Nieuw stadslogo. Aanfluiting van de goede smaak

Deze fiere, positief ingestelde Mechelaar is dat vandaag helemaal niet...

Gisterenmiddag werd het 'nieuwe stadslogo' van de Stad Mechelen gelanceerd. Was er dan nood aan een nieuw logo? Joost mag het weten. En kon het nog erger dan die onnozele gele bol waar we dan uiteindelijk toch vrede mee genomen hadden? Je zou denken: 'nee'. De realiteit is helaas heel anders want het antwoord blijkt: 'jazeker!'. Helaas.

Vele Mechelaars schamen zich met recht en rede over het onding dat voorligt. Wellicht ook Margaretha en Keizer Karel zoals blijkt uit de veelzeggende bovenstaande cartoon van (c) Jan Smets die hierboven staat.

Twee banale vormen. Afschuwelijke kleuren - wat gebeurde er met het rood en geel van Mechelen? Met wat fantasie zie je er een maan en kantelen van een toren in. Of is het Sinte-Mette met een blauw hoofd?



'






'Het lef van Mechelen'. Het lef dan om met dit onding uit te pakken. Je moet het inderdaad maar durven...

Het stadsbestuur heeft wellicht heel veel geld uitgegeven voor het gedrocht dat nu bij de Mechelaar in de strot geramd wordt. Het ontwerp heeft een hoog kleuterklasniveau, maar ik wil de kleuters niet beledigen...

En zeggen dat uit een webstrijd van Gazet van Antwerpen, waar Mechelaars zelf ontwerpjes konden insturen, zoveel mooie, creatieve resultaten (logo's!!) kwamen!

De Mechelaar wijst dit nieuwe 'logo' dan ook massaal af. Zo blijkt ook uit het steeds groeiende protest. Altijd welkom om je ook aan te sluiten op de facebookgroep "Het nieuwe stadslogo van Mechelen is verschrikkelijk lelijk", we zijn al met meer dan duizend, maar hoe 'luider' en massaler het protest, hoe béter!

Wie wil kan ook, bij wijze van protest een A4'tje aan het raam hangen met daarop afgebeeld het 'logo' en de tekst 'Weg Aub' - met dank aan Christophe Netels. 't mijne hangt al...

>> het documentje (jpg).


Ook al is het een utopie te denken dat we het tij nog kunnen keren, laat het ons proberen...
.

Hulde aan de groten van de Kleinkunst!

Een uitverkochte stadsschouwburg genoot vanavond, woensdag 4 november, met volle teugen van 'Kleinkunsteiland - te vroeg, te mooi'. Jackobond, Maggie McNeal, Jelle Cleymans en Lucas Van den Eynde brachten hulde aan de 'Groten uit de Kleinkunst'. Om er enkelen te noemen: Wim, Wannes, Bram, André, Herman, Ann, ... Yasmine...

Het viertal bracht liedjes die stuk voor stuk gezongen of geschreven werden door die grote namen uit de Kleinkunstwereld die helaas niet meer onder levenden zijn. Het werd een zeer stijlvol en gepast eerbetoon vol variatie. Met plaats voor een lach, een traan en kippenvelmomenten...

> het volledige verslag vind je op 'Mechelen Blogt!'
.

'Oh, what a feeling! ' - kippenvel met Heather Nova

Al eventjes thuis van het Heather Nova in Brussel (30.10.09) en de haartjes staan nog recht op mijn arm. Wat een kippenvelavond zeg! What heeft Heather toch een geweldige stem. Zo mooi... en wat een bereik ook...

Heather bracht een zeer goede selectie van liedjes uit haar jongste album 'The Jasmine Flower' en wat ouder werk waarbij vooral uit 'Oyster' en 'Siren' geplukt werd, wat ik niet erg vond, want toevallig twee favoriete Nova-platen van me. Slechts bijgestaan door één muzikant - ze stelde hem tweemaal voor, maar nu ben ik zijn naam alweer vergeten - die zowat alles kon spelen: of het nu cello, contrabas, elektrische gitaar of piano was... En er was natuurlijk Heather zelf die zich op gitaar begeleidde, soms aan de piano, maar vooral.. die stem van haar!

Het is echt geweldig dat de stem van Nova, na toch al enkele jaartjes dienst, nog zo ijzingwekkend mooi is... fragiel, breekbaar en sterk tegelijkertijd !

Enorm genoten van 'Walks this world', 'Gloomy Sunday' in zijn zwoele haast erotiserende jazzy jasje, 'What A Feeling'', 'Sugar' (!!!), 'Walking Higher' en 'Island' om er maar enkele te noemen. Maar ook het recentere werk - ik had het jongste album nog niet gehoord - kon me enorm bekoren. Ik onthoud vooral setopener 'I ride' (!) en 'Every Soldier Is A Mother's Son'...

Heather begon stipt om 21 uur en ging tien minuten over de AB-curfew want pas om 22.40 weerklonk de laatste noot van de engelenstem van Heather... Niemand die het erg vond!

Setlist HEATHER NOVA
I RIDE (The Jasmine Flower)
TRUTH AND BONE (Oyster)
WALK THIS WORLD (Oyster)
TALK TO ME (South)
WHAT A FEELING (Siren)
GLOOMY SUNDAY (South)
SUGAR (Oyster)
HEARTH AND SHOULDER (Siren)
FOOL FOR YOU (Storm)
DOUBLED UP (Oyster)
PAPER CUP (Siren)
SPIRIT IN YOU (Glow Stars)
LONDON RAIN (Siren)
DRINK IT IN (Storm)
EVERY SOLDIER IS A MOTHER’S SON (The Jasmine Flower)
MOTHERLAND (Storm)
YOU LEFT ME A SONG (Storm)
MAYBE TOMORROW (The Jasmine Flower)
OUT IN NEW MEXICO (The Jasmine Flower)

#encore 1:
ISLAND (Oyster)
BEAUTIFUL STORM (The Jasmine Flower)

#encore 2:
WALKING HIGHER (Oyster)

Voorafgaand aan het geweldige concert van Heather Nova kregen we BEN TAYLOR. Een singer-songwriter die schatplichtig is aan en papa mag zeggen tegen James Taylor. En de mama heet Carly Simon .. Jawel!
En deze man heeft wel degelijk de juiste genen gekregen. Hij weet ook hoe die te gebruiken: bevoorbeeld door met mooie, pakkende liedjes af te komen. En zijn stem lijkt, niet geheel vreemd, met momenten op die van papa James.

Enkel gewapend met zijn stem en gitaar kon Taylor echt goed overtuigen. Veelal folky songs, soms met een wat swingendere inslag, en een nummer was haast akoestische reggae....
Een singer-songwriter erbij voor mij om te 'volgen'!

Na de optredens van zowel Taylor als Nova een CD'tje gekocht. Taylor tekende de mijne nog, geen Heather te zien. Maar erop wachten kon ik niet want wou de trein halen....

Op weg naar het station kwam ik trouwens nog Simple Minds-gitarist Charlie Burchill en zijn vriendin tegen. En ik wist niet beter dan "Welcome to Brussels, Charlie" eruit te flappen. De man dacht wellicht: 'damn, weer eentje die me herkend!' ;-)

maar terug naar het onderwerp: weerom een fijne concertavond... En een met een concert dat mee kan dingen voor "concert van het jaar"... Nummer 1 is al ingevuld, maar verder is alles nog mogelijk... Misschien wordt het concertje van Heather Nova wel nummer 2. Maar, er zijn sterke tegenkandidaten (Jackson Browne, Neil Young, U2, Simple Minds, ...) en er staan nog enkele concertjes gepland, dus ...

HEATHER NOVA speelt binnenkort in de Arenbergschouwburg... misschien zijn er nog kaarten... Zo ja... NIET TWIJFELEN: gààn kijken!!

Voor wie het concert van vanavond wil (her)beluisteren, Heather biedt elk concert nadien op haar website aan als download, voor maar € 10! Ook dat van Brussel dus!
.

Sublime Stereo Sanctity: Sonic Youth @ AB

De God van Noise is goed: hij maakte het mogelijk dat de levende legende van de noise rock in een zaal als de AB mocht staan! De geweldige Sonic Youth hulde een uitverkochte AB (22.10.09) in sublieme stereo sanctity en zorgde voor een geweldige avond vol verantwoord lawaai...

Met ei zo na het hele nieuwe album 'The Eternal' dat vertolkt werd. Maar ook (andere) klassebakken zoals "Shadow of A Doubt" (Evol) én "Stereo Sanctity" (Sister), one of my all time favorites, dus mij hoor je niet klagen, kwamen aan bod... En nog: "Cross The Breeze" (Daydream Nation) én, het ronduit schitterende "Death Valley '69" (Bad Moon Rising).

Het klonk allemaal geweldig!

Steve Shelley, Lee Ranaldo, Kim Gordon en Thurston Moore, aangevuld met extra bassist Mark Ibold, in een vroeger leven nog in Pavement, waren in bloedvorm. De levende noiselegende, die Sonic Youth toch is, liet zien dat ze nog lang niet aan stoppen toe zijn en nog steeds de onbetwiste nummer één zijn in hun genre, laten we duidelijk zijn!

Genieten van A tot Z van de strakke, gebalde set. De nieuwe songs, met - akkoord: soms vrij poppy inslag - maar vergis je niet, het is en blijft Sonic Youth, staan perfect hun mannetje tussen het 'oudere' geweld van "Death Valley '69" en "Cross The Breeze"...

De hoogtepunten; "Anti-Orgasm", "Stereo Sanctitiy", "Massage The History", "Death Valley '69", vlogen voorbij en voor je het wist was' de avond om...

't Was een avondje volledig verantwoord gitaargeweld met de volumeknop goed open! Hij/zij die géén oordopjes bij had, zal het zich evenwel nu beklagen...
Wàt zei je?

De setlist:

1. NO WAY (The Eternal)
2. SCARED TRICKSTER (The Eternal)
3. CALMING THE SNAKE (The Eternal)
4. WALKIN' BLUE (The Eternal)
5. SHADOW OF A DOUBT (Evol)
6. POISON ARROW (The Eternal)
7. ANTI-ORGASM (The Eternal)
8. MALIBU GAS STATION (The Eternal)
9. STEREO SANCTITY (Sister)
10. ANTENNA (The Eternal)
11. LEAKY LIFEBOAT (The Eternal)
12. MASSAGE THE HISTORY (The Eternal)
==
13. TOM VIOLENCE (Evol)
14. CROSS THE BREEZE (Daydream Nation)
==
15. WHAT WE KNOW (The Eternal)
16. DEATH VALLEY '69 (Bad Moon Rising)

SY begon eraan om 20.40 en om 22.08 was't alweer gedaan... Kort maar krachtig dus ;-)
.

Sexy en Swingend: Nouvelle Vague @ Het Depot

New wave- en punkklassiekers gedipt in ferm sfeervol, jazzy bossanovasausje. Dat is wat je krijgt als je het Franse Nouvelle Vague hun ding laat doen. Al drie albums konden ze vullen met hun eigenzinnige swingende versies van bekende en minder bekend punk- en waveanthems. Zelfs de meest donkerste deprimerende postpunksong swingt bij Nouvelle Vague. Ook, en vooral, live.

Nouvelle Vague maakte er gisteren (woensdag 21 oktober) een echt feestje van. Met, zoals verwacht, opmerkelijke jazzy bossanova-interpretaties van 'iconen' uit de jaren '70 en '80. Het was telkens uitkijken - tenzij je de setlist vooraf kende natuurlijk - naar welke classic ze nu weer zouden brengen, maar ook: hoe snel je het zou herkennen én wat en hoe ze het zouden aanpakken. Een beetje een popquiz dus...

Vanaan de stijlvolle ingetogen opener "So Lonely" (The Police) tot en met "Friday Night, Saturday Morning" (The Specials). 't Zal allemaal snor. En die jazz- en bossanovajasjes leken de liedjes goed te passen...

Genoten van geweldige versies van "Blister In The Sun" (Violent Femmes), "All My Colours/Zimbo" (Echo & The Bunnymen), "The Human Fly" (The Cramps) en "Parade" (Magazine). Maar vooral: "Sex Beat" van The Gun Club waarop een van de twee chanteuses - de blondine, in duel met de drummer, danste als een bezetene en redelijk erhm.. sensueel. Sex Beat dus! Maar ook: "Too Drunk Too Fuck" (Dead Kennedys): bossanovapunk! Het is weer eens wat anders.

Toen men vond dat er niet genoeg gedanst werd, sprong de blonde chanteuse, ja zij weer, in het publiek om het goede voorbeeld te geven... faut le faire.

Die andere chanteuse, eerst plagend "Louvain. Ah? Leuven? Non, Louvain. I thought they all spoke French in Louvain!" en ook nog "I know dutch but I want to speak French", vroeg om een "big acoustic Fuck" te hebben en liet de zaal dan maar allemaal samen het F-woord roepen. Een beetje flauw maar goed... Daarna zette ze, enkel begeleid door de gitarist een overtuigend ingetogen "God Save The Queen" (Sex Pistols) in...

Ook bijzonder was de country-interpretatie van Talking Heads' "Road To Nowhere"... En hoe funky klonk "Guns of Brixton" (The Clash) wel niet?

Een leuke avond, daar in Leuven en sfeer alom. Jammer genoeg moest ik het feestje een beetje vroeger verlaten, met 'dank' aan de NMBS (sic). Maar we waren dan al 16 liedjes ver in de set, dus héél veel gemist. Maar ik vernam dus dat ze net die toppers waarop ik een beetje zat te wachten, zoals "Love Will Tear us Apart" en "Bella Lugosi's Dead" gespeeld hebben! Tja...

