Swing 2011: Hail Hail Rock 'n Roll... & Soul, Rhythm 'n Blues & Delta Blues!

Hail Hail Rock 'n Roll! Het was weer super, zaterdag 20 augustus 2011, op Wespelaar Swing! De dirty delta blues van Cashman, ene met hesp of ene met kaas en Big Bill, de sexy en rauwe heavy soul rock van Saint Jude en Mr. Garland Jeffreys...

Rock 'n Roll 'n Rock 'n Roll: Elliott Murphy!

"Elliott Murphy is always on tour" staat ergens op de webstek van Murphy te lezen. En het klopt nog ook. De sympathieke hyper-energieke rocktroubadour is ei zo na altijd 'on the road' en nooit is daar ook maar één concertje bij dat ie met (zichtbare) tegenzin doet. Altijd krijgen de fans méér dan waar voor hun geld met telkens lange sets waar het vuurwerk en speelplezier afspatten. Murphy is heel erg snel te overtuigen om nog eens te bissen, en nog en nog... Menig fan kent dat verhaal van dat legendarisch lange concert in Verviers wel, of beter: was erbij! De verwachtingen zijn ook telkens hoog gespannen als de man weer eens komt concerteren. Verwachtingen die Murphy telkens weer zonder enige moeite tenvolle invult. Het was niet anders, gisteren, zaterdag 6 november in 'Het Depot', met een set van twee uur en drie kwartier. Een set met veel nieuw en recent werk én enkele absolute classics...

XSM's Great Themes in Ieper-city

Sterk XSM overtuigt, imponeert, entertaint en rockt Ieper

XSM waren zondermeer dé terechte topper op de 'Muzikale Dinsdag' op 20 juli in Ieper. In 'no time' zetten ze het Ieperse Sint-Maartenplein 'in brand'. De setlist met daarop alle geweldige Simple Minds-classics die bandleden Brian McGee (drums) en Derek Forbes (bas) destijds mee inspeelden., hielp daar natuurlijk bij. En ook nu bleek dat zanger Owen Paul McGee (je weet wel, broer van en ook 'die zanger van 'Your My Favorite Waste Of Time') een absolute aanwinst is. En ook de toestenist en gitarist kweten zich uitstekend van hun taak.

Beyond The Labyrinth en Guy Swinnen schitteren op Krasjelrock 2010

Zaterdag 26 juni trokken Bart Schelkens en ik naar Ninove waar Krasjelrock 2010 plaatsvond. Bart om foto's te maken én voor de muziek, ik vooral om er Beyond The Labyrinth en Guy Swinnen te zien. En laat nu net die twee bands de sterkste concerten neergezet hebben. Met De Kreuners als aangename verrassing, ja zelfs Walters flauwe moppen konden er mee door! Helaas was er ook een 'magical flying dieptepunt'.... Een verslagje van een gevarieerde muzikale avond met op de affiche The Black Tartan Clan, Beyond The Labyrinth, The Magical Flying Thunderbirds, De Kreuners en Guy Swinnen.

Sfeervolle indie en vuile rock ’n roll: Superlijm, Too Tangled & The Van Jets

Vrijdag 21 mei tekende Cultuurcentrum Mechelen voor een avondje sfeervolle indie en smerige rock ’n roll. Wie erbij was, weet dat ik niet overdrijf. De daders? Superlijm, Too Tangled en The Van Jets. Het bleek een avond met voor elk wat wils. Het gros van het publiek was gekomen om de Oostendse variant van The Kooks, The Datsuns en The Police in één te beleven; The Van Jets, die inderdaad een stevige show neerzetten, maar wat mij betreft zorgde het sympathieke duo Too Tangled voor het absolute hoogtepunt met hun sexy dirty opzwepende indie-garagerock...

• Lees mijn volledige verslag van deze geweldige avond op Mechelen Blogt:
http://www.mechelenblogt.be/2010/05/sfeervolle-indie-en-vuile-rock-n-roll-superlijm-too-tangled-van-jets
.

Legendes regeren over Suikerrock '09

Suikerrock '09 telde maar liefst drie levende legendes op haar affiche. Niet alleen de weerom even leven ingeblazen The Scabs maar ook de nog springlevende Simple Minds en Status Quo maakten het mooie weer op Suikerrock. Twee van de drie mocht ik vrijdag aanschouwen: The Scabs en Simple Minds. Voor genoemde bands geldt alvast: Suikerrock '09 was méér classic dan TW Classic dat was dit jaar...

Dinosaur Sr. toont hoe het moet!

Het is altijd geweldig om een van je muzikale helden te kunnen live zien... en het is dan ook altijd fiks aftellen geblazen tot het moment eindelijk daar is. Als die held je dan, naar goede gewoonte, niet teleurstelt en je omver blaast met een geweldig concert, waarom dan klagen? Behalve: 'verdorie, 't is alweer voorbij!'.

