Dieppaarse Pracht op Suikerrock: Deep Purple!

Gisteren mocht Deep Purple het Tiense stadsfestival Suikerrock afsluiten. Tienen davert wellicht nog steeds na. Want, laten we meteen duidelijk zijn; de diep purperen heren waren gewoon.... geweldig!

Met een Ian Gillan in bloedvorm en enorm goed bij stem die beter leek te zingen dan ooit ... Zalige gitaarpartijen van Steve Morse... Mooie korg keys en organs van Don Airey...... Strakke ritmesectie van Roger Glover & Ian Paice....

Deep Purple, established 1968, maar anno 2008 nog lang niet versleten, bracht een sublieme maar veel te korte setlist. Eentje om duimen en vingers bij af te likken, met aandacht voor recent werk, wat minder recent materiaal alsook rasoude krakers van formaat! Wat dacht u van:

1. FIREBALL
2. INTO THE FIRE
3. STRANGE KIND OF WOMAN
4. RAPTURE OF THE DEEP
5. CONTACT LOST/ Morse Solo
6. SOMETIMES I FEEL LIKE SCREAMING
7. WRING THAT NECK
8. THE BATTLE RAGES ON
9. PERFECT STRANGERS
10. SPACE TRUCKIN'
11. HIGHWAY STAR
12. SMOKE ON THE WATER

# encore
13. HUSH
14. Glover/ Paice jammomentje/ BLACK NIGHT

Spijtig genoeg géén "Pictures of Home", maar verder hoor je me niet klagen. Was al blij dat "Perfect Strangers" er tussen zat, in een sublieme versie! En ja, de show mocht voor mij gerust nog wat langer duren.... langer dan deze prachtige vijftien nummers! Maar Deep Purple is nog altijd regelmatig on the road, dus er komen nog wel kansen om deze masters in rock nog eens te zien ...
Persoonlijke hoogtepunten: gitaargod Steve Morse.... de goede stemvastheid van Ian Gillan.. een revelatie na de optredens van voorbije weken die ik zag van generatie- en genregenoten op Arrow Rock, Graspop, ... en wat meer is; deze oude rakkers tonen nog maar eens goed hoe het moet en daar kan menig overgewaardeerde band aka 'hype van het moment' een stevig puntje aan zuigen, ook weer getuige recent gezien optredens (!) ....

En qua nummers:

PERFECT STRANGERS !!!
SPACE TRUCKIN !!!!
HIGHWAY STAR !!!!
SOMETIMES I FEEL LIKE SCREAMING !!!!!
THE BATTLE RAGES ON !!

Toch ook wel een superfeestelijke en van de nodige power voorziene versie van 'SMOKE ON THE WATER' en, altijd leuk, onlangs nog gehoord uit de keel van Steve Lee (Gotthard), een supergeïnspireerde versie van 'HUSH' (je weet wel die cover van Joe South, maar iedereen kent vooral de Deep Purple-versie)

'Highway Star' was een aangename verrassing voor mij en bij 'Sometimes I Feel Like Screaming' ging er een krop door de keel.. zo mooi.. en zo prachtig gebracht.... 'slik'. 'oooh' !

Maar eigenlijk vond ik het allemaal goed ;-)

Ja, er waren heus ook wel andere bands op Suikerrock. Dat klopt, een mens zou het met de paarse pracht haast vergeten! Maar, terecht...

We kwamen aan op Suikerrock tijdens GORKI... en Goh.. Het is sowieso mijn ding niet, maar vaak, op festivals denk ik; "laat ik het nog eens een kans geven"... Maar, ook nu heb ik me vooral geergerd aan de "stem" (nu ja) en annex gejank van meneer De Vos... na twee nummers ben ik (letterlijk) gaan lopen... richting terras en heb de eerste (voor mij) Zeeuwse Mosselen van het jaar gegeten... ;-)

Tussen mij en Luc De Vos komt het wellicht nooit goed... die mosselen daarentegen...

De eerlijkheid gebiedt te zeggen dat we vanaf Gorki zowat alles op afstand volgden, we hadden immers ons gezellig terrasje en lekkere mosselen, en Deep Purple zou pas om 23.00 aantreden... Maar wat we konden horen, deed ons niet echt zin krijgen om al richting podium te stappen...