Voorprogramma YOKO SOUND, een Brusselse chanteuse, enkel begeleid door drums en synths (soms akoestische gitaar) kon me ook wel bekoren. Aparte liedjes die het best omschreven kunnen worden als folk meets triphop en een mooi en aangenaam stemgeluid. Niet alle liedjes waren even sterk en de cover van Nirvana, "Come As You Are", was misschien geen originele keuze, maar wel origineel en knap gebracht! Overall: een goed optreden, dit meiske ga ik toch in de gaten houden...

SETLIST NOUVELLE VAGUE (*)

1. SO LONELY (The Police)
2. MASTER AND SERVANT (Depeche Mode)
3. EVER FALLEN IN LOVE (The Buzzcocks)
4. ROAD TO NOWHERE (Talking Heads)
5. METAL (Gary Numan)
6. THE HUMAN FLY (The Cramps)
7. GUNS OF BRIXTON (The Clash)
8. TOO DRUNK TO FUCK (Dead Kennedeys)
9. GOD SAVE THE QUEEN (Sex Pistols)
10. SEX BEAT (The Gun Club)
11. JUST CAN'T GET ENOUGH (Depeche Mode)
12. DANCE WITH ME (The Lords of The New Church)
13. BLISTER IN THE SUN (Violent Femmes)
14. ALL MY COLOURS/ ZIMBO (Echo & The Bunnymen)
15. PARADE (Magazine)
16. FRIDAY NIGHT, SATURDAY MORNING (The Specials)
17. LOVE WILL TEAR US APART (Joy Division)
18. BELA LUGOSI'S DEAD (Bauhaus)*
19. THIS IS NOT A LOVE SONG (Public Image Ltd.)*
20. IN A MANNER OF SPEAKING (Martin L. Gore)*

(*) Met dank aan'Dumb Debbie' om met te melden welke liedjes nog op de setlist stonden (terwijl ik al naar huis aan het treinen was...)
.

The Cult: Love in the Sonic Temple (AB)

Vanavond (16.10.09) streek The Cult neer in de AB om er hun album Love (1985) integraal uit te voeren. We kregen eerst de tien Love-nummers en na een pauze van vijf minuutjes werd er nog een soort van 'best of' tegenaan gegooid..

't was goed, en zéker beter dan hun vorige doortocht, toen Astbury wel héél erg worstelde met de vocals en halverwege de set alsmaar meer naar adem moest happen. Nee, nu ging het hem een stuk beter af. Ian was zelfs redelijk goed bij stem, maar 'k heb me er sinds vandaag wél bij neergelegd dat de stem nooit meer helemaal zal zijn wat ze geweest is. Bij She Sells Sancturary en Fire Woman viel dat het meeste op en stoorde het net niet omdat het publiek hier natuurlijk met graagte meezong...

Maar een fijne avond dus. En de 'LOVE'-nummers klinken anno 2009 nog steeds geweldig en allerminst gedateerd! Vooral genoten van "Love", "Phoenix", "Brother Wolf, Sister Moon", "Revolution" en zeer zeker "Black Angel".

Knappe vertolkingen. Het was weer genieten van het geweldige gitaarwerk van Billy Duffy en de strakke drums van Joey Tempesta. Maar ook bassist Chris Wyse stond aardig zijn mannetje. Ritmegitarist Mike Dimkirch lijkt er nog steeds maar sullig bij te staan, maar deed wellicht ook zijn best ;-)

Goh, hoe zag Ian Astbury eruit zeg... JIM MORRISON in zijn laatste levensdagen (moeten we ons zorgen maken, Ian?) ... Jawel. Twee druppels water!!!

Behalve Love kregen we, na een korte pauze, nog wat 'vintage Cult tracks'. Met songs zoals "Electric Ocean", "Wild Flower" en de stomende afsluiter "Love Removal Machine" (who cares dat de riff van de Rolling Stones' 'Start me Up' gejat is? Right!) van "ELECTRIC'. Maar ook werk uit "SONIC TEMPLE"met 'Fire Woman' en 'Sun King'. Van "BEYOND GOOD AND EVIL" kregen we 'Rise' en uit het recentste album, 'BORN IN TO THIS' kregen we, alweer een gepikte Stones-riff (Undercover), 'Dirty Little Rock Star'...




























Een fijn rock 'n' roll feestje... Een goede setlist. En een goed concert. Dat zéker... Een goede revanche na vorige doortocht. Dat ook..

Over het voorprogramma - Aqua Nebula Oscilator - ga ik kort zijn, anders komt mijn maaginhoud eruit. Laten we het erop houden dat het verkocht werd als een soort 'Hawkwind', kregen een poging tot psychedelica meets punk. Maar het klonk erh.. wel.. nergens naar. We nemen een houthakker, sorry drummer, een gitarist en bassist en een vrouwmens dat denkt dat ze zich een zangeres kan noemen als ze met haar stem wat klanken kan uitbraken. Nee doorspoelen die boel ;-)

THE CULT - SETLIST:

*LOVE:
1. NIRVANA
2. BIG NEON GLITTER
3. LOVE
4. BROTHER WOLF, SISTER MOON
5. RAIN
6. PHOENIX
7. HOLLOW MAN
8. REVOLUTION
9. SHE SELLS SANCTUARY
10. BLACK ANGEL
*
11. ELECTRIC OCEAN (Electric)
12. WILD FLOWER (Electric)
13. SUN KING (Sonic Temple)
14. RISE (Beyond Good And Evil)
15. DIRTY LITTLE ROCK STAR (Born Into This)
16. FIRE WOMAN (Sonic Temple)
-
17. LOVE REMOVAL MACHINE (Electric)

verslag & foto's: Markec
.

Porcupine Tree schittert in nokvolle AB

Hét concert van 2009? Ik moet niet meer twijfelen. De concerten die voor de eerste plaats aan het dingen waren, zullen sowieso die strijd op de tweede en derde plaats mogen uitvechten. Het concert van het jaar vond gisteren (14.10) plaats in de AB. Dankjewel Steven Wilson, Richard Barbieri, Colin Edwin en Gavin Harrison. En niet te vergeten live-gitarist John Wesley. Dankjewel Porcupine Tree!

Het werd een subliem concert met een heel erg goede setlist, met de integrale vertolking van The Incident (ca. 55 mnuten) een fenomenale versie van Anesthetize en mét als afsluiter één van mijn absolute favoriete PT-nummers: Trains!

Gitaarlegende Robert Fripp (King Crimson, Sylvian/Fripp,...) mocht de avond openen. Hij deed dat voor een - dan nog - halflege/halfvolle zaal. Het merendeel van de aanwezigen had weinig tot geen aandacht voor de gitaarlegende, wat an sich best wel jammer is. Maar, afgezien van het feit dat weerom duidelijk werd wat een knap gitarist Fripp is, echt boeiend kon ik het halfuur durende gitaarsoundscape nu ook niet echt noemen. Ik zou haast van het woord 'vervelend' durven gewagen. Alleszins was het niet 'wervelend'. King Crimson vind ik geweldig alsook Fripps werk met David Sylvian én Porcupine Tree maar dit was duidelijk niet echt aan me besteed. Knap gitaarspel, mooie gitaarklank ook, maar het leek nergens toe te leiden...

Stipt om 20.20 uur, zoals voorzien in de 'timing' betraden Steven Wilson, blootvoets zoals gewoonlijk, en de zijnen het podium daarbij luid toegejuicht door het ondertussen voltallige publiek. De band zette meteen een superkrachtig 'Occam's Razor in. En meteen was de toon gezet: een uiterst vitaal, krachtig en stevig, strak Porcupine Tree dat van plan leek iedereen van zijn sokken te blazen, wat naar mijn bescheiden mening volledig gelukt is...

Na deze opener van formaat sprak Steven Wilson het publiek toe en kondige hij aan The Incident (CD1 van het nieuwe album/epic van 55 minuten), waarvan we dus al 'Occam Razor' kregen, volledig te zullen brengen en daarna wat 'old stuff'. Dat bleek een geweldig idee, want we kregen dus een ronduit subliem "Incident-concert" plus een geweldige, eigenzinnige greep uit die 'old stuff'...

Wanneer 'The Blind House' werd ingezet, leek het even fout te gaan door een technische storing. Maar geen probleem de band hernam en zorgde meteen voor een eerste hoogtepunt van de set.

Wie het nieuwe album ként, weet dat het hier om voortreffelijke songs gaat en dat er heel wat stevig werk, met prachtige vocals en geweldig gitaarwerk inzit. En live blijkt dit dus fenomenaal goed te zijn. Niet dat dat me volledig verbaasde, gezien Porcupine Tree een geweldig goede liveband is. Verdere hoogtepunten in de Incident-set waren zeer zeker 'Time Flies', 'The Incident' (de song, binnen de epic) met de massaal meegezongen lijnen 'I want to be loved' en 'Your Unpleasant Family. Toeval of niet, maar genoemde songs waren ook al favorieten van me in hun albumversies... O ja... en die knappe finale: 'I Drive The Hearse.

De groep nam een korte pauze van tien minuten om terug te keren voor die 'old stuff'. Alsof het nog nodig was om ons ervan te overtuigen dat we 'het concert van het jaar' meemaakten, werden we getrakteerd op een nu nog nazinderend 'The Start Of Something Beautiful'. Amai. Daarna kondigde Wilson een song te zullen spelen die de band al een poosje niet meer live had gebracht. En zo werden we verwend met het livedebuut op deze tour van het geweldige 'Stars Die'. Geen gemiste start!

Maar het kan nog straffer, want een fenomenale versie van 'Anesthetize', wat mij betreft, ook al is de song nog betrekkelijk 'jong' (2007 - uit Fear of A Blank Planet) nu al een absolute Porcupine Tree-classic, volgde!!!

Er werd nog even teruggekeerd naar het nieuwe album (cd 2) met 'Remember Me Lover'.... mooi! Vervolgens werd een uitstapje gemaakt naar 'In Absentia' met het zeer potige 'Strip The Soul' en vervolgens '.3' en met 'Mother and Child Divided' werd in stijl afgesloten.... Het was dan kwart over tien en we hadden dus al een OORGASME mogen beleven van bijna twee uur...

Maar Porcupine Tree kwam nog even terug. En wel om ons in te pakken met een overweldigende versie van 'The Sound of Muzak - maar 'muzak' was deze geweldige avond met Porcupine Tree allerminst - én om iedereen bij zijn nekvel te grijpen met een uitgesponnen semi-akoestische kippenvelversie van het immer geniale 'Trains'.

Voor zover de band al niet voor 'eigen parochie' preekte, hebben ze er zeker nieuwe zieltje bijgewonnen. En de reeds overtuigden hadden alleszins géén reden om van hun geloof te vallen. Zoveel is zeker!

SETLIST PORCUPINE TREE:

1. THE INCIDENT (The Incident)
a) Occam's Razor
b) The Blind House
c) Great Expectations
d) Kneel and Disconnect
e) Drawing the Line
f) The Incident
g) Your Unpleasant Family
h) The Yellow Windows of the Evening Train
i) Time Flies
j) Degree Zero of Liberty
k) Octane Twisted
l) The Séance
m) Circle of Manias
n) I Drive the Hearse

*10 minute break*
2. THE START OF SOMETHING BEAUTIFUL (Dead Wing)
3. STARS DIE (The Sky Moves Sideways)
4. ANESTHETIZE (Fear Of A Blank Planet)
5. REMEMBER ME LOVER (The Incident)
6. STRIP THE SOUL (In Absentia)
7. .3 (in Absentia)
8. MOTHER AND CHILD DIVIDED (Deadwing)

**encore**
9. THE SOUND OF MUZAK (In Absentia)
10. TRAINS (In Absentia)

Subliem optreden. Glasheldere klank, sfeer, geweldige muzikanten en een fantastische songkeuze: een perfecte avond. Jawel, Porcupine Tree zorgde voor hét concert van 2009.

Hallelujah!
.

Eigenzinnig verjaardagsfeestje RifRaf

RifRaf bestaat 20 jaar. Het onafhankelijke gratis muziektijdschrift wou dat niet onopgemerkt laten voorbijgaan natuurlijk. En dus werd dat gisteren, vrijdag 9 oktober op gepaste wijze gevierd in de Minderbroederskapel. Geheel in de eigenzinnige stijl van het magazine: met kapotte beats, indie rock, noise en kippenvelmomenten. De hoofdrolspelers waren Moony, Kapitan Korsakov, Tomàn, Depotax en Ed & Kim. Aan variatie en eigenzinnigheid geen gebrek dus...

Een avondvullend programma, met veel om te ontdekken. En het was nog gratis ook!

Lees mijn verslagje op 'Mechelen Blogt!'.

Evergrey's Masterplan!

Toen ik met Evergrey kennismaakte in 2006, na een blinde aankoop - afgaande op enkele lovende reviews - van het toen nieuwe album "Monday Morning Apocalypse", besloot ik, onder de indruk dat ik was van dit werkstuk, deze band te blijven volgen. Ik kocht onlangs ook "Torn" en verdiepte me in de 'backcatalogue'. En ik was, zoals dat dan heet 'verkocht'. Het sprak dan ook vanzelf dat toen mijn kameraad me vertelde dat EVERGREY in Charleroi speelde zaterdag 3 oktober en vroeg of ik niet meeging het antwoord volmondig "ja!" luidde...

Wat bleek? Het was het wachten méér dan waard. Deze band is bijzonder goed live...

Evergrey bracht het Italiaanse ChaosWave mee en de andere support-act was het Vlaams/Waalse Virus IV. Spijtig dat men bij de twee voorprogramma's moest beroep doen op de 'plaatselijke' geluidsman die duidelijk niet wist waar hij mee bezig was. En zo klonken bij Virus IV de drums als een hele bende houthakkers en de bas stond veel te luid waardoor je amper de gitaren hoorde. Het aparte, knappe stemgeluid van Magali Luyten kwam er gelukkig wel door... De power metal met zowel thrashy als poppy kantjes van Virus IV kon ik, ondanks het slechte geluid, heel goed smaken. En hun cover van Talk Talk's "Such A Shame" vond ik bijzonder geslaagd. Smaakt naar meer.

