09.02: Guy Swinnen akoestisch en fantastisch !

Een fijne avond beleefd vanavond in Café Palm in Londerzeel. Om 22.00 trad daar volledig gratis niemand minder dan Guy Swinnen voor ons op. Het optreden, gespekt met nummers van Swinnen, The Scabs, Bob Dylan, Neil Young, Paul Simon, CCR, Bruce Springsteen, ... was volledig akoestisch en lichtjes fantastisch....
Tot 0.30 zou dit feestje duren!

Het was toch wel super leuk te weten dat ik dit concertje kon bijwonen, deze 9de februari, met net die mensen die ik op een SWINNEN-concert leerde kennen enkele maanden eerder in Brussel: op de 9de november... twee keer de 9de dus. Toeval? Ja, het zal wel he...

Guy Swinnen bewees vanavond weer eens wat een goed muzikant/ zanger hij toch wel is.. een avond met vele hoogtepunten, toffe sfeer en veel plezier .. o ja.. en PALM natuurlijk ;-)

Zijn nieuwe album kwam maar met mondjesmaat aan bod, afgewisseld met enkele Scabs-klassiekers en soms opmerkelijke covers... [het accent lag dan deze keer ook niet op het promoten van "Swinnen"]. Heb heel erg genoten van "Stay"(The Scabs), "Who"ll Stop The Rain" (CCR), "Can't Get Nothing Done", de fantastische akoestische versies van punkklassiekers "Blitzkrieg Pop"(Ramones) en "Matchbox Car"(The Scabs), de zalige interpretatie van "The River", van The Boss.... en vooral "I Don't Want To Talk About it"... waarvan ik vandaag leerde dat dit nummer eigenlijk door de veel te vroeg overleden Neil Young-gitarist Danny Whitten geschreven was... (iedereen kent dit nummer in de versie van Rod Stewart)...

Maar ook "Barkeep"(The Scabs), nu eens niet met piano maar met gitaar, "Jambalaya" (Hank Williams) en "50 Ways to Leave A Lover" (Paul Simon) waren zeer zeer goed.. En vergeten we "Comes A Time"(Neil Young) en "Knocking on Heaven's Door" (Bob Dylan) niet !

Nu ja, waren er eigenlijk... slechte nummers? 'Tuurlijk niet!

Annekdotes
Heel erg leuk waren ook de annekdotes die de wel heel erg spraakzame Swinnen bij elke liedje wist te vertellen. Verhalen over het tot stand komen van een song, verhalen over het roemrijke Scabs verleden, of gewoon niets verhullend dat een song gaat over "getting high on hendrix, niks doen, CCR, ... " gaat (Can't get nothing done: een prachtsong die Swinnen al jaren brengt, ook bij The Scabs live-sets was die al aanwezig, maar nog nooit op CD zette...), het verhaal achter "In Betweenies.."... enzoverder..

Oh, en Swinnen is ook een geboren entertainer die Londerzeel aan het zingen kreeg, en zelfs de meest onbeweegelijken tot een danspasje wist te verleiden.. allez, bij de 'slowkes', zoals daar zijn "Hard Times" dan toch ;-)

#SET 1
1. SHINE A LIGHT (Swinnen)
2. THESE FEW LINES (Swinnen)
3. WHO'LL STOP THE RAIN (CCR)
4. REDEMPTION SONG (Bob Marley)
5. STAY (The Scabs)
6. ? (Bob Dylan)
7. 50 WAYS TO LEAVE A LOVER (Paul Simon)
8. RUNAWAY TRAIN (Soul Asylum)
9. CAN'T GET NOTHING DONE (Guy Swinnen)
10. BLITZKRIEG BOP (Ramones)













#SET 2
11. BUT NEVERMIND (Guy Swinnen)
12. JAMBALAYA (On The Bayou) (Hank Williams)
13. DON'T YOU KNOW (The Scabs)
14. MATCHBOX CAR (The Scabs)
15. THE OUTDOOR TYPE (The Lemonheads)
16. CAN'T CALL ME YOURS (The Scabs)
17. THE RIVER (Bruce Springsteen)
18. COMES A TIME (Neil Young)
19. KNOCKING ON HEAVEN'S DOOR (Bob Dylan)
20. TIME (The Scabs)
21. ROBBIN' THE LIQUOR STORE (The Scabs)
22. NOTHING ON MY RADIO (The Scabs)
23. HARD TIMES (The Scabs)

# BIS 1
24. FOUR ACES (The Scabs)
25. EASY DAISY (Swinnen)
26. BARKEEP (The Scabs)

# BIS 2
27. I DONT WANT TO TALK ABOUT IT (Danny Whitten)
28. ROCKING IN THE FREE WORLD (Neil Young)

Binnenkort, net als vandaag in het kader van "Palm Live", staat Swinnen in een café in Opwijk.. Wij zijn er dan met alle aan zekerheid grensende waarschijnlijkheid weer bij, of.. het wordt een van de andere 'Palm Live'-lokaties... of.. allemaal? ;-)

The Bats Have Left The Belltower: Subliem BAUHAUS in AB (05.02.06)

Het eerste concerthoogtepunt van 2006 is een feit. BAUHAUS ! Amaai...

Hun eerste doortocht in ons land sinds hun optreden in 1998 in de Brielpoort in Deinze. Toen dé veelbelovende comeback. Een prachtige "Ressurection 98 tour", één nieuwe opname (Severence: een cover van Dead Can Dance), een 'plichtmatige' verzamel CD ('Crackle') en beloftes voor een nieuw album verder werd het opnieuw oorverdovend stil.

Maar nu, anno 2006 lijkt het écht menens. Opnieuw tourt BAUHAUS door Europa met de "Near the Atmosphere tour" die van start ging eind vorig jaar in de states. En er zou nu toch écht sprake zijn van een nieuw album.

In 98 was ik er ook bij in de Brielpoort. Toen mijn eerste "Bauhaus live ervaring", en zwaar onder de indruk. Kon Bauhaus dat fantastisch optreden van toen nog overtreffen?

Het antwoord is.. JA !

Voor de ongeduldigen: hieronder eerst de setlijst. Voor de anderen: scroll down en probeer over de setlist te kijken als je "verrast" wil worden ;-)

1. BURNING FROM THE INSIDE
2. IN THE FLAT FIELD
3. GOD IN AN ALCOVE
4. IN FEAR OF FEAR
5. TERROR COUPLE KILLS COLONEL
6. SWING THE HEARTACHE
7. SHE'S IN PARTIES
8. THE PASSION OF LOVERS
9. SILENT HEDGES
10. KICK IN THE EYE
11. HOLLOW HILLS
12. ROSE GARDEN FUNERAL OF SORES
13. STIGMATA MARTYR
14. HAIR OF THE DOG
15. DARK ENTRIES
________________________________
# encore 1
16. ALL THAT WE EVER WANTED WAS EVERYTHING
17. SEVERENCE (van Dead Can Dance)
18. TRANSMISSION (Joy Division)
_________________________________
# encore 2
19. TELEGRAM SAM (Marc Bolan)
20. ZIGGY STARDUST (Bowie)
________________________________
#encore 3
21. BELLA LUGOSI'S DEAD


VLEERMUIZEN ZIJN TERUG
Dit maandenlang op voorhand uitverkochte concert in de AB overtrof echt de stoutste verwachtingen. Ongeloofelijk. Fantastisch.

Daniel Ash (guitar), David J (bass), Kevin Haskins (drum) en Peter Murphy (vocals) dat was en dat is Bauhaus, toen en nu...

Het publiek dat naast al wat conventionelere geklede veertigers en vijftigers bestond, alsook overjarige 30+ jongeren gehuld in zwart leer, lange zwarte jassen, kettingen allerhande, en niet te vergeten de soms hoge punkkapsels, telde evenzeer enkele jonge snaken, zeg maar de "gothic scene" van nu, die ook wel de Postpunk, Newwave en gothic en het vleermuizengedoe in de oerbezieling van Bauhaus kunnen smaken... en mensen die het, zoals ik simpeler hielden qua dresscode: "all in black" ;-)

[jaja, soms hou ik met zulke zaken rekening.. en de newwaver in mij staat soms nog eens op ook he]

Maar goed, wie er ook allemaal aanwezig waren en hoe ze er dan we mochten uitzien: het waren bovenal mensen met duidelijk een goede muzieksmaak.. behalve misschien dan die twee dames achter mij die het nodig vonden om tijdens rustige nummers even een praatje met elkaar te slaan..

Bauhaus, dat is niet alleen steengoede muziek en oerdegelijk liveperformance. Bauhaus dat is ook theater. Destijds in Deinze, wou ik liefst zo dicht mogelijk bij het podium staan.. Deze keer wou ik zeker zijn ook alles visueel te kunnen beleven, dus koos ik voor een zitje boven in de knusse zeteltjes. Het geluid bleek daar trouwens super te zijn ook.

Om 20.40 uur, na de gebruikelijke enerverende 'wacht muziek, of zeg maar: muzak', was het dan eindelijk HET moment... de lichten doofden... en we kregen een lange drone sound te horen... die alsmaar intenser en intenser werd... en plots.. plots zagen we op het pikzwarte donkere podium de spotlight gericht op guitarist Daniel Ash die meteen inzette, en ja hoor.. we herkenden het allemaal van de eerste noot: BURNING FROM THE INSIDE, het titelnummer van wat voor de groep in 1984 het einde betekende. En dus op die ene song na (Severence, 1998) dus het recentste werk van Bauhaus. Nadat eerst de spot enkel op Ash gericht werd, kwam er geleidelijk meer licht, en daar zat/ stond hij dan.. half nog in het donker op een platformpje (hij zou er pas afkomen voor het tweede nummer)..

