New wave- en punkklassiekers gedipt in ferm sfeervol, jazzy bossanovasausje. Dat is wat je krijgt als je het Franse Nouvelle Vague hun ding laat doen. Al drie albums konden ze vullen met hun eigenzinnige swingende versies van bekende en minder bekend punk- en waveanthems. Zelfs de meest donkerste deprimerende postpunksong swingt bij Nouvelle Vague. Ook, en vooral, live.
Nouvelle Vague maakte er gisteren (woensdag 21 oktober) een echt feestje van. Met, zoals verwacht, opmerkelijke jazzy bossanova-interpretaties van 'iconen' uit de jaren '70 en '80. Het was telkens uitkijken - tenzij je de setlist vooraf kende natuurlijk - naar welke classic ze nu weer zouden brengen, maar ook: hoe snel je het zou herkennen én wat en hoe ze het zouden aanpakken. Een beetje een popquiz dus...
Nouvelle Vague maakte er gisteren (woensdag 21 oktober) een echt feestje van. Met, zoals verwacht, opmerkelijke jazzy bossanova-interpretaties van 'iconen' uit de jaren '70 en '80. Het was telkens uitkijken - tenzij je de setlist vooraf kende natuurlijk - naar welke classic ze nu weer zouden brengen, maar ook: hoe snel je het zou herkennen én wat en hoe ze het zouden aanpakken. Een beetje een popquiz dus...