Chaoswave dan. Wat mij betreft heeft deze band haar naam niet gestolen. Wat de chaos betreft alzeker. Want ik kreeg het letterlijk op mijn zenuwen van hun drukdoenerij. Powermetal zoals ik het niet graag heb: té veel snaredrums, hyperkinetische pathetische over the top vocals, van zowel zanger als zangeres... nu ja, ik zàg een zangeres. Dankzij de geluidsman van dienst hoorde ik enkel de man. Ik zag een band op het podium die heel erg hun best aan het doen waren, maar alle clichés van het genre bovenhaalden en dat met Italiaanse pathos uitvergrootten waardoor ik al na het tweede nummer volledig afhaakte...

Maar we kwamen natuurlijk voor Evergrey! Gelukkig brachten zij hun eigen geluidsman mee. Snel zou blijken dat hier, Godzijdank, wél een behoorlijk geluid was...

Evergrey speelde een heel sterke set met van het begin tot het einde met een goede selectie uit de albums "Recreation Day", "Monday Morning Apocalypse", "The Inner Circle" en natuurlijk ook "Torn".

'Fear' bleek een ijzersterke opener en wat is 'As I Lie Here Bleeding' een geweldig livenummer zeg... Verder heel erg genoten van 'In Remembrance', 'End of Your Days', 'The Masterplan', 'Recreation Day', 'Monday Morning Apocalypse' en zeer zeker ook 'Broken Wings' !

Wat speelt deze band strak zeg. 'k Was aangenaam verrast dat dit live zo goed was... En zanger Tom Englund heeft een apart stemgeluid dat ook live bijzonder goed werkt. De nummers kwamen allemaal erg goed tot hun recht en het was genieten van A tot Z van de toch wel zeer knappe composities. De melodieuze progressieve power metal van Evergrey smaakte bijzonder goed! Het bewijs dat binnen power metal ook plaats is voor subtiliteit en fraaie composities met 'feel' werd bij deze heel erg goed gedemonstreerd. Het optreden ging als een sneltrein en voor ik het doorhad waren we al aan het 18de nummer ('Broken Wings') en zat een geweldige show er alweer op...

Zeker voor herhaling vatbaar !

SETLIST EVERGREY:
1. Fear (Torn)
2. As I Lie Here Bleeding (Recreation Day)
3. Soaked (Torn)
4. More Than Ever (The Inner Circle)
5. She Speaks To The Dead (Solitude Dominance Tragedy)
6. Watching The Skies (In Search Of Truth)
7. In Remembrance (Monday Morning Apocalypse)
8. Blinded (Recreation Day)
9. End Of Your Days (Recreation Day)
10. [Intermezzo Keys & Guitar]
11. The Masterplan (In Search Of Truth)
12. Still In The Water (Monday Morning Apocalypse)
13. Monday Morning Apocalypse (Monday Morning Apocalypse)
14. [beginning of - piano only] Words Mean Nothing (Solitude Dominance Tragedy)
15. I'm Sorry (Recreation Day)
16. When The Walls Go Down (The Inner Circle)
17. Recreation Day (Recreation Day)
18. Broken Wings (Torn)
19. A Touch Of Blessing (The Inner Circle)

met dank aan Leslie voor het bijhouden van de setlist!
.

A time to remember: The Dubliners

'Tradities zijn er om in stand te houden, goede herinneringen om te koesteren. En af en je makkers van weleer die er niet meer zijn gedenken en eren kan ook geen kwaad'. Dat moet zowat het uitgangspunt geweest zijn van The Dubliners die met hun tour "A Time To Remember" eerbetoon brengen, terugblikken op hun rijkgevulde carrière en het publiek trakteren op de vele Ierse folkklassiekers. Eigen werk en traditionals. Zo-ook vrijdag 2 oktober in Antwerpen, in de K. Elisabethzaal.

En net als bij hun vorige doortocht, in 2007 gold: géén toeters of bellen, geen gedoe. Gewoon eerlijke, traditionele folk. Puur en zonder franjes...

Rode draad doorheen het optreden: een eerbetoon aan de Dubliners die niet meer onder de levenden zijn, met telkens heel erg aangrijpende gedichten die werden voorgedragen door John Sheahan en de goedgevulde songbook van de band. Bekend werk, minder bekend werk. En natuurlijk ook de folkklassiekers zoals "Dirty Old Town", "The Wild Rover", "Molly Malone" én "Whisky In The Jar", aangekondigd als: 'this is a song from Metallica'. Ja, gevoel voor humor hebben de heren wel... (*)

Behalve aan hun overleden makkers, Luke Kelly (+1984), Ciaran Bourke (+1988) en Ronnie Drew (+2008) brachten The Dubliners ook een eresaluut aan Wannes Van De Velde, die met de band goed bevriend was. Het verhaal dat Barney McKenna met gebroken stem over Wannes deed, was erg mooi, aandoenlijk en aangrijpend.

De 'huidige line up' van The Dubliners is ondertussen al op respectabele leeftijd, vervangers van Luke, Ronnie en Ciaran incluis. Maar zolang de heren nog kunnen doen ze voort, en waarom ook niet. Niemand brengt zo goed de authentieke Ierse folk als The Dubliners.

Dus zo lang het nog kan....

(*) het gaat hier om een traditional die ondermeer door Metallica gecoverd werd, nadat Thin Lizzy hen dat jaren voordien had voorgedaan.
.

Zelfverklaarde legende blijkt goedkope danceact

THE ORB @ AB. Support: ANSATZ DER MASCHINE
Ansatz der Maschine redt de avond

THE ORB Ja, die wilde ik wel eens live zien... ALEX PATTERSON !!! Ik hoopte op psychedelische soundscapes/ mixes/ remixes... Sfeer.... ambient.... trippen... En ik had er écht zin in.... Maar, wat een vergissing was dat. Wat een tijdverspilling. Want, neen. Niets van dat alles. Wat kregen we dan wel? Wat nietszeggend gefrul aan knopjes, een stomdronken (!) Patterson die slechte platcommerciële plaatjes draait, een drummer die er op los mept, maar niet lijkt te weten waarom... een would be rapper die ze er om God weet wélke reden hebben bijgesleurd. De in afzichtelijk Adidas-pak gestoken man liep er nogal verweesd bij en deed dus af en toe iets wat op rap leek.

O ja. De projecties waar zoveel over gesproken wordt. Ja, die waren knap. Het was ook het énige wat er psychedelisch of ambient aan was. De muziek was helaas niets meer dan goedkope Techno/ Dance. Tja. Als ik dit had geweten, was ik meteen na de support - die subliem was! - al naar huis gegaan. Wat een tijd- en geldverspilling zeg! The Orb? Nou, voor mij hoeft het niet meer. Als ik écht slechte technoplaten wil horen, ga ik wel naar een discotheek! Na een uurtje had ik het wel gehad en verliet ik ontgoocheld de zaal. Ik bleek NIET de enige te zijn!

En zo is het slechtste "concert" van 2009 een FEIT!

Maar...
toch was het geen verloren avond. Want vanavond zag ik ook één van de ontdekkingen van 2009 (voor mij dan toch). De redders van de avond: ANSATZ DER MASCHINE die de support verzorgden. 40 minuutjes genieten. Dat was het !

Belgische Slow Core/ Avant-Garde/ Jazz/ Postrock met héél veel sfeer ..... meestal instrumentale muziek met instrumenten zoals viool, saxofoon, elektrische gitaar, synthesizer, drums, effects... Het gezelschap creëert aantal superieure soundscapes, zwanger van de melancholie en boordevol sfeer! .... Soms komt Godspeed You! Black Emperor voorbij, dan weer Mogwai, ook wel Fluxus maar evengoed Miles Davis.

Wat een ervaring... en ze hebben mijn avond gered. En ik heb er weer een muzikale ontdekking bij !

Ansatz der Maschine - The Orb: 5 - 0, of hoe dappere David een dronken ongeïnspireerde Golliath versloeg.
.

Buurman zorgt voor sfeer

Gisteren, zondag 20 september, tijdens de Autovrije Zondag, waren er op de Mechelse Grote Markt ook enkele optredens. Met ondermeer Pita en De Fanfaar. En ook, als afsluiter: BUURMAN. De muziek van Buurman leent zich misschien toch iets beter voor een zaaloptreden, maar toch kon het sfeervolle optreden van BUURMAN, zeer gesmaakt worden...

Het mooie album "Rocky Komt Altijd Terug" werd ei zo na volledig gespeeld, aangevuld met enkele opmerkelijke covers van De Nieuwe Snaar, Johnny Cash en... Jo Leemans.

Op de setlist:
PAS 18 / HEEL FIJN FEEST / DIEP IN MIJN HART (Jo Leemans) / PRUIMELAAR / IN DE HEMEL IS GEEN DYLAN (De Nieuwe Snaar) / ROCKY / RING VAN VUUR (Johnny Cash) / MOOI WEER EN FRUITSLA / MIDDELANDSE ZEE / GOD, IK EN MARJON

De Buurmannen zorgden voor een sfeervolle afsluiter van een gezellige Autovrije Zondag...
.

Sfeervolle en Swingende start voor nieuw Cultuurseizoen

Het nieuwe Mechelse cultuurseizoen miste zijn start niet. En wat een start! Zaterdag (19 september) was zowel het Cultuurcentrum als het Cultuurplein meer dan ooit 'the place to be'. Van 's morgens tot 's avonds presenteerden diverse Mechelse culturele verenigingen hun al even divers aanbod. Ook het CC zelf had een interessant programma. En 's avonds was het feest compleet met KRAKOW, POSTMAN én DJ Blue Flamingo! Tot in de vroege uurtjes werd er feestgevierd, en hoe!


Met de geweldige muziek van KRAKOW, een perfect huwelijk tussen slow core, alt. country en americana dat ook knipoogt naar Neil Young en Sparklehorse... En wat te denken van het hoge partygehalte van de set van POSTMAN? "We gaan een feestje bouwen", zei rapper Remon Stotijn. Zo geschiedde...

Lees het volledige verslag op Mechelen Blogt!
.

Beyond The Labyrinth & I See The Sea: Hard Rock 'n' Roll Against Aging

Zaterdag 12 september 2009 was De Kuip in Ninove 'the place to be'. Maar dat bleek niet iédereen zo begrepen te hebben. Terwijl bands als BEYOND THE LABYRINTH en I SEE THE SEA de spreekwoordelijke pannen van het dak rockten en zich voor 200% gaven, bleek dat voor een ei zo na lege zaal te zijn. Het "Life Aid Against Aging" festival had een misschien gedurfde, maar goede affiche, die toch zeker liefhebbers van de genres/ bands zouden moeten lokken. Lag het aan (het gebrek aan) promotie? Schrikte organisatie en hun doelstelling af (info: http://www.heales.org/) - dan kom je toch gewoon, zoals ik, voor de MUZIEK? Anyways: Zonde. Wie er niet bij was heeft wel degelijk wat gemist!

Goed, misschien niet de redelijk slaapverwekkende set van NOVAC, een band die lijkt te twijfelen tussen old fashioned rock 'n' roll, grunge en indierock, maag een keuze durft te maken. Hun klankkleur kon me niet echt overtuigen en bij momenten vond ik het zelfs ronduit vervelend. We zwijgen dan nog over het ietsje te veel aan leentjebuur spelen aka deuntjes die verdacht veel op wat anders leken...

BEYOND THE LABYRINTH, een band die met élk optreden - dat belooft dus! - nog sterker en sterker lijkt te worden, zette een uitstekende set neer. Zanger Jo De Boeck was weerom enorm in form en zijn stagepresence blijft groeien, nieuwkomer John Van Tongelen (drums) lijkt al goed ingespeeld en zijn strakke drums gaan perfect samen met de bas van Gerry Verstreken. En mastermind Geert Fieuw is nog steeds geweldig op gitaar.



De setlist was ook nu vooral opgebouwd rond het 'Castles In The Sand'album, aangevuld met classics zoals "Unholy War" (grrrreat version, guys!!) en "In Flanders Fields" - ook nu weer meesterlijk. Tot mijn vreugde werd niet alleen de nieuwe single gebracht - "Saturation Point", maar ook die andere track op die single: het geweldige "HYPERSENSITIVE": live een echte KILLER TRACK. Jawel!



BTL's zanger Jo De Boeck adviseerde me om zeker ook nog I SEE THE SEA mee te pikken. En waarom zou ik Jo's raad in de wind slaan? Wat hij er niet bij verteld had was dat dit een AC/ DC tribute band was. Nu was ik sowieso gebleven, maar dit argument had me zéker ook overtuigd. En, ik ga Jo's tips nog meer volgen. Het was enorm goed. Ik had bij momenten het idee dat ik de échte AC/ DC op het podium zag staan. De sound was super en de heren had zelfs hun eigen - véél jongere - versie van Angus Young bij, incluis heerlijk gitaarspel én korte broek.
Fijn fijn...



Hoe de organisatoren uit de kosten gaan geraken is zéér de vraag... Gelukkig dat de bands toch onverstoord hun ding deden, voor een nog niet eens halfvolle zaal. Respect!

Ik heb alleszins géén spijt van mijn uitstapje naar Ninove, want ik zag twee enorm goede optredens!