Eén van die muzikale helden van mij is NEIL YOUNG. En Neil heeft zijn fans de laatste tijd eigenlijk best wel verwend. Vorig jaar het sublieme concert in de Stadsschouwburg in Antwerpen, een potige set, datzelfde jaar op Rock Werchter. En nu kwam ie alweer. Zaterdag 6 juni was the place to be het Antwerpse Sportpaleis.

De '09 tour zou het jongste album "Fork In The Road" promoten zou je denken. Maar, misschien was dat net niet de bedoeling en wou Young eerder het eerste deel van zijn imposante "Archives" promoten? (verschenen op 2 juni). Feit is dat van "Fork In The Road" géén enkele song gespeeld werd, zaterdag in Antwerpen. Niet iedereen zal dat héél erg gevonden hebben. Het is, toegegeven niet meteen 's mans sterkste album en who cares als je een killer-setlist krijgt met niets dan toppers? Trouwens, Neil Young doet trouwens meestal gewoon zijn zin (op sommige van de 'Fork In The Road Tour' gigs speelde ie trouwens wel een tweetal songs van het nieuwe album).

Het opmerkelijk was ook dat het een set was in de beste CRAZY HORSEtraditie. Maar dan zonder Crazy Horse. Neil Youngs Electric Band speelde met verve de o zo typische epische en/of potige rocksongs van Young, vaak bekend in die onsterfelijke versies van Crazy Horse. Neil Young zelf was bijzonder goed op dreef en bewees nog maar eens dat hij er als 63jarige nog altijd toe doet. En Hoe. Te oud voor rock & Roll? Neil nog lang niet!!

Vanaf setopener 'Love And Only Love' was het overduidelijk: Young en de zijnen speelden met een enorme gedrevenheid. Dat typische stemgeluid waar nog lang geen sleet op lijkt te zitten. Dat o zo aparte, typische, fantastische en unieke gierende, grauwe, spannende, manische gitaarspel van Young. Hoe Young zijn gitaar be- en mishandeld zoals geen ander dat kan... Young ging tekeer als een sjamaan en die gitaarmuren waren weerom fenomenaal. Menig jong 'overhypet' groepje kan nog een lesje leren van de 'ouwe rocker'.




























De setlist bevatte dus heel wat rockers, en er kwamen flink wat songs uit 'Ragged Glory' (1990) en verder 'Zuma', 'Rust Never Sleeps', 'Everybody Knows this Is Nowhere'. Met ondermeer dus toppers zoals 'Cortez The Killer', 'Cinnamon Girl', 'Hey Hey, My My' en 'Pocahontas'. Maar ook het debuut ('Neil Young') werd niet ongemoeid gelaten met 'I've Been Waiting For You' en van 'Freedom' kregen we een fenomenale versie van 'Rocking In The Free World' dat de set afsloot en wat mij betreft tot een van de hoogtepunten van de show behoorde.

Maar er was ook tijd voor akoestische absoluut mooie momenten. Met 'Heart Of Gold', 'Comes A Time', 'Old Man' en zeker ook 'Don't Let It Bring You Down'. Maar vergeten we ook niet 'Going Back'. Het akoestisch momentum was een mooie oase van rust en zelfs kippenvel tussen al het (welgekomen) gitaargeweld...

Het enige echt 'recente nummer' in de set was het mooie 'Spirit Road' dat van 'Chrome Dreams II' (2007) komt.

Hoogtepunten? Voor mij zeer zeker 'Pocahontas', 'Cortez the Killer', 'Hey Hey, My My', opener 'Love and Only Love', 'Don't let it Bring You Down' en 'Rocking In The Free World'. Maar ook de classic 'Like A Hurricane' dat we als (enige) bis kregen.

Ok. Het was, naar Neil Youngnormen dan toch, een "best of" zou je kunnen zeggen. Maar wie maalde erom: 't was wel een geweldige setlist, vol vuur en dynamiek en pure power...

Wat ook knap was, was het voorprogramma. Niemand minder dan onze 'Vlaamse Neil Young', Tom Van Laere, ADMIRAL FREEBEE mocht de zaal opwarmen. Dat bleek geen probleem. Want de Neil Youngfans konden de muziek van de Admiraal zeker smaken. Knap gedaan van Tom. En ook al kreeg ie maar een halfuurtje, 't was ferm. Het ideale voorprogramma voor Neil Young dus...

> SETLIST ADMIRAL FREEBEE:

1. EVER PRESENT (Admiral Freebee)
2. OH DARKNESS (Songs)
3. RECIPE FOR DISASTER (Songs)
4. LIVING FOR THE WEEKEND (Wild Dreams And New Beginnings)
5. GET OUT OF TOWN (Admiral Freebee)
6. RAGS AND RUN (Admiral Freebee)

> SETLIST NEIL YOUNG:

