Genieten in Anathema's wonderlijke universum

Vincent Cavanagh - foto © Jaak Geebelen

Vrijdag, 27 april 2012. Eindelijk was het dan zover. Anathema was de laatste jaren vaak genoeg te genieten op de podia in Vlaanderen, Wallonië of Nederland, maar telkens waren er obstakels en andere prioriteiten die maakten dat Markec niét kon gaan kijken. En dat was balen. Maar, 'happiness comes to those who wait' - niet?  Happiness, jazeker. De 'Oohs' en 'aaahs' waren talrijk... Laten we meteen heel duidelijk zijn: het werd een concertavond om in te lijsten...

De Cavanagh-broers (Vincent, Danny & Jamie) en ook John en Lee kwamen naar Trix, Borgerhout, zagen en overwonnen... Anathema grossierde die avond in prachtige atmosferische epische werkstukken met glashelder gitaarspel en subtiele en al wat meer prominentere keys... het mooie stemgeluid van Vincent (en vaak ook Danny) en chanteuse Lee Douglas... 

In the presence of DREAM THEATER: Geniaal!

Gisterenavond (04.10.07) hield de 'Dream Theater Constant Motion-trein' halt in Antwerpen. En dat zouden we geweten hebben. Jongens toch! Fantastisch zeg.... subliem optreden... en, zoals we van DT gewoon zijn, een schitterende setlist...

Wat zijn de heren weerom in bloedvorm... James La Brie zingt béter dan ooit, zelfs in die hoge noten waar het vroeger al wel eens mis durfde gaan... de gitaarsoli van John Petrucci waren om te sterven: zoooo mooi.... Mike Portnoy is nog steeds een drumgod en geboren publieksmenner en de toetsentapijten van Jordan Rhodes waren om duimen en vingers bij af te likken. En het stevig strakke baswerk van John Myung vergeten we natuurlijk ook niet !

SYMPHONY of CACOPHONY X ?
De helden van de avond; Dream Theater zouden pas aan hun triomftocht beginnen om 21.15 uur. Eerst was het tijd voor de powermetal van Symphony X. Een tegenvaller helaas: het geluid was niet super en de vocalen van Russel Allen, vielen nogal tegen. Bij 'Paradise Lost', titeltrack van het nieuwe album, en eigenlijk al een favoriet van ondergetekende in wording, viel het nog het meest op hoe zwak de vocalen waren. Jammer. En nog wat dat geluid betreft, er was weinig plaats voor subtiliteit. Je hoorde bijgevolg vooral veel drums, bassen en flarden van Allen's stem. Zo was er van een 'symphony' weinig spraken, je zou zelfs kunnen zeggen: "het leek eerder op Cacophony X"

De nogal pijnlijk mislukte poging om het publiek beter te laten interageren zullen we Allen maar vergeven zeker? "They told me you guys rock, Germans: they rock, Frenchies they rock, but.." Enz. Misschien lag het niet echt aan ons, meneer Allen, maar aan jullie eerder vlakke performance?. "Come on, help us to save Heavy Metal or even better Rock 'n Roll!".
Huh?
Maar goed, ik gun het gezelschap het voordeel van de twijfel en probeer ze een volgende keer wel eens opnieuw uit..

CONSTANT MOTION IN THE PRESENCE OF DREAM THEATER!
21.15 zou Dream Theater eraan beginnen dus. Maar om 21.08 doofden de zaallichten al... Visuals ! Het DREAM THEATER logo: en het publiek, waaronder uw dienaar, werd gek... Nog een aantal visuals van artwork van voorgaande DT-albums, met dan "Systematic Chaos" geprojecteerd. De bombastische muziek van "Also Sprach Zarathustra", en de heren verschenen op het podium. "Yearh!"

Op het podium, behalve de genieën van DT, enkele reusachtige mieren, het 'Systematic Chaos verkeerslicht' was er ook, alsook het verbodsbord met het DT logo erin...

CONSTANT MOTION werd ingezet en de sfeer zat er meteen in. En mijn verwachtingen/ verhopingen kwamen al stantepede uit - het zou ook voor de andere 'Chaos-nummers' bewezen worden: live staan die nummers niet alleen als een huis, ze klinken zelfs nog veel beter! PANIC ATTACK (Octavarium) volgde en bleek perfect te passen achter zijn Chaos-voorganger; de heren wéten hoe een setlist in mekaar te steken! Zoveel is duidelijk.