Setlists:

BEYOND THE LABYRINTH:
PURE SABOTAGE / TIME TO FLY / IN FLANDERS FIELS / TOMORROW IS GONE / DRAINING MY ENERGY / NO PLACE FOR A DREAMER / SATURATION POINT / HYPERSENSITIVE / MEDIA VISION / CAUGHT IN THE GAME / UNHOLY WAR / BEYOND THE LABYRINTH

I SEE THE SEA
THUNDERSTRUCK / BACK IN BLACK / DIRTY DEEDS DONE CHEAP / BAD BOY BOOGIE / HELL'S BELLS / WHOLE LOTTA ROSIE / T.N.T. / LET THERE BE ROCK / HIGHWAY TO HELL
.

Uriah Heep & Beyond The Labyrinth: Waaauw!

Zaterdag 5 september 2009 streek de Classic Rocklegende Uriah Heep neer in Trix (Hof Ter Lo). En dat hebben we geweten. Dat op rock 'n' roll géén leeftijd staat werd zonder enige moeite bewezen. Het werd een meer dan geslaagde avond, met afspraak met de levende legende én Beyond The Labyrinth. Hun concert van 12 september in Ninove stond sowieso al op mijn programma, maar nu bleek ik ze al wat sneller zou zien, want ze werden vrij kort voor het optreden gevraag om te openen voor The Heep. Zo'n kans laat je niet liggen, toch?

Het kwartet rond gitarist en songschrijver Geert Fieuw mocht dus openen voor 'the mighty Heep' en deed dat met verve. De sound van de band in haar huidige bezetting: Geert Fieuw (gitaar), Gerry Verstreken (bas), Jo De Boeck (zang) en nieuwkomer John Van Tongelen (drums) die zijn livedebuut maakte, uitgerekend deze avond en zijn entree niet miste, stààt als een huis. Het ontbreken van de 'livesynths', toch een belangrijk element in de groepssound, werd knap opgevangen met de wonderen der techniek. De band bracht een korte maar uitstekende set met nadruk op het jongste album Castles in the Sand (2008), met de krachtige opener 'Pure Sabotage', de single 'Time To Fly', het geweldige 'Caught In A Game' en het o zo mooie 'No Place For A Dreamer'. En ook de 'theme song' 'Beyond The Labyrinth' kon niet ontbreken natuurlijk. Uit Signs (2005) kregen we 'Tomorrow's Gone' en het aangrijpend knappe 'In Flanders Fields'. De band pakte ook uit met een gloednieuw nummer, de nieuwe single 'Saturation Point', een veelbelovende voorbode voor een nieuw (derde) album.

Menig Heepfan was zeer te vinden voor de solide muziek van Beyond The Labyrinth. En gelijk hadden ze! Al kwamen ze natuurlijk in de eerste plaats voor The Heep. Hun geduld zou snel beloond worden. Klokslag 21.30 uur was het zover: Uriah Heep!

De levende legende kwam, zag en overwon. Vanaf opener 'Wake The Sleeper' was het duidelijk: het zou een fijn (hard) rock 'n' roll feestje worden. Met een knappe mix van nieuwe songs uit het jongste album Wake The Sleeper (2008), hun eerste in tien jaar, en ouder werk, waaronder - uiteraard - ook alle classics. Zowel die classics, met name een subliem gebracht 'Stealin'' - geweldig!!!, een meesterlijk 'Easy Livin'' en een knallende versie van 'Look At Yourself', als het nieuwe werk zorgden ervoor dat het een memorabel optreden werd.

Zanger Bernie Shaw bleek goed bij stem, jammer wel dat er met zijn stem in de mix soms iets fout bleek te gaan, en ontpopte zich als een heuse volksmenner. En wat is het toch genieten van dat gitaarwerk van oudgediende Mick Box. Maar ook de ritmesectie met de strakke bas van Trevor Bolder en de drumpartijen van Russel Gilbrook mochten er zijn. Het keyboardwerk van Phil Lanzon maakte de totaalsound af...

De wel erg goede set werd besloten met een uitermate knappe versie van 'Lady In Black'. Mooi! Dan was het helaas onherroepelijk 'over en out'. Hopelijk komt er gauw een volgende afspraak om de Mighty Heep aan 't werk te zien!

Het was de eerste keer dat ik The Heep 'in levende lijve' zag en hoorde en wat was ik onder de indruk! Zowel dat nieuwe werk en als die classics klonken o zo goed. Wat een performance zeg, en wat een power! Is dit nu 'waardig ouder worden'? Cool!

Ondertussen is 'Wake The Sleeper' in mijn bezit, en zowat de hele backcatalogue ook... Jawel, ze hebben er een fan bij!
.

Boeiende Siciliëreis met Arakea!

Zeven dagen rondtrekken in het o zo mooie Sicilië, overnachten in het bekende hotel Villa Angela, waar Simple Mindszanger Jim Kerr de uitbater is. Verken Palermo, Bagheria, Taormina, Agrigento, ... Het klinkt uiterst aanlokkelijk, niet? Na de Simple Minds-fanpackage deals in juli '09 (Taormina en Palermo) organiseert het Mechelse reisbureau Arakea.com nu een heuse begeleide Siciliëreis. Van woensdag 21 op woensdag 28 april 2010 op verkenning door Sicilië , zoveel méér dan de tweede thuis van Jim Kerr.

Inbegrepen:
Nederlandstalige Present begeleider(ster) vanaf Brussel - Internationale vluchten met AlItalia via Rome - Lokaal transport in comfortabele autocar met airco - Alle overnachtingen( standaard kamer in hotel Plaza Opera 4*, standaardkamer in Demetra Resort 4*, Deluxe kamer met terras en zeezicht in hotel Villa Angela 4*) - Maaltijden volgens programma (ontbijt, middagmaal, avondmaal) - Alle lokale taksen.

Prijs per persoon
In dubbel kamer: € 1788
In single kamer: € 2062

Het aantal deelnemers is beperkt tot 20. Snel zijn is wellicht de boodschap.

Meer informatie over deze interessante deal vind je op areka.com
.

Magnificent!: U2 rockt aan 360° in Wembley

Elk excuus om naar London te gaan is eigenlijk goéd voor mij. Dus waarom ook niet een U2-concert? Dat de Ieren Brussel deze keer oversloegen, speelt natuurlijk ook mee. En ook al is ondertussen geweten dat ze in 2010 in het Koning Boudewijnstadium staan, dan nog, of zéker dan, was het, de wel erg slechte ervaring met de Vertigo-tour op die locatie indachtig, een goede zaak om naar London te gaan. Samen met mijn broer, die ik het concert als verjaardagscadeau schonk, merkte ik dat het kàn: een groot stadium én een goede sound. Ja, zo was dat in Wembley stadium.

THE HOURS
Na het o zo Britse Queuing Up betraden we zo rond vijf uur The Pitch, de heilige grond van Wembley. Al vrij snel, voor een nog zo goed als leeg stadium traden The Hours aan. Mocht dat stadium voller hebben gezeten was het na de eerste noot van The Hours vanzelf wel leeggelopen. Deze heren brachten een soort Britpop zoals je het al veel te vaak maar vooral véél beter gehoord hebt. O ja, ook goed ingestudeerde rockposes. Ach ja. De frontman poogde hard te entertainen en cool te zijn. Maar een handjevol goede songs en goede sound ware misschien betere tools geweest om te overtuigen. Goed, we dronken dan nog een Carlsberg pint aan £ 4. Duur, ja, ik wéét het maar 't smaakte wél. De set van The Hours duurde dan wel maar een halfuurtje, het leken - flauwe woordspeling coming up - wel UREN !

ELBOW
We kwamen natuurlijk voor U2, en dat die een lichtjes geweldig waren zou later die avond blijken, maar ik kwam toch ook om Elbow te zien. En was dat een goed idee? Jawel! Terwijl de U2-shirts in aantal serieus toenamen, kwamen de sympathieke heren uit Manchester rustig op. Zou de aparte, vaak intimistische en breekbare muziek van Elbow 'werken' in zulk groot stadium? De vraag was amper gesteld of je merkte hoe Elbow zonder enige moeite het ondertussen vollopende stadium inpakte. Enorm knap optreden en wat een sound. Geen poses hier, wel goede songs, degelijke muzikanten én de unieke stem van Guy Garvey! We kregen heel veel liedjes uit The Seldom Seen Kid, hun jongste album, met als absolute hoogtepunt "Grounds for Divorce". 'Als een scheiding zo muzikaal klinkt, dan lijkt dat niet eens iets ergs', zou je haast denken. Een ander highlight was natuurlijk ook "One Day Like This". Klasse, dat optreden van Elbow. En als het hen in zulk groot stadium al lukt, wil ik hen zéker eens in een zaaltje zien...







U2 @ 360°: MAGNIFICENT !
Ondertussen was het zo'n goede kwart voor acht. Om 20 uur al zou U2 eraan beginnen. Vroeg leek ons, maar er bleek een Curfew van 22.30 te zijn. Een klein kwartiertje later dan voorzien was het dan plots zo ver en het geweldige "Breathe" knalde door het stadium! Wat een stevige versie en wat is het toch een genot om die gitaarklanken van The Edge te horen! De stem van Bono leek me in dit eerste nummer wel erg scherp en schel klinken maar dat moet de sound engineer ook gemerkt hebben want dat was snel verholpen. Vanaf deze sterkte opener al was het oren én ogen de kost geven. Die ogen hadden we nodig voor die gigantische barcoschermen die in de speciale constructie van de door Stageco gemaakte "claw" het aparte haast monsterachtige podium. De schermen toonden haarscherp Bono, Adam, Larry en The Edge zodat letterlijk elkeen er haast met de neus op zat!

Doorheen de hele show kregen we behalve een knappe concertbeeldregistratie ook veel sterke visuals te zien. Maar laten we het toch vooral over de muziek hebben, niet? Anders dan de meeste groepen koos U2 ervoor om maar liefst zeven nummers van hun nieuwe CD in de set te steken. De meesten kregen we in het eerste halfuur. Het eerder genoemde "Breathe" en geweldige versies van "No Line On The Horizon" en vooral "Magnificent". De single "Get On Your Boots" bleek live een heel pak sterker te klinken en was de instap voor "Beautiful Day", waarvoor eigenlijk hetzelfde geldt. Ook uit All That You Can't Leave Behind kregen we een oersterk en potig "Elevation"!

Totzover een goede setlist hoor ik je denken? Wacht maar het wordt nog beter. Een van dé hoogtepunten van de avond moet zeker "I Still Haven't Found What I'm Looking For" geweest zijn, waarbij Bono toch wel verrast was door het publiek en aanvankelijk haast niet aan bod kwam in de voals. Hij vroeg nog nét niet: "mag ik ook eens?". Geweldig!

Na deze meezinger van formaat was het tijd voor een eerste rustig moment met een hele mooie versie van "Stuck In A Moment". Daarna werd terug uit No Line On The Horizon geout met het knappe "Unknown Caller".

En dan. Gehoopt, verwacht - ze speelden het ook op sommige vorige concertdates - jawel. Hét hoogtepunt van de avond: een ronduit sublieme vertolking van... "The Unforgetable Fire". Slik. Kippenvel. Amai. En hoe knap was niet die haast naadloze overgang naar "City Of Blinding Lights"? Wat een superduo. Ook genoten van de knappe bijhorende lichtshow. Indrukwekkend.

Het was weer tijd om te rocken en dat gebeurde met "Vertigo". En je raadt het: het hele stadium brulde "hello, hello there's a place called Vertigo" mee. Wat daarna volgde was een erh 'remixversie' van "I'll Go Crazy If I Don't Go Crazy Tonight": een sterke beat, Larry met op Safri Duo achtige drumtrommels rondwandelde, flarden van Frankie Goes To Hollywood's "Two Tribes" en "Relax", dance-echo's... We leken wel op een raveparty beland. Best wel grappig, maar voor mij hoefde dit eigenlijk ook niet. Het duurde vooral te lang. Maar niet getreurd, want er volgde een indrukwekkend trio...

Met "Sunday Bloody Sunday", "Pride" en vooral een heel mooi "MLK" werkte de band naar de finale toe. Na een ietsjes te lange inleiding (of preek zojewil) van Bono kregen we een "Walk On", opgedragen aan Aung San Suu Kyi en Desmond Tutu sprak de mensen toe middels een videoboodschap. Dan weerklonken die zo bekende eerste noten... Jawel: "Where The Streets Have No Name". Great!

Om te besluiten deed U2 met twee Achtung Baby-krakers "One" - Ooooh! en meteen erna het immer superfunky "Mysterious Ways".

Een luidruchtig Wembley liet op die wijze horen hoe goed ze het wel vonden. Gelijk hadden ze! Ik zag dat het nog géén half elf was, bisnummers zaten er dus nog in. Lang moesten we niet wachten. Daar kwamen ze alweer. Benieuwd naar wat er bij de bisnummers zou zitten. Nog iets van Achtung Baby? iets nieuws?

"Ultra Violet (Light My Way)" (uit Achtung Baby)! Jawel; daar werd de bisronde mee geopend! Geweldig! Super! En wat een versie! Daarna, het alombekende en misschien iets aan metaalmoeheid leidende "With Or Without You", maar in zo'n mooie versie.... Tot slot kregen we nog "Moment Of Surrender" (No Line On The Horizon). En toen was het echt gedaan.
Bono dankte het publiek en schluss.