1. LOVE AND ONLY LOVE (Ragged Glory)
2. HEY HEY, MY MY (Rust Never Sleeps)
3. EVERYBODY KNOWS THIS IS NOWHERE (Everybody Knows This Is Nowhere)
4. POCAHONTAS (Rust Never Sleeps)
5. SPIRIT ROAD (Chrome Dreams II)
6. CORTEZ THE KILLER (Zuma)
5. CINNAMON GIRL (Everybody Knows This Is Nowhere)
6. MOTHER EARTH (Ragged Glory)
7. DON'T LET IT BRING YOU DOWN (After The Goldrush)
8. GOING BACK (Comes A Time)
9. HEART OF GOLD (Harvest)
10. COMES A TIME (Comes A Time)
11. OLD MAN (Harvest)
12. MANSION ON THE HILL (Ragged Glory)
13. I'VE BEEN WAITING FOR YOU (Neil Young)
14. ROCKIN' IN THE FREE WORLD (Freedom)

Bis
15. LIKE A HURRICANE (American Stars 'n' Bars)

Ja, het was een zeer fijne afspraak met de rock & roll, zaterdag 6 Juni! Dank u Neil, dank u Tom...

Het concert van Neil Young was dus weerom enorm goed. Dat Neil Young af en toe een minder album maakt ('Fork in The Road') het is niet zo erg. Ook helden maken fouten. Maar zolang hij live op dit hoge niveau blijft presteren, hoor je mij alvast niet klagen!


Foto's: (c) Jany Claeskens / http://www.thetopofmusic.be
.

Geluidsbrij vermoordt 'Magic'

Niet eens zo gek lang na THE BOSS' recente doortochten in het Sportpaleis, eerst met THE SEEGER SESSIONS en dan MAGIC , de eerste woonde ik bij, de tweede miste ik, kwam het nieuws: "Bruce Springsteen in het Koning Boudewijnstadium". Mijn spontane reactie, zeker met het U2-Vertigoconcert (2005) in gedachten ook; "over mijn lijk!" In dat geluidsdrama zou ik me niet méér begeven! NO Way. Geen kaartje besteld dus. Toen echter bleek dat het concert naar het Sportpaleis verplaatst werd, besloot ik het er toch maar op wagen (ondanks de kwalijke reputatie van deze locatie, maar ik had, ervaringen van REM, DAVID BOWIE, U2, THE CURE, ROGER WATERS en BRUCE himself indachtig, blijkbaar daar al vaak "chance" gehad op dat gebied. Dus wellicht ook nu wel... Dus kaartje besteld! Niet meteen het goedkoopste, maar € 60 vond ik toch wel (meer dan) genoeg... En jawel, er waren nog duurdere tickets!

The E-Street Band! Een pracht van setlist. Een superenthousiaste Bruce. Het hàd een superconcert kunnen zijn (en voor zover ik dat kon observeren van in de verte was het ook zo voor de eerste rijen en het middenplein). Ik zeg wel: HAD. De ingredienten waren er... maar om te koken moet de keuken ook in orde zijn. Dat was helaas niet het geval.

Dat de brave man niet helemaal goed bij stem was, och, dat is niet eens zo erg, want zelfs zonder toneelkijker kon je met een beetje goede wil zien, dat spelplezier en enthousiasme er afdropen. Maar dat het Sportpaleis weerom zijn kwalijke reputatie eer aan deed is een pak erger. of lag het aan de PA van Bruce & Co? Feit is: het geluid was KL***

Bij de eerste twee nummers, dacht ik nog: goed dat gebeurt wel vaker, dat geluid wordt snel bijgesteld, en beter, en de slechte klank weerhield me niet om "RADIO NOWHERE" mee te zingen...

Maar gauw zou blijken dat het niet echt veel beter zou worden met dat geluid !

Goed. Toegegeven ik zat op een héél slechte plaats (niet dat je een plaats kon kiezen!), maar ja ik betaalde dan ook "maar" € 60 (slik). En ik kon zien hoe de massa die in het eerste helft van de zaal zat alsook de mensen op de eerste rijen van het middenplein uit hun dak gingen. En het leek haast alsof ik toeschouwer was van een concert dat ergens in de verte plaatsvond, en er toevallig wat klanken van mocht meepikken.

En God.. het zal écht voor de mensen die goed stonden of zaten énorm goed geweest zijn... Zij, en de pers die ook wellicht comfortablere zat, zullen wel enthousiaste geweldige berichten laten horen. Ongetwijfeld...

Toen ik uit frustratie, na 6 liedjes dan toch mijn zitplaats verliet op zoek naar een betere (staan)plaats inzake geluid: Jammer maar helaas. Het bleef een GELUIDSBRIJ.. Echt wel jammer. Lichtpuntjes waren er in sommige rustigere nummers waar Bruce's stem veel beter hoorbaar werd. En soms konden we de gitaar-Soli van Little Steven en Sax-soli van Clarence Clemmens zelfs horen (sic).

Een beetje over de helft van de avond leek het te beteren met het geluid, en zo was het toch nog een beetje genieten van "SPIRIT IN THE NIGHT", "BECAUSE THE NIGHT", "LIVING IN THE FUTURE", "THE RISING" en zeer zeker ook "MARY'S PLACE" en "FIRE" met een prachtig - en gelukkig goed hoorbaar en genietbaar dus - duet met Clarence.

