Gisteren, op de magische datum 080808, vond in Kontich de tweede 'Zomernacht' plaats. Het thema was 'Folk'. Met op de affiche Leafpeople en Raymond van het Groenewoud & De Straffe Mannen. Plaatselijke helden, en een grote naam. Een goede formule, al viel die grote naam wat tegen, daar waar de plaatselijke helden schitterden. En hoe...
BETOVERENDE BLAADJESMENSEN
De groep van de avond in Kontich was niet Raymond en zijn niet zo Straffe Mannen. Met die eer gingen, zonder enige moeite, en met kilometers voorsprong, de jeugdige blaadjesmensen lopen. En hoe! Het Kontichse LEAFPEOPLE speelde een denderende en uiterst gevarieerde set, vol overgave en toewijding. De funky Folkrockpop met jazzy inslag ging erin als zoete koek, die smaakte naar veel meer! Het vrolijke vijftal bleek van alle muzikale markten thuis te zijn, en zo kregen we een fraaie mix van folky popsongs, alsook jazzy deuntjes tot lekkere rock 'n roll, met inbegrip van een wel zeer geslaagde cover van "Blue Suede Shoes". Veelzijdigheid troef bij Leafpeople, zoveel is duidelijk.
De sound is niet gespeend van echo's van de hele vroege R.E.M., Camper Van Beethoven, Mugison en zelfs Angels Of Light en Akron/Family, maar bovenal doen de heren van Leafpeople HUN ding, en ze doen dat goed. Met een grote pluim voor de zeer aangename stem van zanger Johannes, het geweldig gekke en geinige drumwerk van Andrew (hou de man zijn gezicht in het oog tijdens het optreden: wat een expressie, en een attractie op zich!), het fraaie gitaarspel van Jasper en Michael en de strakke bas van Joris... Maar de heren wisselden ook regelmatig zonder enig probleem van instrument....
Het gastoptreden van de violiste Nele was ook zeer te pruimen. Met deze gastartieste kregen we een tweetal met country-geïnjecteerde songs. En weerom heel mooi en goed gedaan!
Zonde dat Leafpeople zo kort mocht spelen, want het smaakte naar véél meer en toen het publiek om bissen riep, bleek dat zelfs dat niet te kunnen. "We mogen niet!" klonk het.. We vernamen later dat de band haar set met een halfuur had moeten inkrimpen, omdat Raymond's entourage dat gevraagd had. Blijkbaar was er heel véél tijd nodig om de set klaar te zetten voor het optreden van Raymond. Jammer! Want dat wat ik bij Raymond volledig zou missen (leest u vooral verder!) was voor 200% aanwezig bij Leafpeople: spelplezier, (jeudgdig) enthousiasme en sfeer .... Hun onterechte beperking in speeltijd weerhield de heren dus niet om zich voor de volle 100% en meer te geven!
Na dit korte 'proevertje' wil ik deze jongeheren wil zeker snel eens terug aan het werk zien ! Voorlopig kunnen we het al stellen met de demo "Make Like A Tree", negen knappe nummers die nogmaals het talent van de heren aantonen. Een aanrader ! Enne.. een volgende demo zou onderweg zijn....
Als LEAFPEOPLE in jouw buurt speelt; check them out! Je zal het je niet beklagen!
Meer info: www.myspace.com/leafpeople
RAYMOND VAN HET GROENEWOUD & DE (niet zo) STRAFFE MANNEN
"Komaan met dat lijf" riep Raymond Van Het Groenewoud het publiek toe, en dat ging er gretig op in. Het was dan ook een van de schaarse momenten in de set waarop dit echt ook mogelijk was. Want, wat baat "komaan met dat lijf" roepen, als eigenlijk geldt: komaan met die show? Jawel, er was een probleem: de set van Raymond en zijn niet zo heel straffe mannen, miste vaart. Was het een slecht optreden dan? Nee, dat niet. Maar de vele te kunstelig aandoende pauzes tussen de nummers, en het zichtbare gebrek aan schwung, op schaarse momenten, zoals bij "Meisjes", "L'Etranger C'est Mon Ami" en "Foei Foei Foei" na, hielpen niet echt...
De set was nogal rommelig, de setlist vreemd.... En pas vanaf 'Meisjes", dan waren we al 14 nummers ver, leek Raymond zijn drive terug te vinden... Vreemd ook dat "Maria, Maria" als tweede nummer in de set al werd gespeeld, jammer dat een leuke song zoals "De Helleveeg" (van 'Sensatie) niet door Raymond zelf gezongen werd. En de anders zo veneinige Lou Reed-pastische "Razernij" (ook van 'Sensatie), dat in zijn oer-versie verdacht veel op "Rock 'N Roll" (van Lou Reed, jawel) lijkt, klonk toch wel erg lauw en mak.