MILOW vond ik nogal (hm.. understatement: moet zijn uitermate!) slaapverwekkend, het kan aan mij liggen, maar letterlijk alle liedjes klonken hetzelfde !

BART PEETERS deed hard zijn best maar kon mij niet beroeren... de superflauwe en slechte vertaling/cover van Bob Dylan's "I WANT YOU" (ik wil je, hier bij mij) en zijn flauwe poging tot "Smoke On The Water" ... Tja.. En roepen dat die man kan... Bartje is me nog steeds veel te druk druk druk..

Tijdens de aanstekelijke rock en reggae van EDDY GRANT manoevreerden we ons al wat meer centraal op het Tiense marktplein... Grant was toen aan "Gimme Hope Jo'anna" bezig... hopelijk dachten sommigen niet dat dit een Sam Gooris-cover was ;-)

Even ook de Deep Purple merchandising stand geplunderd en dan zou het dus tijd worden voor 'the real thing'.... En dat was dus fantastisch. Alleen voor het sublieme optreden van Deep Purple was het de € 20 wel waard! Alsook voor de gezelligheid die er op Suikerrock heerst... het nontalent van Gorki, de slaapliedjes van Millow en de onnodige drukdoenerij van Bart Peeters waren we snel vergeten zodra Ian Gillan zijn keel opentrok en de muzikale talenten van de purperen heren ons zo omarmen !

Op naar de volgende Deep Purple-doortocht, desnoods doorstaan we daarvoor de hele dag écht slechte muziek: Gorki én erger... ook dan vermaken we ons wel tot aan het paarse uur...

[foto's & verslag: M@rkec]
F.

Arrow Rock '08: Rockfestijn van (h)erkenning

Zondag 15 juni - Nijmegen: Arrow Rock 2008. Voor mij was het een wel zeer aangename manier om mijn verjaardag door te brengen. En dat is op muzikaal gebied in éérste plaats de verdienste van GOTTHARD, die dan misschien niet bijster origineel zijn in wàt ze doen - Whitesnake meets Deep Purple meets Krokus meets AC/DC, maar dat wel allemaal perfect en met verve doen. En wàt een sound. En STEVE LEE moet echt wel een van de meest onderschatte zangers zijn ! Ook een van de weinige performers op Arrow die echt goed bij stem was en alle noten haalde. Op David Coverdale's stem, maar het respect blijft, zit, begrijperlijkerwijze al enige sleet maar het zou hem en zijn briljante muzikanten niet beletten een prachtige show neer te zetten. JOE ELLIOTT's (Deff Leppard) stem was ook niet meer jedat, en de alweer tweede zanger in één jaar tijd van Journey deed net iets te hard zijn best, wat me doet vrezen dat zijn stem niet lang zal meegaan...

GOTTHARD stond garrant voor een zeer knappe set, met uiteraard enkele klassiekers zoals "Top of the World" en "Anytime, Anywhere" alsook "Mountain Mama" en "Mighty Quinn". Maar ook een sublieme versie van Joe South's "Hush" (wellicht nog het bekendst van de cover door Deep Purple, maar ook Gotthard heeft de cover al lang op het repertoire staan). Het gitaarspel an Leo Leoni is echt subliem!!! En ambiance was er zeker en vast ook bij de sympathieke zwitsers...


SETLIST
1. MASTER OF ILLUSION
2. GONE TOO FAR
3. TOP OF THE WORLD
4. LET IT BE
5. HUSH (Joe South)
6. I WONDER
7. MIGHTY QUINN
8. ANYTIME, ANYWHERE
9. MOUNTAIN MAMA
10. THE OSCAR GOES TO
11. LIFT U UP

Omdat we REO SPEEDWAGON slechts vanop afstand konden horen/zien (het klonk zeker niet slecht), toen "Can"t Stop Loving You" weerklonk, stond ik al klaar op de "Open Airrow Stage" voor Gotthard, dus waren de Zwitsere Rockers de eerste band die ik 'echt' zag. En ze zorgden meteen voor een (en misschien wel HET) hoogtepunt!