En dan was het, wat mij betreft alleszins, tijd voor een eerste absolute hoogtepunt, annex aangename verrassing; een sublieme versie van SCARRED (Awake). Jongens, genieten zeg. LaBrie's stem optimaal, de wisselwerking tussen alle DT-leden ideaal. Wat is dit toch een fantastisch nummer en in zijn live-jasje is't fenomenaal...

Sprak ik van een 'eerste absolute hoogtepunt'? Het tweede volgde er meteen op! Ja, een wel heel knappe performance van SURROUNDED (Images And Words), in een Extended-versie, dus een veel langer feest dan de gebruikelijke vijf-minuten albumversie! Met, rara, de nodige ruimte voor improvisaties. Klasse! En ook hier: genieten van LaBrie's vocals ... Nu heb ik deze prachtsong al wel vaker live mogen meemaken, maar dit moet toch wel de beste versie totnogtoe zijn.

SURROUNDED werd gevolgd door een fenomenale gitaarsolo van John Petrucci, mét flarden erin uit het Pink Floyd-epos "The Wall", maar.. er was nog iets herkenbaars.. ja, "ik kén dat toch, is het niet..." en toen zong LaBrie "your daddy took a raincheck..". SUGAR MICE ! Marillion! Een van mijn top 10 favoriete-bands die citeert uit een van top 10 albums allertijden (Clutching At Straws, 1987). How Cool is that?!

Tijd om nog eens te testen hoe goed 'Systematic Chaos' al gekend was bij het publiek? THE DARK ETERNAL NIGHT werd alleszins uit menig kelen meegezongen. En wat een super-smerige mokerslag-versie ! Duivelhandjes en vuistjes in de lucht...

En, alsof het zo hoort, er perfect achter passend, volgde HOME (Scenes From A Memory), uiteraard ook goed meegezongen door het enthousiaste DT-publiek, en gevolgd door die knappe Rhodes-solo "THE DANCE OF ETERNITY"...

Ook "Six Degrees of Inner Turbulence" werd niet vergeten, en daaruit kwam meteen dan ook het derde hoogtepunt van de avond: MISUNDERSTOOD. Wow! Slik. Amai.
Nog nooit klonk "If I seem super human, I must have been misunderstood" en ook "How can I feel abandoned even when the world surrounds me" zo overtuigend. En inderdaad: "how can you feel abandoned, DT": het publiek omarmde de band alleszins, zoveel is duidelijk! En. Goh... MISUNDERSTOOD: zo'n sterke Lyrics, dank u meneer Petrucci!

En dan. Ik hàd er stiekem wel op gehoopt, en ik dacht ook vooraf: "waarom niet, op de vorige tour speelde ze 'Octavarium' (24.00) in zijn geheel". En.. YES!
We kregen IN THE PRESENCE OF ENEMIES pt 1 én 2, samen goed voor 25 minuten! Ongeloofelijk.. Fantastisch... Wat een apotheose zeg. En al vind ik doorgaans "PT 2" iets meer punch hebben dan PT 1, live, gebracht als één geheel werkte beiden delen perfect. Al vind ik "The Heretic And The Dark Master" (PT2 - III) toch nog het meest fantastische van het geheel..

Met een perfecte en majestueuze uitvoering van "IN THE PRESENCE OF ENEMIES 1 & 2" kwam helaas een einde aan het DREAM THEATER FEESTJE, of toch bijna. De heren kwamen nog een keer terug en brachten ons een wel zeer aparte DT-Medley. Apart in de zin van de songkeuzes, en hoe ze die verwerkten; de zogeheten "MEDLEY WILCOX" bevatte (flarden van) TRIAL OF TEARS (Falling into the Infinity), FINALLY FREE (Scenes from a Memory), LEARNING TO LIVE (Images and Words), IN THE NAME OF GOD (Train of Thought) en OCTAVARIUM (Octavarium).

In de medley vormde LEARNING TO LIVE eerder het muzikale cement, van TRIAL OF TEARS kregen we "I. IT'S RAINING" met LaBrie die de tekst even aanpaste: "It's raining on the streets of Antwerp City". En ik blij, want laat het nu net een nummer/compositie zijn die ik al lang live wilde horen!. Als ideale afsluiter van de medley was er het stukje "V. RAZOR'S EDGE", het sluitstuk van het epos "OCTAVARIUM" op het gelijknamige album.

Een prachtig einde van een fenomenaal goed optreden, maar dat einde had van mij nog even op zich mogen laten wachten. Ook al hebben de heren een dikke twee uur gespeeld, voor mij mocht het nog uren doorgaan!