Maar tegen dat "THE LONG WALK HOME" aan de beurt was, was het weer tijd om ons te ergeren ;-(

"POINT BLANK" maakte dan weer een ander goed. Maar desondanks bleef ik zitten met een ontevreden, wrang en boos gevoel.

Rond, 22.55, de laatste song van het optreden deinde uit, en wellicht zouden er nog bisnummers volgen, besloot ik het Sportpaleis te verlaten. In het metrostation bleek ik niet de enige te zijn die voortijdig vertrokken was. Wat erger is, ik was niet de enige met de ontgoochelende "geluidservaring". En de mensen die ik sprak bleken op uiteenlopende plaatsen in de zaal te hebben gestaan/ gezeten... Maar geen van hen meer naar voor dan "het midden". Misschien bevonden zich daar de dure plaatsen?

Dit keer werd helaas, en dan uitgerekend bij een concert waar ik écht naar uitkeek, de kwalijke reputatie van het Sportpaleis en zijn wanklanken heel erg bevestigd. Jammer, heel erg jammer. Had ik dan op de eerste rij moeten gaan staan beneden? Een peperduur ticket besteld hebben? Misschien.

Alhoewel.
Toen DAVID BOWIE in datzelfde Sportpaleis kwam, had ik een plaats die niet eens véél beter was, maar toch was het geluid toen wel OK.. en het kostte me maar € 41 (in 2003, Reality tour). Het kàn dus...

De ervaring gisteren, noopt me nog meer voorbehoud te nemen, tenzij ik me gek genoeg vind om een nog hogere prijs te betalen, vooraleer een Sportpaleisconcert bij te wonen...
Voor € 60 en meer mag je toch wel een beetje kwaliteit verwachten, niet?

Men zou in dit land eens beter een echt DEGELIJKE concerzaal (bij)bouwen, ipv artiesten in voetbalstadia of sportpaleizen te stoppen!

Ik onthou dus dat het me wel een goed concert LEEK te zijn, maar zelf heb ik dus NIET geheel DIE ERVARING ;-((

... en een verslag van iemand op de eerst rijen of duurste zitplaatsen, zal wellicht een weinig positever klinken...
Wellicht even positief als mijn ervaring toen Springsteen in Antwerpen was met THE SEEGER SESSIONS en ik ook op het middenplein stond..;

> Voor de volledigheid, de SETLIST:
1. SO YOUNG AND IN LOVE
2. RADIO NOWHERE
3. THE TIES THAT BIND
4. PROMISED LAND
5. SPIRIT IN THE NIGHT
6. MAGIC
7. TRAPPED
8. 4th OF JULY, ASTBURY PARK (SANDY)
9. PROVE IT ALL NIGHT
10. THUNDERCRACK
11. BECAUSE THE NIGHT
12. SHE 'S THE ONE
13. LIVIN' IN THE FUTURE
14. MARY'S PLACE
15. FIRE
16. POINT BLANK
17. THE RISING
18. LAST TO DIE
19. LONG WALK HOME
20. BADLANDS

Er was dus van "Magic" helaas weinig sprake. Doodjammer. Als er een DVD van uitkomt zal ik me die best aanschaffen... als troost.
•

Levende Legendes heersen op TW Classic

GEWELDIGE SCABS, GOEDE STOOGES EN FENOMENALE POLICE !
Op de laatste tonen van dat éne liedje dat ik van JUANES kén, kwamen we het festivalterrein van Werchter op. Eerst even ons voorzien van de veel te dure (€ 2,5 !) drankbonnetjes (Werchter het goedkoopste festival van Europa, Herman?), schoven we, terwijl de Juanes-fans zich richting togen of uitgang haastten, goed naar voren om ons alvast een goede plaats te verzekeren voor The Scabs.
> THE SCABS
De grote doek, die er ook in dat unieke reünieconcert in de AB was, met het bandlogo, simpel maar duidelijk "The Scabs", hing er al, en toen dan eindelijk de aankondiging van 'de mannen van Diest' kwam door Hans Otten (of all people, maar goed...), steeg bij zowat iedereen de adrenaline. En daar waren ze dan Guy, Willy Willy, Frankie, Fons, aangesterkt door Jan Hautekiet en Patrick Riguelle - de Royalty In Exile-bezetting dus. THE SCABS openden sterk met "(Ain't No One Gonna) Take My Soul Away", alleen leek het geluid toen niet echt goed te zitten, maar dat euvel bleek snel verholpen tijdens het tweede nummer van de set: "Hello Lonesome", een van de vele parels van het toen helaas slecht geproducedte "Jumping the Tracks", en live telkens, ook dus in hun 'hey days' een succesnummer...