JOURNEY: één van de namen waar ik enorm benieuwd naar was, en veel van verwachtte stelde toch enigszins teleur. Aan de setlist lag het geenszins en puur muzikaal zat het zeker snor. Maar enorm jammer dat de sound bij Journey niet altijd even goed zat en soms 'gewoon wegdraaide': PA-man ingeslapen? En de nieuwe Filipijnse zanger had best veel podiumpresence, én een stem die erg aan STEVE PERRY deed denken, maar hoe goed ook, vond ik zijn effort net ietsje te geforceerd eigenlijk. Hij perste erg hard om de hoge Perry-noten te halen. Misschien iets té hard zelfs. En ik hoop dat ie zijn stem niet te hard aan het martelen is, zodat ie die stem over pakweg een jaar of vijf nog heeft!...

KANSAS was behoorlijk goed, en eigenlijk beter dan op hun vorige doortocht, maar heb er maar een deel van gezien, want we wilden tijdig naar DEF LEPPARD vertrekken. Maar ik pikte ondermeer nog puike versies mee van "Point of Known Return" en "Dust in The Wind"...

DEFF LEPPARD. Goed van hen eens aan het werk gezien te hebben. En de ambiance was er zeker. De stem van JOE ELLIOTT was nu wel niet je dat, en sommige bronnen zegden me zelfs dat ie redelijk vals zong, al heb ik dat niet zelf vastgesteld. De band bracht ondermeer "Rocket", "Make Love Like A Man", "Armageddon It" en "Let's Get Rocked", maar ook "C'Mon C'Mon" van het jongste album "Songs from the Sparkle Lounge"...

MOTORHEAD en TWISTED SISTER gemist, omdat we al goed vooraan wilden staan bij WHITESNAKE én KISS. Samen met GOTTHARD en Journey de belangrijkste reden(en) om naar Arrow af te zakken voor mij... Gelukkig treedt MOTORHEAD nog steeds erg vaak op, dus er komen nog kansen genoeg om Lemmy & Co nog es aan het werk te zien!

Eigenlijk meer nog dan naar Journey, keek ik uit naar WHITESNAKE. Als DEEP PURPLE-fan, en ook liefhebber van zowel de MK II ('classic line-up met Gillan) als MK III (met Coverdale en Hughes) én Whitesnake-liefhebber was ik erg benieuwd natuurlijk. Ik las ondertussen her een en ander over de 'slechte prestatie' van Coverdale op Arrow Rock. Goed: de man was inderdaad niet 100% goed bij stem, en liet misschien hier en daar een steekje vallen, het weerhield me niet om van dit Whitesnake-optreden te genieten!

Coverdale én zijn huidige Whitesnake-lineup zette een goed concert neer! En we werden getrakteerd op enkele Whitesnake-classics natuurlijk. Helaas géén "Ain't No Love In The Heart of The City", maar wel "In The still Of the Night" (!), "Is This Love", "Love Ain't No Stranger", "Fool For Your Lovin'" én uit het nieuwe album, de sterke setopener "Best Years" (was helaas niet over Coverdale's stem kan gaan!) én "Good To be Bad". En een andere klassebak van formaat was afsluiter "Here I Go Again", waarbij Coverdale "an old friend" op het podium riep. De acte de presence van Ad Vandenberg - met oranje hoed! - was idd. leuk, maar ook niet veel meer dan dat...

De ritmesectie zat prima, en de gitarist was top. De Whitesnake-show mocht er zijn. Enige zwakke schakel was Covedale's stem met momenten. Hopelijk is ie binnenkort op Graspop beter bij stem.