Peter Murphy.

"I open my eyes, and stare at the floor, and now I don't see you anymore"..... nu konden we geleidelijk aan ook de andere muzikanten bewonderen, en het nummer ontplofte in zijn volle glorie.. met een Peter Murphy die duidelijk nog niets aan threatrale talenten, maar belangrijker nog vocaal talent ingeboet heeft, en een band die superstrak en kristalzuiver speelt. Het zou het begin blijken van een prachtconcert...

Ruimte om de ademen kreeg de Bauhaus-fan amper, want dit concert was simpelweg een grote opeenstapeling van hoogtepunten. Na de ijzersterke start met Burning From The Inside, was eerst IN THE FLATFIELD - schitterend, en de zaal werd zowat knettergek! en daarna GOD IN AN ALCOVE aan de beurt... knappe potige versies, die, ook al stammen ze uit begin jaren '80 nog okselfris klonken! Zei ik u al dat er bij een Bauhaus show ook veel te ZIEN is? Peter Murphy kroop tijdens GOD IN AN ALCOVE ergens in een hoekje vooraan van het podium ... u weet wel "God In an alcove"....

Daniel Ash, niet voor één muzikaal gat te vangen, klom op het platformpje, en zette op saxofoon IN FEAR OF FEAR in, oftwel: funk volgens het boek van Bauhaus. Wat een lekker swingende versie!

Een wat mijn betreft wat onverwacht nummer op de setlist, maar niet minder welkom, was TERROR COUPLE KILLING COLONEL. Zeer mooi, en weerom met de nodige dramatiek gebracht... SWING THE HEARTACHE volgde...

Jammer wel dat tijdens de eerste drie nummers het geluid niet altijd goed zat.. De muziek stond in verhouding met de zang te luid. Maar dat werd gelukkig snel bijgestuurd...

Als zevende nummer in de set kregen we al een grote publieksfavoriet, en misschien ook hun enige min of meer bekende nummer (of toch 'bekend bij een groter publiek') cadeau, en een cadeau was het want wàt een versie: SHE'S IN PARTIES !!!!!!!! De 'special effects by lunatics and freaks' mochten er zijn !!!!

THE PASSION OF LOVERS volgde in een iet of wat 'akoestischere en melodieuze' versie dan ik gewend was, zij het wel in hezelfde gejaagde tempo van de moederversie. Maar zeer goed natuurlijk. Net als met voorganger SHE'S IN PARTIES, en menig ander nummer tijdens de avond: een zeer vrolijk meezingende AB-Bauhaus-publiek...

Tijd voor een rustigere song moeten de heren gedacht hebben. En ja hoor: we kregen een subliem SILENT HEDGES. Met nogmaals een 'showcase' van hoe goed die stem van Murphy toch is, en ook hier Ash die de akoestische gitaar omgord... Mooi.. Mooi... . Alleen, meneer Daniel Ash: leg me nu eens uit hoe je dat doet: akoestische giaar spelen, terwijl we op de achtergrond ook een elektrische gitaar hoorde meedoen?
Een tape-je gebruikt? Een mystery gitarist achter de stage verstopt? Hmm.

'Nu mag er gedanst worden', bleek de boodschap.. Neen, we kregen niet het nummer "Dancing", maar wel een van de absolute Bauhaus-classics: KICK IN THE EYE !!!!!!! Wat een versie!!!

Het eerste kippenvelmoment dan. Meteen ook het eerste kippenvel-concert-moment voor mij van 2006. Schrijf het in uw agenda: Kippenvel-Concert-Moment 2006 nummer één: 5 februari 2006:

HOLLOW HILLS !!!!!!!!!!!!!!!! Echt waar: ik overdrijf niet als ik u vertel dat ik het letterlijk er koud van kreeg, op een bepaald moment kropen de koude rillingen me over het lijft, en zat er een kropje in de keel. Kijk: dat noem ik nu eens mooie momenten bij concerten ... Oh, u gelooft me niet: vraag het aan de man die naast me zat.. als u die kan opsporen natuurlijk... In HOLLOW HILLS wordt weerom o zo duidelijk wat een prachtige stem Peter Murphy heeft.. Klasse. Als er ooit een verzamelaar uit komt "Bauhaus, The Ballads", MOET deze er gewoon op...; brrrr... Weet u wat: terwijl ik deze woorden schrijf: ik heb het terug zitten: kippenvel!

Net zoals "Terror Couple.." een voor mij onverwachte maar uiterst welkome gast op de setlist: ROSE GARDEN FUNERAL OF SORES !!! Met een Murphy die op het einde van een der bandleden, ik denk dat het David J. was dan ook een boeketje "Roses" kreeg...

Murphy nam er één roos uit stak die in zijn hemd, zodat deze eruit kwam "piepen"... ging, gewapend met de microfoonstandaard in Jezus-aan-het-kruis-houding staan, waarbij zijn gespreide armen met als verlenging die microfoonstandaard duidelijk dat "kruis" symboliseerden,... Er kwam rood licht over Murphy en ja hoor Bauhaus zette STIGMATA MARTYR in... en dat in een ultra lange stevige versie!!! Fantastisch..

Aan het einde van Stigmata smeet Murphy het hele boeketje rosen in het publiek... lief he

HAIR OF THE DOG, dat daarna werd ingezet was misschien het enige nummer dat nu niet bepaald zo super was.. en zelf had ik bijvoorbeeld dan liever DOUBLE DARE of SANITY ASSASIN, die we deze avond niet kregen, in de plaats gehad.. maar goed. Een verdienstelijke versie van HAIR OF THE DOG was het. Dat wel.

Meteen toen het nummer ingezet werd en ik het herkende, bekroop me het gevoel.."aie, de afsluiter.. we zitten al aan de bissen..." -maar in de eerste plaats ook: WAAUW... Fantastisch!- DARK ENTRIES! KILLERVERSIE !!!!! En iedereen uit zijn dak! Natuurlijk!

Ja, het was zover inderdaad: Band af. Onder overdonderend applaus. Om dan terug te komen voor de bisrondes....

Totnogtoe kwam de setlist exact overeen met diegene die ik al op het Net gezien had van de Amerikaanse tour. En enerzijds hoopte ik: misschien zit er bij de bisnummers wat meer variatie, en wie weet een verrassing, maar anderzijds: als ze ook hier BELLA LUGOSI'S DEAD maar spelen, dé enige echte absolute Bauhaus-cult-klassieker...

Bauhaus liet de zaal toch wel een poosje wachten om dan triomfantelijk terug te keren voor eerst ALL THAT WE EVER WANTED WAS EVERYTHING. Voorwaar een zeer mooie verrassing... weerom een wat rustiger nummer, Superversie! En ALL WE EVER WANTED van de dit concert was redelijk bezig aan het beantwoord te worden..

En dan kregen we het epische SEVERENCE cadeau. [De enige 'nieuwe opname' die in 1998 gemaakt worden, en oorspronkelijk uitgebracht en geschreven door DEAD CAN DANCE. De enige bestaande "Bauhaus studioversie" hiervan staat als bonus op de "Gotham", de in '98 uitgebrachte live CD.]

SEVERENCE was zonder enige twijfel één van DE hoogtepunten van de avond... knap hoe dit nummer rusitig opbouw, en dan compleet ontploft. En weerom: tjonge, die vocale prestaties van Murphy!!

DE VERRASSING VAN DE AVOND moest nog komen: metéén na Severence.... 'radio... lost transmission'.... Inderdaad. Bauhaus bracht op bijzonder eervolle wijze hulde aan JOY DIVISION!!! TRANSMISSION !!!!! Heb nooit het geluk gehad om Joy Division live te zien, maar ik denk dat Ian Curtis, vanuit de hemel of hel, tevreden mag zijn met deze versie. En ook dàt bezorgde mij Kippenvel...

BAUHAUS verliet weer de stage, om nogmaals terug te keren, en wat ze nu deden, lag dan weer terug wat in de lijn van de verwachtingen - getuige vorige tour, setlists van deze tour - twee klassebakken, van twee grote meneren die Bauhaus zo danig goed brengt dat ze voor het origineel niet moeten onderdoen: TELEGRAM SAM (Marc Bolan/ T-Rex) en ZIGGY STARDUST (David Bowie). De Ziggy Stardust van vanavond was een loeiharde superversie... de AB werd net niet afgebroken... brilliant... Na Ziggy: Bauhaus af, om nog maar één keer terug te komen on stage ...

Een concert van BAUHAUS is niet compleet zonder die ene Cultsong, waar toch ook iedereen stiekem op hoopte en op wachtte.. onze gebeden zouden aanhoord worden...

Ja hoor... de band verscheen weer ten tonele... met een Peter Murphy geheel gehuld in rode cape.. en dan weten de meesten onder ons hoe laat het is....

Jawel!!!

Natuurlijk!!!!

