom ]
.

Elliott Murphy: Coming home again (in Mechelen!)

Ik werd bijna gek toen ik bij de bekendmaking van het programma van het Culturele Seizoen in Mechelen (in juli) zag dat op het lijstje ELLIOTT MURPHY prijkte. ELLIOT MURPHY!!! Dé Elliott Murphy. In "mijn" Mechelen?!! WOWOWOW. Gelukkig als een kind was ik. Meteen tickets besteld uiteraard, (en zelfs verontwaardigd dat er nog niet meer plaatsen verkocht waren...) En het aftellen kon beginnen...Bwab

Murphy is "een all time favorite" singer/songwriters & performers! En hij mag gerust in het rijtje Neil Young, Bruce Springsteen, Tom Petty, Bwab Dylan genoemd worden hoor.... Allééndie andere kerels zijn vrij bekend, Murphy niet, of toch in meer beperkte mate. Eigenlijk een groot onrecht, want de man schrijft minstens even goede songs.

Als puber zag ik Elliott Murphy op De Dijlefeesten in Mechelen. Veel later zou ik echter pas "echt" met Murphy kennis maken, en daarna was ik natuurlijk verkocht. Zag hem al enkele keren aan het werk, voor 't laatst op 12 maart 2005 in de AB, met een optreden waar (gelukkig!) geen eind leek aan te komen, en dat nog steeds niet uit mijn geheugen is weg te branden: wat een memorabele avond was dat! Enfin, nu dus opnieuw Murphy-time in "mijn eigenste Mechelen" ... Hallelujah!

De pluche zeteltjes van de Stadsschouwburg boezemde me aanvankelijk wel wat wantrouwen in: zitten bij een Elliott Murphy show. Nou, nee! Ik zag dat niet echt zitten... Maar, geen paniek, want Eliott zou ons al gauw zelf aanmoedigen om vooral niet te blijven zitten ;)

Murphy had de ondertussen haast onafscheidelijke Olivier Durand meegebracht, die héél mooie dingen doet op gitaar... en verder bassist Laurent Pardo en drummer Alan Fatras, die "gewoon goed" waren..

Het viertal, maar dus toch vooral Durand & een immer goedlachse Murphy speelde een zeer energieke set, met heel veel aandacht voor het recente album "Coming Home Again" (2006) en zelfs ruimte voor een song in sneak-preview voor het in maart 2008 te verschijnen nieuwe album! Géén "A Change Will Come" of "Just a Story of America", maar wél andere 'klassebakken' zoals "The Last of The Rock Stars", "Diamonds by the Yard", "Green River" en natuurlijk "Rock ballad".

De pluche zeteltjes stonden eigenlijk wat in de weg, zo hoorde ik zelfs een oudere dame zeggen op de rij voor mij: "waarom nu zitten, ik wil kunnen shaken!". Dat deed ze ook hoor. En zowat heel de zaal. Nadat we een eerste keer recht stonden met zijn allen (eindelijk dacht ik) zou dat ook min of meer zo blijven voor de rest van de show...

En die show, die was, dus - ik had ook niet anders verhoopt - echt wel fantastisch... met, zoals we van Murphy gewend zijn, een opeenstapeling van hoogtepunten. Dat gitaarwerk van Durand... dat spelplezier van Durand, Murphy & Co.. die publieksinteractie.. maar vooral en toch niet onbelangrijk: bovenal; de immer prachtige SONGS!!

Zoals gezegd niets dan hoogtepunten dus, en niet een nummer dat minder klonk. Het geldt zeker en vast ook voor de vele recentere songs die gebracht werden. Vanop mijn plaatsje op de tweede rij was het genieten met de grote G en 't was een feestje dat niet had moeten ophouden...