SETLIST
1. BEST YEARS
2. FOOL FOR YOUR LOVIN'
3. GOOD TO BE BAD
4. LOVE AIN'T NO STRANGER
5. LAY DOWN YOUR LOVE
6. IS THIS LOVE
7. GUILTY OF LOVE
8.
9. IN THE STILL OF THE NIGHT
10. HERE I GO AGAIN - featuring Adje Vandenberg

NIJMEGEN, ROCK CITY

Op 15 juni was niet Detroit, maar Nijmegen 'Rock City'! Jawel. Met KISS, ook al is Paul Stanley niet altijd even stemvast, en is het een opeenstapeling van kitsch, nog meer kitsch en huizenhoge clichés, was het FEESTEN geblazen. Van zodra, na de intro, de integrale versie van The Who's "Won't Get Fooled Again" voorbij was, het doek viel, ging de Kiss-trein van start. Een wervelende show vol letterlijk en figuurlijk vuurwerk!!! Indrukwekkend, en met een prima setlist !! Goed, dit is geen ingenieuze of ingewikkelde, laat staan intellectualistische muziek. Neen! En er zijn dus zeer zeker betere zangers dan Paul Stanley (tijdens "I Was Made for Lovin' You" liet ie bv. wel wat steken vallen - maar net dààr was er de 'back up' van het publiek). Neen, maar het was wel 200% amusement en hard rock & roll van de bovenste plank. Show is wat verwacht kan worden van Kiss, Show is dan ook wat je krijgt. Larger than life!

En zij die KISS afdoen als 'voor mietjes' of 'kitsch' of whatever, ik ben bijna zéker dat zij - indien aanwezig - ook stonden mee te brullen met de vele Kiss-classics!

Voor mij was het de eerste kans die ik had/ en of aangreep om deze band mee te maken, en daar heb ik geen spijt van hoor. Wat een spektakel en wat een lekkere rock & roll ;-)

Hoogtepunten: "Hotter Than Hell", "Lick It Up" (met een klein stukje "Won't Get Fooled Again"), "Parasite", "Shout it out Loud", "Black Diamond" en "Love Gun"!

SETLIST
#intro: "Won't Get Fooled Again" (The Who)
1. DEUCE
2. STRUTTER
3. GOT TO CHOSE
4. HOTTER THAN HELL
5. NOTHING TO LOSE
6. C' MON AND LOVE ME
7. PARASITE
8. SHE
9. 100.000 YEARS
10. COLD GIN
11. LET ME GO, ROCK & ROLL
12. BLACK DIAMOND
13. ROCK & ROLL ALL NIGHT

Encores:
14. SHOUT IT OUT LOUD
15. LICKT IT UP
16. I LOVE IT LOUD
17. I WAS MADE FOR LOVIN' YOU
18. LOVE GUN
19. DETROIT ROCK CITY

Wanneer de zoveelste explosies en vuurwerk voorbijwaren, en op het grote scherm "Kiss Thanks You Nijmegen" verscheen, zat Arrow Rock erop. Alsook mijn verjaardag. Jawel. Ondertussen was ik 36 en ik had mijn dag kunnen vullen met Rock & Roll. Toch niet slecht dacht ik zo ;-)

Samengevat:
Beste prestatie 'overall': GOTTHARD. Voor mij dé revelatie van Arrow '08! Pakkende, degelijke songs, knappe gitaarsoli, een zeer goede overall sound, en Steve Lee: wat een stem zeg !!!

Beste show, klank en lichtspel, en ideale afsluitter: KISS !

Alle foto's: (c) Markec. Veel meer Arrow Rock-foto's op mijn Flickrpagina. Enjoy!
.

THE CULT: Very close, but no cigar...

Naar adem snakkende Astbury dempt feestvreugde

Een schitterende setlist, subliem gitaarwerk van Billy Duffy.... Goed drumwerk van Joey Tempesta, bassist Chris Wyse die een revelatie bleek. De nerdy extra gitarist leek niet echt een toevoeging, maar goed: die namen we erbij. Veel ingrediênten alvast voor een geslaagd feestje, maar; 'opperhoofd' Ian Astbury zorgde toch een beetje voor de 'domper op de feestvreugde'...

Astbury was aanvankelijk goed bij stem... al leek ie zicht telkens wat in te houden, later zou blijken waarom: vanaf "She Sells Sanctuary, werd pijnlijk duidelijk dat 's mans stem "op" is/was... En zo werden sommige verhoopte hoogtepunten dat nu net niet ... Jammer !!!! Toch was het een goede show: dampende swingende hard rock & roll, al zette dus Astbury's vocale beperkingen dus een domper op de feestvreugde. Close, but no cigar...