SETLIST U2 @Wembley, 14.08.09:

1. BREATHE (No Line On The Horizon)
2. NO LINE ON THE HORIZON (No Line On The Horizon)
3. GET ON YOUR BOOTS (No Line On The Horizon)
4. MAGNIFICENT (No Line On The Horizon)
5. BEAUTIFUL DAY (All That You Can't Leave Behind)
6. ELEVATION (All That You Can't Leave Behind)
7. I STILL HAVEN'T FOUND WHAT I'M LOOKING FOR (The Joshua Tree)
8. STUCK IN A MOMENT (All That You Can't Leave Behind)
9. UNKNOWN CALLER (No Line On The Horizon)
10. THE UNFORGETTABLE FIRE (The Unforgetable Fire)
11. CITY OF BLINDING LIGHTS (How To Dismantle An Atomic Bomb)
12. VERTIGO (How To Dismantle An Atomic Bomb)
13. I'LL GO CRAZY IF I'LL DON'T GO CRAZY TONIGHT "Remix" (No Line On The Horizon)
14. SUNDAY BLOODY SUNDAY (War)
15. PRIDE (The Unforgetable Fire)
16. MLK (The Unforgetable Fire)
17. WALK ON (All That You Can't Leave Behind)
18. WHERE THE STREETS HAVE NO NAME (The Joshua Tree)
19. ONE (Achtung Baby)
20. MYSTERIOUS WAYS (Achtung Baby)

21. ULTRA VIOLET (Light My Way) (Achtung Baby)
22. WITH OR WITHOUT YOU (The Joshua Tree)
23. MOMENT OF SURRENDER (No Line On The Horizon)


Highlights:
Breathe / I Still Haven't Found What I'M looking For/ The Unforgetable Fire/ MLK / Ultra Violet (Light My Way)


U2 @ 360°: 't was Magnificent. Een erg sterk optreden. Een heel pak beter dan hun doortocht in Brussel op de "Vertigo-tour", beter ook dan "Pop Mart" (Werchter) en zelfs de "Elevation Tour" in Antwerpen. Maar het "Zoo TV-optreden", toen in Werchter, overtreffen ze wellicht niet meer...

Als je nog de kans hebt de band te zien op de 'second leg' van de '360°-Tour': doén zou ik zeggen!

//
Dankzij U2 waren we dus weer eens in London. Net zoals in november '08 voor Simple Minds was dat zeker de moeite waard. En net zoals toen was er ook nog wat tijd om in London wat rond te lopen te doen (al was ik er deze keer wel heel kort). Foto's van het korte Londonverblijf vind je in de London-set op Flickr, tags "140809" en "150809".
.

Simple Minds zetten Lokeren in lichterlaaie!

Op dit onchristelijke uur, zaterdagnacht.. erh zondagmorgen, terug van de Lokerse Feesten. De énige avond die in uitverkocht was. Niet dat me dat écht verbaast: de hoofdact was dan ook Simple Minds. De schotten deden vanavond hun uitstekende reputatie weerom méér dan eer aan en zetten op een mum van tijd Lokeren in lichterlaaie...

Bij aankomst nog een stukje meegepikt van Alain Clark, blijkbaar 'big' in Nederland. Ik had er nog nooit van gehoord. Clark & co brachten een soort van Blunk en Soul en deden dat met de nodige overgave, maar voor een dan nog bijna leeg terrein en een weinig geïnteresseerd publiek. Het kon mij ook niet zo bekoren, eerlijk gezegd. En die cover van Ottis Redding had écht niet gehoeven. Als je zo'n grootheid covert, doe het dan alsjeblief goed!

HET KABBELENDE BEEKJE VAN ULTRAVOX



Behalve Simple Minds was er nog een grote naam waar velen naar uitkeken. Het herenigde Ultravox stond immers ook op de affiche. Het podium stond volgestouwd met een heel arsenaal aan synthesizers dat aangevuld zou worden met basgitaar, elektrische gitaar, drums, viool en Midge Ure's stem. De Britten openden met de instrumental 'Astradyne', erg sfeervol en zowat volledig gedragen door synths. Vanaf 'Reap the Wild Wind' zouden we Midge Ure's aparte stemgeluid kunnen horen, maar jammer genoeg bleek de stem er amper door te komen. Een euvel dat in de loop van de set gelukkig verholpen zou worden. Met songs zoals ondermeer 'Passing Strangers', 'Sleepwalk' en 'I Remember (Death In the Afternoon)' werd opgebouwd naar classics zoals 'All Stood Still', 'Vienna' en 'Dancing With Tears In My Eyes'.



Zeker geen slecht optreden, en de Ultravoxclassics kwamen live goed uit de verf. Maar het klonk allemaal nogal klinisch en haast saai. Enkel bij 'All Stood Still' en 'Dancing With Tears in My Eyes', waar je Midge eens echt hoorde uithalen met die stem van hem, leek het optreden wel heel erg op een rustig kabbelend beekje. Nietemin blij dat ik de heren eens aan het werk kon zien. 'Maar wellicht is dit meer iets voor een zaalshow', bedacht ik me.

> SETLIST:

ASTRADYNE (Vienna) / REAP THE WILD WIND (Quartet) / PASSING STRANGERS (Vienna) / SLEEPWALK (Vienna) / MR. X (Vienna) / I REMEMBER (DEATH IN THE AFTERNOON) (Rage in Eden) / RAGE IN EDEN (Rage In Eden)/ ONE SMALL DAY (Lament) / ALL STOOD STILL (Vienna) / VIENNA (Vienna) / DANCING WITH TEARS IN MY EYES (Lament) / HYMN (Quartet)

STOMENDE EN SUBLIEME SET VAN SIMPLE MINDS

Voor de ambiance en het ontploffen van het hele plein, daar in Lokeren, was het wachten op Simple Minds. En ontploffen is écht geen overdreven beschrijving van de feiten.


Simple Minds deed de krachttoer van in Tienen, vorig weekend, alsook van hun vorige Lokerendoortocht, nog eens over, mét het grootste gemak! Kerr & Co bouwde er, samen met de talrijke aanwezigen, een serieus feestje. 'Ambiance' om U tegen te zeggen, een fijne setlist en een band die op scherp speelt en er ongeloofelijk veel zin in heeft, je las het in mijn (of andere) verslagjes van deze Simple Mindstour wellicht al vaker... Vanavond was het zeker niet anders. Zowat iedereen, neen, letterlijk iedereen stond mee te dansen en/of de longen uit zijn/ haar lijf te zingen... Super!



Simple Minds imponeerde en pakte zonder ook maar enige moeite vanaf seconde één en de eerste noot van "Waterfront" de massa in. Om het met een bekende Vlaamse Schlagerzanger te zeggen: 'Geweldig'! Méér nog dan in Tienen - jawel: NOG MEER (!) - interageerde Jim Kerr met het publiek en ook nu zag je gewoon dat alle bandleden, met ook nu weer een alsmaar gekker doende Eddie Duffy, met het grootste plezier op het podium stonden. Voor het publiek was dat niet anders en zo werd het een onvergetelijk feestje, daar in Lokeren.



De setlist was gelijkaardig aan die van Tienen, met dat verschil dat, jammer genoeg "Big Sleep" sneuvelde. Maar een heel mooie versie van "Mandela Day" kwam in de plaats. Een nummer dat ik op hun vorige tours niet meer horen kon na een x-aantal keren, maar de versie van vanavond was gewoon subliem!

Lokeren is ongetwijfeld een van de hoogtepunten van de huidige Tour, en verdient na het magische concert in Taormina een verdienstelijke tweede plaats. En misschien, wat mij betreft dan toch, wel de beste show sinds 2002 in Vlaanderen/Wallonië!

> SETLIST

Intro / WATERFRONT (Sparkle In The Rain) / ROCKETS (Graffiti Soul) / I TRAVEL (Empires And Dance) / STAY VISIBLE (Black & White 050505) / LOVE SONG (Sons And Fascination) / SEE THE LIGHTS (Real Life) / MANDELA DAY (Street Fighting Years) / MOSCOW UNDERGROUND (Graffiti Soul) / STARS WILL LEAD THE WAY (Graffiti Soul) / DON'T YOU FORGET ABOUT ME / PROMISED YOU A MIRACLE (New Gold Dream '81 '82 '83 '84)/ SOMEONE SOMEWHERE IN SUMMERTIME (New Gold Dream '81 '82 '83 '84)) / NEW GOLD DREAM (New Gold Dream '81 '82 '83 '84)/ ALIVE AND KICKING (Once Upon A Time)

# encore:
HOME (Black & White 050505) / GHOSTDANCING – GLORIA (Once Upon A Time - Them)

Weerom hoogtepunten te over en daar zijn "Moscow Underground", "Stay Visible", "Stars Will Lead The Way", "Mandela Day" en "New Gold Dream" zéker bij...






























Op 28 november spelen Simple Minds in Vorst Nationaal, waar ze dan het album "Graffiti Soul" voorstellen. Ze nemen Orchestral Manoeuvres in the Dark (OMD) mee als special guest. Zorg dat je erbij bent!

Tot dan dus?

verslag en foto's: (c) Markec
.

U2 tickets aangekomen!

De U2-tickets voor het concert van 14 augustus in Wembley Stadium, London zijn dan eindelijk aangekomen... Oef ;-)

Maanden geleden besteld, en er werd duidelijk vermeld dat de tickets pas tenvroegste twee weken voor het concert zouden worden opgestuurd... maar toch. Nu dat ik ze in handen heb ben ik pas echt gerust ;-)
.

Legendes regeren over Suikerrock '09

Suikerrock '09 telde maar liefst drie levende legendes op haar affiche. Niet alleen de weerom even leven ingeblazen The Scabs maar ook de nog springlevende Simple Minds en Status Quo maakten het mooie weer op Suikerrock. Twee van de drie mocht ik vrijdag aanschouwen: The Scabs en Simple Minds. Voor genoemde bands geldt alvast: Suikerrock '09 was méér classic dan TW Classic dat was dit jaar...



The Scabs doen het kunstje van "eenmalige reunieverhaaltje" van vorig jaar nog eens dunnetjes over en staan deze zomer behalve in Tienen nog op de Lokerse Feesten en sluiten af op Pukemarock (Puurs). Met enige vertraging wandelden The Scabs het podium op. Een wat rommelige maar goede show volgde. Swinnen en de zijnen bewezen opnieuw dat ze helemaal nooit hadden moeten stoppen. Het betrof opnieuw de 'Royalty-lineup', want bijgestaan door Danny Caen, Alain Tant (vocals) en radiostem en toetsenwonder Jan Hautekiet.

De set bestond vooral uit werk uit 'Royalty In Exile' en 'Skintight' met uitstapjes naar 'Dog Days Are Over' en 'Jumping The Tracks'. Een leuke verrassing was CCR's "Fortunate Son", gezongen door Drummer Frankie Saenen, die het korrelige stemgeluid van John Fogerty goed benaderde . En verder knappe versies van "Crime Wave", "I Need You" en niet te vergeten "Matchbox Car" en "Let's Have A Party". De 'Sandinista-Clashrap' van Swinnen, tijdens 'Robbin the Liquor Store' was ook wel aardig...

> SETLIST:

CREDIT CARDS (Skintight) / DON'T YOU KNOW (Jumping The Tracks) / YOU DON'T NEED A WOMAN (Royalty in Exile) / I NEED YOU (Royalty in Exile) / MONEY MAKING (Skintight) / LET'S HAVE A PARTY (Skintight) / LITTLE LADY (Royalty In Exile) / SHE'S JIVIN' (Dog Days Are Over) / NOTHING ON MY RADIO (Jumping The Tracks) / HARD TIMES (Royalty In Exile) / BARKEEP (Royalty In Exile) / FORTUNATE SUN (CCR) / MATCHBOX CAR (Here's To You Gang) / CRIME WAVE (Royalty In Exile) / ROBBIN' THE LIQUOR STORE - THE MAGNIFICENT SEVEN (Jumping the Tracks- The Clash: Sandinista!)

Enkele dagen na het magische concert in het Teatro Greco in Taormina stonden Simple Minds nu, net zoals in 2004, als headliner op Suikerrock, vrijdag. En het was minstens even goed dan toen! Een setlist, kort want een festival, met vooral werk uit 'New Gold Dream' ook omdat de show meekadert in de "30 YEARS LIVE TOUR" waar ze vooral uit NGD putten.. Maar gelukkig ook aandacht voor het nieuwe album. Met als aangename verrassing de setopener; het geweldige "Moscow Underground'(Graffiti Soul), meteen gevolgd door "Rockets" van hetzelfde album (op deze tour openen ze meestal met "Waterfront").





























Jim Kerr heeft last van rugproblemen, zo was ondertussen bekend geraakt onder de fans maar een spuit en massage bleken wonderen te doen want hoe de man zich over het podium bewoog?! Amai! Wat ze hem toedienden wéét ik niet: straf spul alleszins! De band staat trouwens nog steeds op scherp, en net zoals in Taormina was Jim enorm goed bij stem. Wat enorm bewezen werd tijdens hoogtepunten zoals 'Moscow Underground' en 'Big Sleep'. Wat was het weer fijn uit ons dak gaan met 'Waterfront', 'I Travel' en 'New Gold Dream'... Goede show, zeker voor een festival. En met een fantasisch publiek daar in Tienen. Goed? Wat zeg ik: héél goed.

> SETLIST:

Introtape / MOSCOW UNDERGROUND (Graffiti Soul) / ROCKETS (Graffiti Soul) / SEE THE LIGHTS (Real Life) / I TRAVEL (Empires and Dance) / WATERFRONT (Sparkle in the Rain) / BIG SLEEP (New Gold Dream) / DON’T YOU FORGET ABOUT ME / PROMISED YOU A MIRACLE (New Gold Dream) / GLITTERING PRIZE (New Gold Dream) / SOMEONE SOMEWHERE IN SUMMERTIME (New Gold Dream) / NEW GOLD DREAM (81 82 83 84) (New Gold Dream) / ALIVE AND KICKING (Once Upon A Time) //encore// HOME (Black & White 050505) / SANCTIFY YOURSELF (Once Upon A Time) / GHOST DANCING - GLORIA (Once Upon A Time -Them-cover).

Nog eventjes wachten en we mogen naar Lokeren, waar Simple Minds afsluiten en voorafgegaan worden door Ultravox.
.

