Eindelijk! Neil Young Archives Vol.1 !

Jaren al wachten wij, Neil Youngfans erop. De vaak aangekondigde "Archives". Ik was er dan ook als de kippen bij zodra bekend werd dat ze nu écht op komst waren. Meteen mijn BlueRay-Archivesbox besteld bij Warner, enkele maanden geleden. Ja!

Drie weken geleden kwam dan het bericht van DVS (Abx) dat de zending er was. Het zou de maandag of dinsdag erop me bezorgd worden, zo werd me verzekerd. Dat was begin juni. Maar blijkbaar duurt het voor de Belgische Post DRIE VOLLE WEKEN om een pak van Brussel naar Mechelen te brengen!!! Maar goed, bij thuiskomst vrijdag van een weekje vakantie was er dat berichtje "de post langs mkwamet een pak". Dus ben ik het maandag met een big smile gaan oppikken bij het postpunt en... now it's MINE!

Anyway. Zeer blij met mijn 'doosje', Neil Young Archives vol 1. !!!
Zoveel is duidelijk.... Een prachtige uitgave... en de eerstkomende dagen en weken wordt hier huize Markec duchtig gekeken en geluisterd.

Keep on rocking in the free world, Y'all !
.

Tropische avond met Machiavel en Simple Minds

Net terug (nacht van zaterdag 28 op zondag 29.06) van een geslaagde festivalavond in het sympathieke stadje Ciney. Het Tempo Festival had de Waalse helden MACHIAVEL (B) en het legendarische schotse band SIMPLE MINDS (UK) te gast. Beide bands, niet gehinderd door de 'tropische omstandigheden', gaven het beste van zichzelf...

Het optreden van MALIBU STACEY, die blijkbaar wel op veel bijval konden rekenen in Ciney, kon me weinig tot niet bekoren.. Maar goed 't was mooi weer en ook de innerlijke mens diende versterkt...

MACHIAVEL (B)
Het was de eerste keer dat ik MACHIAVEL 'live' aan het werk kon zien en horen, en als het aan mij ligt is het ook niet de laatste keer. Heel knap optreden. Behalve "THE FLY" - luidkeels door iedereen meegezongen - bleek ik nog wel meer liedjes van deze band te (her)kennen...
Geweldig goede zanger trouwens!!! En de gitarist verdient ook een bloemmetje !

Drummer en Radio21 presentator Marc Isayie (of hoe schrijf je dat) waagde zich ook aan een liedje, maar zo'n goede zanger bleek ie niet te zijn... Maar dus een bijzonder goede eerste livekennismaking met MACHIAVEL !

SIMPLE MINDS (UK)
Om klokslag 22 uur weerklonk die o zo bekende pompende bas van 'WATERFRONT' en Jim Kerr, Charlie Burchill, Mel Gaynor, Eddie Duffy en Andy Gillespie betraden het podium. En na een valse start, waarop Jim Kerr: 'don't worry it'll be Ok', weerklonk een krachtig en superdynamisch 'WATERFRONT'. En Ciney zou een geweldig sterke set krijgen, met een goede mix van oud en nieuw werk, mooi verspreid over de hele show.

Twee uur lang deden SIMPLE MINDS hun livereputatie alle eer aan. Ik was erg opgetogen met de manier waarop de setlist was opgebouwd. Natuurlijk was ook het onvermijdelijke 'DON’T YOU FORGET ABOUT ME' aanwezig, maar dan hebben we meteen ook het enige minpunt opgesomd.

Toppers in de set waren zeker 'BIG SLEEP"', 'MOSCOW UNDERGROUND', de sublieme versie van 'BELFAST CHILD', 'THIS IS IT' en afsluiter 'GHOST DANCING' dat ze nu opnieuw in de 'gewone' versie spelen, dus zonder "Gloria" (Them) eraan vastgekoppeld.

Kerr en de zijnen bleken in form.. Enorm genoten weerom van het gitaarspel van Charlie Burchill. En die immer pompende bas van een Eddie Duffy die wel erg gek deed op het podium (maar doet ie dat niet altijd?). De strakke drumsound van Mel Gaynor... Het mooie keyboardspel van Andy Gillespie... En Jim Kerr die als voleerde volksmenner het hele plein in Ciney moeiteloos meekreeg. Ook al zat de stem niet alijd even goed, een probleem dat ik op het Showcase-concert in Vilvoorde ook al opmerkte. Misschien toch wat meer oefenen, of andere arrangementen (laten) schrijven, Jim?

Er leek er wel wat aan de hand te zijn met de verstandhouding tussen Eddie Duffy en Andy Gillespie. Zo zag k Eddie naar Andy toestappen en wat ie zei bleek Andy alles behalve te plezieren... Hopelijk hebben de heren dat nadien beslecht met een lekker glas CINEY...

Maar: 't was dus een geweldige show en de menigte zong uit volle borst de vele topnummers mee ...

Setlist:
1. WATERFRONT (Sparkle In The Rain, 1983)
2. I TRAVEL (Empires and Dance,1980)
3. LOVE SONG (Sons And Fascination, 1981)
4. SEE THE LGHTS (Real Life, 1991
5. BIG SLEEP (New Gold Dream 81 82 83 84, 1982)
6. MOSCOW UNDERGROUND (Graffiti Soul, 2009)
7. STARS WILL LEAD THE WAY (Graffit Soul, 2009)
8. ROCKETS (Graffiti Soul, 2009)
9. DON'T YOU FORGET ABOUT ME
10. GLITTERING PRIZE (New Gold Dream 81 82 83 84, 1982)
11. PROMISED YOU A MIRACLE (New Gold Dream 81 82 83 84, 1982)
12. SOMEONE SOMEWHERE IN SUMMERTIME (New Gold Dream 81 82 83 84, 1982)
13. NEW GOLD DREAM (New Gold Dream 81 82 83 84, 1982)
14. ALIVE AND KICKING (Once Upon A Time, 1985)

BIS # 1
15. SHE'S A RIVER (Good News From The Next World, 1995)
16. BELFAST CHILD (Street Fighting Years, 1989)
17. SANCTIFY YOURSELF (Once Upon A Time, 1985)

BIS # 2
18. THIS IS IT (Graffiti Soul, 2009)
19. GHOST DANCING (Once Upon A Time, 1985)
.

GMM '09/ Day One: Een avond met Dream Theater, The Gathering en Heaven And Hell.

Vrijdag even naar Dessel afgezakt, voor DREAM THEATER en HEAVEN AND HELL, maar toch zeker ook voor THE GATHERING. Geen van de drie bands stelde me teleur... Een goed indruk van BLIND GUARDIAN en een bijna trauma van te veel Spinal Tap met Motley Crue. Spinal Tap is beter.

Jon Oliva's Pain en Exodus/ WASP (de keuze tussen beide bands zou ik de dag zelf maken) helaas gemist. Maar wat JOP en Exodus betreft: die heb ik gelukkig al enkele malen gezien, en die doen wellicht dra nog wel hier en daar een zaalshow...

THE GATHERING

















TG bracht een enorm energieke en sterke set en opende met het instrumentale 'WHEN TRUST BECOMES SOUND' waar ook het nieuwe album "The West Pole" mee opent.

De mooie stem van zangeres Silje blijkt goed te passen bij de TG-sound en ook live stond de nieuwe zangeres goed haar vrouwtje. Knappe prestatie.

De overall sound was erg goed. Heel sfeervol, soms stevig, en altijd vol met subtiliteiten en nuances. Het was een knappe sferische trip. De knappe muzikaliteit, en daar reken ik zeker ook de zang bij, deed het 'em. Erg knap optreden!!

Net zoals één van hun eerste shows, heel lang geleden, toen nog met Bart Smits op vocals/grunts, werd ik 'omver geblazen', zij het - zovele jaren later - op geheel andere meer subtiele wijze...

BLIND GUARDIAN
Wegens te druk en veel te warm heb ik het merendeel van dit optreden vanop afstand meegemaakt. Maar wat duidelijk is: deze band stààt er live. Misschien moet ik eens een clubshow zien van hen om er ten volle van te kunnen genieten. Maar de eerste indruk was dus goed.

HEAVEN AND HELL: DE HOOGMIS!
Eén van de hoofdredenen om naar GRASPOP af te zakken was zéker HEAVEN AND HELL en misschien wel één van de geweldigste kelen in de ROCK ever.. Ronnie James Dio ! En de verwachtingen werden méér dan ingelost. Dit was het optreden van de pure power. De heavy Sabbathsound staat nog steeds als een huis. En Ronnie James Dio. Jongens jongens. Respect. Wat een fenomenale keel... Hij overklast zonder enige moeite die 'andere' oudjes zoals Robert Plant en David Coverdale. Wat Dio, op zijn leeftijd, met zijn stem kan. Geweldig.

En dan die setlist: een erg sterke mix uit de Sabbathalbums met Dio en het jongste Heaven And Hell album. Met als absolute hoogtepunten de stevige opener THE MOB RULES en HEAVEN AND HELL... Maar ook enorm genoten van 'I'...

Setlist:
1. THE MOB RULES (The Mob Rules)
2. CHILDREN OF THE SEA (Heaven And Hell)
3. I (Dehumanizer)
4. BIBLE BLACK (The Devil You Know)
5. TIME MACHINE (Dehumanizer)
6. FEAR (The Devil You Know)
7. FALLING OF THE EDGE OF THE WORLD (The Mob Rules)
8. DIE YOUNG (Heaven And Hell)
9. HEAVEN AND HELL (Heaven And Hell)
10. NEON KNIGHTS (Heaven And Hell)


DREAM THEATER
Die andere reden om naar GMM af te zakken was zeker ook DREAM THEATER. Live altijd wel een sensatie. Een band die ook alsmaar beter lijkt te worden, en ja ik wéét het: dat schrijf ik haast in elke Dream Theaterrecensie, maar het is nog steeds een waarheid als een koe. Ook nu was het genieten van de knappe progmetal van deze heren. De Marquee stond in brand...

Dit was de uitstekende setlist:
1. IN THE PRESENCE OF ENNEMIES (Systematic Chaos)
2. BEYOND THIS LIFE (Scenes From A Memory)
3. CONSTANT MOTION (Systematic Chaos)
4. A RITE OF PASSAGE (Black Clouds and Silver Linings)
5. EROTOMANIA (Awake)
6. VOICES (Awake)
7. PULL ME UNDER (Images And Words)
8. METROPOLIS PT.1: THE MIRACLE AND THE SLEEPER (Images And Words)

Véél te kort natuurlijk, maar goed.. Het was natuurlijk een festival set ...
Binnenkort, Mike Portnoy herinnerde het publiek er trouwens ook nog aan, 17 oktober, komen ze terug samen met Opeth en Big Elf...

MOTLEY CRUE
Een fan van de hairmetal van MOTLEY CRUE ben ik nooit geweest. Ook niet in hun 'hey days'. Maar nu ik toch in Dessel was, wilde ik toch wel eens zien wat Motley Crue live voor zou stellen.
Weinig dus.
Na het tweede nummer was het voor mij eigenlijk al welletjes, maar heb de show dapper volgehouden. Zo mocht ik de van bij 100 kilometer voorspelbare bindteksten van Vince Neil ondergaan. Maar dat was zo erg niet. Erger waren zijn pogingen tot 'zingen'...

De songs klonken me allemaal even vervelend als doorsnee en duidelijk gedateerd. Al vond ik er - zoals ik al zei - in de jaren '80 ook al niet veel aan. En ja, ik geef toe, heel even toch stiekem meegezongen met 'GIRLS GIRLS GIRLS' en 'DOCTOR FEELGOOD' was zelfs nog te pruimen..

Eén lichtpuntje toch nog: het knappe gitaarspel van Mick Mars. Maar songs? En het gedoe van ons aller Tommy Lee hoefde ik ook al niet.

Die vrijdagavond in Dessel toch enkele goede en geweldige concerten gezien en de slapstick en aanstellerij van Motley Crue zullen we rap vergeten zijn..
.

Zieke Joe Jackson + gezonde goesting + geweldige drive + fijne setlist = memorabel concert!

Concert: Joe Jackson Trio, zondag 21 juni '09, Vredenburg Leidsche Rijn, Utrecht (NL).

Er zijn nog zekerheden. De inzet en klasse van muzikale duizendpoot Joe Jackson is er zo één. Toen we richting Utrecht trokken, ging ik er haast al van uit dat het een geweldige avond van hoge muzikale kwaliteit ging worden. Ook die zekerheid bleek gewaarborgd. We kregen een uitstekende performance, op basis van een dito setlist.

GRETA'S BAKERY uit - al doen hun namen anders vermoedmen - New York mocht het voorprogramma verzorgen. Het drietal Greta Panettieri (stem), Andrea Sammartino (keyboards) en Mike LaValle (bas en gitaar), bracht een erg inspirerende, sensuele mix van Jazz en Soul. En dat smaakte zeker naar meer. Zeker ook de heel erg mooie stem van Greta. Klasse. Een ontdekking en nog een zekerheid: soms kan een voorprogramma je overtuigen en meer...

Jammer van die dames op de rij achter ons die het nodig vonden om doorheen het hele optreden door te zitten kletsen. Hopelijk heeft de muziek hen niet gestoord in hun gesprek (sic).

ZIEKE JACKSON MET GEZOND SPELPLEZIER
Rond 21.15 uur betraden Joe Jackson en zijn begeleiders het podium. Ook zij waren met drie; de 'RAIN'-lineup: Joe Jackson (zang en piano), ouwe getrouwe Graham Maybe (bas) en Dave Houghton (drums). Het vermoeden, gezien de opstelling/ bezetting, werd al snel bevestigd: we kregen een setlist die opgebouwd was rond 'Rain', 'Night & Day', 'Body & Soul' maar ook 'Look Sharp!', 'I'm The Man' en 'Laughter & Lust', zo zou blijken.

Nadat er eerst ingezet werd met dat geweldige en immer aanstekelijke 'ANOTHER WORLD' (Night & Day) begroette een zieke Joe Jackson het talrijk opgekomen publiek. Hij zou een weinig later zich ook verontschuldigen voor zijn misschien nogal ruige stem vanavond. Jackson voelde zich redelijk 'crap', maar besloot toch van uit de drie scenario's; show uitstellen, afgelasten of gewoon laten plaatsvinden, voor dat laatste te kiezen. En gelukkig maar. Want, ondanks de stem, die - toegegeven - soms onderhevig was aan Jackson's gezondheidstoestand, zette Jackson, Maybe en Houghton een prima show neer.

Jackson is een vechter en volhouder. Hoe ziek hij zich wellicht ook voelde, het werd een prima, ontspannen, gezellige, grappige en uiterst geïnspireerde avond...

Met 'TOO TOUGH' en 'CITIZEN SANE' die volgden na de setopener trakteerde Joe ons meteen op enkele hoogtepunten van het recente album 'Rain' (2008) dat in dezelfde bezetting als de live-lineup tot stand kwam. Er zouden nog nummers uit 'Rain' volgen maar er werd dus ook teruggegrepen naar het prille begin. Met bijvoorbeeld die fenomenale versie van 'FOOLS IN LOVE' uit 'Look Sharp!' (1979) - hier gecombineerd met de klassieker 'FOR YOUR LOVE' van The Yardbirds (1965). Klasse! En zeker één van de hoogtepunten van de avond, wat mij betreft.

Van 'Laughter & Lust' (1991) kregen we het o zo mooie 'STRANGER THAN FICTION' en het upbeat 'GOIN' DOWNTOWN'. Het van nieuwe arrangementen voorziene 'SUNDAY PAPERS' ('Look Sharp!', 1979) sloot er perfect bij aan... En de versie van 'ON YOUR RADIO' ('I'm The Man', 1979) was subliem!

Het was dan tijd voor een solomoment voor Jackson. Maybe en Houghton konden even gaan rusten. Gezeten aan zijn piano bracht Jackson moedig het erg sterke 'SOLO (SO LOW)' waarvan hij eerste de dubbele betekenis/bodem verklaarde. Het was ongetwijfeld afzien voor Joe. Want hier moest hij zijn stem in soms moeilijke bochten wringen, maar dat ging zonder kleerscheuren. Al zou het met een gezonde stem wellicht NOG beter geklonken hebben. Zoveel is duidelijk. De song nam alleszins menigeen bij zijn / haar nekvel, of greep naar je keel...
Ook mooi was 'BE MY NUMBER TWO' (van Body & Soul, 1984)...

Houghton en Maybe kwamen Jackson opnieuw versterken met het van 'Rain' afkomstige 'THE UPTOWN TRAIN'.

En daarna had Joe het over zijn muzikale helden. "They're all Dead" grapte ie. "Except one!" En, tot mijn grote verrassing en vreugde vertelde Jackson een nummer te zullen brengen van ... DAVID BOWIE. En een originele keuze: 'SCARY MONSTERS AND SUPER' van het gelijknamige Bowiealbum uit 1980. Een erg aparte, maar zeer geslaagde versie was dit. Super (maar niet creepy). Top.

Met 'STEPPIN' OUT' (nog zo'n zekerheid: dit speelt Jackson haast altijd, moet ook, zo'n supersong!), opnieuw een 'Night and Day'-track en 'GOT THE TIME' (Look Sharp!) werd de set besloten.

Een zichtbare vermoeide maar opgetogen Joe Jackson bedankte zijn publiek. Dat publiek wou nog meer natuurlijk. Zieke Joe of niet. En Joe kwam terug. Hij zei dat normaliter 'A PLACE IN THE RAIN' (van 'Rain') zou volgen. Maar "dat kan mijn stem nu écht niet aan" zei ie. Maar we zouden in de plaats nog enkele andere liedjes krijgen.

