Tonight's the night for Royalty in Exile!

Tonight's the night!

Vanavond (en morgen en zondag) komen THE SCABS opnieuw bij mekaar in de legendarische line-up: Guy Swinnen/ Willy Willy/ Fons Symons/ Frankie Saenen en ze brengen in de AB het integrale ROYALTY IN EXILE-album, en naar verluidt ook vele extra's....

Can't wait !

Mijn al zo oude Scabs-t-shirt past me nog steeds en ligt klaar... Tonight's the Night dus, om het met de woorden van Guy Swinnen's idool Neil Young te zeggen. Het wordt vast een avond om in te lijsten...

Ik ben er alleszins klaar voor ! ;-)
.

Swinnen speelt iedereen naar huis op Maanrock '07

Maanrock '07 bood en biedt weliswaar een gevarieerd programma, maar er waren eigenlijk weinig bands bij die mij wat zeggen. Al zijn er natuurlijk uitzonderingen, want: SWINNEN kwam ook naar Maanrock!

' k Heb dus vooral 'sfeer opgesnoven' en uiteraard gaan kijken naar SWINNEN, verder ook The Crab Four gezien, Yevgueni, een heel klein stukje van A Brand en Tom Pintens. O ja, ook een heel klein stuk Magnus meegemaakt...

Ik onthoud vooral dat het druk, énorm druk was...
Zowel op de Grote Markt als de IJzerleen. Op de Vismarkt en Botermarkt was het dan veel beter doenbaar..

YEVGUENI (IJzerenleen) - de kleinkunstpop van deze heren kan ik best smaken, maar live kwam m.i. de vibe niet meteen over, het lijkt me dan ook een band die beter tot zijn recht komt in een intiem kader, of op laat ons zeggen iets als "boterhammen in het park". Waar Yevgueni dat normaal wél kan, nu kon het me niet raken...

THE CRAB FOUR (Botermarkt) - achteraf bekeken had ik dik spijt dat ik hier naar gaan kijken ben. Nu ja, kijken, zeg maar gerust ondergaan. Wat deze heren uitrichtten met BEATLES-nummers: het is een grove misdaad. Er werd naar hartelust vals gezongen en gitaren klonken ook niet al te 'gestemd'. Zonde. De zanger zei iets van "nu ons allerlaatste nummer van ons allerlaatste optreden". Wel, echt waar: ik hoop dat hij woord houdt. The Crab Four mag anders zijn naam wijzigen naar The CRAP FOUR ...

SWINNEN (IJzerenleen) - Eigenlijk was (Guy) SWINNEN de enige artiest die ik écht op Maanrock '07 wou zien. Als genuine, jarenlang Scabs-fan is dat nu ook niet zo verwonderlijk. Dat ik er veel van mijn vrienden zou tegenkomen, lag in de lijn der verwachtingen, en zo geschiedde. Swinnen was blijkbaar 'THE gathering' ;-)
Dat ik er ook een uit het oog verloren (mijn schuld!) vriendin zou terug tegenkomen, had ik niet durven hopen... goed we hebben alvast goede voornemens gemaakt en hebben gisteren nà Swinnen al wat bijgekletst. 'Swinnen brengt mensen (terug) bij elkaar (lacht!).
Het optreden van SWINNEN zelf was schitterend! De band pakte uit met een evenwichtige set, waarbij geput werd uit Swinnen's recente solo album (Swinnen), de eerste solo-CD van Guy Swinnen (Hazy) en - wat had u gedacht - er was ook plaats voor werk van The Scabs. En, Guy Swinnen zou Guy Swinnen niet zijn als er niet ook deze keer een Neil Young-cover (Cinnamon Girl) bij zat. Maar ook, eentje van Tom Petty (Mary Jane's Last Dance) én als kers op de taart een fenomenale interpretatie van THE WHO's "Substitute"... We kregen ook één (prima) nieuw nummer..
EN.. Het rockte als de beesten, Swinnen...

> SETLIST SWINNEN:
LET'S HAVE A PARTY
DOUBTS
A BAD HAND
NAKED IN A DREAM
FORGIVE ME
DON'T YOU KNOW
HOOKED ON HEATHER
nieuw nummer
TIME
SHINE A LIGHT
CINNAMON GIRL (Neil Young)
I NEED YOU
MARY JANE'S LAST DANCE (Tom Petty)
NOTHING ON MY RADIO
ROBBIN' THE LIQUOR STORE
# bis
HARD TIMES
SUBSTITUTE (The Who)

't was trouwens de eerste keer dat ik op "SHINE A LIGHT" geslowed heb... ;-)

Marc Van Campenhout maakte een tof filmpje van "Let's have A Party", te bewonderen op YouTube.

A BRAND (Grote Markt) - ik heb daar een stuk van gehoord en dat klonk live zeker niet slecht

TOM HELSEN (IJzerenleen) - enkel gehoord toen ik van de Botermarkt via de IJzerenleen naar de Vismarkt poogde te murwen (zo druk). Maar, Tom was doing great...

MAGNUS (Grote Markt) - gade geslaan vanop afstand. DJ-acts op een rock-festival: het zal wel nooit mijn ding worden, maar het publiek, waarvan een deel zelfs OP het podium stond te shaken, lustte er duidelijk wél pap van...

Tegen 1.50 naar het Bruulpleintje getrokken om de fiets te gaan oppikken bij de vriendelijke dames en heren van de Stadswacht en huiswaarts getrokken.

Sfeer was er zeker op Maanrock, veel, (soms zelfs te veel?) volk ook ;-)
Fijn om enkele mensen tegen het lijf te lopen, in 't vroeg en in 't laat... Door een overbelast GSM-netwerk heb ik een aantal mensen niet kunnen bereiken of zij mij niet.. Maar: hopelijk hadden jullie een fijne maanrock-zaterdag...

Misschien ga ik vanavond nog eens even piepen ook... we zien nog wel ;-)
.

Swing 07: ruige rockers en een sensuele schone...

"Swing in Wespelaar, Mark, ge moet dat écht eens meemaken. Kom toch dit jaar zéker eens af!" Ik wou wel, zo'n gratis bluesfestival, ja, dat zou vast wel tof zijn.

Toen ik de website bezocht van Swing, bleek dat niet alleen blueslegende Walter Trout zou aantreden op Swing 2007, en natuurlijk wou ik de man aan het werk zien, maar ook Ana Popovic er zou staan! Ana Popovic! De naam deed meteen een belletje rinkelen. Dat was toch die ferme madam die rockte als hell op Bospop 2000? Juist! Een spetterende show was dat. Toen voor mij de revelatie van dat festival... Het kon nu alleen maar nog beter worden, daarvan was ik overtuigd. Geen twijfel meer mogelijk: ik moést en zou naar Swing gaan!

Ana Popovic en Walter Trout waren dus de voornaamste drijfveren om naar Swing te gaan. Maar ook: "de Gospelmis om 18 uur moogt ge niet missen, Mark. Daarvoor leggen ze het festival stil, de zaterdag!". Ik ben mijn 'raadgever', Bart, dubbel en dik dankbaar: niet alleen voor de Swing-uitnodiging en het plezier dat we samen maakten, maar ook voor die tip de Gospelmis bij te wonen.

Om 17.30 stroomde de kerk van Wespelaar al vol. Een niet alledaags kerkpubliek; in t-shirt en versleten jeans, al dan niet met nodige bierbuik, maar even goed gezinnen en, toch ook; de 'gebruikelijk parochianen'. Om 18 uur zette de Zweed Johan Eliasson, beter gekend als Bottleneck John zijn eerste knappe lied in, daarbij zichzelf begeleidend op akoestische gitaar, en geholpen door een Wespelaars talent op piano. De dienst kon beginnen. De priester legde vaak parallellen tussen 'de boodschap' in de muziek, en die van het woord Gods of linkte de liturgie zelfs aan het Swingfestival. Alleszins de man bracht de eucharistie op wel heel hedendaagse wijze. Als al zijn kerkdiensten op die wijze zijn, zit zijn kerk vast elke week vol, dacht niet ik alleen luidop. Bottleneck John bracht met verve menig spiritual en blues standard waarvan het gekende 'Amazing Grace' een hoogtepunt vormde. En ook een enthousiast "Hallelujah!" kon niet ontbreken. Knap gitaarspel en een warme stem deden de rest. Klasse.