BELLA LUGOSI'S DEAD..... of hoe een sowieso al fantastisch en adembenemend concert afsluiten met een absoluut muzikaal orgasme !!!!! Mama mia!! Het nummer dat ik Deinze niet meer kon smaken, omdat ik een trein moest halen (die ik uiteindelijk nooit halen zou!!)... nu voor mij volledig te genieten in alle glorie.. ook hier kippenvel.. hoe mooi dit nummer toch in mekaar zit.. mooi opgebouwd, met weerom een knappe vocale prestatie van Murphy, met het zuivere percussie werk van Kevin Haskins.. en natuurlijk DE PODIUM ACT van Murphy, die met zijn cape de nodige zwierige bewegingen maakte en zo sprekend op vleermuis leek.


"The Bats have left the belltower/ the victims have been bled/ red velvet lines in the black box..."


Ja, en dan was het echt echt gedaan... het was dan 22.30 ... Helaas!

Mijn absolute hoogtepunten van de avond, die eigenlijk ook in zijn geheel een hoogtepunt was:

* BURNING FROM THE INSIDE
* HOLLOW HILLS
* STIGMATA MARTYR
* DARK ENTRIES
* SEVERANCE
* TRANSMISSION
* BELLA LUGOSI'S DEAD

Hopelijk KOMT die nieuwe plaat er nu.. En ook: moeten we niet weer 6 of 8 jaar of langer wachten om de heren nog eens aan het werk te zien....

DEEP PURPLE in Vorst Nationaal (25/01): Fenomenaal Goed!

Gisteren, Vorst Nationaal....

DEEP PURPLE WAS GEWOON FANTASTISCH ;-)

De "Rapture Of The Deep" tour hield op 25 januari halt in Brussel...

Tjonge, tjonge... WAT EEN CONCERT ZEG !!!!
Wat een schitterende setlist!!!

En wat een Power! Oud, misschien ja. Maar zeker nog lang niet versleten...

17 nummers op de setlist, Ian Paice Drumsolo, Don Airey Keyboardsolo en vooral gitaarsoli van Steve Morse om duimen en vingers bij af te likken...

En een Ian Gillan die misschien wel niet meer de hoge noten aan kan maar rockt als de be(e)sten !!!



Op de setlijst:
[de nummers van het nieuwe album "Rapture of the Deep" merkte ik met een sterretje*]

1. PICTURES OF HOME
2. THINGS I NEVER SAID
3. WRONG MAN*
4. TED, THE MECHANIC
5. LIVING WRECK
6. RAPTURE OF THE DEEP*
7. BEFORE TIME BEGAN*
//Steve Morse gitaarsolo
8. WELL DRESSED GUITAR
9. LAZY
//Don Airey Keyboard Solo (met Star Wars theme, Imperial March... erin!)
10. PERFECT STRANGERS
11. YUNKYARD BLUES*
12. KISS TOMORROW GOODBYE*
13. SPACE TRUCKING
14. HIGHWAY STAR
15. SMOKE ON THE WATER

## encores ##
16. HUSH/ SPEED KING/ Hello Marylou/ It's Now Or Never (!) + Paice Drumsolo + Morse Gitaarsolo
17. BLACK NIGHT

De band had er duidelijk heel veel zin in, het spelplezier droop er van af... de nummers van de nieuwe plaat komen live heel erg goed tot hun recht vind ik !!!

Hoogtepunten:
* Perfect strangers !!!
* Wrong Man - dat ik al evengoed kon meebrullen als de klassiekers
* Rapture of The Deep
* Space Trucking!!!
* Highway Star!!
* Smoke On The Water
* Speed King !!!!!

SCHITTERENDE PRESTATIE van het Purperen Gezelschap!!!

Een meer dan tevreden Purple Fan!

Zornik, Stijlvol uitgekleed voor volle Stadsschouwburg

"If you believe in me" zong Koen Buyse vanavond nog. Ja, dat doen we! Zeker na zo'n schitterende show die hij en zijn kompanen, Bart Van Lierde, Davy Deckmijn, bijgestaan door Steven Kolackny en de charmante jongedames aan de strijkers, brachten.

Hun Semi-akoestische tour bracht Zornik naar Mechelen. De overvolle stadsschouwburg genoot met volle teugen. De nieuwe semi-akoestische songs, alsook de klassiekers in akoestisch jasje sloegen duidelijk aan.

Menig jonge meisjeshart gaat sneller slaan als de naam Koen Buyse valt. Ja, er is een andere Koen dan Koen Wauters. Op festivals pakt Zornik de massa altijd gegarandeerd in met krakers zoals "Scared Of Yourself", "Hey Girl" en "Believe In Me". Met hun eigenzinnige sound, met hier en daar raakvlakken tussen symforock maar ook newwave, scoorde groep toch al menig -al dan niet bescheiden- hitje, en speelde de band zonder moeite Maanrock, Rock Werchter, Pukkelpop plat.

En nu dan.. in de culturele centra, met een semi-akoestisch programma.

Stipt om 20.25 doofden de lichten. Koen Buyse verscheen, haast onopgemerkt, op het podium, enkel de akoestische gitaar omgord, en vroeg om hem vrij te laten... althans hij zong "Release Me"... Een weinig later verschenen ook de andere bandleden, versterkt door Steven Kolackny én... charmante jongedames op strijkers. Het gezelschap verwende ons met heerlijke sublieme akoestische en semi-akoestische versies van bekende Zornik-klassiekers, maar vooral ook de songs van de nieuwe, tevens semi-akoestische, CD "Alien Sweetheart".

We mochten proeven van ondermeer King Of The Town (van het debuut "The Place Where You Will Find Us"), uit "Alien Sweetheart" kregen we Another Year, Wake Up, I feel Alright en de akoestische versie van Monday Afternoon (dat in zijn rockversie op "One-Armed Bandit" staat), verder ook Hey Girl ("The Place..."), Miracles, What's Wrong? ("One Armed Bandit"), en de huidige single, nummer 1 in De Afrekening; Keep Me Down. En alombekende publieksfavorieten Believe in Me en Scared Of Yourself sloten deze ongeloofelijk indrukwekkende set af.

Maar, nog niet getreurd. Ook Zornik, komt terug voor een bisrondje, al had dat voor mij gerust wat langer mogen zijn. Maar knap, dat was het. Eerst bracht Koen Buyse, samen met Steven Kolackny op brilliante wijze het nummer Hurt, geschreven door Nine Inch Nails voorman Trent Reznor, en toen ingezongen door Johnny Cash. Tjonge: de versie van Buyse mocht er wezen. Hoe hij hier zijn stem optimaal gebruikte... om stil van te worden. Klasse.

En dan was het echt gedaan. Iedereen weer op het podium voor de grande finale: dat werd Things Are Changing, een zeer knappe compositie van de nieuwe plaat, waarbij de strijkers letterlijk en figuurlijk het laatste woord kregen. Maar toen was het jammer genoeg écht gedaan...

Een indrukwekkend, maar veel te kort optreden. De Zornik-nummers 'in hun blootje', kwamen heel mooi tot hun recht, en zo hoor je ook meteen veel duidelijker hoe goed die composities wel zijn. Maar vooral: Zornik heeft goede muzikanten aan boord, en met Koen Buyse hebben we toch een wel zeer unieke en knappe stem in huis. Zornik, akoestisch: het is subtiel, rustiger, meer ingetogen, maar nooit vervelend... O ja: het moet gezegd: de strijkers vormden zeer zeker een meerwaarde. Goede zet van Zornik.

't Is met dees koude winterse dagen

't Is met dees koude winterse dagen
Dat wij weer zijn al op onzen toer
Gij moogt het weten zonder te vragen
Wij gaan bij burger en bij boer
En wij komen maar eens in 't jaar
't is met de dagen van 't nieuwe jaar
En wij wensen nu aan malkaar
Ene gelukkige nieuwejaar

Wat kan ik aan de landbouwer wensen
Als veel patatten, tarwe en graan
De herbergier zijn huis vol mensen
En dat hij achter zijn toog mag staan
'k Wens aan de zanger een goede stem
En aan de arme een goede hemd
'k Wens al wat ik wensen kan
Meiskes 'k wens u nen brave jonkman

Aan kooplieden en fabrikanten
Wens ik den handel goed begaan
En dat de pachter zijn kalanten
Niet meer en geeft bedorven graan
'k wens aan de bakker en winkelier
Wel te wegen en veel vertier
'k Wens aan de meiskes van plezier
Dagelijks ene vent of vier

[ Genoteerd door Herman Dewit te Zele en in de Kempen.
Op muziek gezet door 't Kliekske in 2000 ]

G E L U K K I G
N I E U W J A A R !!

Mindgames: Actors in a Play CD-presentatie

In januari verschijnt "Actors in a Play", het langverwachte tweede album van Mindgames, samen met Ghiribizzi, Beyond The Labyrinth en Karma Depth, de crème de la crème van de Vlaamse progscène!

Mindgames stelt haar nieuwe album voor op 11 februari 2006 in Glabbeek in Cultuurzaal De Roos. De band zal er een avondvullend programma brengen met tracks van hun debuut "International Daylight" en uiteraard uit het nieuwe album "Actors in A Play". Dit event wordt mede georganiseerd door prog-nose vzw.

Tracklisting van "Actors in a Play": The Benefit of Anxiety / Dramatis Persona / The Statue / Sagitarius / Royalty in Jeopardy / Both Sides of the show. "Royalty in Jeopardy" doet wellicht belletjes rinkelen, want was al te horen in de livesets van Mindgames...