Jackson vertelde over een op stapel staand project rond DUKE ELLINGTON. Daar zou ie ons wat van gaan brengen. En we kregen twee erg knappe jazzwerkjes. Dat belooft dus. Maar hij had ook beloofd wat van zijn "Own Old Shit" te zullen spelen. En ja hoor. Met een door de zaal luidkeels meegezongen 'IS SHE REALLY GOING OUT WITH HIM' ('Look Sharp!') en, hoe kan het ook anders, een weerom erg indrukwekkend "A SLOW SONG" ('Night and Day') werd definitief besloten.

Jackson bedankte de zaal nogmaals. En wij hém. We wensen hem vanharte beterschap.

Niet het beste concert van Jackson ooit. Wel gewoon héél goed, en zeker memorabel. Want ziek of niet, Jackson en de zijnen bezorgden ons een fijne muzikale avond....

Setlist Joe Jackson:

1. ANOTHER WORLD (Night And Day)
2. TOO TOUGH (Rain)
3. CITIZEN SANE (Rain)
4. FOOLS IN LOVE (Look Sharp!) / FOR YOUR LOVE (The Yardbirds: For Your Love, 1965)
5. STRANGER THAN FICTION (Laughter & Lust)
6. GOIN' DOWNTOWN (Laughter & Lust)
7. SUNDAY PAPERS (Look Sharp!)
8. ON YOUR RADIO (I'm The Man)
9. SOLO (SO LOW) (Rain)
10. BE MY NUMBER TWO (Body and Soul)
11. THE UPTOWN TRAIN (Rain)
12. SCARY MONSTERS AND SUPER CREEPS (David Bowie: Scary Monsters and Super Creeps)
13. STEPPIN' OUT (Night And Day)
14. GOT THE TIME (Look Sharp!)

# Encore:
15. SATIN DOLL (Duke Ellington)
16. DON'T GET AROUND MUCH ANYMORE (Duke Ellington)
17. IS SHE REALLY GOING OUT WITH HIM? (Look Sharp!)
18. A SLOW SONG (Night And Day)


Hoogtepunten voor mij:
- FOOLS IN LOVE/ FOR YOUR LOVE
- SOLO (SO LOW)
- SCARY MONSTERS AND SUPER CREEPS
- A SLOW SONG
- ON YOUR RADIO

Om 23.10, na een deugdoende koffie, stonden we op de parking en konden we tevreden Utrecht verlaten en naar Mechelen rijden.
.

Simple Minds @ Joe FM: subliem en historisch

Subliem? Historisch zelfs? Jawel. Want: wat een geweldige show zeg. Een goede setlist en een band die er stààt. Meer dan ooit bewijzen Simple Minds dat ze in de eerste plaats een goedgeöliede Liveband zijn. Wat een power zeg!

Historisch? Zeker. Tot mijn aangename verrassing bleven we bespaard van "Don't You Forget About Me". Ja! En denk je dat iemand om het nummer vroeg? Natuurlijk niet. Maar de verrassing van de avond was voor mij de geweldige opener van de set. Géén Waterfront, geen Stay Visible, geen Moscow Underground... nee. Toen de introtape met een keltisch folkriedeltje stopte zett de band zijn tanden in T-REX's "CHILDREN OF THE REVOLUTION". Geweldig ! Super!

En verder? Verder was het een enorm goed concert met een zeer evenwichtige setlist die opvallend véél recent werk bevatte. Uiteraard kwamen de de 'Graffiti Soul'-songs aan bod, dat spreekt. Maar ook 'Black & White 050505' kwam ruimschoots aan bod. En, geen nood: uiteraard ontbraken ook de classics niet.

Wat een power... wat een overgave.. wat een kwaliteit... Geweldige show met een sublieme setlist. En die zag er zo uit:

0. INTRO
1. CHILDREN OF THE REVOLUTION (T REX)
2. STAY VISIBLE (Black & White 050505, 2005)
3. DIFFERENT WORLD [TAORMINA ME] (Black & White 050505, 2005)
4. I TRAVEL (Empires And Dance, 1980)
5. SEE THE LIGHTS (Real Life, 1991)
6. MOSCOW UNDERGROUND (Graffiti Soul, 2009)
7. STARS WILL LEAD THE WAY (Graffiti Soul, 2009)
8. ROCKETS (Graffiti Soul, 2009)
9. THIS IS IT (Graffiti Soul, 2009)
10. DOLPHINS (Black & White 050505, 2005)
11. WATERFRONT (Sparkle In The Rain, 1983)
12. HOME (Black & White 050505, 2005)
13. GLITTERING PRIZE (New Gold Dream, 1982)
14. PROMISED YOU A MIRACLE (New Gold Dream, 1982)
15. SOMEONE SOMEWHERE IN SUMMERTIME (New Gold Dream, 1982)
16. NEW GOLD DREAM ('81 '82' 83 '84) (New Gold Dream, 1982)

# encore
17. ALIVE AND KICKING (Once Upon A Time, 1985)
18. SANCTIFY YOURSELF Once Upon A Time, 1985)


















De nieuwe nummers klinken enorm goed in hun livejasjes, en passen perfect bij klassiekers van 'Sparkle in The Rain' en 'New Gold Dream'. Hoogtepunten? Zeker 'Moscow Underground', 'This Is It', 'Stay Visible', 'Waterfront' en zeer zeker ook 'Children Of The Revolution'. Jawel!


















Een mooie opwarmer voor de aankomde (zomer- en winter-) tour(s) was deze showcase.. gelukkig dat ik - die niet gewonnen had - met vrienden meekon, die wél gewonnen hadden!!

Leuk om vele bekende gezichten nog eens terug te zien, het leek wel of alle fans gewonnen hadden of meemochten. Fijn, zo moet dat! Ook tof om mijn 'buddy' Eddie Duffy nog eens gezien te hebben ;-)


















Meer foto's van de Simple Minds Showcase-gig in mijn Joe FM-set op Flickr.com

Artikel & Foto's: (c) Markec, 2009
.

Dinosaur Sr. toont hoe het moet!

Het is altijd geweldig om een van je muzikale helden te kunnen live zien... en het is dan ook altijd fiks aftellen geblazen tot het moment eindelijk daar is. Als die held je dan, naar goede gewoonte, niet teleurstelt en je omver blaast met een geweldig concert, waarom dan klagen? Behalve: 'verdorie, 't is alweer voorbij!'.

Eén van die muzikale helden van mij is NEIL YOUNG. En Neil heeft zijn fans de laatste tijd eigenlijk best wel verwend. Vorig jaar het sublieme concert in de Stadsschouwburg in Antwerpen, een potige set, datzelfde jaar op Rock Werchter. En nu kwam ie alweer. Zaterdag 6 juni was the place to be het Antwerpse Sportpaleis.

De '09 tour zou het jongste album "Fork In The Road" promoten zou je denken. Maar, misschien was dat net niet de bedoeling en wou Young eerder het eerste deel van zijn imposante "Archives" promoten? (verschenen op 2 juni). Feit is dat van "Fork In The Road" géén enkele song gespeeld werd, zaterdag in Antwerpen. Niet iedereen zal dat héél erg gevonden hebben. Het is, toegegeven niet meteen 's mans sterkste album en who cares als je een killer-setlist krijgt met niets dan toppers? Trouwens, Neil Young doet trouwens meestal gewoon zijn zin (op sommige van de 'Fork In The Road Tour' gigs speelde ie trouwens wel een tweetal songs van het nieuwe album).

Het opmerkelijk was ook dat het een set was in de beste CRAZY HORSEtraditie. Maar dan zonder Crazy Horse. Neil Youngs Electric Band speelde met verve de o zo typische epische en/of potige rocksongs van Young, vaak bekend in die onsterfelijke versies van Crazy Horse. Neil Young zelf was bijzonder goed op dreef en bewees nog maar eens dat hij er als 63jarige nog altijd toe doet. En Hoe. Te oud voor rock & Roll? Neil nog lang niet!!

Vanaf setopener 'Love And Only Love' was het overduidelijk: Young en de zijnen speelden met een enorme gedrevenheid. Dat typische stemgeluid waar nog lang geen sleet op lijkt te zitten. Dat o zo aparte, typische, fantastische en unieke gierende, grauwe, spannende, manische gitaarspel van Young. Hoe Young zijn gitaar be- en mishandeld zoals geen ander dat kan... Young ging tekeer als een sjamaan en die gitaarmuren waren weerom fenomenaal. Menig jong 'overhypet' groepje kan nog een lesje leren van de 'ouwe rocker'.




























De setlist bevatte dus heel wat rockers, en er kwamen flink wat songs uit 'Ragged Glory' (1990) en verder 'Zuma', 'Rust Never Sleeps', 'Everybody Knows this Is Nowhere'. Met ondermeer dus toppers zoals 'Cortez The Killer', 'Cinnamon Girl', 'Hey Hey, My My' en 'Pocahontas'. Maar ook het debuut ('Neil Young') werd niet ongemoeid gelaten met 'I've Been Waiting For You' en van 'Freedom' kregen we een fenomenale versie van 'Rocking In The Free World' dat de set afsloot en wat mij betreft tot een van de hoogtepunten van de show behoorde.

Maar er was ook tijd voor akoestische absoluut mooie momenten. Met 'Heart Of Gold', 'Comes A Time', 'Old Man' en zeker ook 'Don't Let It Bring You Down'. Maar vergeten we ook niet 'Going Back'. Het akoestisch momentum was een mooie oase van rust en zelfs kippenvel tussen al het (welgekomen) gitaargeweld...

Het enige echt 'recente nummer' in de set was het mooie 'Spirit Road' dat van 'Chrome Dreams II' (2007) komt.

Hoogtepunten? Voor mij zeer zeker 'Pocahontas', 'Cortez the Killer', 'Hey Hey, My My', opener 'Love and Only Love', 'Don't let it Bring You Down' en 'Rocking In The Free World'. Maar ook de classic 'Like A Hurricane' dat we als (enige) bis kregen.

Ok. Het was, naar Neil Youngnormen dan toch, een "best of" zou je kunnen zeggen. Maar wie maalde erom: 't was wel een geweldige setlist, vol vuur en dynamiek en pure power...

Wat ook knap was, was het voorprogramma. Niemand minder dan onze 'Vlaamse Neil Young', Tom Van Laere, ADMIRAL FREEBEE mocht de zaal opwarmen. Dat bleek geen probleem. Want de Neil Youngfans konden de muziek van de Admiraal zeker smaken. Knap gedaan van Tom. En ook al kreeg ie maar een halfuurtje, 't was ferm. Het ideale voorprogramma voor Neil Young dus...

> SETLIST ADMIRAL FREEBEE:

1. EVER PRESENT (Admiral Freebee)
2. OH DARKNESS (Songs)
3. RECIPE FOR DISASTER (Songs)
4. LIVING FOR THE WEEKEND (Wild Dreams And New Beginnings)
5. GET OUT OF TOWN (Admiral Freebee)
6. RAGS AND RUN (Admiral Freebee)

> SETLIST NEIL YOUNG:

1. LOVE AND ONLY LOVE (Ragged Glory)
2. HEY HEY, MY MY (Rust Never Sleeps)
3. EVERYBODY KNOWS THIS IS NOWHERE (Everybody Knows This Is Nowhere)
4. POCAHONTAS (Rust Never Sleeps)
5. SPIRIT ROAD (Chrome Dreams II)
6. CORTEZ THE KILLER (Zuma)
5. CINNAMON GIRL (Everybody Knows This Is Nowhere)
6. MOTHER EARTH (Ragged Glory)
7. DON'T LET IT BRING YOU DOWN (After The Goldrush)
8. GOING BACK (Comes A Time)
9. HEART OF GOLD (Harvest)
10. COMES A TIME (Comes A Time)
11. OLD MAN (Harvest)
12. MANSION ON THE HILL (Ragged Glory)
13. I'VE BEEN WAITING FOR YOU (Neil Young)
14. ROCKIN' IN THE FREE WORLD (Freedom)

Bis
15. LIKE A HURRICANE (American Stars 'n' Bars)

Ja, het was een zeer fijne afspraak met de rock & roll, zaterdag 6 Juni! Dank u Neil, dank u Tom...

Het concert van Neil Young was dus weerom enorm goed. Dat Neil Young af en toe een minder album maakt ('Fork in The Road') het is niet zo erg. Ook helden maken fouten. Maar zolang hij live op dit hoge niveau blijft presteren, hoor je mij alvast niet klagen!


Foto's: (c) Jany Claeskens / http://www.thetopofmusic.be
.

Mechelen - Taormina: Exclusieve Simple Mindstrip

Simple Minds geven opnieuw een speciaal optreden in het Theatro Greco in Taormina. Met het Mechelse reisbureau Arakea kun je een exclusieve Taormina-package boeken. Inbegrepen: een concertticket met garantie op een uitstekende plaats, verblijf in viersterrenhotel, toegang tot de aftershow, t-shirt, ... Als je boekt, zeker vermelden dat je het vernam op 'The Markec Files'.

Lees meer >>
.

FireForce & Beyond The Labyrinth: Energiek en vol overgave

Zaterdag (23.05), terwijl 3/4de of meer van mijn stadsgenoten hoopvol naar iets met een bal, een veld, geel en rood keken, en op een 'beker' hoopten, ontvluchtte ik mijn thuisbasis voor een flinke snee classic rock, hardrock en (power)metal... Place to be was "De Rots" waar zowel FireForce als Beyond The Labyrinth de pannen van het dak zouden spelen...

FIREFORCE



Bij aankomst bleek FireForce (Power Metal met een Thrashmetalsmaakje) al gestart te zijn, maar wellicht maar pas, want we hebben toch +/- 45 minuten (of was het korter) meegepikt. FireForce maakte het achterste gedeelte van hun bandnaam zeker waar: wat een kracht! Pure Power... Dat voorste gedeelte mocht uitblijven: 't was zo al warm genoeg ;-)

Anders dan Double Diamond, de vorige band van zanger Filip Lemmens en gitarist Erwin Suetens, die duidelijk knipoogde naar de NWOBHM à la Iron Maiden, en ook wel een beetje Judas Priest, bracht FireForce een soort mix van Power Metal en Thrash Metal. Al is de link met Priest nooit héél vér weg. Soms moest ik denken aan Iced Earth, maar evenvaak aan pakweg Annihilator - 'den Erwin kan er nog altijd wat van zenne!', dacht ik toen ik hem zag uitleven op zijn gitaar. Yearh! De stem van Filip, die ook helpt aan de Iced Earth-vergelijking, is nog steeds geweldig... Drummer en basist gaven uiteraard ook ferm van jetje...
We kregen een stevig potje metal van deze FireForce, en ik vond het bijzonder goed. Hell yearh!



Net zoals dat bij Double Diamond steevast het geval was werd de set besloten met het onvolprezen 'BATTLE HYMN' van Manowar.

Ook in "De Rots" was dat garantie voor een geslaagde afsluiter!

Foto's (c) Markec:
http://www.flickr.com/photos/markec/sets/72157618707768134/


BEYOND THE LABYRINTH



Na hun doortocht(en) met Threshold gemist te hebben, was ik blij dat ik nu eindelijk een show van de 'Castles in The Sand'-tour kon meepikken van Beyond The Labyrinth. Na een korte soundcheck, met al een ruwe versie van 'Castles In The Sand' - het geluid zat toen duidelijk nog niet goed, begon BTL er zo rond 21.10 uur aan...

De band opende sterk met Solitary Dancer, dat een uitstekende gigopener blijkt te zijn. En meteen daarna kregen we Draining My Energy en de single Time To Fly volgen. Het anthem Beyond The Labyrinth, al enkele jaren een crowdpleaser, maar nu pas op een album (de knappe nieuwe plaat 'Castles in The Sand'), kon natuurlijk niet ontbreken in de set. De liveversie vind ik wel 'meer ballen' hebben dan de (verdienstelijke, daar niet van) albumversie. Daarna was het tijd om het even wat rustiger aan te doen met Castles in the Sand, titletrack van het knappe jongste album.



Na het mooie 'Castles' was het weer tijd om te rocken... Dat deed BTL dan ook geweldig goed met Pure Sabotage! Hou deze song zeker in de live-set, jongens! Ook de liveversie van Caged was top. En dan werd opnieuw gekozen voor een rustigere passage met een mooie versie van No Place For A Dreamer, net zoals alle songs totdantoe afkomstig van het knappe nieuwe album 'Castles in the Sand'.

De set werd besloten met twee toptracks van het album 'Signs'. En wel met een potig Tomorrow is Gone (A Hole In The Sky) én het majestueuze en o zo mooie In Flanders Fields, een van mijn all time BTL-faves....

Jammer genoeg was er een 'curfew' (22 uur) dus weinig ruimte voor bissen...

De songs van "Castles in The Sand" bleken in hun livejasjes erg goed overeind te blijven (niet dat ik daar aan twijfelde). De ritmesectie; Bruno Goedhuys op drums, Gerry Verstreken op Bass was lekker strak en uitstekend en klonk prima. En Geert Fieuws gitaarspel mag er ook nog steeds zijn! Jo De Boeck zong, vol overgave, de sterren van de hemel. Met hem heeft BTL, maar dat wisten we natuurlijk al, een fijne stem in huis...