Er zou nog uit "Jumping the Tracks" geput worden, maar meer nog uit "Royalty In Exile", misschien toch wel hun allerbeste album dat ze vorig jaar (september 2007) in de AB nog integraal brachten. Zo-ook dus met een nummer als "You don't Need A Woman", dat volgde, als later in de set "Little Lady" en het o zo simpele maar ijzersterke "I Need You". En jawel, uiteraard, of wat dacht u, kregen we ook en sublieme versie van "Hard Times" en ook het al even geweldigee "Time" was van de partij. Maar dé Royalty-adrenalinestoot bij uitstek was toch wel, zo bleek eens te meer, "Crime Wave", dat Guy Swinnen opdroeg aan alle ladies... Uit "Skintight" kregen we het aboslute feestnummer bij uitstek "Let's have A Party", ook "inbetweenies" kwam aan bod met het breekbare "Can't Call me Yours" én de country-pastiche "Four Aces" (uit "Dog Days Are Over") was ook best leuk...

Het spelplezier bij deze Vlaamse Clash/Rolling Stones droop er af, ze hadden er duidelijk zelf kilometers plezier in! Ja, het moge duidelijk zijn. The Scabs waren in bloedvorm en men zou stiekem gaan hopen dat deze reünie een nieuw begin wordt, en zo niet: dan mogen ze alleszins om de zoveel jaar nog eens live aantreden. De Scabs-klassiekers blijven fantastisch en de heren doen het nogaltijd met verve. En gisteren werd dus ook nog eens duidelijk welke wonderlijke ROCK & ROLLgroep we dus eigenlijk kwijt zijn.. Want tot nader order zijn The Scabs niet meer, en kaderen hun festivaldoortochten (ze zouden ook naar Suikerrock komen ving ik gisteren op) in een eenmalige reunie..

Dat THE SCABS destijds, tot aan hun split in '95, dé ultieme live-sensatie waren in onze contreien, werd opnieuw, en met verve bewezen...The Scabs maakten er een echt feest van met de eerder genoemde topsongs, maar uiteraard ontbraken ook klassebakken zoals "Keep On Driving" en"Robbin' The Liquor Store" niet.... En.. jawel, ook "Matchbox Car". Toen werd het publiek - voor zover dat al niet het geval was - hélémaal wild !

Als Neil Young-fan ben ik natuurlijk telkens blij als Guy Swinnen een NY-cover ten beste geeft. Dat doet hij met zijn band Swinnen ei zo na altijd, dat deed hij destijds met The Scabs ook. En ja hoor: ook gisteren kregen we een denderende, nu nog nazinderende versie van "Rocking In the Free World".

The Scabs op Werchter, voor de derde keer dus. En hopelijk niet voor het laatst (een mens màg hopen he!)

> SETLIST:
1. (AIN'T NO ONE GONNA) TAKE MY SOUL AWAY
2. HELLO LONESOME
3. YOU DON'T NEED A WOMAN
4. LET'S HAVE A PARTY
5. DON'T YOU KNOW
6. LITTLE LADY
7. I NEED YOU
8. CAN"T CALL ME YOURS
9. FOUR ACES
10. HARD TIMES
11. TIME
12. CRIME WAVE
13. MATCHBOX CAR
14. KEEP ON DRIVING
15. NOTHING ON MY RADIO
16. ROBBIN' THE LIQUOR STORE

#encore:
17. ROCKING IN THE FREE WORLD (Neil Young)

> IGGY & THE STOOGES
Na het erg goede optreden van The Scabs, met al een eerste punkuitstapje, onder de vorm van "Matchbox Car" was de toon al gezet voor de oerpunk van Iggy & The Stooges. Al had ik geen héél grote verwachtingen, feit is dat Iggy live altijd wel synoniem staat voor tonnen energie en entertainment. Maar het optreden van The Stooges was voor mij zeker geen hoogtepunt.

Foto: (c) Luc Swaenen - Liveshowz

Onaangekondigd, en plotseling, we stonden nog rustig een veel te duur pintje te drinken, knalde "LOOSE" over de weide.. 'ah The Stooges' zijn al bezig...' We haasten ons naar richting podium en zagen de wildeman van de punkrock zoals altijd in ontbloot bovenlijf wild om zich heen slaan. En het was een goed optreden, het moet gezegd. Met zowat alle Stooges-klassiekers; al vrij vroeg in de set "1969" en "I Wanna Be Your Dog", wat ik vreemd vond, en verder uiteraard ook "No Fun" en "Search & Destroy".

Iggy, ondanks zijn leeftijd, nog steeds erg lenig en goed bij stem. Het was best goed, en het klonk zeker niet slecht, en waardig ouder worden in de punkrock is de heren zeker gelukt, maar écht beklijven deed het niet voor mij. Dat sommige nummers nodeloos werden uitgesponnen (hallo, dit is punkrock heren?) deed er geen goed aan... Ja, Iggy was in form, en ook nu weer werden de fans op het podium gevraagd om een dansje te placeren tijdens "No Fun"...

Foto: (c) Luc Swaenen - Liveshowz

Dé adrenalinekick, die je toch van The Stooges zou kunnen verwachten, bleef echter uit. Al was de aanzet er wel bij opener "Loose" en in "1969" maar zelfs "I Wanna Be Your Dog" klonk vrij ongeïnspireerd en op de automatische piloot gespeeld. Toch wel jammer.