De akoestische set van Bobby Rutlegde (US) met ingetogen blues songs was gekruid met songs van Robert Johnson en Skip James, maar evengoed eigen werk. We hebben hier maar een deel van gezien en gehoord, dus een volwaardig oordeel kan ik hier niet over geven. Er moest ook wat aan de innerlijke mens gedaan worden, nietwaar...

Rond 21.00 zou Miss Ana Popovic aan haar set beginnen. En, ik geef eerlijk toe: méér nog dan naar de top of the bill, blueslegende Walter Trout, keek ik hier naar uit. (Ok, ik beken: eigenlijk kwam ik toch in de éérste plaats voor dit optreden). Mijn hoge verwachtingen werden volledig ingelost. Ana Popovic speelde de pannen van het spreekwoordelijke dak met een stomende blues-rockset. Heel erg funky en o zo zwanger van de zwoele sensualiteit. Ik denk dat ik het tijdens de gig tegen mijn gezelschap een ietjes anders formuleerde: "Pure sex". Muziek waar bij je of letterlijkniet bij stil kan staan, en je in een heel apart soort extase brengt. Wat een stem. Wat een moves, maar vooral... wat een subliem gitaarspel. Genieten!!! Die zuivere gitaarsoli, wat een gitaargodin zeg... Ana speelde ze met zoveel overgave dat je niet wou dat het ooit stopte.

Dat het niet meteen moest ophouden, dat gold voor de hele show. En zo bleek iedereen erover te denken, de roep om bissen was overweldigend. Mocht Popovic niet gebist hebben, er waren wellicht ongelukken gebeurd. Overdrijf ik ? Misschien. Welicht. Alleszins. Popovic, kwam zag en overwon. 'T moet niet altijd Caesar zijn he...

En Markec was zo gelukkig. Dankzij, Bart en de lieve mensen van Swing 2007, mochten we even mee het podium op én ik kreeg de kans enkele plaatjes te schieten van Ana vanop de frontstage. Ja, dat liet ik me geen twee keer zeggen. Die foto's en andere foto's van Swing, vind je op mijn flickr-pagina.

Ik ga vanaf nu de myspace en webstek van Ana Popovic wat nauwgezetter volgen, en zodra "de juffra" nog eens in 't land, of niet ver hier vandaan aantreedt...

Maar, er kwam natuurlijk nog een act. De legendarische Walter Trout en zijn Radicals. Ooit speelde Trout nog met de roemrijke John Mayall & The Bluesbrakers, maar 's mans eigen carrière is ondertussen al minstens even indrukwekkend. Indrukwekkend, dat was ook zijn optreden. De man die aan het begin van de show nog beweerde door wat gezondheidsproblemen niet te kunnen rechtstaan, en het optreden dus zittend startte, stond naar het einde toe vrolijk rechtop te rocken alsof er niets aan de hand was. Wespelaar geneest! We kregen stevige, ongepolijste Blues en rock 'n roll, een Trout in optima forma.

En met Walter Trout & The Radicals zat onze Swing 2007 erop, maar Swing loopt vanavond (zondag 19.08) pas echt op zijn einde. Volgende keer misschien overwegen om drie dagen te gaan naar Swing. Of er een volgende keer komt? Dat zéker. Zelden zulks gezellig gratis festival meegemaakt; niets dan vriendelijke mensen en sfeer alom.

We'll be back !

> mijn foto's van Swing 2007: http://www.flickr.com/photos/markec/sets/72157601537259031/
.

Die avond in Antwerpen: ANYMOTION - A'PETOWN

Foto: Stijn Swinnen

Afgelopen zaterdag (04.08) vergezelde ik Stijn naar Antwerpen. Het doel: de optredens van Anymotion en A'petown in het Venezolaanse café A Mi Manera. Stijn, goed bekend met Anymotion, ging er filmen en foto's maken, ik ging graag mee, want benieuwd naar met name Anymotion, waar Stijn het al over gehad had. En ik had ook al een en ander kunnen beluisteren op de "MySpace" van de band.

Toen we A Mi Manera binnenkwamen was Anymotion volop aan de soundcheck bezig, en dat klonk alvast veelbelovend. Lang zouden we niet moeten wachten, nog geen halfuur later mocht de band eraan beginnen. "Ons eerste nummer heet Cocktail", zei Charlotte - in een andere band en op dit optreden zangeres, maar eigenlijk drummer van de band. 'Cocktail' bleek meteen een wel heel erg aanstekelijk nummer te zijn: toffe melodie, leuke meezinger en als u het mij vraagt: een instant hit. Breng dit op single uit en succes verzekerd! Twee dagen later zit ik nog te "shooby dooby shooby doowah-en " annex na te genieten!

Maar ook wat volgen zou was bijzonder goed, zeg maar gerust een zeer lekkere cocktail van knappe popsongs in de vorm van vooral eigen werk en twee fijne covers. Met favorieten van ondergetekende (ja, nu al), behalve het eerder genoemde 'Cocktail', 'Everywhere We Go Now' en 'The More The Less'.

Toetseniste Kaat zette een voor mij wel heel bekend intro'tje in. "Héh!!!!!". Ik werd een weinig euforisch: Anymotion bracht een ronduit sublieme versie van 'Gone Daddy Gone', een nummer van Violent Femmes (1982), maar wellicht bekender in de versie van Gnarls Barkley (2006). De band kende misschien zélf de versie van Violent Femmes niet, maar hun versie komt alleszins vrij goed in de buurt van het origineel. Al mag ik zeggen dat het stemgeluid van Charlotte zoetgevooisder - en zeg maar gerust aangenamer - is dan dat van 'opper-Femmes' Gordon Gano. Een echt hoogtepunt van de set, deze méér dan geslaagde cover. Puik werk!

'Stand-in drummer' Matthias, die drumde in de plaats van Charlotte, die nu voor de gelegenheid zong, speelde heel strak en alsof hij altijd al met de band gespeeld had. Dat hij ter elfder ure gecont(r)acteerd werd was géénszins te merken. Klasse! Maar, vergeten we zeker niet het fraaie toetsenwerk van Kaat, het knappe baswerk van Mike, en dat heerlijke gitaarspel van Michael, die zich zaterdag tweemaal mocht bewijzen, want ook bij A'petown speelt hij gitaar.
De band is op zoek naar een (nieuwe) zangeres. Zaterdag nam Charlotte dus de zangpartijen voor haar rekening. En, als u het mij vraagt: met Charlotte hébben ze al een prima zangeres 'in huis'. Ernaar gevraagd, antwoordde Charlotte me "Ja, zingen doe ik al in een andere groep (Y'on), hier wil ik me vooral met het drummen bezig houden". Of ze dan niet én kan drummen én zingen: "technisch nogal moeilijk". Er zijn natuurlijk wel bekende drummers/zangers, maar dat het idd. niet simpel is, lijkt me wel vrij logisch...
Goed, hopelijk vinden ze een zangeres die minstens zo goed als Charlotte zingt !

Anymotion, is een groep met veel toekomst, zeker als het aan mij ligt. Een meer dan aangename kennismaking met deze jonge muzikanten uit Ekeren. Ben van plan dit gezelschap te blijven volgen. 't Smaakte naar meer !!