> SETLIST:

1. SOLITARY DANCER (Castles In The Sand)
2. DRAINING MY ENERGY (Castles In The Sand)
3. TIME TO FLY (Castles in The Sand)
4. BEYOND THE LABYRINTH (Castles In The Sand)
5. CASTLES IN THE SAND (Castles In The Sand)
6. CAGED (Castles In The Sand)
7. PURE SABOTAGE (Castles In The Sand)
8. NO PLACE FOR A DREAMER (Castles In The Sand)
9. TOMORROW IS GONE (Signs)
10. IN FLANDERS FIELDS (Signs)

Géén PROPHET OF DOOM, ICONS, MEDIA VISION, THE ENEMY WITHIN of FOR ETERNITY dus.... Maar dat krijgen we wellicht wél dra (12 juni) in Nijdrop (Opwijk) wanneer de band een 'full set' speelt, op het Incommunicado Fest. Be there! ;-))

Foto's (c) Markec:
http://www.flickr.com/photos/markec/sets/72157618620926329/

Na de gigs nog wat (bij)gepraat met Filip (van FireForce), Geert, Jo en Bruno - thanks for the drumstick! - van BTL...

Nog een pintje of twee drie gedronken, en na een geslaagd avondje (hard) rock 'n' roll bij thuiskomst een stad vol ontgoochelde Mechelaars teruggevonden: KV Mechelen had verloren...
.

Beleef Simple Minds in Taormina!

Ook dit jaar geven Simple Minds weer een speciale show in het Grieks Amfitheater in Taormina, Sicilië. En ook dit keer wordt het vast weer heel erg speciaal! Maandag 27 juli is de hoogdag: de geweldige muziek van Simple Minds op een van de meest romantische plaatsen in Sicilië!

Het Mechelse reisbureau Arakea verkoopt, exclusief voor België beperkte Taormina-pakketjes voor dit unieke concert. Het pakket omvat:
- concert ticket(s)
- driedaags verblijf in een viersterrenhotel in Taormina
- toegang tot de private Simple Minds bar voor de show
- officiële fan kaart voor de Simple Minds 'aftershow party'
- Simple Minds T-shirt

Voor dit exclusieve pakket betaal je € 500 per persoon. Er is ook een gelijkaardige formule mogelijk voor het Palermoconcert, op 26 juli, daags voordien dus.

Arakea kan ook voor je vluchten zorgen, of een langer verblijf terplaatse regelen...

Surf naar de Arakea-website voor méér info, en om je pakketje te bestellen. Of contacteer Nancy: tel. 015 44 62 67 of 015 43 00 28 of stuur een mailtje naar nancy@arakea.com.

Vermeld dat je 'The Markec Files', of kortweg Mark/ C' Moon je op de hoogte bracht.

Misschien zien we elkaar op 27 juli in Taormina?!

foto: (c) Mark Van Mullem, 2008/9

.

Lloyd Cole: akoestisch & ingetogen

Vrijdag 15 mei beëindigde Lloyd Cole zijn UK/Europe Tour in het auditorium van het Cultuurcentrum Mechelen. De sympathieke Brit doet het nu al twintig jaar zonder zijn Commotions en zou Mechelen een mix presenteren van eigen werk en oude klassiekers van 'Lloyd Cole & The Commotions'. Het was een redelijk goed en ingetogen optreden. Misschien té ingetogen en relaxed.

Maar toch genoten van 's mans solohits en die van Lloyd Cole & The Commotions.. Al vond ik "Brand New Friend" en "Rattlesnakes" nogal slordig afgewerkt. Maar de versie van "Are you ready to be Heartbroken" was wondermooi...

Volledig verslag en setlist op Mechelen Blogt!, de Mechelse onvolprezen StadsWeblog...
.

Circle II Circle: Power Metal zoals 't moet!

Gisteren een geweldig concert gezien van Circle II Circle in de Biebob! Strakke, melodieuze en overheerlijke Power Metal van het fijnste soort....



Men neme geweldige muzikanten, een erg sterke Zachary Stevens met - nog steeds - fenomenale stem, een supersfeer en een uitstekende setlist. En uitstekend gezelschap! Het resultaat: een meer dan geslaagde avond!

Circle II Circle heeft, met 'Delusions of Grandeur', een nieuw album uit (nu ja, nieuw van eind 2008) en dat is reden genoeg om weer eens te touren. Mij hoor je niet klagen. We werden getrakteerd op, logisch, een flinke greep uit 'Delusions of Grandeur' maar, zeer tot mijn vreugde, ook het uitstekende vorig album; 'Burden of Truth' werd niet ongemoeid gelaten. En natuurlijk waren ook de nodige Savatage-classics aanwezig.

Het varken dat gekeeld werd bij het voorprogramma (sommigen noemen het wellicht zingen) was met een sublieme set van Circle II Circle metéén vergeten. Uitstekend op elkaar afgestemde muzikanten die lieten zien, maar gelukkig vooral horen, wàt uitstekende melodieuze Power Metal kan zijn.



Met hoogtepunten zoals opener 'Fatal Warning', 'Chase The Lie', en 'Waiting' en 'Heal you' en vooral 'Messiah' (van Burden of Truth). Bij de hoogtepunten hoorden natuurlijk ook de fantastische uitvoeringen van 'Taunting Cobras' en 'Edge Of Thorns', de Savatagejuweeltjes. Maar vergeten we ook niet de indrukwekkende 'akoestische' set, met enkel Paul Michael Stewart op keyboards en Zak, waarbij we konden genieten van 'If I Go Away' (Savatage) én 'Watching In Silence'...



Een geweldig feestje was het. Power Metal, zoals ik het liefst hoor, geheel in de Savatage-leerschool (maar hoé zou dat nu toch komen...). Maar veel te snel voorbij natuurlijk.



> SETLIST:

1. FATAL WARNING*
2. FOREVER*
3. WAITING*
4. HEAL YOU
5. INTO THE WIND
6. CHASE THE LIE*
7. SOUL BREAKER*
8. MESSIAH

# Encores:
9. IF I GO AWAY (Savatage)
10. WATCHING IN SILENCE - enkel Zach en Mitch aan de piano. Waauw!
11. NOTHING'S GOING ON (Savatage),
12. TAUNTING COBRAS (Savatage)
13. EDGE OF THORNS (Savatage)

Véél uit het nieuwe album dus (*) en redelijk wat Savatage: voor mij is dat ok ;-)

Foto's - (c) Markec - vind je hier:
http://www.flickr.com/photos/markec/sets/72157617756338095/
.

Sublieme Jackson Browne ...

Enorm genoten van het concert van Jackson Browne (en band), zaterdag (25 april 2009), in de Koningin Elisabethzaal in Antwerpen. De immer jong lijkende Browne (60) is nog lang niet 'Running on empty' maar blijkt in de vorm van zijn leven. De sympathieke gitarist/pianist/zanger uit Californië speelde met zichtbaar gemak en pezier onvermoeibaar een sublieme set van tweeënhalf uur.

Browne was ook omringd door uitstekende muzikanten: Mark Goldenberg (gitaren), Mauricio Levak (drums), Kevin McCormick (bas), Jeff Young (keyboards, vocals) en niet te vergeten de geweldige backing vocalistes Alethea Mills en Chavonne Morris. Ik hoor die gewéldige versie, verrijkt door de knappe gospels van de dames, van 'Lives In Balance', één van de véle hoogtepunten, nog nazinderen in mijn verwende oortjes!

De setlijst was er eentje om duimen en vingers bij af te likken: zes songs van het voortreffelijke nieuwe album, 'Time The Conqeuror' en een knappe dwarsdoorsnede van Brownes albums uit vooral de jaren zeventig, al kwamen ook "World In Motion", "I'm Alive", "Lives in Balance" en "The Naked Ride Home" aan bod.

'Boulevard' kon tellen als sterk 'hier ben ik-statement'. Erin vliegen met een knaller van formaat heet dat dan. Daarna volgt 'Everywhere I Go'. Wanneer iemand in het publiek om 'Take It Easy' roept, reageert Browne lakoniek: "normaal spelen we dat af en toe als bisnummer. Ik had het nu niet voorzien, maar hey, ik heb best wel zin om dit nummer te spelen'. En de bekende Eaglesclassic werd ingezet. "Do you wanna hear some more Eagles songs?" vroeg Browne nadien, alluderende op het feit dat wellicht weinigen weten dat hij de song samenschreef met Glenn Frey; iedereen kent het als 'dat liedje van The Eagles'. Browne begon te zingen 'It's another Tequila Sunrise'... maar brak 'Tequila Sunrise' meteen weer af om een subliem 'Through the Barricades of Heaven' neer te zetten. En het zou hoogtepunten blijven regenen...

Na een geweldig 'Fountain of Sorrow' (uit 'Late For The Sky) vond Browne het tijd om ons te vergasten op wat nummers uit 'Time The Conqueror', zijn jongste album. En we werden getrakteerd op de meesterlijke titletrack 'Time The Conqueror', 'Off To The Wonderland' het broeierige 'Live Nude Cabaret' dat zo geloofwaardig gebracht werd dat je je in dergelijk cabaret waande en het sfeervolle 'Giving That Heaven Away'. Na de pauze kregen we nog twee nummers van dat uitstekende nieuwe album te horen: 'Going Down To Cuba', en 'Just Say Yeah'! Die nieuwe songs passen stuk voor stuk perfect tussen de alom gekende classics van Browne.

Kippenvel toen Browne 'Late for The Sky' bracht (van het gelijknamige album). Krop in de keel! Maar ook enorm genoten van 'Before The Deluge' (van datzelfde album), 'For 'Taking The Trouble' en vooral 'The Pretender', 'Lives in The Balance', 'These Days' en het immer geweldige 'Running On Empty' dat de set afsloot.

Maar vergeten we vooral niet hoe Browne, ook weer op vraag van iemand uit het publiek, een mooie versie van 'Rosie' uit zijn mouw schudde. Het kon nog straffer: 'Play Zevons song!', riep iemand in de zaal. Browne leek aangenaam verrast met de vraag, en hopende dat de band ook wel mee zou kunnen, schudde ie ter plaatse een geïmproviseerde interpretatie van 'Carmelita' uit zijn mouw, dat mooie liedje van de te vroeg overleden goede vriend van Browne, Warren Zevon. Geweldige versie! En de band, die improviseerde vrolijk méé. Een heel erg knappe vertolking. Klasse.

Na iets meer dan twee uur kregen we nog een erg dansbare bisronde, met lang uitgesponnen versies van de geheel in reggae-arrangementen gestoken 'Somebody's Baby' en 'I Am Patriot'. Browne bedankte zijn publiek met 'dankuwel', zij dat het zo fijn was hier te zijn, en ik geloofde hem. "Ze zeggen dat allemaal, toch, Mark!?". Kan zijn, van hém geloof ik het. Het spelplezier (én vakmanschap) straalde er gewoon van af ! En dat is geen pose. Niet bij Browne.

Behoudens vergissingen was dit die setlist:

1. BOULEVARD
2. EVERYWHERE I GO
3. TAKE IT EASY
4. TEQUILA SUNRISE (snippet) / THE BARRICADES OF HEAVEN
5. FOUNTAIN OF SORROW
6. TIME THE CONQUEROR*
7. OFF TO WONDERLAND*
8. LIVE NUDE CABARET*
9. I'M ALIVE
10. GIVING THAT HEAVEN AWAY*
11. ROSIE
12. DOCTOR MY EYES
13. ABOUT MY IMAGINATION

=== pauze ===

14. SOMETHING FINE
15. BEFORE THE DELUGE
16. THESE DAYS
17. FOR TAKING THE TROUBLE
18. CARMELITA (Warren Zevon)
19. LIVES IN THE BALANCE
20. GOING DOWN TO CUBA*
21. JUST SAY YEAH*
22. LATE FOR THE SKY
23. THE PRETENDER
24. RUNNING ON EMPTY

== BIS ==
25. SOMEBODY'S BABY
26. I AM A PATRIOT

(De nummers met (*) komen van het sterke nieuwe album "TIME THE CONQUEROR")

Browne begon er aan 20.03 aan, nam tussen 21.15 en 21.40 een korte pauze en speelde de laatste noot om 23.17. Méér moest het niet zijn - al mocht het wel. Ik kon er niet genoeg van krijgen! ;-)

Wat een concert. Een van dé concerten van 2009, zoniet het allerbeste ! Als je Jackson Browne ergens kunt gaan zien, niet twijfelen: doén!
.

Strange Overtones, Burning Down The House!

Geheel in het wit gekleed (is dit nu 'Senstation White?'), net zoals alle muzikanten en dansers (!)... regeerde David Byrne die avond in de Koningin Elisabethzaal (10.03.09) met zijn geweldige composities en dito uitvoeringen... de danspasjes waren ook best leuk... En de voormalige Talking Head is nog steeds niet van plan zichzelf al te serieus te nemen, en zo moet het kunnen om in een Tutu een van de Talking Headskrakers te performen... Maar anderzijds weet de man natuurlijk goed waar ie mee bezig is, en weet ie maar al te goed hoe getalenteerd ie is. En dat toonde ie dan ook. En gelukkig maar...

Perfecte klankkleur, super strakke ritmes, funky vibes... en het duurde dan ook helemaal niet lang vooraleer Byrne en de zijnen het begrip "burning down the house" een mooie invulling gaven! Ambiance, dames en heren! Uiteraard stond op gegeven moment de hele Koningin Elisabethzaal te shaken...

Een geweldige setlist met een zeer knappe mix van de songs van "Everything that happens will Happen Today", het album dat hij vorig jaar met Brian Eno opnam, ook dat andere werkstuk van Byrne & Eno "My Life In the Bush Of Ghosts" kwam ook (zij het bescheiden) aan bod... en jawel, ook géén gebrek aan Talking Heads-songs in de uitstekende mix !



Dit was de setlist:
1. Strange Overtones
2. I Zimbra” (Talking Heads)
3. One Fine Day
4. Help Me Somebody” (My Life in the Bush of Ghosts)
5. Houses In Motion (Talking Heads)
6. My Big Nurse
7. My Big Hands (Fall Through the Cracks)
8. Heaven” (Talking Heads)
9. Home
10. Life Is Long
11. Crosseyed And Painless (Talking Heads)
12. Born Under Punches (The Heat Goes On) (Talking Heads)
13. Once In A Lifetime (Talking Heads)
14. Life During Wartime (Talking Heads)
15. I Feel My Stuff

#encore:
16. Take Me To The River (Talking Heads)
17. The Great Curve (Talking Heads)

#Encore 2:
18. Air (Talking Heads)
19. Burning Down the House (Talking Heads)

#Encore 3:
20. Everything That Happens



Geweldige versies van "Crosseyed and Painless" en "Life During Wartime", maar niet te vergeten: wat waren de live-jasjes van de recente Byrne-Enosongs goed! Met vooral dan "Strange Overtones", "Home", "I Feel My stuff" en de haast-hymne "Everything that happens will happen today"...

Een concertje om in te lijsten...
.

Nieuw Simple Mindsalbum: Graffiti Soul

Op 25 mei komt dan eindelijk het langverwachte nieuwe, vijftiende, studioalbum uit van Simple Minds. Als we Jim Kerr mogen geloven worden het stevige pop- en rocksongs die de sound van 2009 combineren met 'old school Simple Minds'. Klinkt niet slecht dus!

En er is meer goed nieuws: de band trekt ook weer de wijde wereld rond om het album te promoten. Voor benelux is voorlopig enkel de doortocht op Pinkpop Classic bekend en er staan al enkele Duitse optredens en een optreden in Edinburgh op het programma. Daar komt dus vast meer bij...

Wordt vervolgd dus. Hier en/of op simpleminds.com

Lees het volledige persbericht (in het Engels) op de website van Noble PR
.

Yasmine houdt woord. En hoe!

Vanmiddag (zondag 1 februari) trapte Yasmine haar nieuwe tournee af met een zeer gesmaakte première in een uitverkochte AB-club.

Sfeer, muzikaliteit, poëzie, de kracht van het woord en gezelligheid troef die zondagmiddag.

De recepten: de toch wel mooie, warme stem van Yasmine, de knappe muzikanten die Yasmine meebracht: Jo Mahieu (gitaren), Ad Comminotto (klavieren en accordeon) en Mia Schampaert (percussie en backing vocals). En... het woord, de poëzie - want daar draaide het toch ook om - soms verwerkt tot een mooi lied, dan weer zeer stijlvol voorgedragen...

Het woord en meer bepaald Yasmines favoriete gedichten stonden dus centraal bij "Yasmine Houdt Woord". Maar we kregen ook een fraaie selectie songs uit haar jongste twee albums: "Licht Ontvlambaar" (2006) en "Vandaag, het morgen Gisteren" (2004), en dus ook: Cohen-covers op het programma!

Behalve gedichten citeerde Yasmine ook Hennie Vrienten, die een lied over Claus maakte, en een haast vergeten Vlaamse parel van Bizjoe: 'Rijden", dat een zwoele jazzy feel meekreeg.

Haar theatertour met de Cohen-covers kon ik al erg smaken, en luidde voor mij de kennismaking in met Yasmine als chanteuse, daar waar haar vroege muzikale exploten nogal twijfelachtig en zelfs tenenkrommend waren, werd met "Vandaag" het tegendeel bewezen, bevestigd met "Licht Ontvlambaar". En dit nieuwe concept is wat mij betreft nog van een hoger niveau. En het werkt!

De setting van de AB Club, met een bijna huiskamersfeer, was natuurlijk sowieso erg dankbaar, het publiek ook, maar hopelijk kan Yasmine dit programma ook in de Culturele Centra opzelfde hoog niveau tillen als vandaag in de AB.