Nu is het dus wachten op een volgende afspraak met Dream Theater. Ik kijk er nu al naar uit !

SETLIST:
1. CONSTANT MOTION (Systematic Chaos)
2. PANIC ATTACK (Octavarium)
3. SCARRED (Awake)
4. SURROUNDED extended (Images and Words)
5. PETTRUCI SOLO feat. "Comfortably Numb" (The Wall, Pink Floyd) / SUGAR MICE (Clutching At Straws, Marillion)
6. THE DARK ETERNAL NIGHT (Systematic Chaos)
7. HOME / THE DANCE OF ETERINTY / ONE LAST TIME (Scenes From A Memory)
8. MISUNDERSTOOD (Six Degrees of Inner Turbulence)
9. IN THE PRESENCE OF ENEMIES - PART 1 (Systematic Chaos)
10. IN THE PRESENCE OF ENEMIES - PART 2 (Systematic Chaos)

# Encore
11. MEDLEY WILCOX:
- Trial Of Tears - I. It's Raining (Falling Into Infinity)
- Finally Free (Scenes from a Memory)
- Learning to Live (Images and Words)
- In The Name of God (Train of Thought)
- Octavarium - Razor's Edge (Octavarium)

Het moet de vijfde of zesde keer zijn dat ik deze topband live kon meemaken, en het was zeker een van de betere keren, misschien zelfs de beste?! Ja, misschien was het zelfs nog beter dan hun Octavarium/ Anniversary-doortocht in Vorst. Alleszins, in mijn concert top 10 van 2007 zal deze avond héél erg hoog scoren...

Prachtige foto's bij dit artikel: Danny Focke
.

The Dark Side of Roger Waters

Nog niet lang terug van PINK F... Erh ROGER WATERS... En dat was een meer dan aangename concertervaring... Indrukwekkende en erg goede show met voor aandacht voor de meer donkere kant van het Waters-universum, inbegrepen de integrale uitvoering van "Dark Side of the Moon". Een feest voor oog en - het belangrijkste toch - oor. Of wat had u gedacht?

Na de verdienstelijke 'opwarmer' van 'Off the Wall' enkele maanden eerder in de Elisabethzaal, was het nu dus tijd voor het 'grote werk': voormalig Pink Floyd bassist/vocalist/brein/ perfectionist Roger Waters...

Schitterende effecten, met lichtkannonen, een videowall en inclusief het beruchte vliegende varken (tijdens "Sheep") met daarop geklad de niet mis te verstane boodschappen: "Stop Bush Now", "Kafka Rules!" en "Fear Builds Walls". Dat varken was zowel te zien op de video boven Battersea Power Station, maar dus ook boven onze hoofden, larger dan life in opgeblazen versie... Indrukwekkend, en de vele "oooo's" en "aaaa's" waren dan ook niet van de lucht. Ook knap de grote prisma lichtbundel die door de zaal scheen...

Bij aanvang van de show was een beeld te zien van een radio, met daarbij een fles Johnny Walker, een glas en een redelijke volle asbak. Je zag dan een hand zich van Whiskey bedienen, alweer de sigaret uitduwen... van post veranderen, we hoorden ondermeer "My Funny Valentine", "Hound Dog" en véél te veel Abba, waarop de 'post veranderd' werd naar... Roger Waters, en "In the Flesh" werd ingezet... Het wow-gevoel was er meteen, en zou niet meer weggaan!

Die radio kwam nog terug later in de show, en je zag toen ook de man (Pink, uit "The Wall"?) die er maar Comfortably Numb bij zat, in beeld.

Vocalen bij de typische "Gilmour-touch" nummers (Us And Them, Money) werden niet door Waters gezongen, dan door gitarist Dave Kilminster dan weer door de toesenist Harry Waters (jaja !). Laatsgenoemde kon goed zingen, maar zijn gitarist mag van mij het voortaan op gitaarspelen houden... Dat Waters - de vete tussen David Gilmour & Roger Waters is ondertussen legendarisch - net die nummers niet zong is geen toeval, en heeft misschien ook wel een juridische reden: het zijn alleszins songs die Pink Floyd in haar bezetting sinds Waters' vertrek live ook brengt.

Waters werd bijgestaan door heel wat bekend volk waaronder super-gitarist Snowy White ( is niet de gitarist die gezongen heeft trouwens )en zangeressen PP Arnold en Katie Kissoon.... Deze dames hebben gouden kelen, zoals het beste naar voor kwam tijdens "The Great Gig in The Sky".