# SETLIST:
1. Cocktail
2. Blue Balloon
3. Everywhere we go now
4. Sunburn (Muse)
5. Annie
6. Wake-up Call
7. Gone daddy gone (Violent Femmes)
8. The more the less
9. Chaos in Paradise

Na een korte pauze, waarin we even verkoeling zochten buiten - net een ietsje minder warm dan binnen, - was het tijd voor A'petown. Ook zij zetten een sterke set neer. Waar Anymoton het meer op pop en rock hadden gemunt, waren er bij A'petown ook een flinke dosis grooves bij. De geluidsproblemen, vooral aan het begin van de set, kon het enthousiasme van de heren en jongedame niet temperen. Hun versie van Eurythmics' 'Sweet Dreams' was zeer leuk, en van hén kan ik een nummer als 'Hero', nu nog net verdragen, zolang ze me Mariah Carey zélf maar niet voorschotelen. De Oasis-mix vond ik iets minder, maar daar speelt mijn Oasis-afkeer mij wellicht parten.

Het gitaarspel van Michael kwam ietsje béter naar voor dan bij Anymotion, al is dat natuurlijk detailkritiek. Zangeres Sarah kwam soms nog een tikkeltje te onzeker over, maar de geluidsprobleempjes hebben hier zeker wel mee schuld aan. Het stemgeluid mocht er zeker zijn en ook hier spreken we van een band met het nodige (groei)potentieel.

De die-hardfans op de eerste rij smeekten om een bisnummer. Maar dat kwam er niet. Of toch? Anymotion-basist Mike sprong het podium op en gaf, begeleid door A'petown een erh.. hilarische en ultrakorte interpretatie van "Broeder Jacob" mét Ekerse tongval ten beste. Lachen!

Na afloop van de avond vol aanstormend talent nog even nagepraat, en na een weinig gerstenat tevreden weer Mechelenwaarts teruggekeerd. Ondertussen zit ik dus nog altijd met shooby dooby shooby doowah "Cocktail" en ook "Gone Daddy Gone" in mijn hoofd.

Er zijn ergere dingen, nietwaar?!

Foto's in dit artikel: Stijn Swinnen
Anymotion: http://www.myspace.com/anymotionmusic
A'petown: http://www.myspace.com/apetownband
.

Alvast één grote uitdaging voor 2008!

Al lang wilde ik het doen. Maar nooit kwam het ervan. Alleen wou ik nu ook niet doen, en ik dacht niet meteen iemand te vinden die met mij samen de uitdaging aan wou gaan. Jawel, ik héb het af en toe wel eens gevraagd aan vrienden, maar die zagen het zo niet meteen echt zitten. Dus ik dacht... "hmm..."

Tot gisteren. Toen gisteren Marc het mij voorstelde, zei ik nogal snel ja: "Ja, ik ga mee volgende zomer den Dodentocht (!) van Bornem stappen!"

Mannen maken plannen, deel zoveel?
Ja.
Maar: we gaan het doèn ook!

Het oefenen beginnen ....

Terug van (even) weg geweest...

Zo. Mijn reis zit er al weer op. Lang naar uitgekeken, plots was het dan zo ver, en ondertussen alweer terug thuis. Zo gaat dat. Welliswaar kort, maar, goedgevuld en superinteressant met vele hoogtepunten, was mijn Zwitserland-trip.

Op korte tijd veel gezien en veel gedaan, maar dan (net?) niet zoals "de Japanners"... of het moet dan die ene fotostop in Interlaken geweest om de Jungfrau te fotograferen (maar wat is er behalve dat zicht nu ook te beleven in het mondaine Interlaken?.... Juist !).

Ik doorkruiste / bezocht verschillende kantons: Basel, Baselland, Solothurn, Schafhaussen, Obwalden, Bern, Aargau en Appenzell Inner Rhoden (!).

De foto's, véél foto's staan te popelen om door jou bekeken te worden, op flickr.com in de "Schweiz 0707-set". Veel plezier ermee !

En ik? Ik heb de batterijtjes weer opgeladen, over een aantal prangende zaken nagedacht en... het hoofd dient geboden aan een en ander, nieuwe wegen dienen ingeslagen, maar we gaan er vol vertrouwen tegen aan, wat dat dan ook moge zijn of worden ;-)

O ja... ondertussen: wilde nieuwe vakantieplannen voor de toekomst komen al tot een begin.. jaja, mannen maken plannen...

.

11 juli 2007: Een fijne Vlaamse feestdag !

Nocturne bij dageraad, aan kippenvelfactor 10 ...

Een uur. Sléchts een uur. Maar... wat een uur.! 60 minuten vol schoonheid. Folk, luisterliedjes, chanson... Grote klasse, kippenvel factor 10. Parels, maar niet voor "de zwijnen".

De daders: zangeres Soetkin Collier, Tom Theuns (gitaar, harmonium en zang), Didier Francois (Nyckelharpa, viool) en Fons Vanhamel (contrabas, basklarinet); kortom "Soetkin Collier Quartet'. Het viertal was te gast in de Brusselse jazzclub "The Music Village", in de Steenstraat, ter gelegenheid van 'Broodje Brussel'. Gratis, maar niet 'voor niks': want het aandachtige publiek genoot met volle teugen. Dat kon ook niet anders: zoveel kwaliteit, zoveel schoonheid.

The Scabs play Royalty In Exile!

Niemand durfde er niet meer op te hopen. Al jaren niet meer. Zelfs de grootste superfans hadden wellicht de hoop al opgegeven. Maar: zeg nooit nooit!

De ultieme natte droom komt uit, het beste wat ons landje ooit overkwam op rock 'n rollgebied, onze eigenste Clash, Rolling Stones en Neil Young & Crazy Horse in één, de ultieme liveband, ... ze .... zijn terug (!) .... The Scabs komen eenmalig opnieuw bij mekaar en spelen het integrale, licthtjes fantastische, Royalty in Exile album ! Een heus meesterwerk als u het mij vraagt! De "Exile on Mainstreet" van The Scabs!

Ja!

Het eerstgeplande concert op vrijdag 7 september in de AB was in een geen tijd uitverkocht, een extra concert op zaterdag 8 september is ondertussen ook al uitverkocht en is er een derde extra concert aangekondigd op zondag 9 september !!

De eerste avond (07.09) ben ik alvast van de partij! Ik kan niet wachten om The Scabs, na zovele jaren opnieuw aan het werk te zien en dan nogwel in de Royalty-lineup: Guy Swinnen, Fons Sijmons, Frankie Saenen en Willy Willy ! A dream come true !

Dit alles kadert in een nieuw project van de AB, "Rewind", waarbij ze 'legendarische' binnenlandse bands hun legendarische werk laten uitvoeren, bij voorkeur in de bezetting van toen. Er staat ons wellicht nog veel moois te wachten dus. Maar we beginnen al meteen met de kers op de taart ! The Scabs !!! Dank u, AB !

En er is nog méér goed nieuws...
Het langverwachtte Swinnen-live album "Live in Brussels" ligt eindelijk in de winkels! De CD werd opgenomen op 9 november 2005 in de AB Club. Een memorabele avond was dat. Hoe goed die avond wel was, las je al eerder op deze blog

De tracklisting kan je uit mijn concertverslag van toen afleiden, of surf gewoon naar de Swinnen website.


> Andere toffe links:
- de gloednieuwe The Scabs/ Royalty in Exile site
- Checkpoint Charlies (management Swinnen)
- Willy Willy & The Voodoo Band
.

The Who's Amazing Journey

Gisteren had ik een afspraak met een stukje popmuziekgeschiedenis. Eindelijk zou ik de (ondertussen al gehalveerde ) levende legenden THE WHO aan het werk zien ! WHO? Komaan, u kent hen uiteraard wél...

Ik had best wel hoge verwachtingen naar dit optreden toe, en ze werden ei zo na volledig ingevuld....