Taormina.ME !

Sinds vanavond terug van een veel te kort verblijf in het o zo mooie Taormina (Sicilië), het bezoekje was gebonden aan de interessante 'fanpackagedeal' om Simple Minds te zien optreden in het Teatro Antico di Taormina, gekoppeld aan de beste plaatsen, verblijf in viersterrenhotel en een aftershow. Het was allemaal tof en ik kon even kort kennismaken met Taormina. Maar: té kort. Ik ga zéker terug naar deze mooie plaats!

"It's alright.
It's alright.
Let me go high.
Let me go high.

Let me go high,
Into a different world.
Let me go high,
Into a different world"

Uit: "Different World (Taormina.Me)" van Simple Minds (Back & White 050505, 2005).


Bekijk alle foto's van mijn Taorminatrip in de set op mijn flickrpagina. Je zul dan snel begrijpen dat ik terug wil!

Lees zeker ook het concertverslagje ("Taorminatised: A New Gold Dream in Sicily') van maandag 27 juli, een magische avond...
.
.

Taorminatised: A New Gold Dream in Sicily

Vanmorgen liep ik nog door de straatjes van het mooie Taormina. Ondertussen veilig geland en spijt dat het alweer voorbij was. Tijdens een veel te kort verblijf in Taormina zag een ronduit fenomenaal concert van Simple Minds. In het unieke kader van het Teatro Greco (of zojewil 'Teatro Antica di Taormina') zette de band maandag (27.07.09) een sublieme performance neer. Strak en hotter dan de hoge temperaturen in Siclië!

Alles zat goed; het geluid, de drive en jongens wat een sfeer zeg! Jim Kerr vond hun optreden in Edinburgh magisch en daar verschil ik toch met hem van mening. Maar 'magisch' gaat zeker op voor wat we in Taormina mochten beleven!

Jim Kerr bewoog en danste alsof zijn leven er vanaf hing en zong erg goed. Maar de hele band haalt zonder enige moeite grote onderscheiding! De immer strakke pompende bas van Eddie die op het podium steeds gekker gaat doen. Die heerlijke gitaarparijen van Charlie, het mooie toetsenspel van Andy, de immer stevige drumslagen van 'the best drummer in the world', Mel. De band was/is in bloedvorm. En zo was er niet alleen veel sfeer en ambiance, maar kregen we vooral uitstekende versie van de vele klassiekers.


















Het nieuwe album was vertegenwoordigd met potige versies van "Moscow Underground", "Rockets" en "Stars Will Lead The Way" (Jammer genoeg weerom géén "This is It"). De nieuwe songs staan live bijzonder goed hun mannetje naast klassebakken zoals het immer vitale en fris klinkende "Waterfront", de ultieme niet stuk te krijgen song "New Gold Dream", een weerom geïnspireerd "Love Song" en "Changeling", tot mijn grote vreugde aan de setlist toegevoegd! Tot de hoogtepunten reken ik, behalve "Changeling" en "Moscow Underground" en de genoemde klassbakken zeker ook "Big Sleep" en "I Travel". Over "I Travel" gesproken; Jim wist dat voor een uniek concert zoals het deze vele fans vanover de hele wereld afgereisd waren, en dat liet hij (net zoals in Edinburgh) dan ook blijken: "I Travel, You Travel, We Travel..."





























Enig minpuntje, alhoewel met verve gebracht is misschien toch "See The Lights" dat naar mijn bescheiden mening niet echt waardig ouder wordt. Eruit smijten jongens en een andere song in de plaats. OK? O ja, het "Gloria-gedeelte" in "Ghost Dancing" hoeft van mij ook niet meer persé... Verder hoor je mij niet klagen hoor. Zelfs niet over die ene song die ze toch nooit uit de setlists zullen halen ;-)

SETLIST:
0. intro
1. WATERFRONT
2. SHE'S A RIVER
3. CHANGELING (!!!!!)
4. I TRAVEL
5. SEE THE LIGHTS
6. LOVE SONG
7. MOSCOW UNDERGROUND (!!!!!!!)
8. STARS WILL LEAD THE WAY (!!!!)
9. ROCKETS
10. BIG SLEEP
11. DON'T YOU FORGET ABOUT ME
12. HYPNOTISED
13. PROMISED YOU A MIRACLE
14. GLITTERING PRIZE
15. SOMEONE SOMEWHERE IN SUMMERTIME
16. NEW GOLD DREAM (!!!!! cracking version !!!!)
17. ALIVE AND KICKING

#encore
18. HOME
19. BELFAST CHILD
20. SANCTIFY YOURSELF

#encore 2
21. GHOSTDANCING/ GLORIA

Het concert in het Teatro Greco was behalve speciaal, uniek en enorm sfeervol ook enorm goed. En een mooi hoogtepunt van mijn te kort verblijf in het mooie Taormina!
En ondertussen begint mijn concert top 5 van 2009 zich af te tekenen. Dit concert zal zeker die top 5 halen en is daarbij in goed gezelschap van ondermeer Jackson Browne en Neil Young...

Een concertje om in te lijsten. Zoveel is zeker!
En dat geldt ook voor het stadje 'Taormina'. Maar omdat ik er te kort was 'moet' (lees: ZAL) ik toch gauw eens teruggaan

Verslag en foto's: Markec
Meer foto's op mijn flickrpagina.
.

Edinburgh Rocks!

Edinburgh Castle, Calton Hill, Arthur's Seat, The Scottish Parliament, The Grassmarket, George Street, The Mound, The Hub, The Royal Mile, St. Giles Church, St. John's, Cannongate, Holyrood, Greyriars Church en Churchyard, ....




Wat een stad. Wat een fijne mensen daar. Zoveel te zien en te doen... In de korte week dat ik er verbleef heb ik mijn ogen en oren goed de kost gegeven, veel bezocht en gedaan. Uiteraard incluis een whiskyproeverij. Elke morgen een uitgebreid Scottish Breakfast, en dan op stap. 's Avonds, na een lekkere maaltijd in een pub, nog even genieten van een lekkere Single Malt...

En op de Edinburgh Castle Esplande was er, uitgerekend op die éné avond met overvloedig veel Scottish Rain ook nog eens een concertje van Simple Minds, met als toemaatje de support door The Silencers!

Voor een fotoreportage van de geweldige stad die Edinburgh is, bekijk mijn fotosetje (nu ja, 'setje', bijna 200 foto's!) op Flickr.
.

Silencers, Simple Minds & Scottish Rain!

Zaterdag 18 juli 2009 zal herrinerd worden als die keer dat een Simple Mindsconcert bijna ter elfder ure werd afgelast omwille van de hevige regen. Die avond aan Edinburgh Castle leek het wel of de zondvloed was begonnen om nooit meer te stoppen en alles te verzwelgen. Maar fans en bands zouden dapper de zondvloed trotseren en overleven!

The Silencers openden sterk, voor de hoofdact Simple Minds. Maar de échte hoofdrolspeler die avond in Edinburgh bleek dus de alom gevreesde Schotse Regen te zijn!! The Silencers, die er met hun song "Scottish Rain" nog een schepje bovenop deden én Simple Minds die toepasselijker dan ooit openden met "Waterfront" en koppig volhielden met 'She's A RIVER", lieten het niet aan hun hart komen en gaven goede concerten ten beste. Gaandeweg zou - gelukkig - de regen toch ophouden...

De natte lijven, en dat was dan nog niet van het 'zweet', bewogen, stortregen of niet, meer en meer op 'Waterfront' en tegen de tijd dat 'I Travel' werd ingezet leek iedereen al lang te zijn vergeten dat het aan het gieten was. De sfeer was er en dat zou géén regendruppel kunnen dwarsbomen. Zoveel was duidelijk.

Knappe versies van, behalve de eerder genoemde songs, 'Stay Visible', 'Love Song', 'Home' - een nummer dat ik steeds méér begin te waarderen, zeker in zijn livejasje - en natuurlijk, zoals altijd eigenlijk, ook 'New Gold Dream'. Het 'lalalamoment' duurde me, zoals gewoonlijk iets te lang, en toen voelde ik die regen plots toch... Maar goed zoals gebruikelijk werd 'Don't You Forget About Me' door zovele anderen wél meegekeeld dus...

We zagen een zeer relaxte band met een zeer spraakzame Jim, spelend zijn thuisland en met zijn naaste famile in de buurt. Jim grapte nog over het nut van het indrukwekkende Edinburgh Castle. 'Was it to keep the English out? No, it was to keep the Glaswegians out. It didn't work, dit it? Here we are!'

Een band in hun thuisland zien. Het hééft iets, zeker weten. En dan nog in het mooie Edinburgh, waarvan ik een weekke mocht genieten, aan dat knappe Edinburgh Castle. En over het Schotse publiek hoor je me ook geen verkeerd woord zeggen!

SM gaven een goede show weg zoveel is zeker. Maar het was géén foutloos parcours. Het kan ook door het regenweer komen, maar méér dan 'goed' werd het wat mij betreft niet echt. In 'See The Lights' en 'Stars Will Lead The Way' leek Jim's stem niet altijd goed te zitten, en de lyrics van See The Lights werkte hij wel erg slordig af.

Dat verhinderde natuurlijk niet dat het een fijn concert was en dat ik me weer eens goed kon laten gaan, maar beter dan 'gewoon goed' werd het niet. De 'magic' waar Jim van sprak in zijn journal op simpleminds.com voelde ik niet echt, die magic was er wel een week later in Taormina! Maar gewoon erg goed was het wel natuurlijk!

Jammer dat 'This Is It' blijkbaar uit de setlist gekieperd werd. Een van de sterkste songs van het nieuwe album (Graffiti Soul) is dat, die er in Ciney (Tempo Festival) nog wél bij was, in een superversie!

De setlist van de Simple Mindsshow:
1. WATERFRONT
2. SHE'S A RIVER
3. STAY VISIBLE
4. I TRAVEL
5. SEE THE LIGHTS
6. LOVE SONG
7. STARS WILL LEAD THE WAY
8. ROCKETS
9. BIG SLEEP
10. DON'T YOU FORGET ABOUT ME (zzzz!)
11. HYPNOTISED
12. PROMISED YOU A MIRACLE
13. GLITTERING PRIZE
14. SOMEONE SOMEWHERE IN SUMMERTIME
15. NEW GOLD DREAM
16. ALIVE AND KICKING
# Encore
17. HOME
18. SANCTIFY YOURSELF
19. GHOST DANCING
.
Mijn bijzonder fijne week in Edinburgh werd met dit concertje ingezet. Andere ingrediënten die week: Whiskey degusteren, wandelen naar Arthur's Seat en Calton Hill met geweldige panorama's over de stad, uiteraard een bezoek aan Edinburgh Castle, rondhangen en consumeren op de Grassmarket en natuurlijk alle interessante bezienswaardigheden langsheen de Royal Mile tot in Holyrood...

't Was ook fijn om enkele 'fellowminds' nog eens weer te zien, voor, na en tijdens het concert...

Verslag en foto's: Markec
Meer concertfoto's op mijn flickrpagina.
.

Eindelijk! Neil Young Archives Vol.1 !

Jaren al wachten wij, Neil Youngfans erop. De vaak aangekondigde "Archives". Ik was er dan ook als de kippen bij zodra bekend werd dat ze nu écht op komst waren. Meteen mijn BlueRay-Archivesbox besteld bij Warner, enkele maanden geleden. Ja!

Drie weken geleden kwam dan het bericht van DVS (Abx) dat de zending er was. Het zou de maandag of dinsdag erop me bezorgd worden, zo werd me verzekerd. Dat was begin juni. Maar blijkbaar duurt het voor de Belgische Post DRIE VOLLE WEKEN om een pak van Brussel naar Mechelen te brengen!!! Maar goed, bij thuiskomst vrijdag van een weekje vakantie was er dat berichtje "de post langs mkwamet een pak". Dus ben ik het maandag met een big smile gaan oppikken bij het postpunt en... now it's MINE!

Anyway. Zeer blij met mijn 'doosje', Neil Young Archives vol 1. !!!
Zoveel is duidelijk.... Een prachtige uitgave... en de eerstkomende dagen en weken wordt hier huize Markec duchtig gekeken en geluisterd.

Keep on rocking in the free world, Y'all !
.

Tropische avond met Machiavel en Simple Minds

Net terug (nacht van zaterdag 28 op zondag 29.06) van een geslaagde festivalavond in het sympathieke stadje Ciney. Het Tempo Festival had de Waalse helden MACHIAVEL (B) en het legendarische schotse band SIMPLE MINDS (UK) te gast. Beide bands, niet gehinderd door de 'tropische omstandigheden', gaven het beste van zichzelf...

Het optreden van MALIBU STACEY, die blijkbaar wel op veel bijval konden rekenen in Ciney, kon me weinig tot niet bekoren.. Maar goed 't was mooi weer en ook de innerlijke mens diende versterkt...

MACHIAVEL (B)
Het was de eerste keer dat ik MACHIAVEL 'live' aan het werk kon zien en horen, en als het aan mij ligt is het ook niet de laatste keer. Heel knap optreden. Behalve "THE FLY" - luidkeels door iedereen meegezongen - bleek ik nog wel meer liedjes van deze band te (her)kennen...
Geweldig goede zanger trouwens!!! En de gitarist verdient ook een bloemmetje !

Drummer en Radio21 presentator Marc Isayie (of hoe schrijf je dat) waagde zich ook aan een liedje, maar zo'n goede zanger bleek ie niet te zijn... Maar dus een bijzonder goede eerste livekennismaking met MACHIAVEL !