Goed dus, maar niet geweldig...

> SETLIST:
1. LOOSE
2. DOWN ON THE STREET
3. 1969
4. I WANNA BE YOUR DOG
5. TV EYE
6. DIRT
7. REAL COOL TIME
8. NO FUN
9. 1970
10. MINDROOM
11. FUN HOUSE/ L.A. BLUES
12. SKULL RING
13. MY IDEA OF FUN
14. SEARCH & DESTROY

#encore
15. I GOT A RIGHT
16. LITTLE ELECTRIC CHAIR

*Foto's van de show van Iggy & The Stooges op LiveShowz


> THE POLICE
Alle sceptici en sommige negatieve concert-reviews ten spijt was ik enorm benieuwd en vervuld van heel hoge verwachtingen naar het optreden van THE POLICE toe ! En het was ook de hoofdreden om naar TW Classic af te zakken. De heren hadden ook nog wat goed te maken na hun agelaste show in Antwerpen, dus ik had zoiets van "it better be good". Welnu. It wasn't good. It was fantastic! Hallelujah! Wat een show zeg!

The Police was blijkbaar erg gretig en ogeduldig, want de band begon een kwartier te vroeg aan haar set, met een knallend "Message in A Bottle"! Kwestie van meteen een statement te maken: "hier zijn we". Ja, daar waren ze. En hoe! F*ck alle sceptici. En de negatieve concertreviews die al las... hadden die schrijvers dan St*** in hun oren? ;-)

De sound die The Police neerzetten was geweldig. Gordon Summer, beter bekend als Sting, met baard deze keer, was ongeloofelijk goed bij stem, zijn bas klonk lekker strak. De gitaarpartijen van Andy Summers waren subliem en een echt oorgasme voorwaar! Stewart Copeland is nog steeds de geweldige 'the Rhythmatist" met zijn strakke en perfecte drum- en percussiewerk.

De setlist bevatte behalve de verwachtte hits zoals "Message In A Bottle", "Walking On The Moon", "Don"t Stand So Close To Me" (gelukkig niet in de '86-versie maar de '80-versie), "De Do Do Do De Da Da Da", "Roxanne" en het door merg en been gaande, immer mooie "Every Breathe you Take", ook minder voor de hand liggend songs zoals "Demolition Man", "Hole In My Life" en "When the World is Running Down, You Make The Best of What's Still Around" !

Net zoals bij The Stooges, kregen sommige nummers een wat langer uitgesponnen versies, maar bij The Police bleek dat duidelijk wél goed te werken, met daar dan de kans voor Andy Summers om ons zijn practige gitaarspel te presenteren.

Het publiek, waaronder uw dienaar, genoot met volle teugen. En dat kon ook niet anders. We kregen stuk voor stuk sublieme versies van songs uit de rijke Police-catalogus. Mijn stem, en ik ben wellicht niet de enige die dit ervaart, is nu ei zo na wég, want zoals velen brulde ik de vele klassiekers woord voor woord mee ;-)

En een ding is duidelijk: dit was 'af', geweldig goed! Nee, wat zeg ik: FENOMENAAL!!!!!!!

Absolute hoogtepunten, wat mij betreft dan toch, waren zeer zeker: "Demolition Man', 'When The World is Running Down', 'Don't Stand So Close To Me', 'Every Little Thing She Does', 'Invisble Sun' (ook zonder het toestenwerk bijzonder sfeervol!), het fantastische 'I Can't Stand Losing You', het - als bis - oeroude 'Next To You' én "Every Breath You Take'...

De Police-machine is duidelijk goed geölied en draait op volle toeren, jammer dat het bijna (en vermoedelijk definitief) gedaan is...

> SETLIST:
1. MESSAGE IN A BOTTLE
2. WALKING ON THE MOON
3. DEMOLITION MAN
4. VOICES INSIDE MY HEAD
5. WHEN THE WORLD IS RUNNING DOWN, YOU MAKE THE BEST OF WHAT'S STILL AROUND
6. DON'T STAND SO CLOSE TO ME
7. DRIVEN TO TEARS
8. A HOLE IN MY LIFE
9. EVERY LITTLE THING SHE DOES IS MAGIC
10. WRAPPED AROUND YOUR FINGER
11. DE DO DO DO DE DA DA DA
12. INVISBLE SUN
13. I CAN 'T STAND LOSING YOU

#encore 1
14. ROXANNE
15. KING OF PAIN
16. SO LONELY
17. EVERY BREATHE YOU TAKE

#encore 2
18. NEXT TO YOU

The Police zorgde duidelijk, wat mij betreft toch, voor één van de betere concerten van 2008, en halen op zijn minst een top 10 plaats in mijn concerappreciatie van 2008.