SETLIJST:
(gedichten die op muziek gezet werden: *, voorgelezen gedichten: **)

1. WIJ* (Paul Snoeck)
2. HET BOEK
3. HET VENSTER (Leonard Cohen)
4. _ ** (Herman de Coninck)
5. DE EERSTE VAN HAAR SOORT
6. MOOI
7. IK VOEL ME BLAUW
8. Blues On Tuesday** (J. A. Deelder)
9. NIEMANDSLAND
**pauze**
10. Nachtelijke Optocht** (Paul Van Ostaijen)
11. UUR BLAUW
12. DENSITY* (Roland Jooris)
13. RIJDEN (Bizjoe)
14. LICHT ONTVLAMBAAR
15. EEN VROUW BEMINNEN* (Ed Hoornik)
16. JE EEUWIGE REGENJAS (Leonard Cohen)
17. RISICO
18. ZONDER MIJ (Hennie Vrienten)
19. _ ** (Hugo Claus)
20. DE ZEER OUDE ZINGT* (Lucebert)

BIS
21. DANS ME (Leonard Cohen)

De start van de tour werd niet gemist. Het verdere verloop moet dus ook wel succesvol worden. Een goede raad: gaan kijken, luisteren en genieten.

Doén!
.

De 50 beste CD's van 2008

Dure tijden zijn het voor melomanen met een brede muziekinteresse. Zeker als er, net zoals - of nog méér- in 2007 trouwens, zoveel goede muziek uitgebracht wordt. Mij hoor je zeker niet klagen met de oogst van 2008 (mijn geldbeurs wél!). Daarom: een heuse top vijftig met de béste CD's van 2008, volgens mijn bescheiden mening dan... Enkel studio-albums (géén reissues) konden meedingen voor de eindlijst.

1. DANIEL LANOIS - 'Here is What is'
2. MARILLION - 'Happiness is the Road'
3. DAVID BYRNE & BRIAN ENO - 'Everything that happens will happen today'
4. ELLIOTT MURPHY - 'Notes From The Underground'
5. JON OLIVA'S PAIN - 'Global Warning'
6. OPETH - 'Watershed'
7. PINEAPPLE THIEF - 'Tightly Unwound'
8. GLENN HUGHES - 'First Underground Nuclear Kitchen'
9. NO-MAN - 'Schoolyard Ghosts'
10. BEYOND THE LABYRINTH - 'Castles in the Sand'
*
11. ANATHEMA - 'Hindsight'
12. LUKA BLOOM - 'Eleven songs'
13. THE GUTTER TWINS - 'Saturnalia'
14. BAUHAUS - 'Go Away White'
15. WIRE - 'Object 47'
16. MY MORNING JACKET - 'Evil Urges'
17. ELBOW - 'The Seldom Seen Kid'
18. EVA DE ROOVERE - 'Over & Weer'
19. AIMEE MANN - 'Smilers'
20. JOE JACKSON - 'Rain'
21. GUNS 'N ROSES - 'Chinese Democracy'
22. ALICE COOPER - 'Along Came A spider'
23. MONZA - 'Attica'
24. THE TANGENT - 'Not as good as the book'
25. KINGS OF LEON - 'Only By The Night'
26. BUURMAN - 'Rocky Komt Altijd Terug'
27. QRIO - 'Papercuts'
28. REM - 'Accelerate'
29. THE SUBMARINES - 'Honeysuckle weeks'
30. TRIGGERFINGER - 'What Grabs Ya'
31. TESTAMENT - 'The Formation of Damnation'
32. DEATH ANGEL - 'Killing Season'
33. EXODUS - 'Let There Be Blood'
34. METALLICA - 'Death Magnetic'
35. GOJIRA - 'The Way of All Flesh'
36. AC/ DC - 'Black Ice'
37. TENTH PLANET - 'Everything is Never over'
38. NOVASTAR - 'Almost Bangor'
39. THUNDER - 'Bang!'
40. NICK CAVE - 'Dig Lazarus, Dig
41. MINISTRY - 'Cover Up'
42. THE CURE - '4:13 Dream'
43. MONOLITH DEATHCULT - 'Triumvirate'
44. JOURNEY - 'Revelation'
45. WHITESNAKE - 'Good to be Bad'
46. WIGBERT - 'Altijd wel iets'
47. FLEET FOXES - 'Fleet Foxes'
48. BASS COMMUNION - 'Molotov and Haze'
49. SWINNEN - 'Burn the Bridges'
50. EINSTÜRZENDE NEUBAUTEN - 'The Jewels'

In 2009 worden ondermeer nieuwe albums van KILLING JOKE, SIMPLE MINDS, U2, ANATHEMA ('Everything') en M!NDGAMES verwacht en ik leef in stille hoop dat dit jaar DAVID BOWIE eindelijk nog eens met nieuw werk uitpakt !
.

dé concerten van 2008: de top 40

Schreef ik einde 2007 niet dat dat een goed concertjaar was? Wel; 2008 moest eigenlijk niet onder doen... Ik woonde een zestigtal concerten bij, waaronder enkele echte missers, maar zag veel moois. Ja, ook 2008 was een boeiend concertjaar!

Van de zestig geziene concerten maakte ik, in eer en geweten, en natuurlijk volledig subjectief, een top veertig. Daar waar van toepassing, vind je een link naar mijn concertverslag (meestal op The Markec Files, soms op Last.fm). Apart vermeld: de tegenvallers en de twijfelgevallen...

TOP 10
1. NEIL YOUNG – Stadsschouwburg, Antwerpen, 11.02
2. ELLIOTT MURPHY & OLIVIER DURAND – AB Club, Brusel, 07.05
3. JON OLIVA’S PAIN – 013, Tilburg, 14.05
4. KILLING JOKE – AB, Brussel, 29.09
5. KILLING JOKE – AB, Brussel, 30/09
6. SIMPLE MINDS – Wembley Arena, London, 29.11
7. AIMEE MANN – AB, Brussel, 01.11
8. DEEP PURPLE – Grote Markt, Tienen, 25.07
9. KISS – Arrow Rock, Nijmegen, 15.06
10. NEIL YOUNG – Mainstage, Rock Werchter, Werchter, 04.07

en...
11. GOTTHARD – Arrow Rock, Nijmegen, 15.06
12. THE POLICE – TW Classic, Werchter, 07.06
13. WIRE - TStuk, Labozaal, Leuven, 29.04
14. LOU REED – Bozar, Brussel, 16.07
15. THE CURE – Sportpaleis, Antwerpen, 14.03
16. OPETH – AB, Brussel, 26.11
17. ELLIOTT MURPHY & BAND – AB Box, 04.10
18. QUANTUM FANTAY - JH, Tklub, Lokeren, 26.03
19. THE SCABS – TW Classic, Werchter, 07.06
20. LUKA BLOOM – Het Depot, Leuven, 05.11
21. JOE JACKSON TRIO - AB, Brussel, 05.03
22. LEAFPEOPLE - Gemeenteparkt, Kontich, 08.08
23. THRESHOLD - Plato, Helmond, 18.04
24. SLAYER - Rock Werchter, Werchter, 04.07
25. MINISTRY - Graspop, Dessel, 27.06
26. MONZA - Circustent, Terrein Pidpa, Mechelen, 15.05
27. MUGISON - Vismarkt, Dijlefeesten, Mechelen, 26.02
28. WHITESNAKE - Arrow Rock, Nijmegen, 15.06
29. URBAN TRAD - Stadsschouwburg, Mechelen, 01.03
30. MY MORNING JACKET - Rock Werchter, Werchter, 04.07
31. LAÏS - Stadsschouwburg, Mechelen, 08.02
32. YEVGUENI - Stadsschouwburg, Mechelen, 08.01
33. ZJEF VANUYTSEL - Stadsschouwburg, Mechelen, 22.02
34. WHITESNAKE - Graspop, Dessel, 27.06
35. RAYMOND VAN HET GROENEWOUD - AB, Brussel, 26.09
36. ANYMOTION - Cirque@tacque, Ekeren, 09.08
37. THE CULT - AB, Brussel, 07.03
38. ADAM BOMB - Jeugdhuis Joko, Mechelen, 29.03
39. DIABOLO BLVD. - Den Egger, Scherpenheuvel, 11.05
40. THE SOUL SNATCHERS - Vismarkt, Vispop, Mechelen, 22.08

"ZO ZO" (meer van verwacht.. enz...):
JOURNEY - Arrow Rock, Nijmegen, 15.06
BUFFALO TOM - Kaai, Lokerse Feesten, Lokeren, 10.08
TINDERSTICKS - Koninklijk Circus, Brussel, 02.05
EINSTÜRZENDE NEUBAUTEN - AB, Brussel, 21.05

TEGENVALLERS:
1. Maskesmachine - Stadsschouwburg, Mechelen, 08.02: een zware belediging voor de goede smaak als je het mij vraagt ! Schandalig !!
2. The Verve - Werchter, Rock Werchter, 04.07 (afschuwelijk, wat een kattengejank - marteling voor de oren én goede smaak)
3. Megadeth - Hof Ter Lo, Antwerpen, 15.02 (tegenvaller, Mustaine “zingt” nog steeds zijn eigen klassiekers de vernieling in! )
4. Def Leppard - Arrow Rock, Nijmegen, 15.06 (tenzij 'vals zingen' de nieuwe mode is..
5. Def Leppard - Graspop, 27.06

Zo dat was in een notendop zowat 'mijn' concertjaar 2008.

Hopelijk bengt 2009 ons véél goede muziek !
.

de beste wensen!

Glittering Prizes up on the Wembley catwalk...

29.11.08: SIMPLE MINDS LIVE IN DE LONDON WEMBLEY ARENA

Anno 2008 viert, één van 's werelds beste live bands, die voor menig dertiger en veertiger samen met generatiegenoten, de soundtrack van hun leven 'schreef', en ook bij jongelingen nog bijval kan rekenen (jawel!), hun dertigste verjaardag:Simple Minds !

De schotse formatie viert dit met een mini-verjaardagstournee doorheen de UK, met uiteraard ook inbegrip de bands heimat: Glasgow...

Zaterdag 29 november werd er gevierd in de 'Wembley Arena', in Brent (London). Dàt mocht ik absoluut niet missen! En zo was ik getuige van een okselfrisse Simple Minds die uitpakten met, zoals beloofd de integrale uitvoering van het klassealbum "New Gold Dream ('81 '82 '83 '84)" én nog véél meer moois. Een zéér sterke setlist was het. Een uitverkocht Wembley genoot met volle togen van een set die barstte van de energie en inspiratie. De band, is nog steeds in bloedvorm, en deed ook nu haar livereputatie àlle eer aan...

Kerr & Co wachtten nog heel even met 'New Gold Dream" en moeten gedacht hebben: "de beuk erin!", en zo werd er gestart met die legendarische beukende basslijn en... "WATERFRONT"!!!!... op het zelfde elan ging het verder met die andere 'Sparkle In The Rain'-kraker: "SPEED YOUR LOVE TO ME"... Even uitrusten kon met de bloedmooie versie van "MANDELA DAY" en dan was het weer full speed ahead met "LOVE SONG" en "THE AMERICAN".

Het eerste hoogtepunt van de avond was zeker "CHELSEA GIRL" waarbij 'the best drummer in the world' MEL GAYNOR met Jim mocht komen meezingen. Hij had het erg naar zijn zin: "Oh yeah!". Ook "SEE THE LIGHTS" was nu weer erg goed gebracht, en weerom viel me op hoezeer Jim Kerr's stem erop vooruitgegaan is de laatste jaren...

Na een overtuigend "HYPNOTISED" kwam dan de beloofde verjaardagstraktatie: inderdaad het "NEW GOLD DREAM"-album. Waarbij echt élke song met verve gespeeld werd, maar toch moet gezegd dat vooral "COLOURS FLY AND CATHERINE WHEEL", "HUNTER AND THE HUNTED" en "KING IS WHITE AND IN THE CROWD" me kippenvel bezorgden! De ge-update versie (thanks, Andy!) van instrumental "SOMEBODY UP THERE LIKES YOU" was ook enorm goed .

De valse start bij "SOMEONE SOMEWHERE IN SUMMERTIME', we hoorden géén gitaar, was best grappig. Charlie had zijn gitaar nog niet, dus Jim onderbrak de intro, zeggende dat dit echt niet kon zonder Charlie's gitaar, en de heren begonnen gewoon opnieuw ... "GLITTERING PRIZE" en "PROMISED YOU A MIRACLE" klinken anno 2008 nog altijd even geweldig, en zeker gebracht door de huidige line-up. En uiteraard, moet het nog gezegd, ook nu was "NEW GOLD DREAM" een waar oorgasme en adrenalinekick!

Meteen na "KING IS WHITE. AND IN THE CROWD" (de laatste track van het New Gold Dream-album) knalde genadeloos "UP ON THE CATWALK" door de zaal ... Wooow!

Daarna volgde het obligate en onvermijdelijke (had écht niet gehoeven hoor jongens) "DON'T YOU FORGET ABOUT ME" en werd er in stijl afgesloten met "BELFAST CHILD". Kippenvel. Jawel...

Als encores kregen we "SHE'S A RIVER", "SANCTIFY YOURSELF" en "ALIVE AND KICKING". En méér kwam er helaas niet, maar dat kan ook met de "curfew" van de zaal te maken hebben...

> SETLIST:
1. WATERFRONT (Sparkle In The Rain)
2. SPEED YOUR LOVE TO ME (Sparkle In The Rain)
3. MANDELA DAY (street Fighting Years)
4. LOVE SONG (Sons And Fascination)
5. THE AMERICAN (Sons And Fascination)
6. SEE THE LIGHTS (Real Life)
7. CHELSEA GIRL (Life In A Day)
8. HYPNOTISED (Good News For The Next World)

New Gold Dream ('81 '82 '83 '84):
9. SOMEONE SOMEWHERE IN SUMMERTIME
10. COLOURS FLY AND CATHERINE WHEEL
11. PROMISED YOU A MIRACLE
12. BIG SLEEP
13. SOMEBODY UP THERE LIKES YOU
14. NEW GOLD DREAM (81 82 83 84)
15. HUNTER AND THE HUNTED
16. GLITTERING PRIZE
17. KING IS WHITE AND IN THE CROWD

18. UP ON THE CATWALK (Sparkle In The Rain)
19. DON'T YOU FORGET ABOUT ME (The Breakfast Club, Original Soundtrack)
20. BELFAST CHILD (Street Fighting Years)

# encores:
21. SHE'S A RIVER (Good News For The Next World)
22. SANCTIFY YOURSELF (Once Upon A Time)
23. ALIVE AND KICKING (Once Upon A Time)

Wat stond de bas van Eddie strak zeg, en Mel bewees weerom dat hij 'the best drummer in the world' was. Wat klinken die keyboardpartijen van Andy toch hemels... Jim was goed bij stem en weet als geen ander hoe het publiek mee te krijgen. En Charlie's aparte gitaarsound doet em het nog altijd goed. Jammer dat blijkbaar niet op alle plaatsen in de zaal het geluid even goed zat...

Simple Minds' verjaardagsfeestje was meer dan geslaagd, en Jim Kerr, Charlie Burchil, Mel Gaynor alsook Andy Gillespie en killing Bassmachine Eddy Duffy staan erg scherp... dat vraagt gewoon om méér tourdata! En kijk, er wordt al luidop gefluisterd over een Europese tour....

Daartegen is hopelijk ook het langverwachtte nieuwe album uit, maar een Simple Mindsfan weet dat hij/zij soms (lees 'vaak'!) wat geduld moet uitoefenen...


verslag en foto's: M@rkec
.

05.11 - De kracht van de eenvoud: Luka Bloom

19.20 er staat al flink wat volk voor de deuren van Het Depot in Leuven, minder dan een kwartier later staat er een heuse 'Amerikaanse verkiezingen-file' tot bijna op het perron van het station van Leuven ... (nu ja). Om 20.00 zouden deuren pas openzwaaien en zou het wachten méér dan beloond worden..

MA RAIN
Na een redelijk goed voorprogramma van de Nederlandse formatie "Ma Rain", met Marijn Wijnands op vocals die met momenten aan Bettie Serveerts Carol Van Dyck doet denken. De stem van Marijn, knappe liedjes, goede muzikanten. De vonk leek echter niet geheel over te slaan bij het publiek. Wellicht, omdat ze ongeduldig wachtende waren op wat nadien zou komen of misschien omdat het alemaal te veel 'kabbelde'. En, onbekend is natuurlijk (nog) onbemind.... Maar ik vond het dus best wel mooi. Mooi genoeg voor mij om nadien me een CDtje van de band aan te schaffen.

LUKA BLOOM
Heel rustig, met zijn vertrouwde kopje thee in de hand, kwam Luka Bloom op. Nadat we een warm welkomstwoord kregen van de man, vertelde ie ons hoe blij hij was met de verkiezingsuitslag in de Verenigde Staten. Wij ook. En.. laat zijn bedenkingen bij wat was en opluchting voor wat komen kan nu net de perfect inleiding geweest zijn voor I AM NOT AT WAR . Het begin van een bijzonder geïnspireerde set, met als dominante de kracht van de eenvoud: één man, één gitaar, één stem: een veelheid aan wow-effecten en prachtige liedjes in dito uitvoeringen...

We werden getrakteerd op nieuwe songs uit "Eleven Songs" (hoe verzint ie het!), maar er werd ook materiaal geplukt uit "Acoustic Motorbike", "Innocence", "Tribe"...