Roger Daltrey & Pete Townshend, niet meer van de jongsten - al was dat allerminst te merken in hun energieke performance, lieten zich omringen door een batterij uitstekende muzikanten: John Bundrick (keys), Pino Palladino (bass), Zak Starkey - jaja, zoon vàn Ringo Starr (drums) én Simon Townshend - broer vàn ... (guitars, back. vocals).

Aangekondigd om te starten rond 21.30, wandelden plots, zonder franjes, geen introtape of gedoe, de muzikanten alsook ene meneer Daltrey en meneer Townshend het podium op.. En meteen werd de toon goed gezet met CAN'T EXPLAIN. Met open enthousiaste armen ontvangen door het publiek in de Lotto Arena, en de start van een knappe show die een kleine 19 nummers zou tellen!

Het geluid leek aan de de anvang van het concert niet helemaal ok te zijn, maar vanaf WHO ARE YOU, uit volle borst meegezongen door de zaal, bleek dat al een stuk beter te zijn. Ook - ondanks CAN'T EXPLAIN en SUBSTITUTE - bleek pas vanaf WHO ARE YOU de vaart écht in het optreden te komen.... Met een opeenstapeling van hoogtepunten... (we hadden ook nog "The Seeker" en het nieuwe "Fragments" gehad)

Een opeenstapeling van hoogtepunten? Jawel, ze volgden mekaar inderdaad snel op, want zeg nu zelf; de ultieme versie van BEHIND BLUE EYES kan nooit die schamele poging van dat nu-metal groepje van ene Fred Dunst zijn, nee toch: tuurlijk niet: Roger Daltrey & Co toonden ons dat alleen THE WHO zelf deze prachtige ballad kan claimen! Zooo mooi !!!! En dan hadden we nog het van "Quadrophonia" afkomstige THE REAL ME, er was - natuurlijk - YOU BETTER, YOU BET.. én, nu niet meer zoals in de woelige jaren gepaard gaan met het in mekaar rammen van Townshend's gitaar: MY GENERATION: het dak van de Lotto Arena vloog er bijna af! Maar, samen met BEHIND BLUE EYES, wat mij betreft hét ultieme hoogtepunt van de set: WON'T GET FOOLED AGAIN - het officiële einde van de set, en dan zou er nog een indrukwekkende bisronde volgen!

En indrukwekkend, dat is wel het minste wat je van die bisronde kan zeggen: THE KIDS ARE ALRIGHT en een - o yes, a dream come true: jihaaaa! - een flinke beet uit de rockopera TOMMY! Ja!

PINBALL WIZZARD! !! (ik dacht dat ik zot werd!), knap gearrangeerd met AMAZING JOURNEY/ SPARKS en dan afgerond met stukjes uit "Christmas", "Got To The Mirror": SEE ME, FEEL ME en afgerond met "LISTENING TO YOU" (uit "we're not gonna take it").
De "mini-Tommy" rockopera: een leuk idee als bis !

Ze zouden nog één keer terugkeren, enkel Daltrey & Townshend dan... De heren brachten TEA AND THEATRE. Een van de weinige nummers van hun nieuwe album dat me écht kan bekoren.... En een waardige afsluiter !

THE WHO kwam, zag en... overwon.... En het was genieten! Daltrey's stem is nog zeer goed in takt, die van Townshend iets minder, maar zijn gitaarspel was dik in orde..... En de heren laten zich dus omringen door prima muzikanten - dat gecombineerd met een prima setlist maakt een pracht van een concert !

Blij dat ik dit concert mocht meemaken.... het was misschien wel de laatste keer: de heren: hoe energiek ook, worden er niet jonger op natuurlijk....

Setlist:
1. CAN'T EXPLAIN
2. THE SEEKER
3. SUBSTITUTE
4. FRAGMENTS
5. WHO ARE YOU
6. BEHIND BLUE EYES
7. REAL GOOD LOOKING BOY
8. BABA O' REILY
9. RELAY
10. DROWNED
11. A MAN IN A PURPLE DRESS
12. THE REAL ME
13. MY GENERATION
14. WON'T GET FOOLED AGAIN

# Encore:
15. THE KIDS ARE ALRIGHT
16. PINBALL WIZZARD
17. AMAZING JOURNEY / SPARKS
18. SEE ME, FEEL ME / LISTENING TO YOU

# encore 2
19. TEA AND THEATRE


De schitterende foto's zijn van de hand van Franky Bruyneel. De foto's zijn ook te bewonderen op de Mindview-website, waar je ook een verslagje kan lezen, van Franky en ondergetekende.
.

Grootse klasse van een grote meneer: Joe Jackson

Een concert van Joe Jackson is altijd een belevenis. Ik zag deze creatieve muzikale duizendpoot nu al enkele keren aan het werk. Telkens volledig anders, steeds was het lichtjes fantastisch. Die ene keer met een soort "greatest hits-set" in de ArenbergSchouwburg, in 2001 was het de indrukwekkende "Night & Day" performance in de K. Elizabethzaal, dan weer het vitale punkrockoptreden met de 'Vol 4. tour' (line up van Look Sharp, Beat Crazy...) in "La Laiterie" in Straatsburg, en nu was de man dus terug, in een bijna volle Koningin Elizabethzaal in Antwerpen, met heel binnenkort een nieuw album uit, dààr mochten we veelvuldig van proeven, maar enkele van 's mans klassiekers kwamen ook ruimschoots aan bod.

Ietsje over 21 uur begon meneer Jackson, zichzelf begeleidend op de piano en bijgestaan door bassist Graham Maybe en drummer Dave Houghton, aan een set om vingers en duimen bij af te likken...

Naar mijn peroonlijke smaak een bijna perfect setlist. Bijna want ik had ook nog graag "Beat Crazy", "Be My Number Two", "Real Men" en iets uit 'Big World' gehoord, maar wat ons nu voorgeschoteld kregen was dus minstens zo goed.

Joe Jackson - was het de door hem zo geprezen warme thee die ie dronk - was klaarblijkelijk, ondanks een al lange tour in de kleren, in optima forma. Zijn stem was goed intact, zijn gevoel voor humor stond op scherp en het enthousiasme - hoe doé je dat na al zo lang touren? - sprong eraf. Ingredienten genoeg in huis dus voor een pracht van een optreden dus. Veel mooie liedjes, en je wou dat het nooit voorbij ging. Toen de laatste noot van "A Slow Song" nog nazinderde waren we dankbaar, meer dan voldaan, en tegelijk: "sh**, het is al gedaan!".

De set een "greatest hits" noemen zou oneerbiedig zijn. Want, ook al putte Jackson inderdaad uit enkele van zijn beste albums, van jukebox-gedrag kan je hem moeilijk beschuldigen, getuige ook de vele songs die nog niet eens opgenomen zijn die wij al live in premère mochten horen: jaja, een nieuw album is op komst, en ik kan u dus melden: de songs klinken bijzonder goed !

Dit was de sublieme setlist:
1. STEPPING OUT
2. ANOTHER WORLD
3. CITIZEN SANE (new song)
4. RUSH ACROSS THE ROAD (new song)
5. GOIN' DOWNTOWN
6. KING PLEASURE TIME (new song)
7. ON YOUR RADIO
8. SO LOW (new song)
9. IT'S DIFFERENT FOR GIRLS
10. WASTED TIME (new song)
11. CHINA TOWN
12. DIRTY MARTINI
13. IN BETWEENIES (Ian Dury & The Blockheads)
14. GOOD BAD BOY (new song)
15. YOU CAN'T GET WHAT YOU WANT (TILL YOU KNOW WHAT YOU WANT)
16. ONE MORE TIME

#encore
17. DIRTY LOVE (Frank Zappa)
18. IS SHE REALLY GOING OUT WITH HIM?
19. A SLOW SONG

Veel uit "Night & Day" dus, aangevuld met ander fraais van 'smans goedgevulde repertoire en niet te vergeten de fantastische covers van Frank Zappa's "Dirty Love" en Ian Dury's "Inbetweenies".