09/11: Herboren (Guy) SWINNEN pakt de AB CLUB in. Rock 'n Roll!

Afgelopen woensdag (09.11.05) een lichtelijk subliem concertje meegemaakt van (Guy) Swinnen in de AB CLUB.

"Wij gaan vanavond een extra lange set spelen. Er wordt één en ander gefilmd en opgenomen en mocht er iets misgaan hebben we zeker genoeg materiaal" zij de immer goedlachse Guy Swinnen toen hij op het podium trad. Een extra lange set!! Vonden wij dat erg? Ik dacht het niet!

Wel even een waarschuwing beste lezer: er werd dus gefilmd, en ondergetekende die op de eerste rij stond, kwam meermaals in beeld, dus mocht er ooit een DVD van komen: u was gewaarschuwd...

Wat zou volgen was een wel heel heerlijk rock 'n roll avondje met uiteraard veel werk uit de jongste plaat "Swinnen", maar ook het solodebuut "Hazy", uit 1998 werd niet vergeten. Dit alles vermengd met de onsterfelijke The Scabs klassiekers! En Swinnen zou Swinnen niet zijn als hij er niet een aantal covers van zijn grote idool Neil Young bij deed....



















Het nieuwe werk van SWINNEN is ijzersterk en moet niet onderdoen voor het beste van THE SCABS. En ook live kwamen de nummers van de nieuwe CD heel erg goed tot hun recht! Om duimen en vingers bij af te likken! Guy Swinnen bewees ook dat nummers uit zijn solodebuut "Hazy" nog steeds meer dan bestaansreden hebben..

Persoonlijke favorieten van de avond waren toch wel de opener "Forgive Me" die live stukken potiger klinkt dan op CD, "But Never Mind", "I'm Alive", luidkeels meegezongen door meningen, de sublieme vertolking van "50 Ways to leave a lover", "A Tragedy", de van onder het stof gehaalde Scabs song "Let's have Party", meteen hét devies van de avond ook, "Everybody Knows this Is Nowhere" en "Cinnamon Girl" (Neil Young!). En heel erg leuk was natuurlijk toen Ex-Scab en levende legende, de Keith Richards van Vlaanderen, Willy Willy, een "guest appearance" maakte!! "Time"! "Robbin' The Liquor Store"! "Nothing On My Radio"! "Hard Times"... ze klonken nog even fris als toen, en luidkeels meegebruld door het publiek... Waauw!!

Veel hoogtepunten dus maar eigenlijk was de hele set één groot feest, met een mooie collectie sterke songs. "I'm Alive" is een groot understatement voor Swinnen! Hij het méér dan ooit én in topform!

SETLIST
1. FORGIVE ME (Hazy)
2. DOUBTS (Hazy)
3. BUT NEVERMIND (Swinnen)
4. THESE FEW LINES (Swinnen)
5. LET'S HAVE A PARTY (The Scabs - Skintight)
6. HOOKED ON HEATHER (Swinnen)
7. I'M ALIVE (Hazy)
8. BETTER THAN EVER (Swinnen)
9. DO IT RIGHT (Swinnen)
10. DON'T YOU KNOW (The Scabs - Jumping The Tracks)
11. EASY DAISY (Swinnen)
12. BLOW YOUR MIND (Swinnen)
13. A TRAGEDY (Swinnen)
14. Q & A (Hazy)
15. I NEED YOU (The Scabs - Royalty In Exile)
16. CINNAMON GIRL (Neil Young)
17. SHINE A LIGHT (Swinnen)
18. 50 WAYS TO LEAVE A LOVER (Paul Simon)
19. NAKED IN A DREAM (Swinnen)
20. A BAD HAND (Swinnen)
21. ROBBIN LIQUOR STORE met WILLY WILLY ! (The Scabs - Jumping The Tracks)
22. NOTHING ON MY RADIO met WILLY WILLY ! (The Scabs - Jumping The Tracks)

# Encore 1
23. A LITTLE BLUE (Swinnen)
24. TIME met WILLY WILLY ! (The Scabs - Royalty In Exile)

# Encore 2
25. HARD TIMES met WILLY WILLY ! (The Scabs - Royalty In Exile)

# Encore 3
26. EVERYBODY KNOWS THIS IS NOWHERE (Neil Young)

Na het optreden was het leuk om nog even een praatje te slaan met Guy Swinnen, en dan maar mijn meegebrachte CD-boekje laten signeren ook.. Ik had het nu toch bij :-)

Het leukste van de avond was nog te botsen op gelijkgestemde Scabs/ Swinnen-zielen ... uit ... Mechelen!, waarvan één bovendien een oud-studente van me bleek te zijn, ..... veel gemeenschappelijke interesses blijken te hebben.... nog heel wat afgepraat over rock "n roll, nog rock 'n roll, progmetal, hardrock, het leven, zoiets als "toeval"... .om.. vervolgens tot heel laat te belanden in de Hanekeef ... met een Guiness.. een Whiskey 'tje.... Rock 'N Roll? ;-)

Vlaanderen Zweet!

Haast surrealistisch. Eind oktober, bijna november. 18 graden, 19 graden, 20 graden... 23 graden! Menigeen genoot afgelopen dagen van een lekkere frisse pint of frisdrank op een terrasje onder de Indian Summer Sky. Mij kon je vinden op de "groete mét", onder den toren, op de vismarkt, aan het station, aan het nieuwwerk of elders, in mijn geliefde Mechelen...

Het lijkt wel of de herfst de wacht aangezegd gekregen heeft, we konden genieten van een bijzonder aangename, warme en vaak zonnige maand oktober. De horeca kan er maar goed bij varen! En het goed humeur van allen ook ;-)

Morgen is het november. Zou de herfst nu toch nog komen? Of blijven we gezellig verder zomeren.

Voor mij mag het hoor...

An Evening With Dream Theater: Oorgasme!

Net terug van een fantastische "evening met Dream Theater". .... Ongeloofelijk goed. Mijn eerste Dream Theater zaaloptreden sinds het debacle in de Brielpoort met de World Turbulence Tour dat ik archislecht vond (de Train of Thought Tour heb ik ze niet gezien), wel zo slecht dat het toen in Deinze was, zo fantastisch goed was het nu!!!

Wat zeg ik? Fantastisch goed?
EEN OORGASME Ja!

Echt wel de beste keer dat ik ze al gezien heb... pure klasse! Wat een optreden; wat een sound.. wat een muzikanten.. wat een sfeer..

Het geluid was gewoon perfect en de band gaf echt het beste van zichzelf, het was gewoon een plezier om deze heren aan het werk te zien. Het spelplezier droop eraf!

Tot mijn grote vreugde héél veel uit het nieuwe album OCTAVARIUM met als absolute hoogtepunt het 24 minuten durende titelnummer !!!!! Het is al eerder gezegd en al meer gezegd (onder andere door mij) James LaBrie zingt de laatste jaren écht heel goed en veel stemvaster.

Ik was heel erg opgetogen met de setlistkeuze: een ruime selectie uit hun recentse OCTAVARIUM en een mooie greep uit hun ondertussen 20-jarige bestaan, want niet alleen promoten ze Octavarium met deze tour, ze vieren ook 20 jaar Dream Theater:

SET 1:
1. THE ROOT OF ALL EVIL (Octavarium)
2. NEVER ENOUGH (Octavarium)
3. ANOTHER WON (1984, Majesty)
4. AFTERLIFE (When Day And Dream Unite)
5. UNDER A GLASS MOON (Images And Words)
6. CAUGHT IN A WEB (Awake)
8. PERUVIAN SKIES (Falling Into Infinity)
9. FATAL TRAGEDY (Scenes From A Memory)
10. SIX DEGREES OF INNER TURBULENCE:
VII ABOUT TO CRASH
VIII LOSING TIME / GRAND FINALE (Six Degrees Of Inner Turbulence)
-----------------------
15 minutes intermission
-----------------------
SET 2:
11. AS I AM (Train Of Thought)
12. THESE WALLS (Octavarium)
13. WALK BESIDE YOU (Octavarium)
14. SACRIFICED SONS (Octavrium)
15. OCTAVARIUM (Octavarium)

*encore*
16. THE SPIRIT CARIES ON (Scenes From A Memory)
17. LEARNING TO LIVE (Images And Words)


Mijn persoonlijke hoogtepunten: zeer zeker de fenomenale interpretatie van OCTAVARIUM, maar ook PERUVIAN SKIES, het er inwerken van een stukje "Wish You Were Here" van Pink Floyd was gewoon geniaal. En dan aan het einde nog een beetje "Wherever I May Roam" van Metallica. Leuk.

Andere persoonlijke hoogtepunten: CAUGHT IN A WEB, UNDER A GLASS MOON en LEARNING TO LIVE dat niet kapot te krijgen is! Maar eigenlijk mag daar ook "SACRIFICED SONS" nog bij!

WALK BESIDE YOU blijkt echt wel een perfecte popsong te zijn en werd ook luidkeels meegezongen, maar ook veel andere nummers van de nieuwe plaat, het gros van het publiek kent de nieuwe CD dus al.. En "THE SPIRIT CARIES ON" blijft natuurlijk mooi he...

LaBrie zingt echt veel beter, en in nummers zoals Peruvian Skies, Sacrificed Sons of Octavarium in de rustige stukken en niet te vergeten The Spirit Caries on, komt dit natuurlijk nog het beste naar voor..