SIMPLE MINDS (UK)
Om klokslag 22 uur weerklonk die o zo bekende pompende bas van 'WATERFRONT' en Jim Kerr, Charlie Burchill, Mel Gaynor, Eddie Duffy en Andy Gillespie betraden het podium. En na een valse start, waarop Jim Kerr: 'don't worry it'll be Ok', weerklonk een krachtig en superdynamisch 'WATERFRONT'. En Ciney zou een geweldig sterke set krijgen, met een goede mix van oud en nieuw werk, mooi verspreid over de hele show.

Twee uur lang deden SIMPLE MINDS hun livereputatie alle eer aan. Ik was erg opgetogen met de manier waarop de setlist was opgebouwd. Natuurlijk was ook het onvermijdelijke 'DON’T YOU FORGET ABOUT ME' aanwezig, maar dan hebben we meteen ook het enige minpunt opgesomd.

Toppers in de set waren zeker 'BIG SLEEP"', 'MOSCOW UNDERGROUND', de sublieme versie van 'BELFAST CHILD', 'THIS IS IT' en afsluiter 'GHOST DANCING' dat ze nu opnieuw in de 'gewone' versie spelen, dus zonder "Gloria" (Them) eraan vastgekoppeld.

Kerr en de zijnen bleken in form.. Enorm genoten weerom van het gitaarspel van Charlie Burchill. En die immer pompende bas van een Eddie Duffy die wel erg gek deed op het podium (maar doet ie dat niet altijd?). De strakke drumsound van Mel Gaynor... Het mooie keyboardspel van Andy Gillespie... En Jim Kerr die als volleerde volksmenner het hele plein in Ciney moeiteloos meekreeg. Ook al zat de stem niet alijd even goed, een probleem dat ik op het Showcase-concert in Vilvoorde ook al opmerkte. Misschien toch wat meer oefenen, of andere arrangementen (laten) schrijven, Jim?

Er leek er wel wat aan de hand te zijn met de verstandhouding tussen Eddie Duffy en Andy Gillespie. Zo zag k Eddie naar Andy toestappen en wat ie zei bleek Andy alles behalve te plezieren... Hopelijk hebben de heren dat nadien beslecht met een lekker glas CINEY...

Maar: 't was dus een geweldige show en de menigte zong uit volle borst de vele topnummers mee ...

Setlist:
1. WATERFRONT (Sparkle In The Rain, 1983)
2. I TRAVEL (Empires and Dance,1980)
3. LOVE SONG (Sons And Fascination, 1981)
4. SEE THE LGHTS (Real Life, 1991
5. BIG SLEEP (New Gold Dream 81 82 83 84, 1982)
6. MOSCOW UNDERGROUND (Graffiti Soul, 2009)
7. STARS WILL LEAD THE WAY (Graffit Soul, 2009)
8. ROCKETS (Graffiti Soul, 2009)
9. DON'T YOU FORGET ABOUT ME
10. GLITTERING PRIZE (New Gold Dream 81 82 83 84, 1982)
11. PROMISED YOU A MIRACLE (New Gold Dream 81 82 83 84, 1982)
12. SOMEONE SOMEWHERE IN SUMMERTIME (New Gold Dream 81 82 83 84, 1982)
13. NEW GOLD DREAM (New Gold Dream 81 82 83 84, 1982)
14. ALIVE AND KICKING (Once Upon A Time, 1985)

BIS # 1
15. SHE'S A RIVER (Good News From The Next World, 1995)
16. BELFAST CHILD (Street Fighting Years, 1989)
17. SANCTIFY YOURSELF (Once Upon A Time, 1985)

BIS # 2
18. THIS IS IT (Graffiti Soul, 2009)
19. GHOST DANCING (Once Upon A Time, 1985)
.

GMM '09/ Day One: Een avond met Dream Theater, The Gathering en Heaven And Hell.

Vrijdag even naar Dessel afgezakt, voor DREAM THEATER en HEAVEN AND HELL, maar toch zeker ook voor THE GATHERING. Geen van de drie bands stelde me teleur... Een goed indruk van BLIND GUARDIAN en een bijna trauma van te veel Spinal Tap met Motley Crue. Spinal Tap is beter.

Jon Oliva's Pain en Exodus/ WASP (de keuze tussen beide bands zou ik de dag zelf maken) helaas gemist. Maar wat JOP en Exodus betreft: die heb ik gelukkig al enkele malen gezien, en die doen wellicht dra nog wel hier en daar een zaalshow...

THE GATHERING

















TG bracht een enorm energieke en sterke set en opende met het instrumentale 'WHEN TRUST BECOMES SOUND' waar ook het nieuwe album "The West Pole" mee opent.

De mooie stem van zangeres Silje blijkt goed te passen bij de TG-sound en ook live stond de nieuwe zangeres goed haar vrouwtje. Knappe prestatie.

De overall sound was erg goed. Heel sfeervol, soms stevig, en altijd vol met subtiliteiten en nuances. Het was een knappe sferische trip. De knappe muzikaliteit, en daar reken ik zeker ook de zang bij, deed het 'em. Erg knap optreden!!

Net zoals één van hun eerste shows, heel lang geleden, toen nog met Bart Smits op vocals/grunts, werd ik 'omver geblazen', zij het - zovele jaren later - op geheel andere meer subtiele wijze...

BLIND GUARDIAN
Wegens te druk en veel te warm heb ik het merendeel van dit optreden vanop afstand meegemaakt. Maar wat duidelijk is: deze band stààt er live. Misschien moet ik eens een clubshow zien van hen om er ten volle van te kunnen genieten. Maar de eerste indruk was dus goed.

HEAVEN AND HELL: DE HOOGMIS!
Eén van de hoofdredenen om naar GRASPOP af te zakken was zéker HEAVEN AND HELL en misschien wel één van de geweldigste kelen in de ROCK ever.. Ronnie James Dio ! En de verwachtingen werden méér dan ingelost. Dit was het optreden van de pure power. De heavy Sabbathsound staat nog steeds als een huis. En Ronnie James Dio. Jongens jongens. Respect. Wat een fenomenale keel... Hij overklast zonder enige moeite die 'andere' oudjes zoals Robert Plant en David Coverdale. Wat Dio, op zijn leeftijd, met zijn stem kan. Geweldig.

En dan die setlist: een erg sterke mix uit de Sabbathalbums met Dio en het jongste Heaven And Hell album. Met als absolute hoogtepunten de stevige opener THE MOB RULES en HEAVEN AND HELL... Maar ook enorm genoten van 'I'...

Setlist:
1. THE MOB RULES (The Mob Rules)
2. CHILDREN OF THE SEA (Heaven And Hell)
3. I (Dehumanizer)
4. BIBLE BLACK (The Devil You Know)
5. TIME MACHINE (Dehumanizer)
6. FEAR (The Devil You Know)
7. FALLING OF THE EDGE OF THE WORLD (The Mob Rules)
8. DIE YOUNG (Heaven And Hell)
9. HEAVEN AND HELL (Heaven And Hell)
10. NEON KNIGHTS (Heaven And Hell)


DREAM THEATER
Die andere reden om naar GMM af te zakken was zeker ook DREAM THEATER. Live altijd wel een sensatie. Een band die ook alsmaar beter lijkt te worden, en ja ik wéét het: dat schrijf ik haast in elke Dream Theaterrecensie, maar het is nog steeds een waarheid als een koe. Ook nu was het genieten van de knappe progmetal van deze heren. De Marquee stond in brand...

Dit was de uitstekende setlist:
1. IN THE PRESENCE OF ENNEMIES (Systematic Chaos)
2. BEYOND THIS LIFE (Scenes From A Memory)
3. CONSTANT MOTION (Systematic Chaos)
4. A RITE OF PASSAGE (Black Clouds and Silver Linings)
5. EROTOMANIA (Awake)
6. VOICES (Awake)
7. PULL ME UNDER (Images And Words)
8. METROPOLIS PT.1: THE MIRACLE AND THE SLEEPER (Images And Words)

Véél te kort natuurlijk, maar goed.. Het was natuurlijk een festival set ...
Binnenkort, Mike Portnoy herinnerde het publiek er trouwens ook nog aan, 17 oktober, komen ze terug samen met Opeth en Big Elf...

MOTLEY CRUE
Een fan van de hairmetal van MOTLEY CRUE ben ik nooit geweest. Ook niet in hun 'hey days'. Maar nu ik toch in Dessel was, wilde ik toch wel eens zien wat Motley Crue live voor zou stellen.
Weinig dus.
Na het tweede nummer was het voor mij eigenlijk al welletjes, maar heb de show dapper volgehouden. Zo mocht ik de van bij 100 kilometer voorspelbare bindteksten van Vince Neil ondergaan. Maar dat was zo erg niet. Erger waren zijn pogingen tot 'zingen'...

De songs klonken me allemaal even vervelend als doorsnee en duidelijk gedateerd. Al vond ik er - zoals ik al zei - in de jaren '80 ook al niet veel aan. En ja, ik geef toe, heel even toch stiekem meegezongen met 'GIRLS GIRLS GIRLS' en 'DOCTOR FEELGOOD' was zelfs nog te pruimen..

Eén lichtpuntje toch nog: het knappe gitaarspel van Mick Mars. Maar songs? En het gedoe van ons aller Tommy Lee hoefde ik ook al niet.

Die vrijdagavond in Dessel toch enkele goede en geweldige concerten gezien en de slapstick en aanstellerij van Motley Crue zullen we rap vergeten zijn..
.

Zieke Joe Jackson + gezonde goesting + geweldige drive + fijne setlist = memorabel concert!

Concert: Joe Jackson Trio, zondag 21 juni '09, Vredenburg Leidsche Rijn, Utrecht (NL).

Er zijn nog zekerheden. De inzet en klasse van muzikale duizendpoot Joe Jackson is er zo één. Toen we richting Utrecht trokken, ging ik er haast al van uit dat het een geweldige avond van hoge muzikale kwaliteit ging worden. Ook die zekerheid bleek gewaarborgd. We kregen een uitstekende performance, op basis van een dito setlist.

GRETA'S BAKERY uit - al doen hun namen anders vermoedmen - New York mocht het voorprogramma verzorgen. Het drietal Greta Panettieri (stem), Andrea Sammartino (keyboards) en Mike LaValle (bas en gitaar), bracht een erg inspirerende, sensuele mix van Jazz en Soul. En dat smaakte zeker naar meer. Zeker ook de heel erg mooie stem van Greta. Klasse. Een ontdekking en nog een zekerheid: soms kan een voorprogramma je overtuigen en meer...

Jammer van die dames op de rij achter ons die het nodig vonden om doorheen het hele optreden door te zitten kletsen. Hopelijk heeft de muziek hen niet gestoord in hun gesprek (sic).

ZIEKE JACKSON MET GEZOND SPELPLEZIER
Rond 21.15 uur betraden Joe Jackson en zijn begeleiders het podium. Ook zij waren met drie; de 'RAIN'-lineup: Joe Jackson (zang en piano), ouwe getrouwe Graham Maybe (bas) en Dave Houghton (drums). Het vermoeden, gezien de opstelling/ bezetting, werd al snel bevestigd: we kregen een setlist die opgebouwd was rond 'Rain', 'Night & Day', 'Body & Soul' maar ook 'Look Sharp!', 'I'm The Man' en 'Laughter & Lust', zo zou blijken.

Nadat er eerst ingezet werd met dat geweldige en immer aanstekelijke 'ANOTHER WORLD' (Night & Day) begroette een zieke Joe Jackson het talrijk opgekomen publiek. Hij zou een weinig later zich ook verontschuldigen voor zijn misschien nogal ruige stem vanavond. Jackson voelde zich redelijk 'crap', maar besloot toch van uit de drie scenario's; show uitstellen, afgelasten of gewoon laten plaatsvinden, voor dat laatste te kiezen. En gelukkig maar. Want, ondanks de stem, die - toegegeven - soms onderhevig was aan Jackson's gezondheidstoestand, zette Jackson, Maybe en Houghton een prima show neer.

Jackson is een vechter en volhouder. Hoe ziek hij zich wellicht ook voelde, het werd een prima, ontspannen, gezellige, grappige en uiterst geïnspireerde avond...

Met 'TOO TOUGH' en 'CITIZEN SANE' die volgden na de setopener trakteerde Joe ons meteen op enkele hoogtepunten van het recente album 'Rain' (2008) dat in dezelfde bezetting als de live-lineup tot stand kwam. Er zouden nog nummers uit 'Rain' volgen maar er werd dus ook teruggegrepen naar het prille begin. Met bijvoorbeeld die fenomenale versie van 'FOOLS IN LOVE' uit 'Look Sharp!' (1979) - hier gecombineerd met de klassieker 'FOR YOUR LOVE' van The Yardbirds (1965). Klasse! En zeker één van de hoogtepunten van de avond, wat mij betreft.

Van 'Laughter & Lust' (1991) kregen we het o zo mooie 'STRANGER THAN FICTION' en het upbeat 'GOIN' DOWNTOWN'. Het van nieuwe arrangementen voorziene 'SUNDAY PAPERS' ('Look Sharp!', 1979) sloot er perfect bij aan... En de versie van 'ON YOUR RADIO' ('I'm The Man', 1979) was subliem!

Het was dan tijd voor een solomoment voor Jackson. Maybe en Houghton konden even gaan rusten. Gezeten aan zijn piano bracht Jackson moedig het erg sterke 'SOLO (SO LOW)' waarvan hij eerste de dubbele betekenis/bodem verklaarde. Het was ongetwijfeld afzien voor Joe. Want hier moest hij zijn stem in soms moeilijke bochten wringen, maar dat ging zonder kleerscheuren. Al zou het met een gezonde stem wellicht NOG beter geklonken hebben. Zoveel is duidelijk. De song nam alleszins menigeen bij zijn / haar nekvel, of greep naar je keel...
Ook mooi was 'BE MY NUMBER TWO' (van Body & Soul, 1984)...