Met als hoogtepunten wat mij betreft "PRIMAVERA", "CITY OF CHICAGO", "EXPLORING THE BLUE" en "YOU". Maar zeker ook het adembenemende "A MAN IS ALIVE" in een krop-in-de-keel-versie, dat we als bis kregen.

O ja, zei ik al dat de versie van "GONE TO PABLO" subliem was?

De nieuwe songs staan live ook echt wel als een huis. "EASTBOUND TRAIN", het hoopgevende "I'M ON YOUR SIDE" en niet te vergeten "EVERY MAN": mooi, héél mooi !

Héél erg leuk was het om "THE ACOUSTIC MOTORBIKE" nog eens te horen/zien !!
En een anthem zoals "YOU COULDN'T HAVE COME AT A BETTER TIME" is altijd geweldig natuurlijk...

Setlist:
I AM NOT AT WAR/ TRIBE / PRIMAVERA / SEE YOU SOON / CITY OF CHICAGO / NO MATTER WHERE YOU GO, THERE YOU ARE / EASTBOUND TRAIN / PEACE ON EARTH / EXPLORING THE BLUE / GONE TO PABLO / YOU / THE ACOUSTIC MOTORBIKE / EVERY MAN/ YOU COULDN'T HAVE COME AT A BETTER TIME

Bis 1:
SUNNY SAILOR BOY / I'M ON YOUR SID

Bis 2:
A MAN IS ALIVE

Amper een paar dagen na dat prachtige concertje van Aimee Mann in de AB, alweer een concert dat heel hoog gaat eindigen in mijn eindlijst: een avond vol schoonheid: dat was het !

Leuk om na afloop Linda en Luka (haar zoon, ha !) tegen het lijf te lopen. Toen ik haar laatst zag zaten we nog samen op de hogeschool.. goh.. is dat al 14 jaar geleden? Haar link met Luka Bloom is heel mooi, maar dat geldt zeer zeker ook voor een van mijn reisgezellen, wiens bijna een jaar oude zoontje ook naar de sympathiek bard genoemd werd: jawel: Luka. Leuk was ook dat Luka Bloom een foto van Luka tekende.. Leuk voor de papa en mama: maar hopelijk ook voor Luka himself ;-)

De geslaagde avond werd nog rustig en gezellig afgerond in een Mechels café met heerlijk Iers donker vocht ....

Verslag: M@rkec - Foto's: (c) Marc Van Campenhout
.

Allerheiligen met overdosis kippenvel en stemmenpracht: Aimee Mann & The Submarines

Ben ik al weer helemaal bij mijn positieven? Hm. Ik denk het wel, een béétje toch!

Er waren gisteren absoluut veel slechtere manieren om Allerheiligen door te brengen en eigenlijk bestond er géén excuus om de fijne avond te missen die zich voltrok in de AB. Met dank aan Blake Hazard, Jack Dragonetti en Aimee Mann. Zoveel mooie poppracht: The Submarines en Aimee Mann !

Het is écht lang geleden dat een 'support act' me van mijn sokken blies. Welnu: gisteren was het opnieuw zover. The Submarines zijn de daders.

KNOTSGEKKE EN AANSTEKELIJKE SUBMARINES

Wat een grappige, leuke, knotsgekke, - soms haast kinderlijke - fijne en uiterst aanstekelijke muziek zeg ! Tom Tom Club meets The Pixies meets The Beatles meets Throwing Muses meets Flower Power... of zoiets . Erg leuke liedjes, met mooie arrangementen...

En ik was ook gecharmeerd door het mooie stemgeluid van mevrouw Blake Hazard (de achterkleindochter van F. Scott Fitzgerald - jawel) dat me soms wat deed denken aan zowel Tanya Donnely als Kirstin Hersh (Throwing Muses) maar op andere momenten hoorde ik dan weer aan een 'onschuldig meisje'.... (en... heu... jaja.. ook haar looks lieten me niet koud: ik bekén!). Maar ook die andere stem van The Submarines, Jack Dragonetti was goed. En de samenzang erg leuk.

Die andere helft van The Submarines, Jack Dragonetti, is sinds 2006 - toen ook hun debuut 'Declare a new state" uitkwam - Blake's echtgenoot.. (spijtig want ik zie Blake anders ook wel zitten... hihi...)

Het duo werd gisteren bijgestaan door een erg grappige, van afro-kapsel voorziene, energieke drummer.

We werden getrakteerd op heel erg mooi versies van ondermeer: 'THE WAKE UP SONG', 'YOU, ME AND THE BOURGEOISIE', '1940' ... En waar het duo dinsdag zal op stemmen is ook géén geheim, getuige de 'Vote Obama/ Biden 2008' sticker op Blake's gitaar... En dat het 'Tuesday' een 'Important day' zal zijn, daar herinnerde ze het publiek ook aan tussendoor...

The Submarines kwamen , zagen en overwonnen. Jawel! Ze pakten meteen de zaal eigenlijk al in. En ik was dan ook niet de enige die later aan de CD-stand persé een CDtje wou kopen, én liet handtekenen. Ze hebben er véél fans bijgewonnen gisteren, ik denk zowat de hele AB-zaal !


AIMEE MANN: LESS IS MORE - KIPPENVELFACTOR IN OVERDRIVE!

Géén bombastische introtape, geen gigantisch decor. No 'drumrolls'. Géén gedoe. Dus: 'cut the crap': gewoon de zaallichten die opnieuw doofden, hier en daar een gil in het publiek en toen kwam Aimee Mann rustig, haast bedeesd, het podium op gewandeld, vergezeld van haar muzikanten, om ons het komende anderhalf uur te vergasten op een heel erg knus en haast intiem-huiselijk avondje met prachtige liedjes. Niets meer, maar zeker niets minder: zonder franjes, geen toeters en bellen, maar wel met een kippenvelfactor in overdrive!

Twee toetsenisten, basist, drummer en Aimee die het hield op de akoestische gitaar én nauurlijk haar prachtige stem. Dat gecombineerd met een goede setlist: meer was er niet nodig voor een compleet 'wow-effect'.

Ik volg Mann als sinds 'Til Tuesday, de band waarmee ze in de jaren '80 enkele bescheiden hitjes scoorde zoals 'What About Love' en 'Voices Carry'. Toen ze solo ging, bleef ik haar trouw, maar nu pas kon ik mijn kans grijpen om La Mann live aan het werk te zien. En amai... haar stem is er in die jaren nog alleen maar beter, warmer, op geworden.. en wat een charmante dame is Aimee zeg !

Het werd een optreden dat zich best laat omschrijven als 'welk hoogtepunt zal ik jullie nu eens bezorgen, en wélk daarna, ...?'. Ja, het was eigenlijk niets anders dan een opeenvolging van hoogtepunten. De vele o zo mooie, vaak breekbare Aimee Mann-composities staan als een huis, en doen beroep op het 'krop in de keel-gevoel'. Meermaals. En het is dan ook heel jammer dat ze 'maar' anderhalfuur speelde. Het was natuurlijk enorm goed, al bleek ze pas halverwege de set 'op dreef' te komen, en ook daarom had ze voor mijn part nog langer mogen doorgaan natuurlijk, dus geen 16 maar minstens 26 nummers mocht ook van mij!

Enorm genoten van 'SAVE ME', 'WISE UP' en 'ONE' en niet te vergeten 'CALLING IT QUITS', maar ook de nieuwe songs (van "@#%&*! Smilers") zoals 'LOOKING FOR NOTHING', de single 'FREEWAY', '31 TODAY' maar vooral 'BORROWING TIME' en 'THE GREAT BEYOND' waren enorm goed !

Op een gegeven momenten - ik geef het eerlijk toe - kreeg ik een heuse krop in de keel; zoals ik al eerder aangaf, was dié factor gisteren absoluut aanwezig!. Als zoiets gebeurt, kan je alleen maar besluiten dat een nummer je raakt, maar vooral dat de uitvoering ervan enorm goed is.

Aimee Mann zorgde, wat mij betreft voor één van de beste concerten die ik in 2008 zag... Hoe hoog ze in mijn uiteindelijke lijstje zal eindigen, dat weet ik nog niet, maar ik vermoed: minstens de top 5!

The Submarines. Aimee Mann.Zoveel schoonheid. Wat een traktatie voor de oren (én ogen: let's be honest), en wat een schande dat dit geen volle AB-zaal, maar een bijna-volle AB Box was. Maar goed: gezellig was het zeker. Enorm goed ook!



Méér foto's van deze superconcerten vind je op mijn flickr.com-pagina.
.

Two Days of KILLING JOKE @ AB !

Jaren had ik er op gehoopt.Toen bleek dat het daadwerkelijk ook zou gebeuren was ik uiteraard zeer aangenaam verrast. Fantastisch! De hereniging van de 'originele lineup'. Die zou bovendien nog live toeren ook! Dat het speciaal zou worden stond in de sterren geschreven: de band doet op deze tour slechts elf steden aan en op de meeste plaatsen resideert ze er voor twee avonden, en elke avond is anders. Op de eerste avond put de band rijkelijk uit de eerste twee albums om op avond twee het gehele Pandemonium-album (1994) te brengen, aangevuld met de eerste 'Island-singles'. "Wow!" Ja, dat was mijn spontane reactie. Toen dus bleek dat KILLING JOKE ook Brussel zou aandoen ... Uiteraard wou ik erbij zijn! Snel een combiticket besteld (beide avonden) dus en dan een paar maanden wachten in volle ongeduld... Maar, wees gerust: het was "The Wait" méér dan waard: Youth, Geordie, Big Paul Ferguson en Jaz; Killing Joke anno 2008, is, afgaande op de fenomenale optredens van maandag 29 en dinsdag 30 september, springlevend, en is dus nog lang niet aan een "Requiem" toe!

Maandag, 29 september - Nee, nog geen Requiem voor deze sublieme band. Maar daar startte, na de introtape - een flard "Eyes Wide Shut" (of was het toch "Blade Runner"? we hadden er 'front row' een kleine discussie over - de avond wel mee: REQUIEM. En jongens wat een pletwalsversie toch! Meteen werd duidelijk dat Jaz & Co ons géén ogenblik 'rust' zou gunnen. Het zou een heel erg opgefokte, dynamische en superenergieke set worden. Als tweede nummer werden we vergast op "Wardance"!! Wowow...

FOLLOW THE LEADERS.... THIS IS MADNESS !

En er werd verder, zoals voorzien, geput uit de albums "Killing Joke" (1980) met spetterende versies van "Tomorrow's World", "Complications", "So 36" en "Primitive".

Jaz bleek heel wat kilo's afgevallen en bewoog zich wel heel erg lenig op het podium, nu ja lenig, in zijn gekende statische, expressieve stijl dan. En wij? Het publiek? Wij brulden alle songs letter voor letter mee en bouwden een fenomenaal feestje. Het ging er wel heel beweeglijk aan toe, vooraan, en een Killing Joke-mosh feestje: het is ook weer eens wat anders...

Na, een deel songs uit het eerste album kregen we een geweldige versie van "Eighties" te horen, om daarna op de "What's This For"-trein te springen (het tweede KJ-album, 1981). En ook hier was het enorm goed. De songs, waarvan sommigen me in hun albumversie iets minder zeggen, staan live als een huis, met ondermeer "The Fall Of Because", het geweldige "Tension", "Butcher" en natuurlijk ook "Follow The Leaders" en "Exit", maar zeker ook niet te vergeten: "Madness" en "Who Told You How?", twee voorbeelden van songs van dit album die me in hun livejasje veel beter klonken!

Mijn favoriete 'early KJ-track', en een van mijn favoriete KJ-tracks tout court, werd opgespaard, samen met "Pssyche" voor het einde van de main set: "The Wait"! Fenomenaal. Geweldig. Fantastisch ! Woow....

De band zou slechts één keer terugkeren voor bisnummers. Als eerste bis werden we getrakteerd op een eerbetoon aan, toch geruime tijd een vaste KJ-waarde, bassist Paul Raven (1961-2007), met het door allen gekende "Love Like Blood"! Maar we kregen ook een gloednieuwe song te horen: "Fresh Fever", en dat klonk verre van slecht. Een song die de KJ-1981, Kj-2003- en Pandemonium-sound perfect met elkaar verzoent. Klinkt goed? Ja, dat vonden wij ook!

Toen "Change" door de zaal knalde was dit echt tot besluit, en na deze daverende versie was het dan echt gedaan... maar elkeen was meer dan tevreden, en zeker zij voor wie het nog niet gedaan was, want morgen, dinsdag, opnieuw afspraak met KILLING JOKE.

SETLIST 29.09.08:

1. REQUIEM
2. WARDANCE
3. TOMORROWS WORLD
4. COMPLICATIONS
5. SO 36
6. PRIMITIVE
7. EIGHTIES
8. THE FALL OF BECAUSE
9. TENSION
10. UNSPEAKABLE
11. WHO TOLD YOU HOW
12. MADNESS
13. BUTCHER
14. EXIT
15. FOLLOW THE LEADERS
16. THE WAIT
17. PSSYCHE
**
18. LOVE LIKE BLOOD
19. FRESH FEVER
20. CHANGE


HET GEWELDIGE PANDEMONIUM VAN KILLING JOKE

Dinsdag, 30 september - Wat is de overtreffende trap van geweldig. Geweldiger? hm... Alleszins: na een overweldigende energieke fantastische adrenalinestoot annex topconcert van jewelste op maandag, sloeg KILLING JOKE erin dat op dinsdag nog eens lichtjes over te doen. Moeiteloos !

Waar de nadruk op maandag vooral lag op de ruwe en brute energie van de eerste albums ( op dinsdag vooral geput uit het album 'Pandemonium' (1994), aangevuld met werk uit 'Revelations', 'Night Time', 'Killing Joke' (2004) en de toppers uit de albums die de avond voordien gespeeld werden. Maar ook vandaag: een nieuw nummer.

De band was, misschien zelfs nog meer dan maandag, in topform, en de setlist was er eentje om duimen en vingers bij af te likken. Het publiek leek minder talrijk en rustiger dan maandag, maar ambiance, sfeer was er ook bij déze Killing Joke Gathering!

Wat een aangename verrassing om "THE HUM" als opener te krijgen zeg... En hoe de set opgebouwd werd: "Change", "Pssyche", "Love Like Blood" - waarbij Jaz halverwege de set: "you know this one's for Raven, don't you?!"Ja, ook vandaag. Na "Eighties", in een fenomenale goede versie, belandden we in het Pandemonium-album! En hoe. "Whiteout"!, "Labyrinth" !!!, "Exorcism" !! en als aangename verrassing "Black Moon", wat ik niet in de liveset verwacht had. Jammer dan wel dat "Millenium" er niet bij zat. Wel geweldige versies van "Communion" en "Pandemonium" natuurlijk.

Maar behalve de Pandemonium-tracks was het ook genieten van een wel heel erg funky versie van "Turn to Red" (!!), "Money is Not Our God" én "Asteroid". Wow!!! "The Wait", in een nu nog nazinderende versie, en in de bissen "Wardance" én het gloednieuwe "Time Wave". Toptrack!

SETLIST 30.09.08:

1. THE HUM
2. CHANGE
3. PSSYCHE
4. LOVE LIKE BLOOD
5. EIGHTIES
6. WHITEOUT
7. EXORCISM
8. LABYRINTH
9. BLACK MOON
10. TURN TO RED
11. COMMUNION
12. MONEY IS NOT OUR GOD
13. ASTEROID
14. THE WAIT
15. PANDEMONIUM
*encore:
16. TIME WAVE
17. WARDANCE

Killing Joke anno 2008 is levender dan ooit. De originele line up die weer een feit is; Youth, Geordie, Jaz, Big Paul... ik had het niet meer durven dromen of hopen. Dat het ook zo'n geweldige optredens gingen zijn ook niet! Er is - voor januari al zelfs - sprake van een nieuw Killing Joke-album.

Weerom iets om naar uit te kijken dus...

verslag én foto's: (c) M@rkec. Alle foto's vind je hier (slideshow) of hier (flickrset).
.

<< REWIND: Nooit meer drinken met Raymond en 2/4de centimers

http://markec.blogspot.com/2008/09/nooit-meer-drinken-met-raymond-en-24de.htmlIn de REWIND-reeks had de AB dit keer dé oervader van de Vlaamse Rock te gast. The one and only RAYMOND VAN HET GROENEWOUD en een deel van diens toenmalige "Centimeters" (met als belangrijkste afwezige Jean Blaute) bracht het top-album "Nooit Meer Drinken" (1977). Maar we kregen natuurlijk ook nog veel meer dan de 36 minuten. Ja, zo lang duurde die LP toen...

Raymond werd bijgestaan door 'Centimeters' Mich Verbelen en Stoy Stoffelen, enkele "Straffe Mannen" - Raymonds huidige begeleidingsband, inclusief de toffe blazersectie én Leyander Van Het Groenewoud op toetsen, zang ("De Helleveeg") en nog vanalles.... Ze trakteerden de zaal op, behalve Nooit Meer Drinken, vooral 'oud' werk, en hier en daar een 'recentere' song, met ook Raymonds huidige crowdpleaser "Komaan met dat lijf".

Raymond en de zijnen bleken in topform, en er zat dan ook een goede vaart in het optreden. We kregen een zeer fijne show met heel goede uitvoeringen. En wat een goede setlist zeg....