Persoonlijke hoogtepunten waren zeker "One More Time", "A Slow Song", "It's Different for Girls", "On Your Radio" en "So Low"...

En... Jackson komt terug, met een nieuw album en nieuwe tour, hij speelt dan "the other new songs, which we didn't play today" zo beloofde ie ons
.

Arena's Almachtige universum!

[foto: André "bonothecat", NL]

Zaterdag 2 juni was het, eindelijk, na veel te lang wachten en na een nogal makke set van het Nederlandse CASUAL SILENCE toch wel met volle teugen genieten geblazen van een super optreden van ARENA ....

R.I.P. Dirk Van Esbroeck (60)

Folkzanger Dirk Van Esbroeck is overleden. De brave man, groot talent en warm mens verloor de ongenadige strijd tegen kanker. Van Esbroeck werd amper 60.

Van Esbroeck was al bezig met 'wereldmuziek' voor van die term sprake was, vertaalde Argentinië en de tango maar evengoed Turkse en Bulgaarse liederen in zijn muziek, bezong de zee en haar oevers ... Dat deed hij eerst met RUM, later solo en met Tango Al Sur. Telkens was het genieten van 's mans mooie teksten en zijn warme stem. Ik prijs me dan ook gelukkig om Van Esbroeck toch één keer live te kunnen hebben meemaken, toen met zijn programma "De Zee en haar Oevers". Voor Dirk's warme stemgeluid moeten we ons nu helaas wenden tot de beschikbare opnamen, want Dirk is niet meer.

Bericht op VRT-Nieuwsnet:
"Folkmuzikant en zanger Dirk Van Esbroeck is overleden aan de gevolgen van kanker. Hij was 60 jaar. Van Esbroeck was een van de oprichters van de folkgroep Rum, die in de jaren 70 voor een folkrevival zorgde in Vlaanderen.
Rum stak traditionele muziek in een hedendaags jasje en koos resoluut voor het Nederlands. Bekende nummers van de groep zijn "Poezeminneke" en "Jan mijne man".

In de jaren 80 hield Rum het na veel personeelswissels voor bekeken. Twee jaar geleden kwamen de originele groepsleden, Paul Rans, Wiet Van der Leest en Dirk Van Esbroeck, weer samen om te toeren met de meiden van Laïs.

Dat jaar werd ook een verzamelbox van Rum uitgegeven waarin de eerste vier LP's van Rum zijn samengebracht. Hij vond inspiratie in Argentinië en poëzie
Van Esbroeck had ook nog heel wat projecten naast Rum. Hij nam heel wat cd's op met folkmuziek, tango, zeemansliederen en poëzie en componeerde ook muziek voor theater- en filmproducties.

Tot zijn 18e jaar leefde hij in Argentinië en dat vertaalde zich ook in zijn muziek. Twintig jaar lang speelde hij tangoliederen met zijn groep Tango al Sur. Maar hij liet zich ook inspireren door de Jiddische, Turkse en Bulgaarse traditie.

In 2004 bracht hij het album "La voyageuse" uit. Daarvoor zette hij gedichten van onder anderen Lucebert, Guido Gezelle en Luc Gruwez op muziek.

Van Esbroeck vocht al jaren tegen kanker. Hij zou op 1 juni 61 jaar geworden zijn."


Rust in vrede, Dirk, en bedankt voor zoveel moois ...
.

VRIJDAG speelt regen naar huis met prachtoptreden!

De gutsende regen - nu ja, op gegeven moment toch, een optreden van Kommil Foo in de stadsschouwburg, ... het kon vrijdag (18.05), voor Vrijdag en het aandachtige SoFa-publiek de pret niet bederven!

Met mooie kleinkunst-rock en blues, hier en daar een vleugje reggae, werd 'het weekend van de gitaar' feestelijk ingezet. Het overvolle SoFa-terras genoot met volle teugen...
Omdat ik me wou verzekeren van een goed zitje was ik op tijd naar de SoFa afgezakt, maar toch bleek nog maar één tafeltje vrij. 'Aanvallen' dus. Zodra goed en wel gezeten, met een lekkere Gouden Carolus Classic, kwam ik nog bekenden tegen, ik zou niet alleen moeten genieten van zoveel moois dat zou volgen dus... Bleek toch wel dat ook mijn tafelgenoten hun Kommil Foo-tickets verkocht hadden om Vrijdag aan het werk te kunnen zien ?! Straf? Ja, zeker!
Vrijdag bracht een zeer gevarieerde set, met zowel werk van Bizjoe en Hans Habils solowerk, maar evengoed nummers van James Taylor, Steve Miller, The Beatles en Jan de Wilde tot zelfs Bob Marley. En of het goed was? Ja meneer, ja mevrouw! Amai !
Zoveel klasse voor ocharme € 4 ...

Luisteren naar zulke mooie muziek, in aangenaam gezelschap, en met lekker Mechels gerstenat. Niet bepaald onaangenaam. Alleen het weer werkte niet echt mee. Maar niet getreurd: we kropen wat dichter bij elkaar onder de SoFa-tent, Hans Habils kwam tussen het voor de regen schuilende publiek staan en bracht een prachtig "Blues in Brussel", a capella en enkel zichzelf begeleidend op de akoestische gitaar... En zodra de bui over was, ging Vrijdag weer verder in 'full force'...Tot de hoogtepunten behoorden ook deze keer 'Steamroller' (James Taylor), 'The Joker' (Steve Miller Band) en 'Goodnight Irene' en natuurlijk, hoe kon het ook anders, het immer prachtige 'Rijden' (Bizjoe). De afwezigen - wat had u gedacht - hadden weerom kilometers van ongelijk !

> SETLIJST:

O M'N LIEFJE (Bizjoe)
EASY MONEY (Ricky Lee Jones)
HEB ALLES (Bizjoe)
BAD IS BAD (Dave Edmunds)
DE VERVELING (Bizjoe)
NO WOMAN, NO CRY (Bob Marley)
LUCIA (Hans Habils)
ROLSTOEL (Jan de Wilde)
STEAMROLLER (James Taylor)
VOLVER, VOLVER (F.Z. Maldonado)
IRENE, GOODNIGHT
*
MISSCHIEN (Bizjoe)
YOUNG MEN (Mike McGear)
DON'T LET ME BE LONELY TONIGHT (James Taylor)
BLUES IN BRUSSEL (Hans Habils)
THE JOKER (Steve Miller)
GORILLA (James Taylor)
COME TOGETHER (Lennon/ McCartney)
HET HUIS VAN BEWARING (Jan de Wilde)
LOVE ME TENDER (Vera Matson/ Elvis Presley)
YOU'RE GONNA MAKE ME LONESOME (Bob Dylan)
RIJDEN (Bizjoe)
**
HONKY TONK WOMAN (Jagger/ Richards)
VOLVER, VOLVER (reprise) (F.Z. Maldonado)
HERE COMES THE SUN (George Harrison)
AMAZING GRACE / RAGBAG (David Lindley) / JESUS ON THE MAINLINE

Het was een avondje om in te lijsten !

Foto's van het gezellige gebeuren hier:
http://www.flickr.com/photos/markec/tags/vrijdag/
.

Weekend van de gitaar: VRIJDAG in de SoFa

Vrijdag 18 en zaterdag 19 mei staat de gitaar, en meerbepaald gitaarmuziek, centraal bij café "SoFa", tijdens het 'weekend van de gitaar'.

Vrijdag speelt Sjarel 'Bizjoe' Van den Bergh die samen met Frans Ieven en Hans Habils het trio Vrijdag vormt. En, Vrijdag speelt dus op vrijdag... Werk van James Taylor, Bob Dylan en uiteraard ook Bizjoe. Wie Sjarel kent, weet dat dàt al zeker tot de mogelijkheden behoort, en wie weet wat nog allemaal... En ook singer-songwriter Hans Habils kan al putten uit een mooie collectie liedjes... En ook Frans Ieven heeft zijn muzikale sporen al meer dan verdiend, als muzikant en producer... Een veelbelovend drietal dus.