Maar heel apart was ongetwijfeld het laatste nummer waarbij alle muzikanten helemaal vooraan op het podium, 'super unplugged', zonder microfoontoestanden de zaal bespeelden.. Fantastisch. Ook grappig hoe de Alan Fatras, behalve de percussie op mini-trommeltje verzorgde met zijn mond een heuse trompet solo weg gaf, Laurent Pardo bedankte weliswaar voor de door Elliott gevraagde mondelinge sax-solo: "erh.. Non!" ;-)

# SETLIST
1. MAKING FRIENDS WITH THE DEAD (Coming Home Again)
2. 40 DAYS AND 40 NIGHTS (Coming Home Again)
3. SONNY
4. GREEN RIVER
5. PNEUMONIA ALLEY (Coming Home Again)
6. TERRAPLANE BLUES (van Robert Johnson)
7. CANARIES IN THE MIND (Coming Home Again)
8. YOU NEVER KNOW YOU'RE IN FOR
9. LAST OF THE ROCK STARS / TWIST & SHOUT
10. EURO TOUR
11. ON ELVIS PRESLEY'S BIRTHDAY
12. LOST & LONELY (voor het nieuwe album)
13. A TOUCH OF KINDNESS (Coming Home Again)
14. I WANT TO TALK TO YOU
15. DIAMONDS BY THE YARD
***
16. LA WOMAN/ BABY PLEASE DON'T GO/
***
17. SOMETHING LIKE STEVE McQUEEN
18. COME ON LOUANN
***
19. ROCK BALLAD
***
20. AS GOOD AS (Coming Home Again)

Het was dus weerom fenomenaal. Helaas speelde hij niet zo lang als onlangs in The Spirit of 66 waar hij 4 uur(!) speelde: 42 songs!!!!! ECHT WAAR! (was er helaas, ja HELAAS verdorie! 4 uur! zelf niet bij, maar mijn bron is betrouwbaar)

Maar goed, die 3 uur in de AB toen was ook al een belevenis, en gisteren speelde ie toch ook een kleine 2 uur en 30 minuten ;-)

Leuk was ook Murphy & Band eerst nog even te ontmoeten in d'Afspraak, hij had blijkbaar t zelfde idee als Jeroen (check ook zijn review) en ik gehad: eerst een lekker hapke eten bij Tim & Svintha. Gelijk hadden ze. 't is er goed ook!

Toen ik hem na afloop van het concert mijn net verworven CD liet tekenen wist hij nog te melden over d'Afspraak: "nice waitress too!"... (ja, dames, ik wéét het: mannen, he!!!)

En op mijn vraag wanneer ie terug naar het land kwam: "maybe we'll do something in March". Klinkt logisch: dan komt de nieuwe plaat uit he... En, hij verjaart dan ook weer, dus... erh, "hallo, AB?" CAN'T WAIT !

Terug naar gisteren. Een avond om in te lijsten. En er moet al veel gebeuren om het te doen veranderen, maar wat mij betreft: het concert van het jaar !

Zet deze man aub snel terug op een Vlaams of Waals podium!!!! AUB!! PLIEEES!!
1

Edelmetaal: Annihilator & Iced Earth

Gisterenavond (02.11.07), voor de tweede keer dit jaar, kunnen genieten van thrashkoningen Annihilator! En net als enkele maanden terug Brussel, speelde King of the kill, Jeff Waters de pannen van het dak, dit keer als opener voor Iced Earth.

Kameraad Leslie vroeg me enkele maanden geleden al eens "ga je niet mee naar Iced Earth, in Hof ter Lo, begin november". Maar vermits ik niet zo vertrouwd ben met de muziek van die band, en het sowieso al een drukke concertperiode zou worden, paste ik. Maar, hij ging me wel eens wat van Iced Earth meegeven, ik zou dat wellicht wel weten te apprecieren. Maar het zou niet die actie zijn die me alsnog over de streep zou trekken. Maar, toen een tijdje terug bleek dat niet Dark Tranquillity, maar wél Annihilator, de support zou verzorgen, was het zo klaar als een klontje: dààr zou ik bij zijn! Ook al blijf ik dan nog op mijn honger als ze als headliner te zien, dit wilde ik niet missen...

Iced Earth had niet één, maar twee support acts meegebracht op tour. Behalve Annihilator werd ook het Finse Turisas mee aan boord genomen. De drievuldigheid was gisteren aan het sluitstuk toe van haar Europese tour. Vanaf morgen (04.11) gaat Iced Earth de baan op in het voorprogramma van niemand minder dan Heaven & Hell.