Nadat de het doek met daarop afgebeeld de hoes van 'Nooit meer drinken", viel, kon het beginnen, en de eerste 10 nummers waren niet echt een verrassing, want inderdaad: het album 'Nooit Meer Drinken'. Wél een verrassing: hoé fris de nummers nog klinken alsook welke toffe arrangementen ze kregen, maar vooral de superuitvoering van het gezelschap. Met de blazers als welkome meerwaarde...
De songkeuze van wat nà NMD volgde, mocht er ook zeker zijn!

Dit stond er op het menu:
1. MEISJES
2. BIJ ELKAAR
3. CRAZY PUB
4. FEEST
5. WINTEROCHTEND
6. WHITE LADY
7. ITALIANEN
8. JOSKE, SCHONE MEID
9. NOOIT MEER DRINKEN
10. DANIELLE
*
11. MARIA, MARIA IK HOU VAN JOU
12. BLEKE LENA
13. DE HELLEVEEG
14. MIDDENSTAND BLUES
15. CHA CHA CHA
16. VLAANDEREN BOVEN
17. BIERFEESTEN (Als ik dit maar heb)
#
BIS 1
18. KOMAAN MET DAT LIJF
#
BIS 2
19. LIEFDE VOOR MUZIEK
20. MAMA MOET KOMEN

Absolute hoogtepunt vond ik toch de oude kraker (ik denk dat de track enkel op single, maar niet op een album verscheen) MIDDENSTAND BLUES. En, jongens, wat een prachtige uitvoering ! Maar ook: BIERFEESTEN (!), het nog erg strijdbare, maar qua inhoud vrij gedateerde (alhoewel) VLAANDEREN BOVEN en KOMAAN MET DAT LIJF dat sinds de Zomertour van Raymond tot écht partynummer verworden is....

En, zoals gezegd, alle nummers van NOOIT MEER DRINKEN die zo goed klonken en enorm fijn gebracht werden. 'Nooit meer drinken' was sowieso al mijn favoriete plaat van Raymond, de live-uitvoering van vanavond kon mijn waardering zeker wegdragen !

Weerom een fijn concert dus in de REWIND-reeks van de AB. Benieuwd wat het volgende gaat worden..

Vier jaar zonder Bram

Vier jaar zonder Bram. Klam. Arm. Arm, want zo rijk was de woordenvloed en de muzikaliteit van Bram Vermeulen. De zanger, schrijver, dichter, componist, schilder, reportagemaker en grote meneer die Vermeulen was, overleed op 4 september 2004 in zijn vakantieverblijf in Italië plots aan een hartstilstand. Een groot verlies voor de Nederlandse letteren, muziek en zeg maar gerust Kunst.

57 jaar werd Bram. Het verhaal van Bram was nog lang niet verteld. Bezige bij, boordevol ideeën zittende Bram: hij was nog lang niet 'klaar'. Dat kan haast niet. Al doet het laatste nummer van het album "De Mannen" (2003), "Vrij" anders vermoeden: "Het is niet de dood waar ik bang voor ben/ die staat voor mij wel vast..." (Vrij). Naar dat nummer heeft iets héél ergs griezeligs of akeligs... alsof Bram wist wat er ging gebeuren, zich er klaar voor aan het maken was.

Op 6 februari 2004 zag ik - samen met de Vlaamse (ondergewaarde) artiest Wigbert van Lierde - een nog meer dan springlevende Bram aan het werk in de AB in Brussel, ik ging altijd kijken wanneer Bram weer in Vlaanderen toerde, zijn geliefde Vlaanderen dat hem - anders dan zijn thuisland - omarmde, sloeg hij ook nooit over. Dat het de laatste keer zou zijn, kon niemand toen vermoeden. En in september 2004 kwam dan dat droeve nieuws...

Bram, we missen je! Maar, gelukkig zijn er nog de vele mooie liedjes en prachtige gedichtjes die je ons naliet. Die blijven. Bedankt, Bram! En vergeten doen we je niet. Nooit. En dankzij je werk ben je er eigenlijk nog wel, en je zal er altijd zijn. Of zoals je het zelf zo mooi stelde:

"Als ik dood ga, huil maar niet
ik ben niet echt dood moet je weten
het is de heimwee die ik achterliet,
dood ben ik pas als jij die bent vergeten."
(Testament, "Vriend & Vijand", 1991)

Waar je ook moge zijn, Bram, het ga je goed!
.

Tamme Raymond vs Betoverende Blaadjesmensen !

Gisteren, op de magische datum 080808, vond in Kontich de tweede 'Zomernacht' plaats. Het thema was 'Folk'. Met op de affiche Leafpeople en Raymond van het Groenewoud & De Straffe Mannen. Plaatselijke helden, en een grote naam. Een goede formule, al viel die grote naam wat tegen, daar waar de plaatselijke helden schitterden. En hoe...

BETOVERENDE BLAADJESMENSEN
De groep van de avond in Kontich was niet Raymond en zijn niet zo Straffe Mannen. Met die eer gingen, zonder enige moeite, en met kilometers voorsprong, de jeugdige blaadjesmensen lopen. En hoe! Het Kontichse LEAFPEOPLE speelde een denderende en uiterst gevarieerde set, vol overgave en toewijding. De funky Folkrockpop met jazzy inslag ging erin als zoete koek, die smaakte naar veel meer! Het vrolijke vijftal bleek van alle muzikale markten thuis te zijn, en zo kregen we een fraaie mix van folky popsongs, alsook jazzy deuntjes tot lekkere rock 'n roll, met inbegrip van een wel zeer geslaagde cover van "Blue Suede Shoes". Veelzijdigheid troef bij Leafpeople, zoveel is duidelijk.

De sound is niet gespeend van echo's van de hele vroege R.E.M., Camper Van Beethoven, Mugison en zelfs Angels Of Light en Akron/Family, maar bovenal doen de heren van Leafpeople HUN ding, en ze doen dat goed. Met een grote pluim voor de zeer aangename stem van zanger Johannes, het geweldig gekke en geinige drumwerk van Andrew (hou de man zijn gezicht in het oog tijdens het optreden: wat een expressie, en een attractie op zich!), het fraaie gitaarspel van Jasper en Michael en de strakke bas van Joris... Maar de heren wisselden ook regelmatig zonder enig probleem van instrument....

Het gastoptreden van de violiste Nele was ook zeer te pruimen. Met deze gastartieste kregen we een tweetal met country-geïnjecteerde songs. En weerom heel mooi en goed gedaan!

Zonde dat Leafpeople zo kort mocht spelen, want het smaakte naar véél meer en toen het publiek om bissen riep, bleek dat zelfs dat niet te kunnen. "We mogen niet!" klonk het.. We vernamen later dat de band haar set met een halfuur had moeten inkrimpen, omdat Raymond's entourage dat gevraagd had. Blijkbaar was er heel véél tijd nodig om de set klaar te zetten voor het optreden van Raymond. Jammer! Want dat wat ik bij Raymond volledig zou missen (leest u vooral verder!) was voor 200% aanwezig bij Leafpeople: spelplezier, (jeudgdig) enthousiasme en sfeer .... Hun onterechte beperking in speeltijd weerhield de heren dus niet om zich voor de volle 100% en meer te geven!

Na dit korte 'proevertje' wil ik deze jongeheren wil zeker snel eens terug aan het werk zien ! Voorlopig kunnen we het al stellen met de demo "Make Like A Tree", negen knappe nummers die nogmaals het talent van de heren aantonen. Een aanrader ! Enne.. een volgende demo zou onderweg zijn....

Als LEAFPEOPLE in jouw buurt speelt; check them out! Je zal het je niet beklagen!

Meer info: www.myspace.com/leafpeople


RAYMOND VAN HET GROENEWOUD & DE (niet zo) STRAFFE MANNEN
"Komaan met dat lijf" riep Raymond Van Het Groenewoud het publiek toe, en dat ging er gretig op in. Het was dan ook een van de schaarse momenten in de set waarop dit echt ook mogelijk was. Want, wat baat "komaan met dat lijf" roepen, als eigenlijk geldt: komaan met die show? Jawel, er was een probleem: de set van Raymond en zijn niet zo heel straffe mannen, miste vaart. Was het een slecht optreden dan? Nee, dat niet. Maar de vele te kunstelig aandoende pauzes tussen de nummers, en het zichtbare gebrek aan schwung, op schaarse momenten, zoals bij "Meisjes", "L'Etranger C'est Mon Ami" en "Foei Foei Foei" na, hielpen niet echt...

De set was nogal rommelig, de setlist vreemd.... En pas vanaf 'Meisjes", dan waren we al 14 nummers ver, leek Raymond zijn drive terug te vinden... Vreemd ook dat "Maria, Maria" als tweede nummer in de set al werd gespeeld, jammer dat een leuke song zoals "De Helleveeg" (van 'Sensatie) niet door Raymond zelf gezongen werd. En de anders zo veneinige Lou Reed-pastische "Razernij" (ook van 'Sensatie), dat in zijn oer-versie verdacht veel op "Rock 'N Roll" (van Lou Reed, jawel) lijkt, klonk toch wel erg lauw en mak.

Maar, niet alles is kommer en kwel: de versie van "Machu Pichu", en met name die heerlijke gitaarsolo, was subliem, het moet gezegd. "Warme Dagen" is altijd leuk op... warme dagen...

De combinatie van vooral de RVHG-nummers met funk-inslag en de blazers leek niet echt aan te slaan. Persoonlijk opteer ik voor een festivalset ook meer voor de Rockende Raymond. Toegegeven: dat is persoonlijke voorkeur. Maar toch: dit leek me meer een setlist voor een theatershow, en géén garantie op een stomende liveset - ondanks de injectie funk: zoals bleek dus... De straffe mannen, en een straffe madam, bleken niet zo straf als beloofd.

SETLIST:
1. Hoe zie ik eruit? - 2. Maria, Maria, ik hou van jou - 3. Tegenwoordig - 4. De Helleveeg - 5. Warme Dagen - 6. Razernij - 7. Winkelstraat - 8. L'Etranger C'est Mon Ami - 9. Hallelujah, Ze Is Van Mij - 10. Machu Pichu - 11. Intimiteit - 12. Je Veux L'Amour - 13. Komaan Met Dat Lijf - 14. Meisjes

# Bis
15. Foei Foei Foei - 16. De Lucaskinowski - 17. Liefde Voor Muziek - 18. Cha Cha Cha

Eindbalans: een redelijk optreden, maar niet écht goed, uitmuntend of verrassend, laat staan memorabel. Ik heb Raymond al veel beter gezien... Maar goed, ook Vlaamse rockgoden kunnen een off-day hebben, niet? Gelukkig waren er nog de Blaadjesmensen nog om de avond te redden!

Binnenkort staat Raymond in de AB met de vertolking van zijn album "Nooit Meer Drinken", in de AB-Rewindreeks. Mét zijn Centimeters. Dan zullen we alvast geen klagen hebben over de songkeuze, want laat dat nu net een van 's mans beste albums zijn. Over de setlistkeuze hebben we ons dan alvast weinig of geen zorgen te maken...
.

Dieppaarse Pracht op Suikerrock: Deep Purple!

Gisteren mocht Deep Purple het Tiense stadsfestival Suikerrock afsluiten. Tienen davert wellicht nog steeds na. Want, laten we meteen duidelijk zijn; de diep purperen heren waren gewoon.... geweldig!

Met een Ian Gillan in bloedvorm en enorm goed bij stem die beter leek te zingen dan ooit ... Zalige gitaarpartijen van Steve Morse... Mooie korg keys en organs van Don Airey...... Strakke ritmesectie van Roger Glover & Ian Paice....

Deep Purple, established 1968, maar anno 2008 nog lang niet versleten, bracht een sublieme maar veel te korte setlist. Eentje om duimen en vingers bij af te likken, met aandacht voor recent werk, wat minder recent materiaal alsook rasoude krakers van formaat! Wat dacht u van:

1. FIREBALL
2. INTO THE FIRE
3. STRANGE KIND OF WOMAN
4. RAPTURE OF THE DEEP
5. CONTACT LOST/ Morse Solo
6. SOMETIMES I FEEL LIKE SCREAMING
7. WRING THAT NECK
8. THE BATTLE RAGES ON
9. PERFECT STRANGERS
10. SPACE TRUCKIN'
11. HIGHWAY STAR
12. SMOKE ON THE WATER

# encore
13. HUSH
14. Glover/ Paice jammomentje/ BLACK NIGHT

Spijtig genoeg géén "Pictures of Home", maar verder hoor je me niet klagen. Was al blij dat "Perfect Strangers" er tussen zat, in een sublieme versie! En ja, de show mocht voor mij gerust nog wat langer duren.... langer dan deze prachtige vijftien nummers! Maar Deep Purple is nog altijd regelmatig on the road, dus er komen nog wel kansen om deze masters in rock nog eens te zien ...
Persoonlijke hoogtepunten: gitaargod Steve Morse.... de goede stemvastheid van Ian Gillan.. een revelatie na de optredens van voorbije weken die ik zag van generatie- en genregenoten op Arrow Rock, Graspop, ... en wat meer is; deze oude rakkers tonen nog maar eens goed hoe het moet en daar kan menig overgewaardeerde band aka 'hype van het moment' een stevig puntje aan zuigen, ook weer getuige recent gezien optredens (!) ....

En qua nummers:

PERFECT STRANGERS !!!
SPACE TRUCKIN !!!!
HIGHWAY STAR !!!!
SOMETIMES I FEEL LIKE SCREAMING !!!!!
THE BATTLE RAGES ON !!

Toch ook wel een superfeestelijke en van de nodige power voorziene versie van 'SMOKE ON THE WATER' en, altijd leuk, onlangs nog gehoord uit de keel van Steve Lee (Gotthard), een supergeïnspireerde versie van 'HUSH' (je weet wel die cover van Joe South, maar iedereen kent vooral de Deep Purple-versie)

'Highway Star' was een aangename verrassing voor mij en bij 'Sometimes I Feel Like Screaming' ging er een krop door de keel.. zo mooi.. en zo prachtig gebracht.... 'slik'. 'oooh' !

Maar eigenlijk vond ik het allemaal goed ;-)

Ja, er waren heus ook wel andere bands op Suikerrock. Dat klopt, een mens zou het met de paarse pracht haast vergeten! Maar, terecht...

We kwamen aan op Suikerrock tijdens GORKI... en Goh.. Het is sowieso mijn ding niet, maar vaak, op festivals denk ik; "laat ik het nog eens een kans geven"... Maar, ook nu heb ik me vooral geergerd aan de "stem" (nu ja) en annex gejank van meneer De Vos... na twee nummers ben ik (letterlijk) gaan lopen... richting terras en heb de eerste (voor mij) Zeeuwse Mosselen van het jaar gegeten... ;-)

Tussen mij en Luc De Vos komt het wellicht nooit goed... die mosselen daarentegen...

De eerlijkheid gebiedt te zeggen dat we vanaf Gorki zowat alles op afstand volgden, we hadden immers ons gezellig terrasje en lekkere mosselen, en Deep Purple zou pas om 23.00 aantreden... Maar wat we konden horen, deed ons niet echt zin krijgen om al richting podium te stappen...

MILOW vond ik nogal (hm.. understatement: moet zijn uitermate!) slaapverwekkend, het kan aan mij liggen, maar letterlijk alle liedjes klonken hetzelfde !

BART PEETERS deed hard zijn best maar kon mij niet beroeren... de superflauwe en slechte vertaling/cover van Bob Dylan's "I WANT YOU" (ik wil je, hier bij mij) en zijn flauwe poging tot "Smoke On The Water" ... Tja.. En roepen dat die man kan... Bartje is me nog steeds veel te druk druk druk..

Tijdens de aanstekelijke rock en reggae van EDDY GRANT manoevreerden we ons al wat meer centraal op het Tiense marktplein... Grant was toen aan "Gimme Hope Jo'anna" bezig... hopelijk dachten sommigen niet dat dit een Sam Gooris-cover was ;-)

Even ook de Deep Purple merchandising stand geplunderd en dan zou het dus tijd worden voor 'the real thing'.... En dat was dus fantastisch. Alleen voor het sublieme optreden van Deep Purple was het de € 20 wel waard! Alsook voor de gezelligheid die er op Suikerrock heerst... het nontalent van Gorki, de slaapliedjes van Millow en de onnodige drukdoenerij van Bart Peeters waren we snel vergeten zodra Ian Gillan zijn keel opentrok en de muzikale talenten van de purperen heren ons zo omarmen !

Op naar de volgende Deep Purple-doortocht, desnoods doorstaan we daarvoor de hele dag écht slechte muziek: Gorki én erger... ook dan vermaken we ons wel tot aan het paarse uur...

[foto's & verslag: M@rkec]
F.

New York City man verhaalt Berlijn in Brussel

Woensdagavond (16/07) bracht LOU REED zijn album "BERLIN" (1973) ten gehore in de BOZAR in Brussel. Uw dienaar was erbij...

Het meesterwerk dat "Berlin" toch echt wel is, integraal live mee te maken, met toevoeging van strijkers, blazers en een heus kinderkoor. Ja, dàt wou ik toch wel eens meemaken. Al hàd ik vooraf bedenkingen bij het aspect "kinderkoor". Maar toch, zulke uitvoering... Dàt zou toch speciaal zijn. En dan in een zaal zoals de BOZAR. Dus, toch maar dat dure ticket gekocht. Ik zat dan ook op de zesde rij, beneden, wat vrij dichtbij is... En was het dan zo speciaal? Was het de moeite? Jazeker, dames en heren!

Was het perfect? Nee, dat niet. Maar bijna...