Tot vrijdag... voor... Vrijdag ?
.

The Haunted

Dinsdag 8 mei trokken we nog eens naar Vosselaar, in de Biebob zou The Haunted , die we eerder dit jaar moesten missen, revanche nemen ... The Haunted deed wat van hen verwacht/ verhoopt werd: een stevig feestje bouwen, uitpakken met een sterk en dynamisch optreden. Al was dat wel erg kort, maar goed.

De zweden moesten het voor een halfvolle Biebob zien te redden, het leek wel of de interesse voor de support acts groter was...

THE HAUNTED speelde erg strak, en vol overgave. Live klinkt het allemaal smeriger, rauwer en gemener dan op de albums, en daar hadden we niks op tegen. De combinatie van thrash en melodic death metal leek live vooral toch vooral over te hellen naar de laatste categorie.

Ik hoopte dat de heren "The Flood" en "The Medication" en als het even kon ook "The Fallout". Ik zou op mijn wenken bediend worden...

De band opende met een supersneltreinversie van "The Flood", meteen gevolgd door "The Medication", beiden van het nieuwe album "The Dead Eye". Later zouden ook nog "The Drowning" en, ja hoor: "The Fallout" uit dat album volgen. Verder op de set ondermeer: "99", "Absymal", "In Vein" en "D.O.A."...

Een hoogtepunt was toch wel "The Fallout" waarin zanger Peter Dolving, de screams en ruige zang mooi combineert met 'cleane' vocals. Ook daar is ie goed in., en hij mag dat eigenlijk wel eens meer doen...

Al bij al was het een wel heel erg korte set: iets meer dan een uurtje, en tot mijn verbazing: géén bisnummers...

Maar een goed optreden, dat wel. Niet de show van het jaar, en ik had er wel erg naar uitgekeken, en ik verwachtte een iets grotere 'impact', maar het was gewoon goed.
.

L.A. GUNS: Dirty Ass Sleaze Rock 'N Roll !

Met zijn achten waren we gisteren, verdeeld over twee wagens: allen naar het verre Verviers om de legendarische L.A. GUNS aan het werk te zien!

Wélke L.A. GUNS hoor ik sommigen zich afvragen... Er zijn momenteel namelijk twee bands die onder de naam L.A. GUNS actief zijn...

In de 'oerversie' van L.A. GUNS, opgericht door Tracii Guns zat op een blauwe maandag ook nog ene Axl Rose (de bandnaam Guns 'n Roses komt trouwens van de samentrekking van de bands "Hollywood Rose" en "L.A. Guns"), maar dat is een ander verhaal....

Beide huidige bands komen voort uit de 'orignele' L.A. GUNS.
Er zijn:
- L.A. Guns met de originele drummer Steve Riley (line up: zanger Phil Lewis, gitarist Stacey Blades, bassist Adam Hamilton en drummer Steve Riley)
Alsook...
- L.A. GUNS met oprichter Tracii Guns in de gelederen, ook wel "Paul Black's L.A. GUNS" genoemd, een ging eerst door het leven als de "Tracii Guns Band". Omdat in deze line up de meeste "originele L.A. GUNS-leden" zitten, en ook wel omwille en met name van Tracii, beschouwen de meeste fans deze L.A. GUNS als de 'ware'.... Huidige Line up van deze versie van L.A. GUNS: Paul Black (zang), Jeremy Guns (bass), Chad Stewart (drum) and uiteraard Tracii Guns (gitaar). Zanger Paul Mars Black zat ook in de originele L.A. GUNS-line-up, samen met Tracii, maar 'vertrok' voor het eerste album af was...

Om deze L.A. GUNS draaide het gisteren... De boodschap was: Tracii Guns aan het werk te zien en te genieten van hun zo karakteristieke Sleaze Rock.... De 'andere' Guns hebben erg goede zanger, maar deze Guns hebben Tracii !!! Want hoe sympathiek ook, hoe'n goede entertainer ook, als zanger stelt Paul Black nu zoveel niet voor...

POINTERS HEAD (D)
Aangekomen in Verviers, namen we eerst de tijd voor een terrasje en een frisse pint, daarna stapten we naar The Spirit of '66. We pikten de Duitse support act Pointers Head nog mee, en ergerderen ons blauw - ik vooral dan - aan de uitsluitend Duitstalige bindteksten en hun blijkbaar massaal meegebrachtte arrogante fans. En muzikaal? Tja, veel viel er niet te rapen: dertien in een dozijn hardrocksongs, wat rommelig gitaarwerk en erg vlakke zang. Maar de Duitse fans stonden zich uit te leven alsof hun leven er vanaf hing.


L.A. GUNS (USA)
We waren natuurlijk gekomen voor L.A. GUNS en hun kenmerkende Sleaze Rock, of zoals het zelf stellen op hun webstek ( http://www.lagunslive.com/) "Straightup Dirty Ass Rock 'n Roll' !

"You Can't Always Get What You Want" (Rolling Stones) zou L.A. GUNS tijdens hun set brengen, en dat klopt, we kregen natuurlijk niet de Oer-L.A. GUNS te zien, maar we kregen wel een zeer overtuigende en lekker smerig rockende (Paul Black's) L.A. GUNS voorgeschoteld. They - Om het te zeggen met eent ADAM BOMB-nummer: - "Rock Like Fuck" !

Het was vooral genieten van het o zo zuivere en enorm knappe gitaarspel van Tracii Guns ! Jongens toch, Guns gitaar zien spelen, van die hemelse klanken genieten, hoe zalig kan Rock "n Roll zijn? Guns, deed me qua uiterlijk wat denken aan Keith Richards, met dat verschil, dat hij er toch nog wat beter uitziet (of minder slecht?) en nog véél meer rock 'n roll in- en uitademt dan Richards....

De band speelde enorm sterk en strak, met toch wel een extra vermelding voor drummer Chad Stewart: zijn korte intermezzo, bij de eerste bis waar hij AC/DC's T.N.T. vertolkte, en Paul Black achter het drumstel zat: Wow! Waarom kan Chad niet alle vocalen voor zijn rekening nemen, was de spontane reflex die we hadden! Wat een stem zeg. En Paul Black, die trouwens als drummer begon, drumde ook niet slecht...

Ja, dat brengt ons bij wat Black bij de Guns nu doet: zingen. Wel, een zeer sterk zanger is de man niet, en dat is dan toch ook wel de zwakte van deze L.A. GUNS: de vocals, vergeleken met Phil Lewis, die bij de andere Guns de vocalen voor zijn rekening neemt, is de zang van Black toch wat mager. Maar goed, Paul Black deed natuurlijk wel zijn best en kweet zich toch zo goed mogelijk van zijn taak. De rock 'n roll attitude was alvast geen probleem: ambiance brengen en het publiek entertainen ook niet, alleen de zelfverheerlijking, toen hij bij de bis als enige het podium betrad eerst en zelf stond te scanderen "Paul Black Paul Black Paul Black !!", tja, dat was er wat over ....

De set was vooral gebaseerd op de eerste L.A. GUNS albums, aangevuld met hier en daar een niet onverdienstelijke cover.... Op de selist ondermeer: toppers als "Sex Action", "Bitch is Back", "One Way Ticket" en "Over The Edge"

L.A. GUNS nam je mee in een sleazy rock sneltrein trip, een trein waar je niet van wilde afstappen, maar helaas moest dat na de bissen wel, want een tweede keer kwamen ze niet meer terug: met andere woorden: "mooie liedjes duren niet lang". Het was wat mij betreft dus véél te snel voorbij...