De doortocht van DT op Arrow Rock was al heel knap, maar dit concert vanavond in Brussel was echt wel "de max" zoals mijn leerlingen dat zouden zeggen. En meteen ook een van de beste concerten die ik zag in 2005 !!!

Hopelijk komen ze weer snel terug!

Fantastisch ProgRock-festijn op 15 oktober!

Als je wel wat pap lust van Proggressive Rock en -Metal, dan moet je op 15 oktober zeker naar het Cultuurcentrum van Merksem afzakken, want dan organiseert Prog-Nose vzw daar haar tweede Prog-Rock festival. Op de affiche staan ronkende namen zoals Riverside (Polen) en Ricocher (Nederland), maar ook inlandse progkwaliteit van Dolphin, TMP, Ghiribizzi, én Beyond The Labyrinth die er haar langverwacht debuutalbum "Signs" komt voorstellen!


I'll be there! En u?

Place to be: Cultureel Centrum, Nieuwdreef 135, Merksem. Aanvang 14 uur.

Spetterende start van 30ste Dijlefeesten!

Gisteren, vrijdag 19 augustus, gingen op de Vismarkt in Mechelen De Dijlefeesten van start. En we zijn toe aan een feesteditie: 30 jaar Dijlefeesten, dat moest en zou gevierd worden. Zo geschiede alvast gisteren; een feest dat was het. Het belooft alvast voor straks en zondag.

Een van de Dijlefeesten-pioniers, en voormalig uitbater van 't Klapgat "Bodo" mocht deze eerste Dijlfefeesten avond aan mekaar praten. Hij deed dat met zichtbaar plezier, enthousiasme en met grote stijl.

De eerste band, QT, heb ik helaas gemist gisteren, 19.30 haalde ik niet, het was nog haasten om tijdig te zijn voor De Laatste Showband. Dat De Laatste Showband stuk voor stuk goede muzikanten zijn, wisten u en ik, en zeker de te trouwe kijkers van "De Laatste Show", natuurlijk al, maar met ze gisteren te mogen live aan het werk zien en horen, is mijn respect voor deze jongens alleen maar toegenomen. De muzikanten schakelen zonder enig probleem over van genre op genre, of het nu Punk, Rap, Kleinkunst, Blues, Rock, of pure onzin is... het is voor hen a piece of cake.

Belgian Asociality boegbeeld Mark Vosté mocht enkele B.A klassiekers komen erh.. Brullen... we kregen het onvolprezen "Morregen" [Morregen/ Da'k Et Morregen zal Doen/ Morregen zeker voor de noen/ ...], en ook het Belgian Asociality credo "Jupiler Reggae".

De Mechelse rappers van ABN hadden er ongeloofelijk veel zin in en een groot deel van het publiek scheen er wel pap van te lusten, maar mijn ding is het allerminst, maar het feit dat ik sowieso al niet echt gevonden ben voor hiphop en rap zal hier wel een belangrijke subjectieve factor zijn. Dieptepunt was een "nummer" getiteld 'Barbietrut', met een zeer hoogdravende tekst zoals "Barbietrut natte kut" (ja dan weet je het wel)... Maar als het goed is zeg ik het ook, het laatste nummer van de ABN set, gezongen door Quinte en Patrick Riguelle vond ik zeer knap. Aandoenlijk bijna.

Kathleen Vandenhoudt, wellicht ook bekend door haar bijdragen aan menig Kloot Per W-project, en ook al met vele andere muzikanten werkte, te vaak op de achtergrond, bewees nog maar eens dat ze een nog te vaak ondergewaardeerde en veelzijdige zangeres is, en zette een stevige show neer. Er komt wellicht verandering in, haar eerste solo CD "Heart & Wings" is al een tijdje uit, en een nieuwe is op komst... (en dan kwestie van massaal kopen dat ding!)

Bert De Coninck zorgde voor een eerste absolute hoogtepunt op vrijdagavond. De man die ons ondermeer het prachtige liedje "Evelyne", albums zoals "Enfant Terrible", "Crapule de Luxe" en "Pomme D'Amour" schonk, en ook even actief was in Der Polizei, woont ondertussen in Portugal, maar kwam met zichtbaar plezier even terug naar Vlaanderen.

De Coninck pakte de Vismarkt zonder problemen in met mooie luisterliedjes, waaronder het eerder vermelde "Evelyne" [Suiker, zegt ze en ze lacht haar tanden bloot/Ze drinkt oranje bloesem/ ze eet geroosterd brood/ ...]. Maar ook "De Katvis" werd zeer overtuigend gebracht, en ook nog andere topsongs.

Snel al zou blijken: Bert De Coninck is allerminst vergeten bij het publiek.

Zoals de meeste artiesten die gisteren aantraden met De Laatste Showband, bracht ook De Conick een cover van een rockicoon. Dat werd "The Passenger" van Iggy Pop. Het was een iets beschaafdere/ bravere versie dan wat we van the real wild child gewend zijn, maar wel erg leuk. Nagenoeg iedereen zong uit volle borst mee. De Coninck werd op handen gedragen werd, zoveel is duidelijk. Dat komt goed uit, er staat immers een nieuwe CD op stapel van Bert De Coninck (te verschijnen bij Parcifal).

Er was ook een ietwat vergeten Mechels talent dat op het podium mocht schitteren Sjarel Van Den Bergh die vroeger als Bizjoe furore maakte... "mijn handen zweten aan het stuur/ Ik ben het wachten moe/ Ik kom vanavond naar je toe/" ... prachtig nummer. Kiekenvlees en koude rillingen! Het liedje heet "Rijden" en dateert van 1976. Ik stond er niet zonder enige trots van te genieten, deze grote meneer is een collega van mij.. ;-)

Sjarel, die er zichtbaar van genoot, mocht relatief lang spelen, en bracht naast eigen werk ook nog een knap blues nummer. Klasse.





Foto's vlnr.: Bizjoe op De Dijlefeesten, 1979 - Sjarel tijdens de repetitie van 18.08.2005.


"Tot over 15 jaar", zei Sjarel, die er met Bizjoe in 1979 ook op de Dijlefeesten stond, toen hij off stage ging. Hm. ... Als het aan mij ligt, het mag vroeger ook hoor!

Er was ook de Mechelse Blues met Jean De Vetter, die - hoe kan het ook anders - de Vismarkt in 'Oep z'n Mechels" toesprak. En het was nog niet gedaan. De voorlaatste gast was "2/3 van De Nieuwe Snaar", de gebroeders Jan en Kris De Smet schonken De Vismarkt "Die ogen van jou" en "De Albert Rap" (upgedate Boudewijn Rap). Na amper twee liedjes gingen de heren alweer af, zeer tot verbazing en lichte verontwaardiging van het publiek.

"Does humour belongs to music?" vroeg Frank Zappa zich al eens af. Zélf kende hij het antwoord: Ja, natuurlijk!. Een antwoord waarmee Hugo Matthijsen zeker kan akkoord gaan, dat bewees de man ook met zijn optreden met De Laatste Showband, 'de kers op de taart', zoals Bodo het aankondigde. Matthijsen bracht een korte set doorspeend met typische Matthijssen/Leugenpaleis humor/ironie. Zo dankte hij de directie van Leuven Centraal dat die de muzikanten van De Laatste Showband voldoende penintiair verlof had gegeven om te kunnen repeteren en op De Dijlefeesten te staan. Maar ook zijn grapjes over Ben Crabbé gingen erin als zoete koek.

Songsgewijs kregen we Sabrina, het droeve verhaal van Eddy Borremans, beide uit Matthijsen's eerste album "Dankuwel" (1991). Dan was het tijd voor een "cover"; van een klassiek meester bekend bij de luisteraars van Klara" poogde Matthijsen het publiek op de mouw te spelden... "hum.. Clement Peerens dus"; dacht ik, en ja hoor: "Assenbak Van Sid Vicious". Hilarisch! Hugo Matthijsen besloot met het door alle kelen meegebrulde "Blankenberge".


SUPERMAN IS BACK !

Na een korte pauze was het dan tijd voor Gruppo Sportivo, de hoofdact waarvoor toch de meesten waren gekomen. Ook hier geldt: Does Humour Belongs To Music? Yes!

Gruppo Sportivo stelde allerminst teleur en bracht een goed uitgebalanceerde set met enkele nummers uit hun nieuwe CD die pas verscheen en verder natuurlijk alle klassiekers... "Superman's Back", "Hey Girl", "Beep Beep Love", "Rock 'N Roll", "Disco Really Made It", "Superman", ...

Het was één groot feest en de hele vismarkt stond te dansen en mee te zingen, vooral de 40'ers en 50'ers dan, en na verloop van tijd zowat iedereen, waaronder ondergetekende. De dames "onze B52's" zou de zanger later zeggen, zijn nog steeds goed bij stem en swingen als de besten. Gruppo Sportivo kreeg jong en oud aan het dansen, en dat is natuurlijk bijzonder leuk.

Na een vreugdevuur dat werd aangestoken, het was ondertussen al 1 uur geweest besloot ik stilletjesaan naar huis te rijden, met mijn fiets die er gelukkig nog stond (anders dan met Maanrock of Parkpop voorziet de stad NIET in bewaakte fietsenstalling bij De Dijlefeesten)...

De Dijlefeesten gaan nog verder vandaag en morgen, met ondermeer Maksesmachine, Durango en Ghinzu. Allen daarheen!