De Bozar binnenkomen had haast iets heiligs. De grote meneer uit New York zou hier zijn Berlijnverhaal komen brengen. Wow! De spanning was te snijden en je zag overal gezichten vol verwachting. Vijftigers, Zestigers zelfs, maar evengoed veertigers en hier en daar een verdwaalde dertiger zoals ondergetekende... door de zaal weerklonk een in ad infinitum herhalend "Like a Possom" (van Reed's album "Ecstasy", 2000)

Dan kwam er een of andere "announcer", die ons vriendelijk vroeg "to switch off our cellphones" en ons beloofde dat we BERLIN in zijn integraliteit zouden horen. Ja, hallo, daar kwamen we voor. Toch? Enfin. een weinig later... haast onopgemerkt, als ware het een of ander beginnend bandje kwamen de muzikanten erg voorzichtig het podium opgewandeld. Véél muzikanten ! En ook, jawel: een heus meisjeskoor... en dan de New York City Man himself...


LOU, CAROLINE, JIM, THE KIDS, ... BERLIN
Het was dan 20.35. Het koor zette een mooi gearrangeerde versie van SAD SONG, eigenlijk "Sad Song Overture", in en we zaten volop in Berlijn. En in het verhaal van Caroline en Jim...

Gauw werden twee zaken duidelijk. EEN:Het meisjeskoor paste wondermooi in het "Berlijnverhaal" en werd gelukkig nooit melig, temeer daar zuinig van de meisjes hun diensten gebruik werd gemaakt. Het was niet op zijn "Amerikaans", niet TE dus ...

TWEE: Lou Reed kan nog steeds een aardig stukje gitaar en basgitaar spelen. Een begenadigd zanger is hij nog steeds niet, een geboren verteller destemeer. In het Berlijnverhaal, met veelal ingetogen nummers was dat ook helemaal zo erg niet, al waren "Caroline Says" en "Caroline Says II" duidelijk wel ge-herarrangeerd om enige vocale beperkingen op te vangen. En, laten we eerlijk zijn, ondanks die arrangementen zong hij tijdens die nummers wel heel erg slecht... Dat, én hoe hij zou omgaan met "Satellite of Love" later in de set, waren voor mij de enige echte minpunten van de avond. Maar we waren nog in Berlijn...

Het toevoegen van het meisjeskoor was dus een fijne zet, maar ook die stijkers! En: de fantastische blazerssectie. Jongens: mooi! Maar alle muzikanten waren in goede doen en de akoestiek was gewoon enorm goed.

Reed en co nam ons mee in het Berlijnverhaal en je kreeg het soms echt ongemakkelijk omdat het beklemmende van het verhaal zo "echt" werd. Met momenten was het plots érg koud. Kwestie van je in te leven in... het kan tellen..

Van de BERLIJN-set onthou ik vooral ijzingwekkende versies van "Berlin" (de song) - wow... enkel Reed en de piano... slik!, het daaropvolgende "Lady Day" (amai!), "The Bed" en een groot kippenvelmoment bij "How Do You think It Feels?" (met weerom het meisjeskoor dat hier echt een toevoeging was). En vergeten we "Oh Jim" niet... Toch ook heel erg goed: het afsluitende "Sad Song".

Na BERLIN deed Reed de zaal wel erg lang wachten. Toch een volle twintig minuten, of dat kwartier leek althans twintig minuten te zijn... Maar goed. Reed en co kwamen terug natuurlijk.

In de bisronde zat een fraai trio. Op papier dan toch. Want wat deed Reed? Hij zette "Satellite Of Love" in, maar liet dat zingen door zijn bassist, die er een totaal overbodige gospelversie van maakte. Jawel, deze man kan veel met zijn stem, maar daar zaten we nu niet echt op te wachten. Wellicht valt te vrezen dat Reed dit nummer vocaal niet meer aan kan? Schrap dat dan toch van de set, denk ik dan.

We kregen ook een verdienstelijk "Walk on The Wildside", verdienstelijk maar niet super én - alsof hij nog snel iets wou goedmaken - een wel heel krachtig en lang uitgesponnen versie van "Rock 'N Roll", dat ik ook tot een van de hoogtepunten van de avond promoveer! Reed koppelde de song aan "You Keep Me Hangin' On" van The Supremes. Leuk gedaan, en dat leek goed te werken.

Na deze drie bisnummers, bedankte Lou Reed God en klein pierke, zowat iedereen dus: en hij dan ook veel volk bij, het duurde dus wel even, om dan schijnbaar definitief te verdwenen, maar het publiek dat om méér bleef roepen kreeg te man, en zijn begeleiders toch nog een derde keer te zien. Met een zeer erg mooi, en goed gebracht, Reed dacht wellicht "laat ons met een hoogtepuntje besluiten" - al lijken commerciële overwegingen reëeler te zijn, want een gloednieuw nummer; "The Power of The Heart". Hallelujah! Wat een knap nummer zeg! Opnieuw kippenvel.

Het was ondertussen 22.53 en ook echt helemaal gedaan.

Al bij al, de weinige minpuntjes en de haast onvergeeflijke behandeling van "Satellite" daargelaten, toch een bijzonder fijne avond. En "Berlin" live, met het uitgebreide instrumentarium is toch wel een echte must !

De nieuwe song "The Power of The Heart" valt te downloaden op de "Cartier Love website".

# Setlist: "Berlin":
1. SAD SONG OVERTURE
2. BERLIN
3. LADY DAY
4. MEN OF GOOD FORTUNE
5. CAROLINE SAYS
6. HOW DO YOU THINK IT FEELS
7. OH JIM
8. CAROLINE SAYS II
9. THE KIDS
10. THE BED
11. SAD SONG

TOEGIFT 1:
12. SATELLITE OF LOVE
13. WALK ON THE WILDSIDE
14. ROCK 'N ROLL / YOU KEEP ME HANGIN' ON

TOEGIFT 2:
15. THE POWER OF THE HEART


Kritische vraag, die opwelt, alsook bezorgdheid, hoe lang zal Lou's stem nog wat voorstellen, want de ouderdom speelt toch al wat parten, zo bleek... Maar een memorabele avond kan de aanwezigen alvast niet meer afgenomen worden!
.

Edelmetaal, sublieme rock en slaapliedjes

EDELMETAAL VAN SLAYER, SUBLIEME ROCK MET NEIL YOUNG & DE SLAAPLIEDJES VAN THE VERVE (verslag Werchter 08 - dag 2: vrijdag 040608)

Toen ik vanuit Wakkerzeel zo op de festivalweide uitkwam en er dus een hele tijd naast fietste en toen ik Werchter (dorp) binnenfietste, op weg naar de fietsenstalling hoorde ik nog het laatste deel van de MONZA-seltist (Gigant, Wie Danst er Nog? en Schuld van de DJ). En alhoewel van op enige afstand: dat klonk verre van slecht. Wat later ook bevestigd zou worden door zij die de show wel bijwoonden. Eens de fiets gestald, en op de festivalweide aangekomen, vrienden "gevonden", en ei zo na tijd voor SLAYER. Dus de drankbonnenvoucher om gaan ruilen, me voorzien van een drankje en op naar het hoofdpodium...

SLAYER (Main Stage)
Als ik echt van voor had willen staan bij SLAYER, had dat zeker nog gekund, want, écht druk was het niet op Werchter... Maar goed, Slayer speelt sowieso al met de volumeknop op +10, en waar we stonden was het zich prima... en daar verschenen Kerry King, Tom Araya, Jeff Hanneman en Dave Lombardo. "We haven't got much time" aldus Arraya, waarop SLAYER er meteen flink inhakte met de niet te mis vestane boodschap 'God Hates Us All' ('DISCIPLE'). De band speelde met zichtbaar enthousiasme en gepaste metalen agressie en werkte een stevige set af. Van het recente album (Christ Illusion) kregen we 'CULT' en 'JIHAD', die beiden live een stuk agressiever en sterker klinken dan op het abum, én er waren absolute classics zoals 'SOUTH OF HEAVEN', 'WAR ENSEMBLE', maar vooral: 'DEAD SKIN MASK' én 'RAINING BLOOD'.

En jawel, ook 'MANDATORY SUICIDE' en 'ANGEL OF DEATH' (als waardige afsluiter) door meningeen, waaronder ondergetekende, meegebruld stonden op de set !!

De Amerkanen speelden op 4 juli, 'hun' Nationale Feestdag, wat Tom Arraya noopte tot de woorden "Independence only comes with bloodshed! Are you Ready for War?" als introductie van WAR ENSEMBLE. Of ik, en velen met mij, daar nu zou blij mee ben, is een àndere zaak. Of zou het ironie van meneer Arraya geweest zijn ?

De keuze voor een band als SLAYER voor een festival als Rock Werchter mag dan misschien wel vreemd zijn, de boodschap leek te zijn: "dit is 'the real thing' en Metallica is voor mietjes" (Sorry, Metallica-fans!). De set van Slayer werd alleszins gesmaakt door het publiek, al zou ik 3/4 ervan, diegenen hun metal-shirts dus, niet meer zien de rest van de dag...

Alleszins: Slayer kwam zag en overwon met Thrashmetal van de bovenste plank !!

SETLIST:
1. DISCIPLE
2. CULT
3 CHEMICAL WARFARE
4. WAR ENSEMBLE
5. JIHAD
6. DEAD SKIN MASK
7. HELL AWAITS
8. SOUTH OF HEAVEN
9. RAINING BLOOD
===
10. MANDATORY SUICIDE
11. ANGEL OF DEATH



MY MORNING JACKET (Pyramid Marquee)
Behalve NEIL YOUNG en SLAYER waren er eigenlijk geen bands die ik op vrijdag kost wat kost wilde zien. Al was ik wél benieuwd naar de blijkbaar herboren THE VERVE en meer nog naar MY MORNING JACKET en hoe hun alt.country en alt.folk en sfeervolle rock zou klinken.... Ik kende er slechts enkele nummers van. Maar Frank, die ik ondertussen had gevonden, vezekerde me: "als je Neil Young goed vindt, Mark, ga je dit zeker ook kunnen smaken". Frank had gelijk. Het optreden van MY MORNING JACKET was behoorlijk sfeervol en de gitaarscapes waren geweldig, alsook de soms harde riffs. Op hun best bleek MMJ wanneer ze de wat meer rusigere toer opgingen, maar ik vond het eigenlijk allemaal wel goed klinken moet ik zeggen. Jammer dat we buiten de overvolle tent stonden, en dus 'minder' betrokken waren in het gebeuren, maar toch bezorgde dit optreden mij een bijzonder goede indruk en ik ga hier dringend eens wat meer muziek van opzoeken !

En ik ga zeker starten met het nummer "ONE BIG HOLIDAY" waarmee de band hun set afsloot: hoe geweldig klonk dat wel niet zeg !!!

Na MY MORNING JACKET even de tijd genomen om langs de gezellige festivalmarkt alsook diverse eetstandjes te laveren, en een lekkere maaltijd genuttigd aan de barbeque-stand, om een weinig later Maarten, die ik al jaren niet meer gezien had, terug te vinden... Na wat bijgepraat te hebben ging het dan weerom richting hoofdpodium...


THE VERVE (Main Stage)
Alhoewel ook ik trotse bezitter van die singles "Bittersweet Symphony" én "The Drugs Don't Work" ben, heb ik de hele hype destijds rond het bandje THE VERVE eigenlijk nooit zo goed begrepen. Goed: die twee singles waren, en zijn nog steeds steengoed, dat is een feit, maar voor hun andere singlewerk zoals "Sonnet" en "Lucky man" alsook menig album tracks moest men mij niet zozeer komen wakker maken... Toen ik dan vernam dat de band terug bijmekaar was en zelfs aan nieuw plaatwerk werkte kon me dat dan ook weinig enthousiasmeren. Maar nu ze dan toch meteen voor NEIL YOUNG op het hoofdpodium bleken te staan, dacht ik "ik wil het nog eens een kans geven"...

Goh. Wat een teleurstellend optreden zeg. "This is Music" was de opener, en - zéker als het als statement geldt - al even arrogant als de houding van frontman Richard Ashcroft. Maar goed an sich best wel een leuk nummer. Maar dan volgde dat oersaaie "Sonnet", zwijmel zwijmel.... De rest van de set zou er niet beter op worden, het werd pijnlijk duidelijk dat behalve dan het eerder genoemde "This Is Music" en die successingles, de muziek niet erg veel bijzonders is. En géén 'hyp' waard. En de livejasjes van nummers leken niet echt goed te passen. Het kabbelde allemaal maar voort, maar echt spannend werd het nooit. Voeg daar nog de iriterende arrogante houding van Ashcroft, die zich blijkbaar God waant, aan toe.... O ja; bij de beste momenten deed de muziek je denken aan The Beatles en Echo & the Bunnymen: alleen, genoemde bands zijn dan wel met overschot stukken béter...

De weinig hoopvolle nieuwe single "Love is Noise" deed me ook niet utikijken naar dat reunie-album. Neen, dan zet ik nog wel eens een album van The Beatles of Echo & The Bunnymen op. Het verhaal van het origineel en de (slechte) kopie weetjewel?


NEIL YOUNG (Main Stage)
De hoofdreden om een dagje naar Werchter af te zakken was, jawel, NEIL YOUNG. Een tweetal weken na zijn triomfantelijke doortocht in Antwerpen al (of was het nog vroeger) hoorde ik de eerste geruchten over een mogelijke doortocht op Rock Werchter, al dan niet mét Crazy Horse. Dat laatste bleek onjuist, maar Young kwam dus wél dégelijk en met de prima muzikanten die er ook in Antwerpen al bij waren. De fantastische akoestische perfectie die Antwerpen was zou wellicht niet gehaald worden, maar ik verwachtte me op zijn minst aan een goede rock-show, een festival waardig. En tegelijk hoopte ik op een niet te voor de hand liggende aka te toegankelijke setlist. Veeleisend? Misschien wel. Alleszins: mijn smeekbeden werden verhoord. En hoe !
Wat een setlist !! En wat een knap muzikaal spektakel !

De NEIL YOUNG-set was genieten van a tot z. Een elektrische set, met tal knappe gitaarsoli zoals we dat van Dinosaur Sr. gewend zijn, en op diens typische onnavolgbare stijl. Neil & co openden enorm sterk met het van "Ragged Glory" afkomstige 'LOVE AND ONLY LOVE"' meteen gevolgd door de al even geweldige als knap gëinterpreteerde 'HEY HEY, MY MY (Into the Black)' en 'EVERYBODY KNOWS THIS IS NOWHERE'. Allen songs die Young destijds met Crazy Horse inspeelde. Uit het recente album "Chrome Dreams II", kregen we "SPIRIT ROAD' en later in de set het fenomenale 'NO HIDDEN PATH ' dat een klein halfuurtje lang duurde (!!!). Met uiteraard inbegrip van geweldig gitaarwerk !
Een hoogtepunt van een optreden dat an sich eigenlijk al een hoogtepunt was...

Maar het was ook genieten van klassiekers zoals 'WHEN YOU DANCE I CAN REALLY LOVE', 'OH LONESOME ME', 'HEART OF GOLD', en 'OLD MAN' ..... o ja, en kippenvel bij 'THE NEEDLE AND THE DAMAGE DONE' natuurlijk...

Young's interpretatie van Bob Dylan's 'ALL ALONG THE WATCHTOWER' verdient zeker ook vermelding, en het is goed dat deze song terug in de live sets opduikt (zie ook de WELD-tour en CD). Het enige minpuntje was misschien de aanwezigheid van 'MOTHER EARTH', een nummer met een niet mis te verstane boodschap: waar je het niet mee oneens kan zijn: "respect Mother Earth".... Maar laat dat wel heel melige nummer nou net niet Neil's sterkste nummer zijn..

Ronduit genieten, en een méér dan aangename verrassing was de aanwezigheid van 'WORDS (Between the Lines of Age)'! Wow! Klasse! Wat een uitvoering !!

En wat te denken van de (jammer genoeg enige) bis? 'A DAY IN A LIFE'. Jawel; van The Beatles ! Superversie in deze Neil-behandeling !!!

SETLIST:
1. LOVE AND ONLY LOVE
2. HEY HEY, MY MY
3. EVERYBODY KNOWS THIS IS NOWHERE
4. SPIRIT ROAD
5. WHEN YOU DANCE I CAN REALLY LOVE
6. FUCKIN' UP
7. ALL ALONG THE WATCHTOWER (Bob Dylan)
8. OH LONESOME ME
9. MOTHER EARTH
10. THE NEEDLE AND THE DAMAGE DONE
11. UNKNOWN LEGEND
12. HEART OF GOLD
13. OLD MAN
14. GET BACK TO THE COUNTRY
15. WORDS
16. NO HIDDEN PATH

BIS
17. A DAY IN A LIFE (The Beatles!)

Géén 'Cortez The Killer' of 'Like A Hurricane' dus, noch 'Pocahontas' of 'Powderfinger'. Maar een mens kan niet alles hebben, niet?