En misschien was dit wel de beste hoofdact 'ooit' van het nog jonge TW Classic!"
#

Elliott Murphy's "Notes From the Underground"

MURPHY STELT NIEUW ALBUM VOOR IN OVERVOLLE AB CLUB
... en lost weerom, zoals verhoopt en verwacht, de hoge verwachtingen in. Er zijn nog zekerheden in het leven!

Woensdag 7 mei, in een nokvolle AB-club, waar het veel te warm was, stelde Elliott Murphy zijn nieuwe CD "Notes From The Underground" voor. Album nr. 30 alweer (jawel !). Zonder zijn Normandy All Stars, maar bijgestaan door zijn onafscheidelijke copain én geweldige gitarist Olivier Durand bewees Murphy wat ie al lang niet meer hoéft te bewijzen,; dat ie er staat, maar ook: hoe sterk die nieuwe nummers wel zijn!

Jazeker: het werd, weerom, een muzikale avond om in te lijsten, met een immer montere en schijnbaar nimmer vermoeibare Elliot, die er, samen met Olivier én het enthousiaste pubiek er een waar feest van maakte. Al werd het dit keer geen 'uitputtingsslag' (In Verviers speelde Elliott vorig jaar 4 uur en 27 minuten!), Murphy speelde toch een dikke tweeënhalf uur. Ja, 'maar', tweeënhalf uur. Al is dat best wel lang, het ging voor ons Murphy-fans natuurlijk allemaal toch veels te snel voorbij en mocht gerust nog langer duren. Ja, ik had met enkele scenario's reeds rekening gehouden: overnachten in Brussel, de eerste trein op donderdagochtend en nachtje doordoen, liften... Maar het uiteindelijke scenario zou de met een halfuur (!) vertraagde voorlaatste trein te worden, die binnenreed op het moment dat de laatste trein dat had moeten doen. Maar goed, over de neverending NMBS-tragedie/komedie gaan we hier niet uitwijden ;-)

De sublieme en evenwichtige setlist bewees dat de songs uit het gloednieuwe "Notes From The Underground" niet alleen ijzersterk zijn, maar bovendien perfect passen tussen de "Murphy-gems", en ook halen ze zonder moeite hetzelfde hoge niveau.

Jawel, het was volop genieten. Een goedgemutste en energieke Murphy (is het ooit anders), die nogmaals vertelde hoe graag ie wel naar hier, en meerbepaald in de AB kwam, en dat ook liet blijken. Hij bleek ook erg trots te zijn op zijn jongste album. Terecht als u het mij vraagt!

De fans, nog een goede gewoonte waar Murphy gelukkig niet van afwijkt, werden getrakteerd op een zeer goed gebalanceerde setlist, met hier en daar enkele verrassingen, natuurlijk veel nieuwe nummers alsook voorspelbare en minder voorspelbare Murphy-gems. Fijn ook dat ook nog enkele songs van "Coming Home Again" in die set zaten...

Hoogtepunten waren zonder enige twijfel "SICILY" volledig a capella gezongen en "DESTINY", jawel, maar ook het fonkelnieuwe "FRANKENSTEIN'S DAUGHTER" dat ook al een instant crowd-pleaser blijkt. Andere hoogtepunten waren toch ook wel weer "SONNY" en ook "BLACK CROW", "GREEN RIVER", "DIAMONDS BY THE YARD" én "DUSTY ROSES" een 'oldie' die van verre stoffig klonk!

De Uitstekende Setlist:
- CREPUSCULE (Notes from the Underground)
- BLACK CROW (Soul Surfing)
- SONNY (Beauregard)
- GREEN RIVER (Strings of the Storm)
- PNEUMONIA ALLEY (Coming Home Again)
- OPHELIA (Notes from the Underground)
- RAZZMATAZZ (Notes from the Underground)
- CANARIES IN THE MIND (Coming Home Again)
- YOU NEVER KNOW WHAT YOU'RE IN FOR (Night Lights)
- LAST OF THE ROCK STARS (Aquashow) // SHOUT
- ON ELVIS PRESLEY'S BIRTHDAY (12)
- SCANDINAVIAN SKIES (Notes from the Underground)
- A TOUCH OF KINDNESS (Coming Home Again)
- AND GENERAL ROBERT E. LEE (Notes from the Underground)
- DIAMONDS BY THE YARD (Night Lights)

# encore 1
- LA WOMAN / / BABY PLEASE DON'T GO/ / SPOONFUL // I GOT MY MOJO
- SICILY (12)
- DESTINY (12)
- THE VALLEY BELOW / ON MY MIND (Notes from the Underground)

# encore 2
- FRANKENSTEIN'S DAUGHTER (Notes from the Underground)

#encore 3
- COME ON LOUANN (Soul Surfing)

#encore 4
- DUSTY ROSES (Murph the Surf)

Murphy & Durand begonnen eraan om 20.40 en om 22.58 was het feest dus 'al' gedaan. Maar niet getreurd: op 4 oktober komt Murphy terug naar de AB, dan de grote, zaal, nu ja, AB BOX, mét de Normandy All Stars (en dus ook bandleider Olivier Durand)...

Ik kan niet wachten !