Shiver and Shake Dog Shake From The Edge Of De Grote Kaai: The Cure !

Gisteren (woensdag, 10.08) een fenomenale The Cure gezien op de Lokerse Feesten. En een verdienstelijke Mercury Rev. (Van The Cranes kan ik niets vertellen wan die ik hoorde ik slechts van op de achtergrond toen ik nog niet op het terrein was...)


MERCURY REV

Mercury Rev bewees een prima live band te zijn en een zanger in huis te hebben met het nodige charisma. Maar het veelal rustige werk hoot mijns inziens niet echt thuis op een festival, en zeker niet net voor The Cure. Ik zou deze band eens willen in een zaal zien, en dan mijn oordeel geven. Nu kon ik alleen vaststellen dat het technisch super muzikanten zijn, maar ik kwam "niet echt in the mood"...

De muziek sleepte me niet mee, wat ik eigenlijk wel verwacht had.. De afsluiter "The Dark Is Rising" deed dat alvast wél... al was de outro wel ietsje TE lang..


THE CURE

De Lokerse Feesten betekende min of meer de aftrap van de nieuwe tour van The Cure, ondertussen alweer in lichtjes gewijzigde bezetting: zonder toetsenist Roger O' Donnel. En in vooral de nummers van "Wish" en "Pornography" werden de toetsen soms wel gemist. Zonder O' Donnel dus, maar met gitarist Porl Thompson, terug in van weer eens weggeweest!

En...

Jongens, jongens... FANTASTISCH GEWOON.. wat een optreden .... 26 nummers op 2 uur en 15 minuten, en niet altijd de meest voor de hand liggende keuzes! Knappe arrangementen, ook voor de toch meer 'poppy' nummers van "The Head On The Door"...

En met als 'apart hoogtepunt', behalve de knappe interpretaties van de nummers, een Robert Smith die zowaar lachtte en DANSTE en nummers die ze anders nooit of zelden brengen zoals "LET'S GO TO BED" en "WHY CAN'T I BE YOU" bracht!!!! (hij wist wel de tekst niet meer ). Meestal is een Cure-optreden als een ceremonie, met een Statige Smith, gitaar omgord, achter de microfoon, maar in deze laatste bisronde ging hij zowaar met het publiek interactie aan, en stond ie vrolijk onhandig te wezen..
Waar hij vorig jaar in Werchter nog koppig een nummer zoals "A Forest" achterwege liet, kregen we dat dit jaar wel, zij het in een sublieme versie. Kiekenvlees!

Wat me opviel gisteren is dat, heel erg veel uit het album "Wish" (1992) werd geput, het album met de lange uitgesponnen, soms moeilijke, epische nummers zelfs met prachtige intro's en anderzijds de schitterende popsongs zoals "Friday I'm In Love". Ook, en dat was ook verrassend, uit "The Head On the Door" werd veel gespeeld. Geen "In Between Days" of "Close To Me" natuurlijk, maar wel "A Night Like This", "Push", "The Blood", "The Baby Screams". Ook hun recentste album "The Cure" kreeg de nodige aandacht. Uit "Disintegration" slechts één nummer. Een aantal van de sublieme bissen ('At Night', 'Play For Today') kwamen uit "Seventeen Seconds". En ook de donkere "Pornography", -klassieker werd niet vergeten.

Ik heb al vele Cure-optredens meegemaakt, en wat me opvalt en pleziert is dat ze steeds weer blijven verbazen. Smith & Co kiezen zelden of nooit voor de gemakkelijkheidsoplossing: dat zou zijn: festival, dus best-of-set. Maar neen! We kregen een zeer eigenzinnige greep uit hun ondertussen toch al rijke oeuvre. Hier was het dan wel met ticketverkoop (Lokerse Feesten is normaliter: 10 euro betalen de avond zelf en vol = vol), dus grotendeels voor eigen publiek, maar ook op Werchter deden ze dit.

Ze waren echt in topform!!

Enige puntje van kritiek: in sommige nummers miste ik echt de keyboards... zeker bij de nummers uit "Wish" ...

Op de setlijst stonden volgende nummers:

1. OPEN (van 'Wish')
2. FASCINATION STREET (van 'Disintegration')
3. FROM THE EDGE OF THE DEEP GREEN SEA (van 'Wish')
4. A NIGHT LIKE THIS (van 'Wish')
5. HIGH (van 'Wish')
6. THE BLOOD (van 'The Head on The Door')
7. THE END OF THE WORLD (van 'The Cure')
8. SHAKE DOG SHAKE (van 'The Top')
9. SIGNAL TO NOISE (uitgebracht op de 'Join The Dots' box)
10. PUSH (van 'The Head On The Door')
11. JUST LIKE HEAVEN (van 'Kiss Me Kiss Me Kiss Me')
12. A LETTER TO ELISE (van 'Wish')
13. NEVER ENOUGH (van 'mixed up')
14. US OR THEM (van 'The cure')
15. A STRANGE DAY (van 'Pornography')
16. ALT.END (van 'The Cure')
17. THE BABY SCREAMS (van 'The Cure')
18. ONE HUNDRED YEARS (van 'Pornography')
19. SHIVER AND SHAKE (van 'Kiss Me Kiss Me Kiss Me')
20. END (van 'Wish')

ENCORE
21. AT NIGHT (van 'Seventeen Seconds')
22. M (van 'Seventeen Seconds')
23. PLAY FOR TODAY (van 'Seventeen Seconds')
24. A FOREST (van 'Seventeen Seconds')

ENCORE 2
25. LET'S GO TO BED (van 'Japanese Whispers')
26. WHY CAN'T I BE YOU? (van 'Kiss Me Kiss Me Kiss Me')

ENCORE 3
27. BOYS DON't CRY (van 'Boys Don't cry')


Mijn persoonlijke muzikale hoogtepunten:

"Shake Dog Shake" / "A Night Like This" / "The Blood"/ "Us Or Them"/ "A Strange Day"/ "One Hundred years" / "End" / "At Night" / "Play For Today" / "A Forest"

Maar eigenlijk was het allemaal fantastisch ;-)

Rough Power: Iggy & The Stooges!

Morgen en overmorgen maakt hij Lokeren en Nandrin onveilig. De vader van de punk is in het land! Iggy Pop, levende rock 'n roll legende toert opnieuw met zijn makkers van The Stooges. Morgen staan Iggy & The Stooges op De Lokerse Feesten, en overmorgen op het Nandrin Festival. Wie van goede ouderwetse no-nonsense Punkrock 'n roll houdt, weet dus wat gedaan.

Geboren in 1947, als James Jewel Osterberg, trapt het Real Wild Child anno 2005 nog altijd wild om zich heen. Optredens van Iggy Pop zijn altijd weer een belevenis waarbij Pop steeds tot het absolute uiterste gaat. Een pezig lichaam, getekend door sex, drugs en rock 'n roll, en één brok energie, met een belangrijke missie: compromisloze ruige rock 'n roll.

Het begon allemaal bij The Iguanas, als Osterberg nog op de schoolbanken zit. Hij zou er zijn bijnaam "Iggy" aan over houden. The Iguanas worden omgeruild voor de concurrende band The Prime Movers, en nadat hij zijn (middelbare) school braaf (!) afrond begint niet veel later, we schrijven 1968, het Stooges-verhaal. Samen met zijn makkers Ron & Scott Asheton en David Alexander The Stooges op. Op het debuut (geproduceerd door John Cale) staan klassiekers zoals "1969", "No Fun" en "I Wanna Be Your Dog". Alhoewel het ontstaan van de Punk vaak wordt gecrediteerd aan The Sex Pistols, anno 1975, kan je gerust stellen dat de oervader van de Punk Iggy Pop is, deels muzikaal, maar vooral naar attitude toe. The Stooges op hun stevigst zijn duidelijk oerpunk, maar al op de eerste Stooges-plaat bewijzen ze dat ze meer in hun mars hebben dan recht-toe-recht-aan 3 minuten punksongs. Getuige het 10 minuten durende epische "We Will Fall".

RAW POWER
Onder de naam The Stooges zouden slechts twee platen verschijnen, het debuut "The Stooges", uit '68 en "Fun House" uit '70. Omdat dit tweede album niet de verhoopte verkoopcijfers haalt laat platenlabel Elektra de band vallen. Maar, mede met de hulp van Iggy's goede vriend David Bowie, verschijnt in 1973 "Raw Power" van Iggy & The Stooges, een snoeharde plaat vol woede, met instant klassiekers zoals "Search & Destroy", "Gimme Danger" en "Raw Power". De plaat is, naar mijn bescheiden mening, de ultieme Punkrockplaat. Zonder "Raw Power", géén Sex Pistols, en géén Ramones!


Raw Power werd gemixed door David Bowie en geproduceerd door Pop. Jaren later (1994) zou "Rough Power" verschijnen (Bomp! Records), met de vermelding: "guaranteed Bowie-free!", de "original Stooges mix" of Raw Power. Het verhaal gaat dat de songs zoals ze voorlagen in hun originele versies, letterlijk als te ruw werden bevonden door de platenbonzen, en dus werden de opnames over gedaan met Bowie.

Op "Rough Power" hoor je inderdaad een veel ruiger verhaal dan op Raw Power...


Raw Power betekende wel de zwanezang van The Stooges. Het klassieke verhaal: de nodige ruzies, de verkeerde feestjes, tol van de roem... het gebruikelijke verhaal dus.
Er zou nog het album "Metallic K.O." verschijnen, een registratie van de allerlaatste Stooges-show: 9 februari 1974.