Houghton en Maybe kwamen Jackson opnieuw versterken met het van 'Rain' afkomstige 'THE UPTOWN TRAIN'.

En daarna had Joe het over zijn muzikale helden. "They're all Dead" grapte ie. "Except one!" En, tot mijn grote verrassing en vreugde vertelde Jackson een nummer te zullen brengen van ... DAVID BOWIE. En een originele keuze: 'SCARY MONSTERS AND SUPER' van het gelijknamige Bowiealbum uit 1980. Een erg aparte, maar zeer geslaagde versie was dit. Super (maar niet creepy). Top.

Met 'STEPPIN' OUT' (nog zo'n zekerheid: dit speelt Jackson haast altijd, moet ook, zo'n supersong!), opnieuw een 'Night and Day'-track en 'GOT THE TIME' (Look Sharp!) werd de set besloten.

Een zichtbare vermoeide maar opgetogen Joe Jackson bedankte zijn publiek. Dat publiek wou nog meer natuurlijk. Zieke Joe of niet. En Joe kwam terug. Hij zei dat normaliter 'A PLACE IN THE RAIN' (van 'Rain') zou volgen. Maar "dat kan mijn stem nu écht niet aan" zei ie. Maar we zouden in de plaats nog enkele andere liedjes krijgen.

Jackson vertelde over een op stapel staand project rond DUKE ELLINGTON. Daar zou ie ons wat van gaan brengen. En we kregen twee erg knappe jazzwerkjes. Dat belooft dus. Maar hij had ook beloofd wat van zijn "Own Old Shit" te zullen spelen. En ja hoor. Met een door de zaal luidkeels meegezongen 'IS SHE REALLY GOING OUT WITH HIM' ('Look Sharp!') en, hoe kan het ook anders, een weerom erg indrukwekkend "A SLOW SONG" ('Night and Day') werd definitief besloten.

Jackson bedankte de zaal nogmaals. En wij hém. We wensen hem vanharte beterschap.

Niet het beste concert van Jackson ooit. Wel gewoon héél goed, en zeker memorabel. Want ziek of niet, Jackson en de zijnen bezorgden ons een fijne muzikale avond....

Setlist Joe Jackson:

1. ANOTHER WORLD (Night And Day)
2. TOO TOUGH (Rain)
3. CITIZEN SANE (Rain)
4. FOOLS IN LOVE (Look Sharp!) / FOR YOUR LOVE (The Yardbirds: For Your Love, 1965)
5. STRANGER THAN FICTION (Laughter & Lust)
6. GOIN' DOWNTOWN (Laughter & Lust)
7. SUNDAY PAPERS (Look Sharp!)
8. ON YOUR RADIO (I'm The Man)
9. SOLO (SO LOW) (Rain)
10. BE MY NUMBER TWO (Body and Soul)
11. THE UPTOWN TRAIN (Rain)
12. SCARY MONSTERS AND SUPER CREEPS (David Bowie: Scary Monsters and Super Creeps)
13. STEPPIN' OUT (Night And Day)
14. GOT THE TIME (Look Sharp!)

# Encore:
15. SATIN DOLL (Duke Ellington)
16. DON'T GET AROUND MUCH ANYMORE (Duke Ellington)
17. IS SHE REALLY GOING OUT WITH HIM? (Look Sharp!)
18. A SLOW SONG (Night And Day)


Hoogtepunten voor mij:
- FOOLS IN LOVE/ FOR YOUR LOVE
- SOLO (SO LOW)
- SCARY MONSTERS AND SUPER CREEPS
- A SLOW SONG
- ON YOUR RADIO

Om 23.10, na een deugdoende koffie, stonden we op de parking en konden we tevreden Utrecht verlaten en naar Mechelen rijden.
.

Simple Minds @ Joe FM: subliem en historisch

Subliem? Historisch zelfs? Jawel. Want: wat een geweldige show zeg. Een goede setlist en een band die er stààt. Meer dan ooit bewijzen Simple Minds dat ze in de eerste plaats een goedgeöliede Liveband zijn. Wat een power zeg!

Historisch? Zeker. Tot mijn aangename verrassing bleven we bespaard van "Don't You Forget About Me". Ja! En denk je dat iemand om het nummer vroeg? Natuurlijk niet. Maar de verrassing van de avond was voor mij de geweldige opener van de set. Géén Waterfront, geen Stay Visible, geen Moscow Underground... nee. Toen de introtape met een keltisch folkriedeltje stopte zett de band zijn tanden in T-REX's "CHILDREN OF THE REVOLUTION". Geweldig ! Super!

En verder? Verder was het een enorm goed concert met een zeer evenwichtige setlist die opvallend véél recent werk bevatte. Uiteraard kwamen de de 'Graffiti Soul'-songs aan bod, dat spreekt. Maar ook 'Black & White 050505' kwam ruimschoots aan bod. En, geen nood: uiteraard ontbraken ook de classics niet.

Wat een power... wat een overgave.. wat een kwaliteit... Geweldige show met een sublieme setlist. En die zag er zo uit:

0. INTRO
1. CHILDREN OF THE REVOLUTION (T REX)
2. STAY VISIBLE (Black & White 050505, 2005)
3. DIFFERENT WORLD [TAORMINA ME] (Black & White 050505, 2005)
4. I TRAVEL (Empires And Dance, 1980)
5. SEE THE LIGHTS (Real Life, 1991)
6. MOSCOW UNDERGROUND (Graffiti Soul, 2009)
7. STARS WILL LEAD THE WAY (Graffiti Soul, 2009)
8. ROCKETS (Graffiti Soul, 2009)
9. THIS IS IT (Graffiti Soul, 2009)
10. DOLPHINS (Black & White 050505, 2005)
11. WATERFRONT (Sparkle In The Rain, 1983)
12. HOME (Black & White 050505, 2005)
13. GLITTERING PRIZE (New Gold Dream, 1982)
14. PROMISED YOU A MIRACLE (New Gold Dream, 1982)
15. SOMEONE SOMEWHERE IN SUMMERTIME (New Gold Dream, 1982)
16. NEW GOLD DREAM ('81 '82' 83 '84) (New Gold Dream, 1982)

# encore
17. ALIVE AND KICKING (Once Upon A Time, 1985)
18. SANCTIFY YOURSELF Once Upon A Time, 1985)


















De nieuwe nummers klinken enorm goed in hun livejasjes, en passen perfect bij klassiekers van 'Sparkle in The Rain' en 'New Gold Dream'. Hoogtepunten? Zeker 'Moscow Underground', 'This Is It', 'Stay Visible', 'Waterfront' en zeer zeker ook 'Children Of The Revolution'. Jawel!


















Een mooie opwarmer voor de aankomde (zomer- en winter-) tour(s) was deze showcase.. gelukkig dat ik - die niet gewonnen had - met vrienden meekon, die wél gewonnen hadden!!

Leuk om vele bekende gezichten nog eens terug te zien, het leek wel of alle fans gewonnen hadden of meemochten. Fijn, zo moet dat! Ook tof om mijn 'buddy' Eddie Duffy nog eens gezien te hebben ;-)


















Meer foto's van de Simple Minds Showcase-gig in mijn Joe FM-set op Flickr.com

Artikel & Foto's: (c) Markec, 2009
.

Dinosaur Sr. toont hoe het moet!

Het is altijd geweldig om een van je muzikale helden te kunnen live zien... en het is dan ook altijd fiks aftellen geblazen tot het moment eindelijk daar is. Als die held je dan, naar goede gewoonte, niet teleurstelt en je omver blaast met een geweldig concert, waarom dan klagen? Behalve: 'verdorie, 't is alweer voorbij!'.

Eén van die muzikale helden van mij is NEIL YOUNG. En Neil heeft zijn fans de laatste tijd eigenlijk best wel verwend. Vorig jaar het sublieme concert in de Stadsschouwburg in Antwerpen, een potige set, datzelfde jaar op Rock Werchter. En nu kwam ie alweer. Zaterdag 6 juni was the place to be het Antwerpse Sportpaleis.

De '09 tour zou het jongste album "Fork In The Road" promoten zou je denken. Maar, misschien was dat net niet de bedoeling en wou Young eerder het eerste deel van zijn imposante "Archives" promoten? (verschenen op 2 juni). Feit is dat van "Fork In The Road" géén enkele song gespeeld werd, zaterdag in Antwerpen. Niet iedereen zal dat héél erg gevonden hebben. Het is, toegegeven niet meteen 's mans sterkste album en who cares als je een killer-setlist krijgt met niets dan toppers? Trouwens, Neil Young doet trouwens meestal gewoon zijn zin (op sommige van de 'Fork In The Road Tour' gigs speelde ie trouwens wel een tweetal songs van het nieuwe album).

Het opmerkelijk was ook dat het een set was in de beste CRAZY HORSEtraditie. Maar dan zonder Crazy Horse. Neil Youngs Electric Band speelde met verve de o zo typische epische en/of potige rocksongs van Young, vaak bekend in die onsterfelijke versies van Crazy Horse. Neil Young zelf was bijzonder goed op dreef en bewees nog maar eens dat hij er als 63jarige nog altijd toe doet. En Hoe. Te oud voor rock & Roll? Neil nog lang niet!!

Vanaf setopener 'Love And Only Love' was het overduidelijk: Young en de zijnen speelden met een enorme gedrevenheid. Dat typische stemgeluid waar nog lang geen sleet op lijkt te zitten. Dat o zo aparte, typische, fantastische en unieke gierende, grauwe, spannende, manische gitaarspel van Young. Hoe Young zijn gitaar be- en mishandeld zoals geen ander dat kan... Young ging tekeer als een sjamaan en die gitaarmuren waren weerom fenomenaal. Menig jong 'overhypet' groepje kan nog een lesje leren van de 'ouwe rocker'.




























De setlist bevatte dus heel wat rockers, en er kwamen flink wat songs uit 'Ragged Glory' (1990) en verder 'Zuma', 'Rust Never Sleeps', 'Everybody Knows this Is Nowhere'. Met ondermeer dus toppers zoals 'Cortez The Killer', 'Cinnamon Girl', 'Hey Hey, My My' en 'Pocahontas'. Maar ook het debuut ('Neil Young') werd niet ongemoeid gelaten met 'I've Been Waiting For You' en van 'Freedom' kregen we een fenomenale versie van 'Rocking In The Free World' dat de set afsloot en wat mij betreft tot een van de hoogtepunten van de show behoorde.

Maar er was ook tijd voor akoestische absoluut mooie momenten. Met 'Heart Of Gold', 'Comes A Time', 'Old Man' en zeker ook 'Don't Let It Bring You Down'. Maar vergeten we ook niet 'Going Back'. Het akoestisch momentum was een mooie oase van rust en zelfs kippenvel tussen al het (welgekomen) gitaargeweld...

Het enige echt 'recente nummer' in de set was het mooie 'Spirit Road' dat van 'Chrome Dreams II' (2007) komt.

Hoogtepunten? Voor mij zeer zeker 'Pocahontas', 'Cortez the Killer', 'Hey Hey, My My', opener 'Love and Only Love', 'Don't let it Bring You Down' en 'Rocking In The Free World'. Maar ook de classic 'Like A Hurricane' dat we als (enige) bis kregen.

Ok. Het was, naar Neil Youngnormen dan toch, een "best of" zou je kunnen zeggen. Maar wie maalde erom: 't was wel een geweldige setlist, vol vuur en dynamiek en pure power...

Wat ook knap was, was het voorprogramma. Niemand minder dan onze 'Vlaamse Neil Young', Tom Van Laere, ADMIRAL FREEBEE mocht de zaal opwarmen. Dat bleek geen probleem. Want de Neil Youngfans konden de muziek van de Admiraal zeker smaken. Knap gedaan van Tom. En ook al kreeg ie maar een halfuurtje, 't was ferm. Het ideale voorprogramma voor Neil Young dus...

> SETLIST ADMIRAL FREEBEE:

1. EVER PRESENT (Admiral Freebee)
2. OH DARKNESS (Songs)
3. RECIPE FOR DISASTER (Songs)
4. LIVING FOR THE WEEKEND (Wild Dreams And New Beginnings)
5. GET OUT OF TOWN (Admiral Freebee)
6. RAGS AND RUN (Admiral Freebee)

> SETLIST NEIL YOUNG:

1. LOVE AND ONLY LOVE (Ragged Glory)
2. HEY HEY, MY MY (Rust Never Sleeps)
3. EVERYBODY KNOWS THIS IS NOWHERE (Everybody Knows This Is Nowhere)
4. POCAHONTAS (Rust Never Sleeps)
5. SPIRIT ROAD (Chrome Dreams II)
6. CORTEZ THE KILLER (Zuma)
5. CINNAMON GIRL (Everybody Knows This Is Nowhere)
6. MOTHER EARTH (Ragged Glory)
7. DON'T LET IT BRING YOU DOWN (After The Goldrush)
8. GOING BACK (Comes A Time)
9. HEART OF GOLD (Harvest)
10. COMES A TIME (Comes A Time)
11. OLD MAN (Harvest)
12. MANSION ON THE HILL (Ragged Glory)
13. I'VE BEEN WAITING FOR YOU (Neil Young)
14. ROCKIN' IN THE FREE WORLD (Freedom)

Bis
15. LIKE A HURRICANE (American Stars 'n' Bars)

Ja, het was een zeer fijne afspraak met de rock & roll, zaterdag 6 Juni! Dank u Neil, dank u Tom...

Het concert van Neil Young was dus weerom enorm goed. Dat Neil Young af en toe een minder album maakt ('Fork in The Road') het is niet zo erg. Ook helden maken fouten. Maar zolang hij live op dit hoge niveau blijft presteren, hoor je mij alvast niet klagen!


Foto's: (c) Jany Claeskens / http://www.thetopofmusic.be
.