Als L.A. Guns nog eens in onze contreien touren wil ik er zeker terug bij zijn: een 100% garantie voor een fijn avondje sleazy rock 'n roll ... Rock On' !
.

Weekend van de gitaar bij Sofa

.

Magnifiek MARILLION!

De mei-maand begon opperbest. Marillion in de 013 ! (Tilburg)

Hier keek ik echt al lang naar uit, want tussen ons gezegd en gewegen: ik had deze band nog niet live gezien; veel pech gehad bij vorige doortochten waardoor ik dus geen shows kon meepikken, maar nu dus wel, en dat was hoogtijd !

En jongens hoe goed toch zeg.... Nee, geen greatest hits! Zeker niet..

Wat dan wel? We kregen een selectie uit "Somewhere Else" (het nieuwe album) "Holidays in Eden", "This Strange Engine" en tot mijn grote vreugde ook uit "Marbles" met als absolute hoogtepunt de afsluiter "Neverland".... fantastisch.!

Steve Hogarth: wat is die man goed live zeg.. wat een stem toch....en wat een goedlachs aimabel man ... Het werd een heel gezellig, gedreven, aangenaam en intens optreden, met de immer vriendelijke heren van Marillion... what a treat!

Setlijst:
SPLINTERING HEART (Holidays in Eden)
YOU'RE GONE (Marbles)
THANKYOU WHOEVER YOU ARE (Somewhere Else)
AFRAID OF SUNLIGHT (Afraid of Sunlight)
FANTASTIC PLACE (Marbles)
WAITING TO HAPPEN (Somewhere Else)
A VOICE FROM THE PAST (Somehwere Else)
SOMEWHERE ELSE (Somewhere Else)
THE LAST CENTURY FOR MAN (Somewhere Else)
MAN OF A THOUSAND FACES (This Strange Engine)
SEPARATED OUT (Anoraknophobia)
BETWEEN YOU AND ME (Anoraknophobia)
-
ESTONIA (This Strange Engine)
KING (Afraid of Sunlight)
-
NEVERLAND (Marbles)

Tot mijn grote verbazing reken ik de twee songs uit Anoraknophobia (niet mijn favoriete album!!!) bij de hoogtepunten van de avond !! Zo goed gebracht, vooral dan "Between You And Me". Andere Hoogtepunten: zoals eerder gemeld: "Neverland", maar ook opener "Splintering Heart", "Fantastic Place", "Waiting to Happen", "Man of A Thousand Places" en "Somewhere Else"....
.

Operation Annihilation in AB Box

Vanavond een wel heel goed, maar helaas ultrakort, optreden gezien van Jeff Waters, David Padden & Co .... ANNIHILATOR !!! Wat een overgave en power, wat een knappe gitaarsoli en wat een goede zanger is die David Padden toch (nu toch al drie albums lang - voor Annihilator een record - de zanger bij Waters....)

Men moet mij nog steeds uitleggen waarom een levende legende als ANNIHILATOR moet een set van ocharme acht (8!!) nummers spelen als support act van een - volgens mij - overgewaardeerde band zoals Trivium!!! Maar goed...

Uiteindelijk: wat verwacht werd, hoe kan het ook anders, geschiedde: ANNIHILATOR speelde iedereen naar huis en was dus de ongekroonde King of Thrash, de enige echte HOOFDACT... ;-)))

For the record: 'the bill' was: Sancity - Annihilator -Trivium

ONZE hoofdact was dus;.. Annihilator !
En Sancity namen we er ook graag bij ... deze heren zetten ook een zeer geslaagd optreden neer, en waren in hun enthousiasme zeer duidelijk, en hadden het dus volop over de band die na hen speelde, dus niet de hoofdact, dus niet Trivium, maar wél ANNIHILATOR ;-)

Zo rond tien voor acht nam ik een zo goed mogelijke positie, zo ver mogelijk vooraan, om toch zeker Waters & co goed te kunnen bewonderen... Niet dat ik daar lang zou staan. Na amper twee nummers, mijn pint bier ondertussen naar God weet ik waar gevlogen, belandde ik voor ik het goed en wel besefte in een poel van "moshende" muziekfans .... omdat ik ook iets aan de muziek van de band waar IK voor kwam wou hebben, liet ik me wijselijk wat meer naar achteren uitzakken ( ja, ik wordt.. erh.. al wat ouder?... ) , om daar toch volop te kunnen genieten van het vervolg van de sterke setlist en laaiend enthousiast te wezen over het prachtige gitaarspel van JEFF WATERS en de heerlijke vocals van DAVID PADDEN. Hij is nu al een tijdje van de partij.. hopelijk houdt Waters deze zanger aan boord! De man kan zowel de lage als hoge noten aan... en hoe !!! En... Jeff Waters zien soleren was een plezier voor oog en oor.... Maar ook de andere Annihilator-muzikanten kweten zich meer dan goed van hun taken...

Een veel te korte, maar schitterende setlist, met eerst twee songs uit het nieuwe album "Metal" en vervolgens werk uit met name "King of the Kill", "Alice in Hell", "Never, Neverland" en "Set the world on Fire"....

We kregen volgende songs:
OPERATION ANNIHILATION (Metal)
CLOWN PARADE (Metal)
NEVER, NEVERLAND (Never, Neverland)
KING OF THE KILL (King of the Kill)
REFRESH THE DEMON (Refresh The Demon)
SET THE WORLD ON FIRE (Set The World on Fire)
THE FUN PALACE (Never, Neverland)
CRYSTAL ANN/ ALISON HELL (Alice In Hell)

Na Annihilator - we waren met drie - gingen we met z'n tweeën resoluut naar buiten: Trivium boeit ons matig tot niet, een van ons wou deze mensen wel eens bezig zien, maar zou ons een weinig later vervoegen op het terraske, waar we zaten, naast de AB, ...

Toen we daar op dat terras zaten, bleek als snel dat we niet de enige waren die NIET voor Trivium gekomen waren.... Ook kwamen we nog Jeff Waters tegen die we eerst met zijn show feliciteerde, en later tweemaal tevergeeds vroegen om met ons iets te komen drinken...

TRIVIUM: ach, het zal vast wel goed geweest zijn, wie weet, hopelijk even goed als de gecreeerde hype en beter dan wat ik er al van hoorde...

Goed nieuws: er is sprake van een "echte" tour van Annihilator, dus als headliner.....
Daar wil ik zeker bij zijn !!!!!

Ondertussen blijf ik het een grote schande vinden dat een METAL ICOON en LEGENDE zoals ANNIHILATOR wordt gedegradeerd tot support act van Broekies die nog niks bewezen hebben en naar de naam Trivium luisteren.. Het zou verdorie andersom moeten zijn !!!

Enfin, een troost: Trivium-fans, niet met het werk van Annihilator vertrouwd, gingen uit hun dak..... Waters komt hopelijk dra terug als HEADLINER ;-)
.

Verminnens ode aan Brussel en de wereld...

Zaterdag 28.04: Terwijl het buiten lekker zwoel zat te wezen nam de immer sympathieke Johan Verminnen zijn aandachtige Mechelse publiek in de volle stadsschouwburg mee van Brussel naar de Wereld.

Verhalen van Brussel, Wemmel, Latem en een kleine introspectie over 's mans rijke carrièrre, steevast gekruid met een flinke dosis humor en niet wars van enige zelfrelativering; oude en nieuwe liedjes, telkens mooi ingeleid en gekaderd door het nu in Hansbeke wonende Brusselse Ketje, werden mooi in het programma verwerkt en het klonk allemaal even fris, en als een groot geheel. Van Brussel naar de Wereld dus.