Maar voor Pop was dit lang niet het eind van het verhaal. Belangrijke link is hier opnieuw David Bowie. Samen met Bowie, die ook mee aan de songs schrijft, neemt Pop in Berlijn in '77 "The Idiot" op, minder punk en meer rock 'n roll. (met ondermeer China Girl, dat in 1983 voor Bowie een hit zou worden ). Een album "produced by David Bowie", net zoals de opvolger "Lust For Life", uit datzelfde jaar. De plaat betekent een doorbraak bij een groot publiek en titelnummer scoort zelfs tot hoog in de hitparades (3de plaats in Nederland) en is een all time favourite voor vele mensen, ook een blijvertje in de live sets van Iggy Pop. Het album bevat ook "The Passenger", nog zo'n favoriet. (opnieuw bevat het album een Pop/Bowie selectie dat later op een Bowie-album zou verschijnen: Tonight). "TV Eye", uit 1978, is een live-album, featuring David Bowie (hij weer) op piano.

Met The Idiot en Lust For Life is Pop vertrokken voor een lange solocarrière met vele ups en downs, en ook een verschillende muzikale horizonten. In de jaren '80 volgen nog "New Values", "Soldier" en "Party" die min of meer in het verlengde liggen van The Idiot en Lust For Life, maar weinig potten breken. "Zombie Birdhouse" (1982) is een heel stuk boeiender dan zijn voorgangers.

REAL WILD CHILD
In 1986 pakt Pop uit met zowaar een toegankelijk Popalbum! Een groot commercieel succes ook. De plaat heet "Blah Blah Blah" en is, je raadt het nooit, medegeproduceerd en geschreven door: David Bowie. Een commercieel en uiterst toegankelijk album dus, maar vrees niet: ook een steengoed album, met een Pop die beter zingt dan ooit, en bevat popparels zoals , het zeer Bowie-esque "Isolation", mede geschreven door de man, zeker ook "Cry For Love", én "Real Wild Child (Wild One)" , dat hem opnieuw in de hitparade brengt. Het toegankelijke poppy album, staat in fel contrast met Iggy's live set, die ook dan compromisloos hard blijft. Het nummer "Real Wild Child" vind al snel zijn weg naar de live sets, zij het in een iets ruiger jasje.

Twee jaar later gooit Pop het alweer over een heel andere boeg. Geen tongue-in-cheek pop, op "Instinct" (1988), maar onvervalste snoeiharde punkrock en hard rock! Het album laat Pop horen zoals we hem kennen van zijn Stooges-tijd én live acts. Vintage Iggy. Hoogschieters op de plaat: "Cold Metal", met een killer-riff, "Power & Freedom" en "Easy Rider". Ex-Sex Pistols gitarist Steve Jones bepaalt mede het rauwe geluid van Instinct.

"So get off my dick, I'm building this brick by brick, brick by brick". Een zinsnede uit het titelnummer van het album "Brick By Brick", dat verschijnt in 1989. Een zeer evenwichtig album, dat een goede mix is van stevige rocksongs, zoals "Home", "Butt Town", het metalen duo "My Baby Wants To Rock 'n Roll" en "Pussy Power" met Slash en Duff McKeegan op gitaren, akoestische rock 'n roll op "Living on The Edge Off The Night" en "The Undefeated", rustige ballads zoals "Moonlight Lady"en tongue-in-cheeck pop. Zeker vermeldens waardig zijn de duetten met John Hiatt op "Something Wild" en Kate Pierson op "Candy" wat opnieuw een grote hit oplevert voor Pop. James Osterberg, ondertussen 42 jaar oud, is klaar voor de nineties.

Voor de opvolger van "Brick By Brick" (1989) is het tot 1993 wachten, met het album "American Caesar". Net zoals "Brick By Brick", een zeer gevarieerde plaat met vooral de rockende Iggy, maar toch met een aantal bloedmooie ballads. Favorieten hier zijn "Wild America", waarop Henry Rollins mee mag zingen/praten, "Mixin The Colours", "Plastic & Concrete", het epische "Caesar" (".. throw them to the Lions! Hail Caesar!.." ) en zeer zeker Iggy's sterke interpretatie van de rock 'n roll klassieker "Louie Louie", tevens een instant live crowdpleaser...

Drie jaar later is het opnieuw allemaal punkrock waar het om draait op het album "Naughty Little Doggie" (1996). Niet zijn sterkste album, maar gewoon een goede; degelijke punkrockplaat. Wat ook kan gezegd worden van het al even compromisloze als harde "Beat 'Em up" uit 2001.

Tussendoor verschijnt nog "Avenue B" (1999), een erg persoonlijke, en zeer ingetogen, donkere plaat. Zeer sterke composities, van zeer hoog niveau, en Pop, ondertussen 55, heel goed bij stem. Maar ik kan me indenken dat punk rockers weinig boodschap hebben aan "Avenue B". Mijn favorieten: "Nazi Girlfriend", "Miss Argentina", "Corruption" en de titelsong "Avenue B"

Met "Skull Ring" uit 2003 eist Iggy Pop opnieuw zijn plaats op als aanvoerder van de punkrock, met muzikale bijdragen van Green Day, Sum41 én.. The Stooges. De cirkel lijkt rond. Pop gaat ook weer toeren mét The Stooges, die tour duurt voort, en brengt hem morgen dus naar Lokeren.

Een paar weken geleden verscheen "A Million Of Prizes - The Anhology", een verzamelaar die keurig verspreid over twee CD's een vrij volledig beeld geeft van Iggy Pop's carrière, met en zonder Stooges.

Een absolute aanrader!

Snelle kopers vinden er ook een bonus DVD-disc bij met een live-optreden erop.

Ik heb de meeste Iggy pop & Stooges releases in mijn collectie, maar toch overweeg ik om me de verzamelaar aan te schaffen, die bonus DVD is natuurlijk ook heel erg aanlokkelijk.

DISCOGRAFIE:

(Iggy & )The Stooges
1. The Stooges (1968)
2. Funhouse (1970)
3. Raw Power (1972)
4. Metallic KO (1974)

Bij Bomp! records, in de reeks: "The Iguana Chronicles":
1. Rough Power (1994)
2. Open Up And Bleed! - "The Great Lost Stooges Album? (1973)" (1995)
3. Year Of The Iguana (1997)

Iggy Pop
1. The Idiot (1977)
2. Lust For Life (1977)
3. TV Eye (1978)
4. New Values (1979)
5. Soldier (1980)
6. Party (1981)
7. Zombie Birdhouse (1982)
8. Blah Blah Blah (1986)
9. Instinct (1988)
10. Brick By Brick (1989)
11. American Caesar (1993)
12. Naughty Little Doggie (1996)
13. Avenue B (1999)
14. Beat 'Em Up (2001)
15. Skull Ring (2003)

Iggy Pop & James Williamson
1. Kill City (1978)

Morgen is het zover. Rough power van een 58 jarig Real Wild Child! Verwacht vooral werk van The Stooges, alsook een selectie uit Pop's hardere werk. De kans om "Isolation" of een integrale uitvoering van Avenue B te horen lijkt me eerder klein.

Wellicht wél "1969", "Cold Metal", "Real Wild Child", "Louie Louie", "Lust For Life", "No Fun", "Search And Destroy", ... enfin..

Een feest zàl het zijn!

- geschreven luisterend naar:
The Stooges/ Rough Power/ Brick by Brick/ Avenue B./ Year Of The Iguana -

STORMS OVER ZOETERMEER

INDRUKWEKKEND MOSTLY AUTUMN PAKT BOERDERIJ IN
Zaterdag 16 juli 2005. Eindelijk was het dan zover. Weken, maanden had ik er naar uitgekeken; Mostly Autumn, live in de Boerderij en de voorstelling van de CD “Storms Over Still Water ”. Met enkele medestanders met de prog/folkneus in dezelfde, of toch bijna, richting vertrokken we vanuit Mortsel (B) naar Zoetermeer (NL) om daar, zo zou later blijken, een top-avond te mogen beleven.

Een verslagje, met de meeste hoogtepunten... al was de hele Mostly Autumn-ervaring één groot hoogtepunt...

Na een voorspoedige en toch ook wel zeer amusante trip waren we nog ruim op tijd om in het gezellige café aan de De Boerderij het nodige gerstennat (of ander vocht) tot ons te nemen en ons alvast te voorzien van een exemplaar van de nieuwe Mostly Autumn CD.

Sparnenn & Johnson: Parels voor de zwijnen?
Op tijd naar de zaal dan voor het voorprogramma. Dat was het duo Olivia "Livvy" Sparnenn (die tevens één van de backing vocalisten van Mostly Autumn is) en Chris Johnson (Evernauts). Gewapend met enkel een akoestische gitaar en mooie stemmen, bracht het duo een korte (akoestische) set. Mooie, rustige liedjes, maar misschien nogal braafjes. Wat me opviel was de zeer mooie stem van de overigens geheel niet onknappe Livvy.