Wél een sublieme live-set van Dinosaur Sr. & co. Neil Young mag dan wel al 62 jaar geworden zijn, het ziet er niet naar uit dat hij meteen gaat stoppen, en hopelijk denkt ie daar zelf ook zo over, want de man is nog steeds in bloedvorm en mag ons nog meerder keren met bezoekjes - al dan niet mét Crazy Horse - vereren, alsook nieuw-albumwerk op ons loslaten ;-)

In De Morgen van Zaterdag 5/7 werd het optreden van NEIL YOUNG als "oudbollig" afgedaan en Neil zou de duimen moeten leggen voor het vele jonge gitaargeweld. Niets is minder waar natuurlijk. Journalist Bart Steenhout beweert bovendien dat het publiek enkel zou bestaan hebben uit een "vooral ouder en mannelijk publiek". Goh, dat zullen dat meisje dat naast mij stond, en de vele jonge jongens (ok; vooral jongens, dat wél) dan ook wel met enige bedenkingen lezen. Vraag is natuurlijk wààr meneer Steenhout stond en of ie er daadwerkelijk wàs. DM bestond er ooit in een optreden van Nick Cave te bespreken en nummers te vermelden op de setlist die die avond niet eens gespeeld werden ;-)

Diezelfde DM vond The Verve, waarbij ik ei zo na in slaap viel, dan weer geweldig... ieder zijn mening natuurlijk ;-)

Over MOBY kan ik kort zijn. Het léék een waar feestje te zijn en dat was het wellicht ook wel ... Maar omdat ik tijdig wilde vertrekken, heb ik slechts een tweetal nummers meegemaakt. Al was ik misschien beter gewoon nog wat blijven genieten in plaats van me te willen haasten: maar dat is een ander verhaal...


Foto's: (c) Franky Bruyneel. Mijn verslagje van Neil Young en Slayer prijkt ook op de MINDVIEW-webstek (ook met Franky's foto's!)

.

Geluidsbrij vermoordt 'Magic'

Niet eens zo gek lang na THE BOSS' recente doortochten in het Sportpaleis, eerst met THE SEEGER SESSIONS en dan MAGIC , de eerste woonde ik bij, de tweede miste ik, kwam het nieuws: "Bruce Springsteen in het Koning Boudewijnstadium". Mijn spontane reactie, zeker met het U2-Vertigoconcert (2005) in gedachten ook; "over mijn lijk!" In dat geluidsdrama zou ik me niet méér begeven! NO Way. Geen kaartje besteld dus. Toen echter bleek dat het concert naar het Sportpaleis verplaatst werd, besloot ik het er toch maar op wagen (ondanks de kwalijke reputatie van deze locatie, maar ik had, ervaringen van REM, DAVID BOWIE, U2, THE CURE, ROGER WATERS en BRUCE himself indachtig, blijkbaar daar al vaak "chance" gehad op dat gebied. Dus wellicht ook nu wel... Dus kaartje besteld! Niet meteen het goedkoopste, maar € 60 vond ik toch wel (meer dan) genoeg... En jawel, er waren nog duurdere tickets!

The E-Street Band! Een pracht van setlist. Een superenthousiaste Bruce. Het hàd een superconcert kunnen zijn (en voor zover ik dat kon observeren van in de verte was het ook zo voor de eerste rijen en het middenplein). Ik zeg wel: HAD. De ingredienten waren er... maar om te koken moet de keuken ook in orde zijn. Dat was helaas niet het geval.

Dat de brave man niet helemaal goed bij stem was, och, dat is niet eens zo erg, want zelfs zonder toneelkijker kon je met een beetje goede wil zien, dat spelplezier en enthousiasme er afdropen. Maar dat het Sportpaleis weerom zijn kwalijke reputatie eer aan deed is een pak erger. of lag het aan de PA van Bruce & Co? Feit is: het geluid was KL***

Bij de eerste twee nummers, dacht ik nog: goed dat gebeurt wel vaker, dat geluid wordt snel bijgesteld, en beter, en de slechte klank weerhield me niet om "RADIO NOWHERE" mee te zingen...

Maar gauw zou blijken dat het niet echt veel beter zou worden met dat geluid !

Goed. Toegegeven ik zat op een héél slechte plaats (niet dat je een plaats kon kiezen!), maar ja ik betaalde dan ook "maar" € 60 (slik). En ik kon zien hoe de massa die in het eerste helft van de zaal zat alsook de mensen op de eerste rijen van het middenplein uit hun dak gingen. En het leek haast alsof ik toeschouwer was van een concert dat ergens in de verte plaatsvond, en er toevallig wat klanken van mocht meepikken.

En God.. het zal écht voor de mensen die goed stonden of zaten énorm goed geweest zijn... Zij, en de pers die ook wellicht comfortablere zat, zullen wel enthousiaste geweldige berichten laten horen. Ongetwijfeld...

Toen ik uit frustratie, na 6 liedjes dan toch mijn zitplaats verliet op zoek naar een betere (staan)plaats inzake geluid: Jammer maar helaas. Het bleef een GELUIDSBRIJ.. Echt wel jammer. Lichtpuntjes waren er in sommige rustigere nummers waar Bruce's stem veel beter hoorbaar werd. En soms konden we de gitaar-Soli van Little Steven en Sax-soli van Clarence Clemmens zelfs horen (sic).

Een beetje over de helft van de avond leek het te beteren met het geluid, en zo was het toch nog een beetje genieten van "SPIRIT IN THE NIGHT", "BECAUSE THE NIGHT", "LIVING IN THE FUTURE", "THE RISING" en zeer zeker ook "MARY'S PLACE" en "FIRE" met een prachtig - en gelukkig goed hoorbaar en genietbaar dus - duet met Clarence.

Maar tegen dat "THE LONG WALK HOME" aan de beurt was, was het weer tijd om ons te ergeren ;-(

"POINT BLANK" maakte dan weer een ander goed. Maar desondanks bleef ik zitten met een ontevreden, wrang en boos gevoel.

Rond, 22.55, de laatste song van het optreden deinde uit, en wellicht zouden er nog bisnummers volgen, besloot ik het Sportpaleis te verlaten. In het metrostation bleek ik niet de enige te zijn die voortijdig vertrokken was. Wat erger is, ik was niet de enige met de ontgoochelende "geluidservaring". En de mensen die ik sprak bleken op uiteenlopende plaatsen in de zaal te hebben gestaan/ gezeten... Maar geen van hen meer naar voor dan "het midden". Misschien bevonden zich daar de dure plaatsen?

Dit keer werd helaas, en dan uitgerekend bij een concert waar ik écht naar uitkeek, de kwalijke reputatie van het Sportpaleis en zijn wanklanken heel erg bevestigd. Jammer, heel erg jammer. Had ik dan op de eerste rij moeten gaan staan beneden? Een peperduur ticket besteld hebben? Misschien.

Alhoewel.
Toen DAVID BOWIE in datzelfde Sportpaleis kwam, had ik een plaats die niet eens véél beter was, maar toch was het geluid toen wel OK.. en het kostte me maar € 41 (in 2003, Reality tour). Het kàn dus...

De ervaring gisteren, noopt me nog meer voorbehoud te nemen, tenzij ik me gek genoeg vind om een nog hogere prijs te betalen, vooraleer een Sportpaleisconcert bij te wonen...
Voor € 60 en meer mag je toch wel een beetje kwaliteit verwachten, niet?

Men zou in dit land eens beter een echt DEGELIJKE concerzaal (bij)bouwen, ipv artiesten in voetbalstadia of sportpaleizen te stoppen!

Ik onthou dus dat het me wel een goed concert LEEK te zijn, maar zelf heb ik dus NIET geheel DIE ERVARING ;-((

... en een verslag van iemand op de eerst rijen of duurste zitplaatsen, zal wellicht een weinig positever klinken...
Wellicht even positief als mijn ervaring toen Springsteen in Antwerpen was met THE SEEGER SESSIONS en ik ook op het middenplein stond..;

> Voor de volledigheid, de SETLIST:
1. SO YOUNG AND IN LOVE
2. RADIO NOWHERE
3. THE TIES THAT BIND
4. PROMISED LAND
5. SPIRIT IN THE NIGHT
6. MAGIC
7. TRAPPED
8. 4th OF JULY, ASTBURY PARK (SANDY)
9. PROVE IT ALL NIGHT
10. THUNDERCRACK
11. BECAUSE THE NIGHT
12. SHE 'S THE ONE
13. LIVIN' IN THE FUTURE
14. MARY'S PLACE
15. FIRE
16. POINT BLANK
17. THE RISING
18. LAST TO DIE
19. LONG WALK HOME
20. BADLANDS

Er was dus van "Magic" helaas weinig sprake. Doodjammer. Als er een DVD van uitkomt zal ik me die best aanschaffen... als troost.
•

Arrow Rock '08: Rockfestijn van (h)erkenning

Zondag 15 juni - Nijmegen: Arrow Rock 2008. Voor mij was het een wel zeer aangename manier om mijn verjaardag door te brengen. En dat is op muzikaal gebied in éérste plaats de verdienste van GOTTHARD, die dan misschien niet bijster origineel zijn in wàt ze doen - Whitesnake meets Deep Purple meets Krokus meets AC/DC, maar dat wel allemaal perfect en met verve doen. En wàt een sound. En STEVE LEE moet echt wel een van de meest onderschatte zangers zijn ! Ook een van de weinige performers op Arrow die echt goed bij stem was en alle noten haalde. Op David Coverdale's stem, maar het respect blijft, zit, begrijperlijkerwijze al enige sleet maar het zou hem en zijn briljante muzikanten niet beletten een prachtige show neer te zetten. JOE ELLIOTT's (Deff Leppard) stem was ook niet meer jedat, en de alweer tweede zanger in één jaar tijd van Journey deed net iets te hard zijn best, wat me doet vrezen dat zijn stem niet lang zal meegaan...

GOTTHARD stond garrant voor een zeer knappe set, met uiteraard enkele klassiekers zoals "Top of the World" en "Anytime, Anywhere" alsook "Mountain Mama" en "Mighty Quinn". Maar ook een sublieme versie van Joe South's "Hush" (wellicht nog het bekendst van de cover door Deep Purple, maar ook Gotthard heeft de cover al lang op het repertoire staan). Het gitaarspel an Leo Leoni is echt subliem!!! En ambiance was er zeker en vast ook bij de sympathieke zwitsers...


SETLIST
1. MASTER OF ILLUSION
2. GONE TOO FAR
3. TOP OF THE WORLD
4. LET IT BE
5. HUSH (Joe South)
6. I WONDER
7. MIGHTY QUINN
8. ANYTIME, ANYWHERE
9. MOUNTAIN MAMA
10. THE OSCAR GOES TO
11. LIFT U UP

Omdat we REO SPEEDWAGON slechts vanop afstand konden horen/zien (het klonk zeker niet slecht), toen "Can"t Stop Loving You" weerklonk, stond ik al klaar op de "Open Airrow Stage" voor Gotthard, dus waren de Zwitsere Rockers de eerste band die ik 'echt' zag. En ze zorgden meteen voor een (en misschien wel HET) hoogtepunt!

JOURNEY: één van de namen waar ik enorm benieuwd naar was, en veel van verwachtte stelde toch enigszins teleur. Aan de setlist lag het geenszins en puur muzikaal zat het zeker snor. Maar enorm jammer dat de sound bij Journey niet altijd even goed zat en soms 'gewoon wegdraaide': PA-man ingeslapen? En de nieuwe Filipijnse zanger had best veel podiumpresence, én een stem die erg aan STEVE PERRY deed denken, maar hoe goed ook, vond ik zijn effort net ietsje te geforceerd eigenlijk. Hij perste erg hard om de hoge Perry-noten te halen. Misschien iets té hard zelfs. En ik hoop dat ie zijn stem niet te hard aan het martelen is, zodat ie die stem over pakweg een jaar of vijf nog heeft!...

KANSAS was behoorlijk goed, en eigenlijk beter dan op hun vorige doortocht, maar heb er maar een deel van gezien, want we wilden tijdig naar DEF LEPPARD vertrekken. Maar ik pikte ondermeer nog puike versies mee van "Point of Known Return" en "Dust in The Wind"...

DEFF LEPPARD. Goed van hen eens aan het werk gezien te hebben. En de ambiance was er zeker. De stem van JOE ELLIOTT was nu wel niet je dat, en sommige bronnen zegden me zelfs dat ie redelijk vals zong, al heb ik dat niet zelf vastgesteld. De band bracht ondermeer "Rocket", "Make Love Like A Man", "Armageddon It" en "Let's Get Rocked", maar ook "C'Mon C'Mon" van het jongste album "Songs from the Sparkle Lounge"...

MOTORHEAD en TWISTED SISTER gemist, omdat we al goed vooraan wilden staan bij WHITESNAKE én KISS. Samen met GOTTHARD en Journey de belangrijkste reden(en) om naar Arrow af te zakken voor mij... Gelukkig treedt MOTORHEAD nog steeds erg vaak op, dus er komen nog kansen genoeg om Lemmy & Co nog es aan het werk te zien!

Eigenlijk meer nog dan naar Journey, keek ik uit naar WHITESNAKE. Als DEEP PURPLE-fan, en ook liefhebber van zowel de MK II ('classic line-up met Gillan) als MK III (met Coverdale en Hughes) én Whitesnake-liefhebber was ik erg benieuwd natuurlijk. Ik las ondertussen her een en ander over de 'slechte prestatie' van Coverdale op Arrow Rock. Goed: de man was inderdaad niet 100% goed bij stem, en liet misschien hier en daar een steekje vallen, het weerhield me niet om van dit Whitesnake-optreden te genieten!

Coverdale én zijn huidige Whitesnake-lineup zette een goed concert neer! En we werden getrakteerd op enkele Whitesnake-classics natuurlijk. Helaas géén "Ain't No Love In The Heart of The City", maar wel "In The still Of the Night" (!), "Is This Love", "Love Ain't No Stranger", "Fool For Your Lovin'" én uit het nieuwe album, de sterke setopener "Best Years" (was helaas niet over Coverdale's stem kan gaan!) én "Good To be Bad". En een andere klassebak van formaat was afsluiter "Here I Go Again", waarbij Coverdale "an old friend" op het podium riep. De acte de presence van Ad Vandenberg - met oranje hoed! - was idd. leuk, maar ook niet veel meer dan dat...

De ritmesectie zat prima, en de gitarist was top. De Whitesnake-show mocht er zijn. Enige zwakke schakel was Covedale's stem met momenten. Hopelijk is ie binnenkort op Graspop beter bij stem.

SETLIST
1. BEST YEARS
2. FOOL FOR YOUR LOVIN'
3. GOOD TO BE BAD
4. LOVE AIN'T NO STRANGER
5. LAY DOWN YOUR LOVE
6. IS THIS LOVE
7. GUILTY OF LOVE
8.
9. IN THE STILL OF THE NIGHT
10. HERE I GO AGAIN - featuring Adje Vandenberg

NIJMEGEN, ROCK CITY

Op 15 juni was niet Detroit, maar Nijmegen 'Rock City'! Jawel. Met KISS, ook al is Paul Stanley niet altijd even stemvast, en is het een opeenstapeling van kitsch, nog meer kitsch en huizenhoge clichés, was het FEESTEN geblazen. Van zodra, na de intro, de integrale versie van The Who's "Won't Get Fooled Again" voorbij was, het doek viel, ging de Kiss-trein van start. Een wervelende show vol letterlijk en figuurlijk vuurwerk!!! Indrukwekkend, en met een prima setlist !! Goed, dit is geen ingenieuze of ingewikkelde, laat staan intellectualistische muziek. Neen! En er zijn dus zeer zeker betere zangers dan Paul Stanley (tijdens "I Was Made for Lovin' You" liet ie bv. wel wat steken vallen - maar net dààr was er de 'back up' van het publiek). Neen, maar het was wel 200% amusement en hard rock & roll van de bovenste plank. Show is wat verwacht kan worden van Kiss, Show is dan ook wat je krijgt. Larger than life!

En zij die KISS afdoen als 'voor mietjes' of 'kitsch' of whatever, ik ben bijna zéker dat zij - indien aanwezig - ook stonden mee te brullen met de vele Kiss-classics!

Voor mij was het de eerste kans die ik had/ en of aangreep om deze band mee te maken, en daar heb ik geen spijt van hoor. Wat een spektakel en wat een lekkere rock & roll ;-)

Hoogtepunten: "Hotter Than Hell", "Lick It Up" (met een klein stukje "Won't Get Fooled Again"), "Parasite", "Shout it out Loud", "Black Diamond" en "Love Gun"!

SETLIST
#intro: "Won't Get Fooled Again" (The Who)
1. DEUCE
2. STRUTTER
3. GOT TO CHOSE
4. HOTTER THAN HELL
5. NOTHING TO LOSE
6. C' MON AND LOVE ME
7. PARASITE
8. SHE
9. 100.000 YEARS
10. COLD GIN
11. LET ME GO, ROCK & ROLL
12. BLACK DIAMOND
13. ROCK & ROLL ALL NIGHT

Encores:
14. SHOUT IT OUT LOUD
15. LICKT IT UP
16. I LOVE IT LOUD
17. I WAS MADE FOR LOVIN' YOU
18. LOVE GUN
19. DETROIT ROCK CITY

Wanneer de zoveelste explosies en vuurwerk voorbijwaren, en op het grote scherm "Kiss Thanks You Nijmegen" verscheen, zat Arrow Rock erop. Alsook mijn verjaardag. Jawel. Ondertussen was ik 36 en ik had mijn dag kunnen vullen met Rock & Roll. Toch niet slecht dacht ik zo ;-)

Samengevat:
Beste prestatie 'overall': GOTTHARD. Voor mij dé revelatie van Arrow '08! Pakkende, degelijke songs, knappe gitaarsoli, een zeer goede overall sound, en Steve Lee: wat een stem zeg !!!

Beste show, klank en lichtspel, en ideale afsluitter: KISS !

Alle foto's: (c) Markec. Veel meer Arrow Rock-foto's op mijn Flickrpagina. Enjoy!
.