De goedgemutste Roger Waters was erg goed bij stem. Van mij had ie ook die "Gilmour-nummers" mogen zingen, of ze beiden laten zingen door Harry. Gitaarsoli waren om van te smullen, welliswaar niet met dezelfde klankkleur als die van David Gilmour. En persoonlijk hoor ik van beide gitaristen nog het liefst Snowy White aan het werk, en voor mijn part had zijn gitaarspel nog meer aan bod mogen komen.

> SETLIST

1. IN THE FLESH (The Wall, 1979)
2. MOTHER (The Wall, 1979)
3. SET THE CONTROLS OF THE HEART OF THE SUN (A Saucerfull of Secrets, 1968)
4. SHINE ON YOUR CRAZY DIAMOND (Wish You Where Here, 1975)
5. HAVE A CIGAR (Wish You Where Here, 1975)
6. WISH YOU WHERE HERE (Wish You Where Here, 1975)
7. SOUTHHAMPTON DOCK (The Final Cut, 1983)
8. THE FLETCHER MEMORIAL HOME (The Final Cut, 1983)
9. PERFECT SENSE PTS 1 & 2 (Amused To Death, 1992)
10. LEAVING BEIRUT (To Kill the Child/ Leaving Beirut, 2004)
11. SHEEP (Animals, 1977)
===
12. SPEAK TO ME (The Dark Side of the Moon, 1973)
13. BREATHE (The Dark Side of the Moon, 1973)
14. ON THE RUN (The Dark Side of the Moon, 1973)
15. TIME (The Dark Side of the Moon, 1973)
16. BREATHE - reprise (The Dark Side of the Moon, 1973)
17. THE GREAT GIG IN THE SKY (The Dark Side of the Moon, 1973)
18. MONEY (The Dark Side of the Moon, 1973)
19. US AND THEM (The Dark Side of the Moon, 1973)
20. ANY COLOUR YOU LIKE (The Dark Side of the Moon, 1973)
21. BRAIN DAMAGE (The Dark Side of the Moon, 1973)
22. ECLIPSE (The Dark Side of the Moon, 1973)
==
BIS
==
23. THE HAPPIEST DAYS OF OUR LIVES (The Wall, 1979)
24. ANOTHER BRICK IN THE WALL - PT 2 (The Wall, 1979)
25. VERA (The Wall, 1979)
26. BRING THE BOYS BACK HOME (The Wall, 1979)
==
BIS 2
==
27. COMFORTABLY NUMB (The Wall, 1979)


Persoonlijke hoogtepunten??

Ah natuurlijk SHEEP... het feit dat hij iets van "Animals" - mijn absolute favoriete Pink Floyd album - speelde alleen al is " a dream come true "... En Sheep is een prachtsong ook LIVE dus...
En hier kwam het varken aan bod ;-)

Andere hoogtepunten: "SET THE CONTROLS OF THE HEART OF THE SUN", "WISH YOU WHERE HERE", "LEAVING BEIRUT", "TIME", "GREAT GIG IN THE SKY" en "COMFORTABLY NUMB"

Bij zijn volgende doortocht mag Roger Waters gerust ANIMALS in zijn geheel brengen! Hij mag ook Wright, Mason en Gilmour meebrengen, al zie ik dat nog niet gebeuren de eerste... erh.. eeuw ... Tenzij Bob Geldof hen weer zo ver krijgt....
.

Off The Wall: The Spirit of Pink Floyd

Vanavond trok ik naar de Elizabethzaal in A'pen om de felbejubelde Pink Floyd Tribute Band "OFF THE WALL" te gaan aanschouwen... Over enkele maanden ga ik naar Meneer Pink Floyd himself, aka ROGER WATERS (25.04.07) kijken, maar als "opwarmertje" kon dit tellen....

Was het goed? - Ja! Was het knap: Ja, schitterende visuals, orgineel ook. Goede muzikanten? Absoluut... Heb ik er wat aan gehad? Zeer zeker!! Kan het tippen aan Pink Floyd of Roger Waters? Dat niet... maar het is dan ook niet de bedoeling van "Off The Wall" om hun voorbeelden te overtroeven.

Met de setlijst was ik méér dan tevreden: zowat héél "Wish You Were Here", een flinke hap uit "The Dark Side of The Moon" en het prachtige "Sheep" uit mijn lievelings PF-album "Animals"....

Uitschieters - en niet alleen omdat het an sich al goede nummers zijn, maar ook: goed gebracht - waren voor mij in de eerste plaats de opener "SHINE ON YOUR CRAZY DIAMOND (pts 1-7)", "SHEEP", "THE GREAT GIG IN THE SKY" dus en "WISH YOU WERE HERE"....