De band opende heel overtuigend met SPIRITWALKER (Dreamtime, 1984) om er meteen eener mijner favorieten van mijn favoriete Cult-album tegenaan te gooien: "RAIN" (Love, 1985). Wat zou volgen was een set die deels opgebouwd was rond het nieuwe album "Born Into This" (2007), en deels metname putte uit "Love", "Electric" (1987) en "Sonic Temple" (1989). En ook nog uit "Dreamtime" kregen we ook een geïnspireerd "HORSE NATION". Er waren zeker slechtere setlists denkbaar, en dààr hoort u mij dan ook niet over klagen:

SPIRITWALKER (Dreamtime)
RAIN (Love)
LIL' DEVIL (Electric)
I ASSASIN (Born Into This)
SUN KING (Sonic Temple)
ELECTRIC OCEAN (Electric)
EDIE (CIAO BABY) (Sonic Temple)
HORSE NATION (Dreamtime)
SAVAGES (Born Into This)
SWEET SOUL SISTER (Sonic Temple)
RISE (Beyond Good And Evil)
DIRTY LITTLE ROCKSTAR (Born Into This)
WILD FLOWER (Electric)
SHE SELLS SANCTUARY (Love)
#
PHOENIX (Love)
FIRE WOMAN (Sonic Temple)
LOVE REMOVAL MACHINE (Electric)

Een niet zo lange set dus, ok 17 nummers, maar weet dat de "Electric"-nummers aan de korte kant zijn, 'speeltijd' van 20.45 t/m 22.15. En misschien maar goed ook want méér zat er, wat het vocale gedeelte betreft, vast niet in. Astbury's stem was "op". En zo verwerden de afsluiter "She Sells Sanctuary" en bissen "Fire Woman" en "Love Removal Machine" tot beproeving in plaats van hoogtepunt, met een naar ademhappende Astbury die in plaats van "door te zingen' voor de 'gekapt stro formule' koos. Misschien moet ie voor een aantal nummers de arrangementen (laten) herschrijven zodat ie er nog "aan" kan, anders wordt het écht pijnlijk ... En nochthans in nummers zoals de prachtige ballad "Edie" en "Sweet Soul Sister", waarin ie toch ook moet 'uithalen' was het nog best doenbaar, alhoewel je ook al merkte dat er niet héél veel méér inzat...

En zo stevende een concert dat veelbelovend begon toch een beetje af op een anticlimax, gelukkig nog deels gered door "Phoenix" (van "Love").

Niet dat het ons er van weerhouden heeft met volle teugen te genieten van "Spiritwalker", "Horse Nation", "Rain", "Sun King", "Wild Flower" en toch vooral ook "Phoenix". En wellicht was 3/4 van de laaiend enthousiast publiek in de AB zich minder bewust van Astbury's tanende stem.

Denken we even de 'black out' van Ian's stem, vanaf "Sanctuary" wég en je houdt een stomende, kurkdroge en strakke (hard) rock & roll avond over, en dat was natuurlijk ook zo. Maar dat is, ere wie ere toekomt, dan vooral de verdientse van gitarist Billy Duffy, met soli om duimen en vingers bij af te likken "oh boy can he play guitar" en de uitstekende ritmesectie; drummer Joey Tempesta en bassist Chris Wyse... Ok: we zijn niet té streng: Astbury is en blijft natuurlijk een echt podiumbeest en goed entertainer, zo bleek! Maar jammer dus van die blijkbaar erg kwetsbare stem van hem... Stemcoach zoeken Ian? Aan het zuurstofmasker? De lastige 'uithaalsongs' uit de set halen?

Al bij al een fijn avondje rock 'n roll... En voor 3/4 zeer geslaagd. Maar om aan tien op tien te komen: close, but no cigar. Een verdiende 9/10 voor Billy Duffy en een 6/10 voor Ian Astbury, een voldoende dus, maar nipt...

Foto's: (c) Franky Bruyneel.
.