Maar, niet alles is kommer en kwel: de versie van "Machu Pichu", en met name die heerlijke gitaarsolo, was subliem, het moet gezegd. "Warme Dagen" is altijd leuk op... warme dagen...
De combinatie van vooral de RVHG-nummers met funk-inslag en de blazers leek niet echt aan te slaan. Persoonlijk opteer ik voor een festivalset ook meer voor de Rockende Raymond. Toegegeven: dat is persoonlijke voorkeur. Maar toch: dit leek me meer een setlist voor een theatershow, en géén garantie op een stomende liveset - ondanks de injectie funk: zoals bleek dus... De straffe mannen, en een straffe madam, bleken niet zo straf als beloofd.
SETLIST:
1. Hoe zie ik eruit? - 2. Maria, Maria, ik hou van jou - 3. Tegenwoordig - 4. De Helleveeg - 5. Warme Dagen - 6. Razernij - 7. Winkelstraat - 8. L'Etranger C'est Mon Ami - 9. Hallelujah, Ze Is Van Mij - 10. Machu Pichu - 11. Intimiteit - 12. Je Veux L'Amour - 13. Komaan Met Dat Lijf - 14. Meisjes
# Bis
15. Foei Foei Foei - 16. De Lucaskinowski - 17. Liefde Voor Muziek - 18. Cha Cha Cha
Eindbalans: een redelijk optreden, maar niet écht goed, uitmuntend of verrassend, laat staan memorabel. Ik heb Raymond al veel beter gezien... Maar goed, ook Vlaamse rockgoden kunnen een off-day hebben, niet? Gelukkig waren er nog de Blaadjesmensen nog om de avond te redden!
Binnenkort staat Raymond in de AB met de vertolking van zijn album "Nooit Meer Drinken", in de AB-Rewindreeks. Mét zijn Centimeters. Dan zullen we alvast geen klagen hebben over de songkeuze, want laat dat nu net een van 's mans beste albums zijn. Over de setlistkeuze hebben we ons dan alvast weinig of geen zorgen te maken...
.
Posts tonen met het label intelligente rock. Alle posts tonen
Posts tonen met het label intelligente rock. Alle posts tonen
zaterdag, augustus 09, 2008
zondag, september 30, 2007
Hyperkinetisch Rock 'n Roll feestje met 'The Hip' !
Tragisch? Hip? De canadese formatie rond hyeperkinetische frontman Gordon Downie voldoet eigenlijk aan geen van beide benamingen, tragisch zijn ze niet, hip, behoudens enkele (bescheiden) hitsingles en een trouwe fanbase (ook wel "The Hip Club" genaamd), waaronder uw diennaar, ook niet echt. Wél: immer geïnspireerd en gewoon steengoed. Maar geef toe een bandnaam als The Tragically Hip. Tragisch Hip: 't is een geniale vondst en 't klinkt best wel rock 'n roll. De hippe heren zijn ondertussen alweer een flinke 24 jaar bezig, en nog steeds gaan ze er voor: fully completely! Hun eigen devies "it's a good life if you don't weaken" (een nummer van "In Violet Light, 2002") lijkt wonderwel op hen van toepassing.
En zo bleek ook afgelopen vrijdag in de AB. Want ja, eindelijk kwamen de heren nog eens naar Brussel. En net zoals hun vorige passages was ik erbij. Was het goed?. Nee, eigenlijk niet. Het was fantastisch !
Sinds Werchter '93 (of was het 94, dat kan ook) ten tijde van "Fully Completely", volg ik deze band, en ik was er dan ook als de kippen bij toen ik vernam dat The Hip naar de AB zou komen. En The Hip maakte opnieuw hun goede live-reputatie waar. Ik had dan ook niet anders verwacht! We kregen een ijzersterke en sublieme set, met vooral hoogtepunten. Een ideale mix van oud en nieuw werk ook!
Gordon Downie. Het is nog steeds dezelfde prettig gestoorde hyperkineet. Zijn overbeweeglijheid, die best vergezeld wordt van de waarschuwing: "don't try this at home", lijkt met de jaren alleen maar erger te worden. Downie's moves mochten er weerom zijn, zijn gevecht met de microfoonstandaard of ook: "creatief met zakdoek"; lachen! Al ging het natuurlijk vooral om de muziek. Ook die was meer dan in orde!