Alle foto's: Markec / méér foto's van het optreden hier.
.

THE CULT: Very close, but no cigar...

Naar adem snakkende Astbury dempt feestvreugde

Een schitterende setlist, subliem gitaarwerk van Billy Duffy.... Goed drumwerk van Joey Tempesta, bassist Chris Wyse die een revelatie bleek. De nerdy extra gitarist leek niet echt een toevoeging, maar goed: die namen we erbij. Veel ingrediênten alvast voor een geslaagd feestje, maar; 'opperhoofd' Ian Astbury zorgde toch een beetje voor de 'domper op de feestvreugde'...

Astbury was aanvankelijk goed bij stem... al leek ie zicht telkens wat in te houden, later zou blijken waarom: vanaf "She Sells Sanctuary, werd pijnlijk duidelijk dat 's mans stem "op" is/was... En zo werden sommige verhoopte hoogtepunten dat nu net niet ... Jammer !!!! Toch was het een goede show: dampende swingende hard rock & roll, al zette dus Astbury's vocale beperkingen dus een domper op de feestvreugde. Close, but no cigar...

De band opende heel overtuigend met SPIRITWALKER (Dreamtime, 1984) om er meteen eener mijner favorieten van mijn favoriete Cult-album tegenaan te gooien: "RAIN" (Love, 1985). Wat zou volgen was een set die deels opgebouwd was rond het nieuwe album "Born Into This" (2007), en deels metname putte uit "Love", "Electric" (1987) en "Sonic Temple" (1989). En ook nog uit "Dreamtime" kregen we ook een geïnspireerd "HORSE NATION". Er waren zeker slechtere setlists denkbaar, en dààr hoort u mij dan ook niet over klagen:

SPIRITWALKER (Dreamtime)
RAIN (Love)
LIL' DEVIL (Electric)
I ASSASIN (Born Into This)
SUN KING (Sonic Temple)
ELECTRIC OCEAN (Electric)
EDIE (CIAO BABY) (Sonic Temple)
HORSE NATION (Dreamtime)
SAVAGES (Born Into This)
SWEET SOUL SISTER (Sonic Temple)
RISE (Beyond Good And Evil)
DIRTY LITTLE ROCKSTAR (Born Into This)
WILD FLOWER (Electric)
SHE SELLS SANCTUARY (Love)
#
PHOENIX (Love)
FIRE WOMAN (Sonic Temple)
LOVE REMOVAL MACHINE (Electric)

Een niet zo lange set dus, ok 17 nummers, maar weet dat de "Electric"-nummers aan de korte kant zijn, 'speeltijd' van 20.45 t/m 22.15. En misschien maar goed ook want méér zat er, wat het vocale gedeelte betreft, vast niet in. Astbury's stem was "op". En zo verwerden de afsluiter "She Sells Sanctuary" en bissen "Fire Woman" en "Love Removal Machine" tot beproeving in plaats van hoogtepunt, met een naar ademhappende Astbury die in plaats van "door te zingen' voor de 'gekapt stro formule' koos. Misschien moet ie voor een aantal nummers de arrangementen (laten) herschrijven zodat ie er nog "aan" kan, anders wordt het écht pijnlijk ... En nochthans in nummers zoals de prachtige ballad "Edie" en "Sweet Soul Sister", waarin ie toch ook moet 'uithalen' was het nog best doenbaar, alhoewel je ook al merkte dat er niet héél veel méér inzat...

En zo stevende een concert dat veelbelovend begon toch een beetje af op een anticlimax, gelukkig nog deels gered door "Phoenix" (van "Love").

Niet dat het ons er van weerhouden heeft met volle teugen te genieten van "Spiritwalker", "Horse Nation", "Rain", "Sun King", "Wild Flower" en toch vooral ook "Phoenix". En wellicht was 3/4 van de laaiend enthousiast publiek in de AB zich minder bewust van Astbury's tanende stem.

Denken we even de 'black out' van Ian's stem, vanaf "Sanctuary" wég en je houdt een stomende, kurkdroge en strakke (hard) rock & roll avond over, en dat was natuurlijk ook zo. Maar dat is, ere wie ere toekomt, dan vooral de verdientse van gitarist Billy Duffy, met soli om duimen en vingers bij af te likken "oh boy can he play guitar" en de uitstekende ritmesectie; drummer Joey Tempesta en bassist Chris Wyse... Ok: we zijn niet té streng: Astbury is en blijft natuurlijk een echt podiumbeest en goed entertainer, zo bleek! Maar jammer dus van die blijkbaar erg kwetsbare stem van hem... Stemcoach zoeken Ian? Aan het zuurstofmasker? De lastige 'uithaalsongs' uit de set halen?

Al bij al een fijn avondje rock 'n roll... En voor 3/4 zeer geslaagd. Maar om aan tien op tien te komen: close, but no cigar. Een verdiende 9/10 voor Billy Duffy en een 6/10 voor Ian Astbury, een voldoende dus, maar nipt...

Foto's: (c) Franky Bruyneel.
.