L.A. GUNS: Dirty Ass Sleaze Rock 'N Roll !

Met zijn achten waren we gisteren, verdeeld over twee wagens: allen naar het verre Verviers om de legendarische L.A. GUNS aan het werk te zien!

Wélke L.A. GUNS hoor ik sommigen zich afvragen... Er zijn momenteel namelijk twee bands die onder de naam L.A. GUNS actief zijn...

In de 'oerversie' van L.A. GUNS, opgericht door Tracii Guns zat op een blauwe maandag ook nog ene Axl Rose (de bandnaam Guns 'n Roses komt trouwens van de samentrekking van de bands "Hollywood Rose" en "L.A. Guns"), maar dat is een ander verhaal....

Beide huidige bands komen voort uit de 'orignele' L.A. GUNS.
Er zijn:
- L.A. Guns met de originele drummer Steve Riley (line up: zanger Phil Lewis, gitarist Stacey Blades, bassist Adam Hamilton en drummer Steve Riley)
Alsook...
- L.A. GUNS met oprichter Tracii Guns in de gelederen, ook wel "Paul Black's L.A. GUNS" genoemd, een ging eerst door het leven als de "Tracii Guns Band". Omdat in deze line up de meeste "originele L.A. GUNS-leden" zitten, en ook wel omwille en met name van Tracii, beschouwen de meeste fans deze L.A. GUNS als de 'ware'.... Huidige Line up van deze versie van L.A. GUNS: Paul Black (zang), Jeremy Guns (bass), Chad Stewart (drum) and uiteraard Tracii Guns (gitaar). Zanger Paul Mars Black zat ook in de originele L.A. GUNS-line-up, samen met Tracii, maar 'vertrok' voor het eerste album af was...

Om deze L.A. GUNS draaide het gisteren... De boodschap was: Tracii Guns aan het werk te zien en te genieten van hun zo karakteristieke Sleaze Rock.... De 'andere' Guns hebben erg goede zanger, maar deze Guns hebben Tracii !!! Want hoe sympathiek ook, hoe'n goede entertainer ook, als zanger stelt Paul Black nu zoveel niet voor...

POINTERS HEAD (D)
Aangekomen in Verviers, namen we eerst de tijd voor een terrasje en een frisse pint, daarna stapten we naar The Spirit of '66. We pikten de Duitse support act Pointers Head nog mee, en ergerderen ons blauw - ik vooral dan - aan de uitsluitend Duitstalige bindteksten en hun blijkbaar massaal meegebrachtte arrogante fans. En muzikaal? Tja, veel viel er niet te rapen: dertien in een dozijn hardrocksongs, wat rommelig gitaarwerk en erg vlakke zang. Maar de Duitse fans stonden zich uit te leven alsof hun leven er vanaf hing.


L.A. GUNS (USA)
We waren natuurlijk gekomen voor L.A. GUNS en hun kenmerkende Sleaze Rock, of zoals het zelf stellen op hun webstek ( http://www.lagunslive.com/) "Straightup Dirty Ass Rock 'n Roll' !

"You Can't Always Get What You Want" (Rolling Stones) zou L.A. GUNS tijdens hun set brengen, en dat klopt, we kregen natuurlijk niet de Oer-L.A. GUNS te zien, maar we kregen wel een zeer overtuigende en lekker smerig rockende (Paul Black's) L.A. GUNS voorgeschoteld. They - Om het te zeggen met eent ADAM BOMB-nummer: - "Rock Like Fuck" !

Het was vooral genieten van het o zo zuivere en enorm knappe gitaarspel van Tracii Guns ! Jongens toch, Guns gitaar zien spelen, van die hemelse klanken genieten, hoe zalig kan Rock "n Roll zijn? Guns, deed me qua uiterlijk wat denken aan Keith Richards, met dat verschil, dat hij er toch nog wat beter uitziet (of minder slecht?) en nog véél meer rock 'n roll in- en uitademt dan Richards....