De tijd lijkt op The Tragically Hip geen vat te hebben. Ze zijn zoals een goede wijn en worden beter met de jaren, zeker wat betreft hun live-performances. Het gitaarspel van Paul en Rob, de strakke drums en bass van Jonny en Gord en natuurlijk het o zo karakteristieke en toch wel aparte stemgeluid van Gordon.... al 24 jaar een prima combinatie en garantie voor intelligente rock'n roll. Zo-ook vrijdag. Het was echt genieten. Daarvoor zorgde natuurlijk ook de prima setlist.
Het nieuwe album, "World Container", dat enorm fris klinkt en een heel stuk beter dan zijn teleurstellende voorganger ("In Between Evolution"), kwam met 6 songs goed aan bod in de setlist, en de nieuwe songs bewezen er ook live te staan als een huis. "The Lonely End of the Rink" (World Container) blijkt ook een perfecte opener te zijn. Dat er ook geput werd uit recente albums zoals "In Violet Light" - met een sublieme versie van "It's a good life if you don't weaken" - en "Music @ Work"; "My Music @ Work", deed me veel plezier, evenals het feit dat ze "In Between Evolution", wat mij betreft hun zwakste wapenfeit, onaangeroerd lieten. Feest ook om prachtige versies te horen van "Ahead by a century" en "Springtime in Vienna", beiden afkomstig van mijn favoriete album "Trouble at the henhouse"!
En The Hip zou The Hip niet zijn als het publiek ook niet getrakteerd werd met "Fully Completely", "Grace, Too", "Courage", en "At the Hundredth meridian". Maar de voor mij echte grote verrassing waren toch wel "New Orleans Is Sinking", dat in zijn briljante uitvoering een der hoogtepunten van de set vormde, én een stomend "Blow at high dough", beiden van "Up to here" (1989).
Dat de AB niet uitverkocht was is an sich onbegrijpelijk, maar goed, niet iederen kan goede smaak hebben zeker? Zij die er wel waren wéten, net als ik, dat het een absoluut feest was. Zeventien songs genieten !! En, ook wel no rest for the wicked, gedreven op de power van Gordon Downie, werd er lustig meegezongen en bewogen !!
Hoogtepunten waren, wat mij betreft: "It's a good life if you don't weaken", "My Music @ Work", "The Lonely End of the Rink" "New Orleans is Sinking" en "Blow At High Dough"....
Maar helaas, aan een set vol hoogtepunten zou (veel te) snel een einde komen, en zo was het rond half elf helaas al over and done. Beste tragisch hippe heren, kom aub gauw een keer terug naar Brussel. En rap eh, mannen ;-) Het prima optreden smaakte naar méér.
Zo, nu nog eens de prima nieuwe CD "World Container (2007)" opzetten, genieten, en terugdenken aan dat prima opreden van vrijdag!
> De Hip SETLIJST:
1. THE LONELY END OF THE RINK (World Container, 2007)
2. MY MUSIC @ WORK (Music @ Work, 2000)
3. GRACE, TOO (Day For Night, 1994)
4. IT'S A GOOD LIFE IF YOU DON'T WEAKEN (In Violet Light, 2002)
5. IN VIEW (World Container)
6. AHEAD BY A CENTURY (Trouble At The Henhouse, 1996)
7. YER NOT THE OCEAN (World Container, 2007)
8. COURAGE (Fully Completely, 1992)
9. WORLD CONTAINER (World Container, 2007)
10. SPRINGTIME IN VIENNA (Trouble At The Henhouse, 1996)
11. AT THE HUNDREDTH MERIDIAN (Fully Completely, 1992)
12. BOBCAYGEON (Panthom Power, 1998)
13. THE KIDS DON'T GET IT (World Container, 2007)
14. FULLY COMPLETELY (Fully Completely, 1992)
15. NEW ORLEANS IS SINKING (Up To Here, 1989)
# encores:
16. FAMILY BAND (World Container, 2007)
17. BLOW AT HIGH DOUGH (Up To here, 1989)
.
En zo bleek ook afgelopen vrijdag in de AB. Want ja, eindelijk kwamen de heren nog eens naar Brussel. En net zoals hun vorige passages was ik erbij. Was het goed?. Nee, eigenlijk niet. Het was fantastisch !
Sinds Werchter '93 (of was het 94, dat kan ook) ten tijde van "Fully Completely", volg ik deze band, en ik was er dan ook als de kippen bij toen ik vernam dat The Hip naar de AB zou komen. En The Hip maakte opnieuw hun goede live-reputatie waar. Ik had dan ook niet anders verwacht! We kregen een ijzersterke en sublieme set, met vooral hoogtepunten. Een ideale mix van oud en nieuw werk ook!