Setlijst:
EEN BEETJE DORP
VAN BRUSSEL NAAR DE WERELD
TEGENDRAADS
VIER HOOG IN DE WOLKEN
VAKANTIE IN MIJN STRAAT
MADELEINE LA MAROLLIENNE
DE TET VAN KOEKELBERG
TUSSEN SPELERS EN DRINKERS
DE NACHT
MIJN STAD HEEFT SLECHT GESLAPEN
DE SLAK
IK WIL DE WERELD ZIEN
BRIEVEN UIT LATEM
CAFE DE REISDUIF
BRUSSEL / LES BONBONS (J. Brel)
IK WEET NIET
LES COPAINS D'ABORD (Brassens)
DE TIJD

BIS
MOOIE DAGEN/ LAAT ME NU TOCH NIET ALLEEN

BIS 2
RUE DES BOUCHERS

Mechelen zag een Johan Verminnen die heel erg goed bij stem was, en dit keer opnieuw voor chanson & kleinkunst koos ipv de bluesy & jazzy uitstapjes van recente tours. Chanson, kleinkunst, liedjeszanger: zo heb ik hem het liefst eigenlijk...

[ Uitgebreider verslag op: mechelen.blogt.be ]
;

Frituur Paula XL in Perron M!

Zondag 29 april, vanaf 21 uur, is Perron M 'the place to be'. Het prettige gestoorde Mechelse Frituur Paula stelt er dan zijn nieuwe show voor. Het reeds bekende repertoire dat put uit classics van de seventies, eighties en nineties werd aangevuld met 16 nummers, gaande van Fleetwood Mac tot Faithless..

Verwacht u aan iets 'speciaals' in Perron M. Het frituur speelt in "XL-formaat", dat wil zeggen: aangevuld met de Vaganee Ventilatoren (blazers), bovendien worden special guests beloofd, waaronder een 'bekende naam uit de jazzwereld'.

Wie nog geen ticket heeft: stuur een mailtje naar ondergetekende, en we regelen nog wel hoe het ticket bij jou geraakt !
.

The Dark Side of Roger Waters

Nog niet lang terug van PINK F... Erh ROGER WATERS... En dat was een meer dan aangename concertervaring... Indrukwekkende en erg goede show met voor aandacht voor de meer donkere kant van het Waters-universum, inbegrepen de integrale uitvoering van "Dark Side of the Moon". Een feest voor oog en - het belangrijkste toch - oor. Of wat had u gedacht?

Na de verdienstelijke 'opwarmer' van 'Off the Wall' enkele maanden eerder in de Elisabethzaal, was het nu dus tijd voor het 'grote werk': voormalig Pink Floyd bassist/vocalist/brein/ perfectionist Roger Waters...

Schitterende effecten, met lichtkannonen, een videowall en inclusief het beruchte vliegende varken (tijdens "Sheep") met daarop geklad de niet mis te verstane boodschappen: "Stop Bush Now", "Kafka Rules!" en "Fear Builds Walls". Dat varken was zowel te zien op de video boven Battersea Power Station, maar dus ook boven onze hoofden, larger dan life in opgeblazen versie... Indrukwekkend, en de vele "oooo's" en "aaaa's" waren dan ook niet van de lucht. Ook knap de grote prisma lichtbundel die door de zaal scheen...

Bij aanvang van de show was een beeld te zien van een radio, met daarbij een fles Johnny Walker, een glas en een redelijke volle asbak. Je zag dan een hand zich van Whiskey bedienen, alweer de sigaret uitduwen... van post veranderen, we hoorden ondermeer "My Funny Valentine", "Hound Dog" en véél te veel Abba, waarop de 'post veranderd' werd naar... Roger Waters, en "In the Flesh" werd ingezet... Het wow-gevoel was er meteen, en zou niet meer weggaan!

Die radio kwam nog terug later in de show, en je zag toen ook de man (Pink, uit "The Wall"?) die er maar Comfortably Numb bij zat, in beeld.

Vocalen bij de typische "Gilmour-touch" nummers (Us And Them, Money) werden niet door Waters gezongen, dan door gitarist Dave Kilminster dan weer door de toesenist Harry Waters (jaja !). Laatsgenoemde kon goed zingen, maar zijn gitarist mag van mij het voortaan op gitaarspelen houden... Dat Waters - de vete tussen David Gilmour & Roger Waters is ondertussen legendarisch - net die nummers niet zong is geen toeval, en heeft misschien ook wel een juridische reden: het zijn alleszins songs die Pink Floyd in haar bezetting sinds Waters' vertrek live ook brengt.

Waters werd bijgestaan door heel wat bekend volk waaronder super-gitarist Snowy White ( is niet de gitarist die gezongen heeft trouwens )en zangeressen PP Arnold en Katie Kissoon.... Deze dames hebben gouden kelen, zoals het beste naar voor kwam tijdens "The Great Gig in The Sky".

De goedgemutste Roger Waters was erg goed bij stem. Van mij had ie ook die "Gilmour-nummers" mogen zingen, of ze beiden laten zingen door Harry. Gitaarsoli waren om van te smullen, welliswaar niet met dezelfde klankkleur als die van David Gilmour. En persoonlijk hoor ik van beide gitaristen nog het liefst Snowy White aan het werk, en voor mijn part had zijn gitaarspel nog meer aan bod mogen komen.

> SETLIST

1. IN THE FLESH (The Wall, 1979)
2. MOTHER (The Wall, 1979)
3. SET THE CONTROLS OF THE HEART OF THE SUN (A Saucerfull of Secrets, 1968)
4. SHINE ON YOUR CRAZY DIAMOND (Wish You Where Here, 1975)
5. HAVE A CIGAR (Wish You Where Here, 1975)
6. WISH YOU WHERE HERE (Wish You Where Here, 1975)
7. SOUTHHAMPTON DOCK (The Final Cut, 1983)
8. THE FLETCHER MEMORIAL HOME (The Final Cut, 1983)
9. PERFECT SENSE PTS 1 & 2 (Amused To Death, 1992)
10. LEAVING BEIRUT (To Kill the Child/ Leaving Beirut, 2004)
11. SHEEP (Animals, 1977)
===
12. SPEAK TO ME (The Dark Side of the Moon, 1973)
13. BREATHE (The Dark Side of the Moon, 1973)
14. ON THE RUN (The Dark Side of the Moon, 1973)
15. TIME (The Dark Side of the Moon, 1973)
16. BREATHE - reprise (The Dark Side of the Moon, 1973)
17. THE GREAT GIG IN THE SKY (The Dark Side of the Moon, 1973)
18. MONEY (The Dark Side of the Moon, 1973)
19. US AND THEM (The Dark Side of the Moon, 1973)
20. ANY COLOUR YOU LIKE (The Dark Side of the Moon, 1973)
21. BRAIN DAMAGE (The Dark Side of the Moon, 1973)
22. ECLIPSE (The Dark Side of the Moon, 1973)
==
BIS
==
23. THE HAPPIEST DAYS OF OUR LIVES (The Wall, 1979)
24. ANOTHER BRICK IN THE WALL - PT 2 (The Wall, 1979)
25. VERA (The Wall, 1979)
26. BRING THE BOYS BACK HOME (The Wall, 1979)
==
BIS 2
==
27. COMFORTABLY NUMB (The Wall, 1979)


Persoonlijke hoogtepunten??

Ah natuurlijk SHEEP... het feit dat hij iets van "Animals" - mijn absolute favoriete Pink Floyd album - speelde alleen al is " a dream come true "... En Sheep is een prachtsong ook LIVE dus...
En hier kwam het varken aan bod ;-)

Andere hoogtepunten: "SET THE CONTROLS OF THE HEART OF THE SUN", "WISH YOU WHERE HERE", "LEAVING BEIRUT", "TIME", "GREAT GIG IN THE SKY" en "COMFORTABLY NUMB"

Bij zijn volgende doortocht mag Roger Waters gerust ANIMALS in zijn geheel brengen! Hij mag ook Wright, Mason en Gilmour meebrengen, al zie ik dat nog niet gebeuren de eerste... erh.. eeuw ... Tenzij Bob Geldof hen weer zo ver krijgt....
.