Turisas. Gehuld in berenvellen en voorzien van een dikke pel schmink/ verf betraden de Finnen het podium. Het gezelschap bracht ons een dik halfuur bombastische, weinig subtiele en al even voorspelbare symfo-folk-viking-metal, of hoe noem je zoiets, hoogzwanger aan rock'n roll clichés. Ook de hoempapa was nooit ver weg, en we misten enkele nog van die reuze grote stenen bekers gevuld met gerstenat (!). Slecht was dit niet echt, en vermakelijk zeker, maar of ik het er nu warm of koud van kreeg: nee, niet echt...

Tijd voor een biertje, even bijkletsen, en dan tijdig naar terug de zaal in, we wilden natuurlijk wel op een goed plaatsje staan om van Annihilator te genieten. Toen we de zaal binnenkwamen hing het grote "Annihilator METAL"-doek er al. Plots doofden de zaallichten en weerklonk "Play that funky music white boy" ... "WTF?", juist! Je zag Turisas en technici over het podium huppelen. Lachen! De muziek stopte. Zaallichten bleven uit. En ja hoor. Daar kwamen ze. Jeff Waters, David Padden & Co. Yearh!

Annihilator opende sterk en strak met "King of the Kill", van het gelijknamige album, om dan daarna twee salvo's van het album "Metal" op ons lost te laten; "Operation Annihilation" en "Clown Parade", dat ze in Brussel ook brachtten. Daarna een trip down memory metal-lane met klassebakken zoals "Set the World on Fire", "W.T.Y.D." en "Never, Neverland". We kregen ook een sublieme en extra ruige, vuile versie te horen van "Phantasmagoria" en uiteraard werd er stijlvol afgesloten met "Crystal Ann/ Alice in Hell". Jongens, wat is die David Padden toch een fantastisch zanger, en ook de hoge noten kan de man probleemloos aan. Zoals ik al schreef in mijn review van het AB-concert, hou deze man aan boord aub. Trouwens, gisteren, en dat was in Brussel minder het geval dacht ik, nam Waters ook hehoorlijk wat van de vocals voor zijn rekening. Behalve een prachtgitarist (en songschrijver) blijkt de man ook een benadigd zanger. En zei ik prachtgitarist? Het was natuurlijk absoluut genieten van Waters' gitaarspel, en een echt plezier om de man 'bezig te zien'. Klasse.

Een schitterende setlist, prima uitvoeringen. De band klinkt ongeloofelijk strak en het is daarom ook zonde dat we het weerom met maar acht songs moesten stellen, het smaakte naar zo veel meer. Waters liet ons verstaan dra terug te komen. Laten we hopen dat dat zo is, en liefst als headliner. I'll be there !

Na het sublieme Annihilator-optreden, het tweede al in nog geen jaar tijd, even de zaal uit, t-shirtje kopen, pintje drinken, en op tijd terug naar binnen voor de hoofdact.

> SETLIST ANNIHILATOR:

1. KING OF THE KILL (King Of The Kill
2. OPERATION ANNIHILATION (Metal)
3. CLOWN PARADE (Metal)
4. SET THE WORLD ON FIRE (Set The World On Fire)
5. W.T.Y.D. (Alice In Hell)
6. NEVER, NEVERLAND (Never, Neverland)
7. PHANTASMAGORIA (Never, Neverland)
8. CRYSTAL ANN/ ALISON HELL (Alice in Hell)

Met ICED EARTH bleek het een aangename kennismaking. De band speelde een zeer stomende set van toch bijna 2 uur. Vooral de hele oude nummers en het werk uit het nieuwe album bleek mij het meeste te kunnen bekoren. De mix van Power Metal, Thrash & NWOBHM hééft wel iets, I like it! Al heb ik zo mijn bedenkingen/ reserves bij de Rob Halford-achtige stem van zanger Tim Owens, maar goed: ik ben dan ook geen Judas Priestfan... Het was aanvankelijk toch wel wennen aan Owens' stemgeluid. Al neemt dat niet weg dat de man een 'superstrot' met groot bereik heeft... Respect!

Na het optreden was er nog even tijd voor een Guiness in Kelly's Pub, om vervolgens de laaste trein richting Brussel te nemen. Straks doen we opnieuw een concertje, zij het van een heel andere orde: Luka Bloom.
.