Gordon Downie. Het is nog steeds dezelfde prettig gestoorde hyperkineet. Zijn overbeweeglijheid, die best vergezeld wordt van de waarschuwing: "don't try this at home", lijkt met de jaren alleen maar erger te worden. Downie's moves mochten er weerom zijn, zijn gevecht met de microfoonstandaard of ook: "creatief met zakdoek"; lachen! Al ging het natuurlijk vooral om de muziek. Ook die was meer dan in orde!
De tijd lijkt op The Tragically Hip geen vat te hebben. Ze zijn zoals een goede wijn en worden beter met de jaren, zeker wat betreft hun live-performances. Het gitaarspel van Paul en Rob, de strakke drums en bass van Jonny en Gord en natuurlijk het o zo karakteristieke en toch wel aparte stemgeluid van Gordon.... al 24 jaar een prima combinatie en garantie voor intelligente rock'n roll. Zo-ook vrijdag. Het was echt genieten. Daarvoor zorgde natuurlijk ook de prima setlist.
Het nieuwe album, "World Container", dat enorm fris klinkt en een heel stuk beter dan zijn teleurstellende voorganger ("In Between Evolution"), kwam met 6 songs goed aan bod in de setlist, en de nieuwe songs bewezen er ook live te staan als een huis. "The Lonely End of the Rink" (World Container) blijkt ook een perfecte opener te zijn. Dat er ook geput werd uit recente albums zoals "In Violet Light" - met een sublieme versie van "It's a good life if you don't weaken" - en "Music @ Work"; "My Music @ Work", deed me veel plezier, evenals het feit dat ze "In Between Evolution", wat mij betreft hun zwakste wapenfeit, onaangeroerd lieten. Feest ook om prachtige versies te horen van "Ahead by a century" en "Springtime in Vienna", beiden afkomstig van mijn favoriete album "Trouble at the henhouse"!
En The Hip zou The Hip niet zijn als het publiek ook niet getrakteerd werd met "Fully Completely", "Grace, Too", "Courage", en "At the Hundredth meridian". Maar de voor mij echte grote verrassing waren toch wel "New Orleans Is Sinking", dat in zijn briljante uitvoering een der hoogtepunten van de set vormde, én een stomend "Blow at high dough", beiden van "Up to here" (1989).
Dat de AB niet uitverkocht was is an sich onbegrijpelijk, maar goed, niet iederen kan goede smaak hebben zeker? Zij die er wel waren wéten, net als ik, dat het een absoluut feest was. Zeventien songs genieten !! En, ook wel no rest for the wicked, gedreven op de power van Gordon Downie, werd er lustig meegezongen en bewogen !!
Hoogtepunten waren, wat mij betreft: "It's a good life if you don't weaken", "My Music @ Work", "The Lonely End of the Rink" "New Orleans is Sinking" en "Blow At High Dough"....
Maar helaas, aan een set vol hoogtepunten zou (veel te) snel een einde komen, en zo was het rond half elf helaas al over and done. Beste tragisch hippe heren, kom aub gauw een keer terug naar Brussel. En rap eh, mannen ;-) Het prima optreden smaakte naar méér.
Zo, nu nog eens de prima nieuwe CD "World Container (2007)" opzetten, genieten, en terugdenken aan dat prima opreden van vrijdag!
> De Hip SETLIJST:
1. THE LONELY END OF THE RINK (World Container, 2007)
2. MY MUSIC @ WORK (Music @ Work, 2000)
3. GRACE, TOO (Day For Night, 1994)
4. IT'S A GOOD LIFE IF YOU DON'T WEAKEN (In Violet Light, 2002)
5. IN VIEW (World Container)
6. AHEAD BY A CENTURY (Trouble At The Henhouse, 1996)
7. YER NOT THE OCEAN (World Container, 2007)
8. COURAGE (Fully Completely, 1992)
9. WORLD CONTAINER (World Container, 2007)
10. SPRINGTIME IN VIENNA (Trouble At The Henhouse, 1996)
11. AT THE HUNDREDTH MERIDIAN (Fully Completely, 1992)
12. BOBCAYGEON (Panthom Power, 1998)
13. THE KIDS DON'T GET IT (World Container, 2007)
14. FULLY COMPLETELY (Fully Completely, 1992)
15. NEW ORLEANS IS SINKING (Up To Here, 1989)
# encores:
16. FAMILY BAND (World Container, 2007)
17. BLOW AT HIGH DOUGH (Up To here, 1989)
.
Abonneren op:
Posts (Atom)