De visuals waren erg knap - niet zo groots als bij Pink Floyd of Roger Waters, maar wel erg goed en doeltreffend... Visuals die perfect bij de songthema's aansloten - of konden aansluiten... Soms beelden van Pink Floyd zelf, soms, "eigen" visuals, soms verwijzingen naar de (wereld-)politiek, waarbij dat heel sterk gedaan was bij "US AND THEM": de goede en de slechten, maar ook bij "BRAIN DAMAGE" waar Bush, Blair & Co grondig op de korrel werden genomen....

OTW heeft goede muzikanten aan boord, met als uitschieter de gitariste/ zangeres Stella Fairhead die uitblonk met haar vocalen in "THE GREAT GIG IN THE SKY". OK, ze is dan wel géén Clare Torry, maar jongens jongens!!! Wat een stem !!!! Het grote en grootse stemgeluid van Fairhead staat in schril contrast met het toch wel wisselvallige stemgeluid en -bereik van toetsenist/ lead vocalist Kevin Fitzpatrick. Zijn stem ging soms een beetje richting David Gilmour's stem, maar het zoetgevooisde en de 'feel' die ik bij Gilmour hoor, miste ik. En bij een song zoals 'Young Lust' had die stem dan weer wat rauwer gemogen. Daar werd dan weer het korrelige stemgeluid van Waters en cynisme gemist. Ook miste ik de zo karakteristieke kristalheldere gitaarpartijen en dito -soli van Gilmour waarmee we bij Pink Floyd steevast verwend worden. Gitarist 'Fluff' leek zich voortdurend 'in te houden' en er was iets mist met die gitaarsound, al kan ik niet omschrijven wat... bij 'Young Lust' had ik graag een wat luidere, vuilere gitaarsound gehoord en bij 'Money' meer finesse..

Je neemt je voor het niet te doen, maar het gebeurt onvermijdelijk toch: vergelijken met het grote voorbeeld. En hoe goed Off The Wall het er ook vanaf bracht: Mason/ Gilmour / Wright enerzijds en Waters anderzijds hebben niets te vrezen. Wat niet wegneemt dat Off The Wall een uitstekend concert bracht met een droomsetlist:

> SETLIST:

1. SHINE ON YOUR CRAZY DIAMOND (Pts 1 - 7) (Wish You Were Here, 1975)
2. ARNOLD LAYNE (Relics, 1971)
3. BIKE (The Piper at the Gates of Dawn, 1967)
4. WELCOME TO THE MACHINE (Wish You Were Here, 1975)
5. HAVE A CIGAR (Wish You Were Here, 1975)
6. LEARNING TO FLY (A Momentary Lapse of Reason, 1987)
7. COMING BACK TO LIFE (The Division Bell, 1994)
8. YOUNG LUST (The Wall, 1979)
9. SHEEP (Animals, 1977)
==
10. RUN LIKE HELL (The Wall, 1979)
11. TIME / BREATHE (Reprise) (The Dark Side of the Moon, 1973)
12. US AND THEM (The Dark Side of the Moon, 1973)
13. THE GREAT GIG IN THE SKY (The Dark Side of the Moon, 1973)
14. MONEY (The Dark Side of the Moon, 1973)
15. BRAIN DAMAGE (The Dark Side of the Moon, 1973)
16. ECLIPSE (The Dark Side of the Moon, 1973)
17. ANOTHER BRICK IN THE WALL - Pt. 2 (The Wall, 1979)
==
BIS
==
18. WISH YOU WERE HERE (Wish You Were Here, 1975)
19. COMFORTABLY NUMB (The Wall, 1979)

Lost van het feit dat ik pauzes van bijna een halfuur op een rockoptreden haat, van de allesbehalve goede organisatie aan de bar waar absoluut géén systeem was en iedereen op iedereen stond te wachten zal ik maar zwijgen, was het een gelsaagde avond, mooi gevuld met prima muziek van toch wel één van de allergrootste muziekgroepen !!! We zaten 'Comfortably Numb' in onze zitjes (nu ja) en genoten.

In april... "the real thing" - nu ja, , ROGER WATERS , in het Sportpaleis, ook in A'pen. Hij zou "The Dark Side of the Moon" integraal (!) uitvoeren, aangevuld met werk uit "Animals", "The Final Cut" en "Wish You Were Here"... Mijn ticket ligt al klaar, nu (on)geduldig afwachten...