Echt kans om naar hun set te luisteren kregen zij die dat wensten niet echt. Er waren immers een heel stel mensen die het nodig vonden om ongestoord en liefst zo luid mogelijk te praten doorheen heel dit optreden. Heb me hier enorm aan geergerd. Je zou bijna gaan denken dat de muziek voor sommigen erh.. tja.. velen eigenlijk.. bijzaak was. Maar dames en heren: als je zonodig moet bijpraten; ja ga dan naar een café he.! Dan hoef je ook geen geld voor een concertticket neer te tellen. (De enige andere keer dat ik zulks meemaakte is geleden van het optreden van Laïs in de 013 in Tilburg, een drietal jaar geleden, waarbij de jongedames zelfs overwogen om het optreden te staken...).

Enorm veel respect voor het duo dat toch probeert met mooie luisterliedjes een zaal te boeien, en moet opboksen voor zoveel onbegrip en apathie ...

MOSTLY AUTUMN
Na een klein halfuurtje besloten Sparnenn en Johnson hun set, en was het nog even wachten op Mostly Autumn. Heel lang zou dat niet duren. Rond 21.15 verscheen de band op het podium, hierbij hartelijk verwelkomd door het talrijk opgdaagde publiek. Het feest kon beginnen!

Met een opvallend stevig rockend OUT OF THE GREEN SKY werd de spits afgebeten, meteen gevolgd door, als ik me niet vergis, een al even swingned BROKEN GLASS, afkomstig van het nieuwe “Storms Over Still Water”. Uiteindelijk toch de plaat die hier voorgesteld werd, dus meer werk daaruit zou in het eerste deel van het concert aan bod komen.We zagen een zeer enthousiaste band op het podium en een oogverblindende Heather, in dit eerste deel getooid in knalrood ultrastrak catsuit (ze zou later nog tweemaal van garderobe veranderen).

Al vrij vroeg in de set kregen we het majestueuze EVERGREEN, ondertussen toch al een van de Mostly Autumn ‘klassiekers’. En wat een versie! Schitterend. Kippenvel, en al meteen een eerste echte hoogtepunt, al was eigenlijk het hele optreden één groot hoogtepunt! En het feestje was maar pas begonnen. Een zeer krachtige en inspirerend DARK BEFORE THE DAWN volgde niet veel later. Enthousiast uit alle Zoetermeerse en andere aanwezige kelen meegezongen.

Brian Josh kondigde THE LAST CLIMB aan, en het gevolg was een werkelijk fantastische versie van dit nummer. Klasse!

Het van “Storms...” afkomstige HEART LIFE, kregen we ook al te horen op het Mostly Autumn concert van Prog-Nose, ook alweer enkele maanden geleden. Heather Findley kondigde dit toen aan als een nummer dat op de nieuwe CD zou gaan staan. Wel, die belofte heeft ze alvast gehouden. Het is alleszins nu al een favoriet van me.

Backing vocaliste (O)Livvia, eerder al te zien in aan de zijde van Chris Johnson tijdens het voorprogramma, mocht naar voren treden om samen met Heather een zeer sterk NEVER THE RAINBOW te zingen. Het “duet” van deze mooie deernen was een lust voor oog en oor. Zij die het voorprogramma wél volgende wisten het al; ook Oliva heeft een stem om U tegen te zeggen! NEVER THE RAINBOW blijkt ook een echte crowdpleaser te zijn, en kreeg een stevig rockend jasje aangemeten.


Voor het immer mooie SHRINKING VIOLET kreeg Heather assistente van de andere backing vocaliste, Florence Millet-Sikking. Jammer genoeg bleek haar stem er niet altijd mooi door te komen (en dan moeten “opboksen” tegen een stemgeluid als dat van Heather!).

Als ik EVERGREEN bestempelde als “kippenvel”, geldt dat zeer zeker ook voor het zeer pakkende HEROES NEVER DIE, dat Brian Josh voor zijn vader schreef, en hier opgedragen aan iedereen “who’s lost someone”. De zeer sterke vertolking van “Heroes...” werd ondersteund door erg knappe visuals.


MOSTLY AUTUMN zou niet alleen versterkt worden met twee backing vocalistes, maar ook met doedelzakspeler TROY DONNELY zo was aangekondigd. En kijk. Het moment om Donnely aan het werk te zien was aangebroken. Donnely bracht een zeer geïnspireerd mini-optredentje (FINLANDIA, van Sibelius) waarbij hij liet zien welke knappe klanken je uit je doedelzak kan toveren.. Gevolgd door een adembenemende versie van CARPE DIEM, waarbij Donnely met zijn Uileann pipes & low whistle ook een belangrijke rol vertolkte. Een van de uitschieters van "Storms Over Still Waters" trouwens...

THE SPIRIT OF AUTUMN PAST volgde niet véél later. Alweer een hoogtepunt. Ook dit is een van die nummers die goed gekend zijn door het aanwezige publiek, en bijgevolg luidkeels wordt meegezongen. Toch wel jammer van die twee heren achter mij die, hoewel ze klaarblijkelijk dit nummer graag horen, het nodig vonden om, -- ja daar gaan we weer – tijdens de strofen het nodig vinden om even over koetjes en kalfjes te beginnen kletsen.

Tijd voor wat werk uit “Passengers”. Bijvoorbeeld met... het onvolprezen PASSENGERS! Subliem!!! En zo was na bijna al drie uur concert de finale ingezet, ondertussen was het al flink over elven...

Maar het was niog niet gedaan. Het publiek wou en kreeg meer, en zo keerde de band terug om ons te verwennen met ANSWER THE QUESTION en een magistrale versie van MOTHER EARTH, lang uitgesponnen, en ook meteen het ultieme moment om de verschillende bandleden even voor te stellen en/of hun ding te laten doen.

Maar na Mother Earth, ondertussen 0.15 uur, was het dan ook echt wel gedaan. Bijna 3 volle uren prachtige muziek. Drie uur kan lang zijn, maar hier waren die veel te snel voorbij. ..

Setlist: (volgorde is niet noodzakelijk correct)

• Out of te Green Sky (Storms over Still Water 2005)
• Broken Glass (Storms over Still Water 2005)
• Caught in a Fold (Passengers 2003)
• Something in Between (Passengers 2003)
• Evergreen (The Spirit of Autumn Past 1999)
• Simple Ways (Passengers 2003)
• Dark before the Dawn (The Last Bright Light 2001)
• The Last Climb (For All We Shared 1999)
• Ghost in Dreamland (Storms over Still Water 2005)
• Heart Life (Storms over Still Water 2005)
• Black Rain (Storms over Still Water 2005)
• Never the Rainbow (The Last Bright Light 2001)
• Shrinking Violet (The Last Bright Light 2001)
• Heroes Never Die (For All We Shared 1999)
• Finlandia (Sibelius) (The Unseen Stream - Solo album Troy Donockley – 1998)
• Candle to the Sky (Storms over Still Water 2005)
• Carpe Diem (Storms over Still Water 2005)
• Storms Over Still Water (Storms over Still Water 2005)
• The Spirit of Autumn Past (Parts I & II) (The Spirit of Autumn Past 1999)
• Passengers (Passengers 2003)
  
  Encores
• Answer the Question (Passengers 2003)
• We come and we go (The Last Bright Light 2001)
• Mother Nature (The Last Bright Light 2001)

Het was slechts mijn tweede live-ervaring van Mostly Autumn, en waar ik ze fantastisch vond op het Prog-Nose concert, in Antwerpen, vond ik het nu zo-mogelijk nog beter! Na het optreden nog reacties uitgewisseld, en zo bleek dat ook de Autumnfans die de band al meerdere malen aan het werk zagen, ook dit dé beste keer bleken te vinden. Ik hoorde zelfs vertellen dat ook de band zelf dit zo ervoer! Heather: "this is the best gig we ever did"

Het leuke aan Mostly Autumn, mijns inziens, is dat er niet één zwakke schakel is. De hemelse zang van Heather, het schitterende gitaarspel van Brian Josh, Pink Floyd en Gilmour zijn nooit hel ver, maar is dat een bezwaar? Het knappe toetsenspel van Ian Jennings, en ook niet te vergeten Angela Gordon op fluit, toetsen en vocals... maar ook, een de goede bassist die Andy Smith is, een goede drummer (Andrew Jennings), slide-guitarist Liam Davidson... en ... eigenlijk spreken we hier over stuk voor stuk goed muzikanten.

foto: Heather Findley & Markec. [(c)Jany Claeskens]

Na nog even na te praten, een kort praatje met bandleden, en de kansen benut om het CD-boekje te laten tekenen, én op de foto te kunnen met Heather Findley (die kans laat ik niet liggen!), begon de lange weg huiswaarts naar Vlaanderen. En om 4 uur vannacht was ondergetekende al stevig op weg naar Dromenland, nagenietend van een fantastische concertervaring. En nu nog: daarbij geholpen door de nieuwe CD “Storms Over Still Water” en “Passengers”.


De nieuwe CD is trouwens even wennen, een stuk steviger dan de meesten onder ons van Mostly Autumn gewend zijn, maar toch ook gekruid met de ondertussen typische Autumn-ingrediënten, al is het misschien wat meer rock, wat meer floyd, en wat minder folk.

Zoals Thijs Van der Wouw (webmaster van Mostly Autumn.nl) gisteren nog zei, het album vraagt enkel luisterbeurten om “erin te komen”. Dat is aan het lukken.. Ondertussen aan mijn 4de luisterbeurt toe... ik zou zeggen: kopen!

Doèn!

Méér foto's op: www.prog-nose.be , www.mostly-autumn.nl en http://www.moreheep.com/boter/