De band speelde enorm sterk en strak, met toch wel een extra vermelding voor drummer Chad Stewart: zijn korte intermezzo, bij de eerste bis waar hij AC/DC's T.N.T. vertolkte, en Paul Black achter het drumstel zat: Wow! Waarom kan Chad niet alle vocalen voor zijn rekening nemen, was de spontane reflex die we hadden! Wat een stem zeg. En Paul Black, die trouwens als drummer begon, drumde ook niet slecht...

Ja, dat brengt ons bij wat Black bij de Guns nu doet: zingen. Wel, een zeer sterk zanger is de man niet, en dat is dan toch ook wel de zwakte van deze L.A. GUNS: de vocals, vergeleken met Phil Lewis, die bij de andere Guns de vocalen voor zijn rekening neemt, is de zang van Black toch wat mager. Maar goed, Paul Black deed natuurlijk wel zijn best en kweet zich toch zo goed mogelijk van zijn taak. De rock 'n roll attitude was alvast geen probleem: ambiance brengen en het publiek entertainen ook niet, alleen de zelfverheerlijking, toen hij bij de bis als enige het podium betrad eerst en zelf stond te scanderen "Paul Black Paul Black Paul Black !!", tja, dat was er wat over ....

De set was vooral gebaseerd op de eerste L.A. GUNS albums, aangevuld met hier en daar een niet onverdienstelijke cover.... Op de selist ondermeer: toppers als "Sex Action", "Bitch is Back", "One Way Ticket" en "Over The Edge"

L.A. GUNS nam je mee in een sleazy rock sneltrein trip, een trein waar je niet van wilde afstappen, maar helaas moest dat na de bissen wel, want een tweede keer kwamen ze niet meer terug: met andere woorden: "mooie liedjes duren niet lang". Het was wat mij betreft dus véél te snel voorbij...

Als L.A. Guns nog eens in onze contreien touren wil ik er zeker terug bij zijn: een 100% garantie voor een fijn avondje sleazy rock 'n roll ... Rock On' !
.

DEEP PURPLE in Vorst Nationaal (25/01): Fenomenaal Goed!

Gisteren, Vorst Nationaal....

DEEP PURPLE WAS GEWOON FANTASTISCH ;-)

De "Rapture Of The Deep" tour hield op 25 januari halt in Brussel...

Tjonge, tjonge... WAT EEN CONCERT ZEG !!!!
Wat een schitterende setlist!!!

En wat een Power! Oud, misschien ja. Maar zeker nog lang niet versleten...

17 nummers op de setlist, Ian Paice Drumsolo, Don Airey Keyboardsolo en vooral gitaarsoli van Steve Morse om duimen en vingers bij af te likken...

En een Ian Gillan die misschien wel niet meer de hoge noten aan kan maar rockt als de be(e)sten !!!



Op de setlijst:
[de nummers van het nieuwe album "Rapture of the Deep" merkte ik met een sterretje*]

1. PICTURES OF HOME
2. THINGS I NEVER SAID
3. WRONG MAN*
4. TED, THE MECHANIC
5. LIVING WRECK
6. RAPTURE OF THE DEEP*
7. BEFORE TIME BEGAN*
//Steve Morse gitaarsolo
8. WELL DRESSED GUITAR
9. LAZY
//Don Airey Keyboard Solo (met Star Wars theme, Imperial March... erin!)
10. PERFECT STRANGERS
11. YUNKYARD BLUES*
12. KISS TOMORROW GOODBYE*
13. SPACE TRUCKING
14. HIGHWAY STAR
15. SMOKE ON THE WATER

## encores ##
16. HUSH/ SPEED KING/ Hello Marylou/ It's Now Or Never (!) + Paice Drumsolo + Morse Gitaarsolo
17. BLACK NIGHT

De band had er duidelijk heel veel zin in, het spelplezier droop er van af... de nummers van de nieuwe plaat komen live heel erg goed tot hun recht vind ik !!!

Hoogtepunten:
* Perfect strangers !!!
* Wrong Man - dat ik al evengoed kon meebrullen als de klassiekers
* Rapture of The Deep
* Space Trucking!!!
* Highway Star!!
* Smoke On The Water
* Speed King !!!!!

SCHITTERENDE PRESTATIE van het Purperen Gezelschap!!!

Een meer dan tevreden Purple Fan!